Góry - wolność i przygoda

Jeden z najwybitniejszych polskich taterników był też obdarzony talentem literackim, którego owocem były opowiadania, scenariusze do filmów, a nawet piosenki śpiewane w "Piwnicy pod Baranami". A wszystko to oczywiście o górach. Tytułowy Komin Pokutników to skrajnie trudna droga wspinaczkowa na Buczynowej Strażnicy, której pierwszego przejścia dokonał właśnie Długosz - a potem uwiecznił ją w opowiadaniu.

Zdecydowana większość znanych wspinaczy pisze nudne książki o swoich wyprawach, a co robi jeden z najwybitniejszych wspinaczy wszechczasów? Pisze przewrotny thriller wspinaczkowy, o żywcowaniu kultowej drogi skałkowej w Dolinie Bolechowickiej, przy okazji ujawniając światu naturalny talent literacki. Unikatowa pozycja na rynku czytelniczym, nie tylko dlatego że jest prozą pisaną przez autentycznego wspinacza, lecz także JAK napisaną. W sposób przystępny nawet dla osoby nie siedzącej we wspinaczce ujawnia naturalne emocje towarzyszące wspinaczce "od serca", gdzie taką transcendencją jest właśnie wspinaczka bez asekuracji. Oczywiście osoby, które miały już okazję prowadzić drogi w ścianach odnajdą tutaj o wiele więcej dla siebie, niemniej polecam każdemu zapoznać się, co siedzi w sercu i umyśle wspinacza. Przedostatni rozdział to istny majstersztyk umiejętności oddania emocji w literaturze.

Kultowa pozycja ze świata Tatr sprzed lat (można ją wręcz traktować jako kontynuację słynnej "W stronę Pysznej" pióra Wandy Gentil-Tippenhauer i Stanisława Zielińskiego). Andrzej Wilczkowski opowiada tatrzańskie historie swoje i swoich przyjaciół w pierwszych kilkunastu latach po II wojnie światowej - zaczął się wspinać w roku 1945. Mrożące krew w żyłach przygody, tragedie i konflikty przeplatane są soczystymi anegdotami - a "Wilku" gwarantuje, że wszystkie są prawdziwe. Jak choćby ta, w której taternicy wspinający się na Żabim Niżnim (szczycie granicznym, w latach stalinowskich zakazanym) zostali ostrzelani przez żołnierzy WOP, a Andrzej Zawada wydawał w ścianie rozkazy: "Panowie! Skokami, jak w powstaniu!" Cała afera zakończyła się stosunkowo szczęśliwie, choć jej echa dotarły aż na szczyty ówczesnych władz PRL. Pozycja obowiązkowa.

„Kometa nad Annapurną” niewidzialną linią podzielona jest na dwie części. Pierwsza, przedstawia początki górskiej kariery Simone Moro, wspominając również dwa wydarzenia, w których himalaista ociera się o śmierć. Druga natomiast, poświęcona jest wspólnym wspinaczkom z Kazachem, zdobywcą dziewięciu ośmiotysięczników, Anatolijem Bukriejewem. Punkt kulminacyjny opowiadania stanowi tragiczny wypadek podczas próby zimowego wejścia na Annapurnę (8091 m n.p.m.),podczas którego zginął partner Simone. Sam zaś Simone, po upadku z 800 metrów, rozpoczął dramatyczną walkę o życie. Opisana jest ogromna chęć życia, pozwalająca przetrwać największe chwile zwątpienia. Bardzo łatwo doszukać się podobieństwa do pozycji „Dotknięcie pustki” Joe Simpsona, co nijak nie umniejsza opisywanej książce.

Krzysztof Wielicki. Lubię gościa, lubię jak opowiada i lubię jego spojrzenie na himalaizm. Te dwa tomy wywiadu rzeki połknąłem jak pelikan, na raz. Może ona stanowić uzupełnienie do bardzo dobrej biografii Wielickiego "Piekło mnie nie chciało". W "Moim wyborze" jest więcej osobistych wspomnień z wypraw, praktycznie brak wątków z życia prywatnego.

Książka składa się z siedmiu nowel tatrzańskich. Autor wiele miejsca poświęcił opisom krajobrazu. Malczewski zasłużył sobie na miano „mistrza kiczu”. W dosadny i ironiczny sposób potrafił wytknąć każdą cechę charakteru lub sposób zachowania, a później w barwny sposób je opisać. W tych tekstach także znajdziemy metafizyczny obraz gór, które uwalniają w człowieku pierwotny instynkt bez żadnych zahamowań.

Świetna książka, która czytelnikowi nie majacemu nic wspólnego z Podhalem może sprawić trochę kłopotu dialogami w gwarze... Dla mnie wszystko zrozumiałe, dobrze mi się czytało - w ciekawy sposób przedstawione życie Klimka Bachledy, Sabały, księdza Stolarczyka, Chałubińskiego... Czuje że jeszcze wrócę do niej:)

Trochę taka klasyka jeśli chodzi o wspomnienia alianckich pilotów - w tym wypadku dokładnie francuskiego pilota latającego dla RAF. Dynamiczna akcja i narracja przeplatana miejscami własnymi myślami i spostrzeżeniami na temat wojny i swoich rodaków. Dla każdego zainteresowanego lotnictwem drugowojennym pozycja obowiązkowa.

Tak więc czytelniku jeśli jesteś: -osobnikiem o sadystycznych skłonnościach względem swojego umysłu , ta książka jest dla ciebie, - jeśli myślisz , że masz żle, ta książka jest dla Ciebie, by umocnić Cię w przekonaniu, że inni jednak mają gorzej, - jeśli jesteś pasjonatą Bieszczad, i nie boisz się ich historii od tej mroczniejszej strony, ta książka również jest dla Ciebie, - jeśli jesteś zwykłym człowiekiem kochającym czytać, również po nią sięgnij i oddaj pokłon wszystkim tym , dla których to nie jest tylko literacka fikcja....i których żywot zakończył się właśnie na stronach tej opowieści...

Bardzo ciekawa książka, chociaż taktrochę trudno powiedzieć o czym dokładniej jest. Jest to powieść historyczna, skupiającą się na ludziach Hitlera, tworzących opozycji wobec Furhera, 3 próbach zamachu. Jest pełno w niej zdjęć, powiązanych z tym, co się dzieje w książce, i krótkie biografie osób. Skupia się bardziej na postaci Heinricha Himmlera, zaczynając książkę od okoliczności jego śmierci. Ciekawa pozycja, serdecznie ją polecam.

Poczucie bezpieczeństwa Po co ludzie wchodzą na najwyższe szczyty świata? Po co nurkują w najgłębszych jaskiniach? Dlaczego ruszają wokół świata małymi jachtami, kajakami? Do tej pory nie potrafiłam znaleźć na to odpowiedzi. Oczywiście tacy ludzie imponowali mi odwagą, zdrowiem i śmiałością. Z umiejscowieniem ich sportów ekstremalnych miałam trudności. Przeczytanie i obejrzenie (są fotki, dużo fotek) książki Piotra Tomzy „Pokolenie Kolosów” zbiegło się u mnie z obejrzeniem filmu „Trzynastu”, fabularyzowanej opowieści o uratowaniu drużyny piłkarskiej chłopców z jaskini Tham Luang w Tajlandii po tym, jak zostali uwięzieni przez ulewny deszcz i niebezpieczną powódź w 2018 roku. Uratowali ich właśnie nurkowie jaskiniowi, którzy wędrują w głąb skał, by… właśnie…. Po co? Właśnie po to, by uratować czyjeś życie. Doświadczenie zdobyte podczas „sportowego” nurkowania procentuje w akcji ratunkowej. Podobnie jak z wchodzeniem na szczyty. Opłynięciem globu. To nie tylko akt odwagi, To nauka. Książka Tomzy została wydana w piętnastolecie przyznawania nagród nazwanych „Kolosami”, najważniejszych polskich nagród podróżniczych. Mamy tu piętnaście opowieści o niezwykłych ludziach. Są grotołazi, alpiniści, żeglarze, autorzy niezwykłych pomysłów, mających na celu odkrywanie świata i zdobywanie niezdobytego. Wśród nich Krzysztof Starnawski, który zanurkowała w głąb jaskini Hranická propast w Czechach na głębokość 223 metrów; Sylwester Czerwiński, który odbył samotną rowerową podróż z Polski do Nowej Zelandii; Kinga Choroszcz co objechała świat autostopem, ale podczas kolejnej wyprawy zapadła na malarię mózgową i zmarła….Bo czasami realizację własnych marzeń, która potem przydaje się innym, przypłaca się życiem lub zdrowiem. Książka o wybranych laureatach to źródło wiedzy o ludzkich wyczynach. Bardzo dobrze udokumentowane. O każdym z piętnastu bohaterów autor pisze z sympatią i podziwem. Podaje dane, najważniejsze osiągnięcia, czasami pisze o życiu osobistym, jeśli wiąże się ono z wykonywaną pasją. Opowieści czyta się łatwo. Czy lekko? Raczej nie. Są przecież opisem zachowań ekstremalnych, a te jak wiadomo podziwiamy, mówiąc: „Ja nigdy w życiu….”. Tak, my nigdy w życiu. Ale czy nie może przez przypadek nas spotkać nieszczęśliwy wypadek? Przypadkowe utknięcie w górskiej szczelinie? Przypadkowe obsunięcie się ziemi i znalezienie się w grocie? Nieplanowany, dłuższy pobyt w egzotycznym kraju? Kto nas wyciągnie z tarapatów? Z czyich doświadczeń będziemy korzystać? Każda ekstremalna wyprawa służy bowiem nie tylko zaspokojeniu własnych ambicji. Do akcji tarowania chłopców w tajskiej jaskini ruszyli właśnie ci, których nie rozumiemy. Członkami TOPR-u są również ci, co wspinają się na niedostępne szczyty Himalajów. Sam trening na skałce w hali sportowej nie wystarczy. Czytając zatem książkę Piotra Tomzy nie tylko podziwiajmy, cieszmy się, że tacy ludzie są wokół nas. Jesteśmy bezpieczniejsi.

Świetna książka. Jedyne czego żałuję, to że trafiłem na nią dopiero teraz, a historią Kompanii Braci interesuję się od kilkunastu lat, gdy pierwszy raz obejrzałem serial oraz przeczytałem książę Ambrose'a. Lektura obowiązkowa dla wszystkich fanów Kompanii E i majora Dicka Wintersa. Świetne opisane dalsze powojenne losy bohatera oraz innych członków Kompanii Braci. Świetne uzupełnienie pozostałych książek oraz przedstawienie ostatnich lat życia Wintersa, jak i emocji i wydarzeń, które towarzyszyły mu podczas powstawania książki i serialu.

W tego typu książkach, - czyli w autobiograficznych, rolę narratora zawsze przejmuje autor - pełniący zarazem rolę korespondenta, reportera i naocznego świadka opisywanych zdarzeń. I niekoniecznie musi to być osoba, z dorobkiem literackim oraz kunsztownym warsztatem pisarskim. Tak jest i w tym przypadku. Hans Ulrich Rudel zapisał się na kartach historii jako legenda niemieckiego Luftwaffe. Pominę, że był pupilem A. Hitlera, że miał całe mnóstwo odznaczeń za wybitne osiągniecia bojowe. Książka ciekawa, opisująca chwile grozy, poświęcenia i odwagi. Ale momentami dość naiwna, bo pisana z perspektywy osoby, której talent słowotwórczy pozostawia wiele do życzenia. Przede wszystkim z opowieści Rudla dowiadujemy się, że był on zwykłym człowiekiem, i jak każdy z - słabymi i mocnymi stronami. To obraz patrioty który dla swojego kraju gotów był zrobić wszystko co słuszne w jego mniemaniu. Myślę, że miłośnikom militariów powinna przypaść do gustu.

Ze względu na osobę Autora, książka Ogień nad Chinami Witolda Urbanowicza, pilota myśliwskiego dowodzącego legendarnym dywizjonem 303 w czasie jego największych zwycięstw, chwały i ofiary, kojarzy się jednoznacznie z dalekowschodnim epizodem jego służby. Oficer i dyplomata, dzięki swoim wysiłkom, koneksjom i szczęściu udaje się do Chin, by jako pilot myśliwski walczyć w sławnej jednostce Latających tygrysów dowodzonej przez legendarnego C. Chennaulta. Zawartość książki rzeczywiście pokrywa się ze skojarzeniem, chociaż nie do końca. Gdyby w czasie drugiej wojny światowej Witold Urbanowicz posiadał smartfona, zapewne jego wspomnienia z Chin przybrałyby postać wideoblogu lub cyklu filmów podróżniczych o tytule mniej więcej zbliżonym do tytułu wpisu. Jako, że wszystko działo się jakieś siedem, osiem dekad za wcześnie, mamy do dyspozycji tylko książkę ze wspomnieniami z tamtych lat. Swoją zawartością i układem przypomina mi współczesny serial Ciężarówką przez Wietnam. Dlaczego? Ano dlatego, że w obu wypadkach praca bohatera, czy to jako truckersa czy jako pilota myśliwca, jest tylko tłem, barwnym ale tłem, a właściwym bohaterem jest właśnie tło, czyli kraj toczącej się akcji. Jako człowiek dojrzały, obyty w świecie i w wyższych sferach, już utytułowany i życiowo ustatkowany, Urbanowicz traktuje swoją podróż nie tylko jako okazję do praktycznego zapoznania się z taktyką i realiami wojny powietrznej na Dalekim Wschodzie, ale także poznania egzotycznego kraju, jego ludzi i kultury. Tym czego doświadcza pomiędzy lotami bojowymi, a czasem też w ich trakcie, dzieli się z czytelnikami. Znajdziemy więc opisy egzotycznej przyrody, magicznych widoków Himalajskich szczytów spowitych welonami chmur, oświetlanych promieniami zachodzącego słońca. Poznamy z imienia i nazwiska ludzi z wyższych sfer chińskiego społeczeństwa, ich obyczaje, styl życia kulturę i stosunek do życia. Poznamy też anonimowy tłum ciężko pracujących ludzi: rolników, rybaków, budowniczych lotniska, rikszarzy sprzedawców itp. Prześlizgniemy się przez zakątki pełne biedaków, żebraków, różnych ciemnych typów, słowem całą paletę szarych ludzkich postaci. Wszystkie oryginalne, egzotyczne, intrygujące na swój sposób piękne. Jako outsider spoza splątanych w ówczesnych Chinach światów, nie Chińczyk, nie Amerykanin, z wrodzoną sobie łatwością nawiązuje kontakty i poznaje ludzi, z ich wartościami, stylem życia i słabościami. Poznaje ich i daje ich poznać nam, jakby podając z obfitego półmiska kolejne kawałki chińszczyzny, oczywiście używając pałeczek. Tekst nie jest też wolny o rozmyślań o bardziej ogólnym, wręcz filozoficznym charakterze. Sprzyjały im liczne godziny samotności w kokpicie myśliwca. Olbrzymie obszary, na których toczyły się walki sprzyjały długim lotom, kiedy to poza czasem walki, pilot zawieszony pomiędzy niebem a chmurami lub gwiazdoskłonem, mając za pan brat niebotyczne góry i bezmiar powietrznego oceanu popadał w zadumę. Chiny są wielkie, Chiny są piękne, Chiny są nieodgadnione, Chińczycy są niesamowici zdaje się mówić Urbanowicz. To wszystko nabiera innego kształtu w kontekście współczesności i innych, dzisiejszych Chin, które postrzegane są u nas na zachodzie coraz bardziej jako zagrożenie dla naszej cywilizacji, dla naszego systemu wartości dla naszej wolności. Dla naszych. A czy ktokolwiek pyta, jaki jest ich pogląd, a jeśli zapyta i otrzyma odpowiedź, czy nam o tym powie? Płynąc przez kolejne strony książki zastanawiałem się, kto ma prawo twierdzić, że jego system wartości, prawa i interesy są ponad innymi, choćby wywodzącymi się z kilku tysięcy lat tradycji. Lotnisko.blogspot.com

Książka długo u mnie przeleżała na półce. Sam nie wiem czemu, ot zawsze było coś lepszego do czytania. II wojna nie jest moim jakimś tam konikiem jako okres historii. Staram się jednak zawsze czytać jakaś książkę historyczną, żeby nie wypaść z wprawy. I tak przyszedł czas na cichociemnych. Na początku akcja rozkręcała się powoli, jednak po 50 stronach nie mogłem się opamiętać i czytałem, i czytałem, i czytałem... Ogólnie polecam gorąco. Wszystkim. Nie tylko pasjonatom historii, ale przede wszystkim tym którzy nie specjalnie się nią pasjonują. 10/10

Cenny element do układanki o II Wojnie Światowej. Dużo danych statystycznych, wiele znaczących nazwisk. Ciekawa, choć mało nagłośniona historia Bazy 43 oraz tych, którzy służyli dla narodu za granicą. Podziwiam autora za weryfikację trudno dostępnych źródeł użytych podczas pracy nad książką.

Gdyby osadzić te historie w innym miejscu, pewnie pomyślałabym "biedni ludzie", ale nawet najnędzniejsze życie w tak urokliwym miejscu jak Bieszczady i jeszcze tak pięknie opisanym, nie wywołuje żalu. W wielu przypadkach takie życie to wybór i nie mi oceniać życiowe wybory innych. Chciałabym by Pan Rafał Dominik opisał wędrówki po górach, szemrzące strumyki i może turystów z tym samym lekko drwiącym zacięciem jak pisze o menelach:)

To relacja z wyprawy topograficznej na Syberię po zakończeniu wojny rosyjsko-japońskiej 1905 r. Same opisy przyrody są dość nudnawe lecz postać przewodnika Dersu Uzały przyciaga uwagę filozofią życia, postrzeganiem otaczającej przyrody i kregosłupem moralnym.

Kiedyś, czyli przed 2 wojną światową opis rzeczywistości zaczęli dziennikarze radiowi. Bardzo fajna książka pokazująca rozwój radia i telewizji w Stanach Zjednoczonych. Myślałem, że będzie więcej informacji o Polsce. Fajnie pokazane jak wyglądała praca pierwszych korespondentów radiowych. Na ich podstawie Amerykanie wiedzieli, co działo się w Europie i innych częściach świata. Wcześniej z danej serii czytałem książkę Rozdarty naród, która także polecam

Mam ostatnio fazę czytania wspomnień niemieckich żołnierzy, więc kiedy zobaczyłem tę książkę rzuciłem się na nią. Szybko, właściwie już po przedmowie prof Bartoszewskiego zrozumiałem, że nie znajdę tu opisu potyczek, bo autor, zmobilizowany do Wehrmachtu robi właściwie wszystko, żeby się zadekować. Przed wojną trochę podróżował i generalnie nie dał się ogłupić nazistowskiej propagandzie. Miał trochę szczęścia bo jako fotograf nie został żołnierzem liniowym, gdzie szanse przeżycia miałby marne. Dla mnie najciekawsze są jego opisy przedwojennej Polski, którą zwiedził prezentując film o... papieżu. Wielokulturowej, często biednej i różnych wyznań, ale zawsze gościnnej dla obcokrajowców. Potem część starych znajomych odnalazł w warszawskim getcie... Ciekawym wątkiem są twierdzenia autora, że Niemcy wiedzieli o tym co wyprawia się na wschodzie z Żydami i innymi "podludźmi". Wielu po wojnie tej wiedzy wypierało się, ale autor uważa, że z mordowaniem zbyt wielu miało styczność, by nie wiedziało o tym całe społeczeństwo.