Rut

Moim zdaniem, z literackiego punktu widzenia, książka o Batrzebie była lepiej napisana, niż ta o Rut, ale i tak fajnie, że pomogła mi poznać dokładnie jej historię. Niestety znowu było dużo błędów w pisowni, ale tym razem głównie to była kwestia braku kropek na końcu zdania 😅

Moim zdaniem, z literackiego punktu widzenia, książka o Batrzebie była lepiej napisana, niż ta o Rut, ale i tak fajnie, że pomogła mi poznać dokładnie jej historię. Niestety znowu było dużo błędów w pisowni, ale tym razem głównie to była kwestia braku kropek na końcu zdania 😅

Bardzo dobra książka, pomagająca poznać lepiej historię Rut. Polubiłam tę postać i cieszę, się, że mogę zgłębiac moją wiedzę o Biblii w przystępny sposób.

Bardzo dobra książka, pomagająca poznać lepiej historię Rut. Polubiłam tę postać i cieszę, się, że mogę zgłębiac moją wiedzę o Biblii w przystępny sposób.

Fabularyzowana opowieść o Rut, na podstawie opowieści biblijnej. Trzeba przyznać, że bardzo trzymała się oryginalnej opowieści i użyła nawet tych samych słów, gdzie tylko można było, co dowodzi staranności. Ale jakoś nie ujęła mnie ta książka i raczej nie sięgnę po inne z tej serii - może to pewna bezwolność bohaterek (oprócz Rut drugą bohaterką jest jej teściowa Noemi),choć dosyć wiarygodnie chyba oddana w stosunku do tamtejszych realiów i zależności wszystkiego od mężczyzn, ale chyba bardziej nagromadzenie słowa Bóg, odmienianego tu na każdej stronie przez różne przypadki. Po prostu zabrakło bohaterki tej opowieści, takiej której losy by mnie wciągnęły i zainteresowały.

Fabularyzowana opowieść o Rut, na podstawie opowieści biblijnej. Trzeba przyznać, że bardzo trzymała się oryginalnej opowieści i użyła nawet tych samych słów, gdzie tylko można było, co dowodzi staranności. Ale jakoś nie ujęła mnie ta książka i raczej nie sięgnę po inne z tej serii - może to pewna bezwolność bohaterek (oprócz Rut drugą bohaterką jest jej teściowa Noemi),...

Warto posłuchać. Pozytywnie nastraja.

Warto posłuchać. Pozytywnie nastraja.

Ciekawie jest spojrzeć na tę historię ze Starego Testamentu z innej, fabularnej perspektywy. Książka uderza na różnych płaszczyznach. Mnie uderzyła stwierdzeniem, że ludziom czczących jakichś bożków ciągle jest mało bogactwa i materialnych rzeczy.. Tak bardzo jest to dla mnie teraz aktualne, że zapamiętałam sobie to porównanie.
Na końcu książki jest studium biblijne oparte na tym fragmencie z Biblii (dotyczące historii Rut).

Ciekawie jest spojrzeć na tę historię ze Starego Testamentu z innej, fabularnej perspektywy. Książka uderza na różnych płaszczyznach. Mnie uderzyła stwierdzeniem, że ludziom czczących jakichś bożków ciągle jest mało bogactwa i materialnych rzeczy.. Tak bardzo jest to dla mnie teraz aktualne, że zapamiętałam sobie to porównanie.
Na końcu książki jest studium biblijne oparte...

Moab to starożytna kraina leżąca na wschodnim brzegu Morza Martwego. Moabici mimo, iż wywodzili się od Lota, wierzącego w Boga, byli politeistami. Ich głównym bóstwem był Kemosz. Tytułowa bohaterka książki, Rut, pochodzi właśnie z Moabu. Dlaczego znalazła się w Piśmie Świętym? Jak ważna była jej historia, że poświęcono jej całą Księgę w Starym Testamencie? Okazuje się, że Rut była kobietą, która odegrała niezwykłą rolę w dziejach ludzkości. Jej imię odnajdziemy w rodowodzie Jezusa Chrystusa. A jak do tego doszło?

Księga Rut zaczyna się słowami: W czasach gdy rządzili sędziowie, nastał głód w kraju.

Od zawsze ludzie przenosili się z miejsca na miejsce w poszukiwaniu lepszych pastwisk, ziem i pracy. Tak było też z Elimelekiem z Betlejemu judzkiego. Trudne czasy zmusiły go do wędrówki i wydawało się, że swoje miejsce na ziemi znalazł właśnie w krainie Moab. Zamieszkał tam z żoną i dwoma synami. Niestety szczęście nie sprzyjało naszemu podróżnikowi, gdyż zmarł zanim pożenili się jego synowie. Oni również nie żyli długo. Wkrótce żona Elimeleka, Noemi, została w Moabie sama nie licząc synowych: Orpy i Rut. Noemi nie czuła się tam szczęśliwa, więc postanowiła wrócić do rodzinnych stron. Razem z nią do Betlejemu wyruszyła Rut. I tak zaczyna się historia tej kobiety.

Czytając Pismo Święte tak naprawdę nie wiemy dlaczego Rut porzuciła dostatni rodzinny kraj, rodziców, krewnych a także wiarę w Kemosza i wyruszyła w nieznane strony razem z teściową. Tę lukę uzupełniła Francine Rivers w swojej trzeciej książce z cyklu „Rodowód Łaski” opisując historię Rut. Autorka dała tej bohaterce uczucia, emocje i wyraziste cechy charakteru, które sprawiają, że staje się bardzo ludzka i bliska czytelnikowi ze swoimi wątpliwościami, rozterkami, łagodnością ale i stanowczością.

Rut straciła męża, kiedy była młoda i piękna. Mogła jeszcze liczyć na to, że szybko znajdzie męża wśród swoich rodaków. Jednak z wielką ufnością zawierzyła Noemi, kiedy ta twierdziła, że Bóg się o nie zatroszczy. Mimo wszystkich trudnych momentów w ich życiu obie trwały w swej wierze i miały przeczucie, że Bóg ma dla nich swój plan. Wiara Rut opierała się na ufności i okazywaniu posłuszeństwa Bogu, przyjmowaniu jego woli i świadomość tego, że we wszystkim co się dzieje jest jakiś cel. Nawet jeśli tego nie zupełnie nie rozumiała.
„Rodowód łaski: Rut” to książka nasycona emocjami. Przede wszystkim opowiada o miłości, ale również o posłuszeństwie, akceptacji, zaufaniu i podążaniu trudną ścieżką wiary. Autorka miała na celu zachęcenie czytelnika do zapoznania się oryginalną historią Rut zapisaną w Piśmie Świętym i muszę powiedzieć, że w moim przypadku odniosła sukces, bowiem po przeczytaniu książki czym prędzej sprawdziłam zgodność tej historii w oryginalnym źródle. Przyznaję, że „Księga Rut”, mimo iż nieporównywalnie krótsza, jest dużo trudniejsza do przyswojenia niż historia stworzona przez Francine Rivers. Bohaterka wykreowana przez nią bardziej zapada w pamięć i wywołuje więcej emocji niż ta opisana w Biblii. To duże ułatwienie dla tych, którzy chcieliby poznać biblijne historie, ale trudno jest przez nie przebrnąć z powodu archaiczności języka, którym pisane jest Pismo Święte.

Na końcu książki znajduje się krótkie studium biblijne, które ma za zadanie pomóc czytelnikowi między innymi w zrozumieniu postępowania Rut a także szukania swojej drogi w słowie bożym. Jest również wypisany rodowód Jezusa Chrystusa, w którym odnajdziemy Rut i inne kobiety opisane w sadze „Rodowód łaski”. Dodam, że każda z tych książek, jest zupełnie odrębną historią i czytanie ich w różnej kolejności nie będzie miało negatywnego wpływu na ich odbiór.

Polecam tę książkę wszystkim, którzy interesują się Biblią i historią, a także tym, którzy szukają lekkiej i przyjemnej lektury o kobiecie, która będąc na krawędzi dzięki swojej wierze i ufności znalazła w życiu spokój i stabilizację.

Moab to starożytna kraina leżąca na wschodnim brzegu Morza Martwego. Moabici mimo, iż wywodzili się od Lota, wierzącego w Boga, byli politeistami. Ich głównym bóstwem był Kemosz. Tytułowa bohaterka książki, Rut, pochodzi właśnie z Moabu. Dlaczego znalazła się w Piśmie Świętym? Jak ważna była jej historia, że poświęcono jej całą Księgę w Starym Testamencie? Okazuje się, że...

Wspaniała historia oparta na Biblii. Poznanie historii Rut pozwala nam zweryfikować swoje postępowanie. Polecam

Wspaniała historia oparta na Biblii. Poznanie historii Rut pozwala nam zweryfikować swoje postępowanie. Polecam

Bardzo ciekawa książka, jak zawsze z tej serii (oprócz Marii)

Bardzo ciekawa książka, jak zawsze z tej serii (oprócz Marii)

Uwaga, z góry uprzedzam, że moja opinia to jedno wielkie zrzędzenie i czepianie się małej dupereli - czytacie na własną odpowiedzialność!
Bardzo dobra i wartościowa lektura, po raz kolejny nie zawiodłem się na książce Pani Rivers, a przeczytałem ich trochę. Dlatego nie będę po raz kolejny rozpływał się nad jej twórczościa - uważam ją za świetną i tyle.
Mam za to jedno ale - każda z książek tego cyklu zaczyna się od słów "drogie czytelniczki" - a czy ja będąc facetem nie mam prawa czytać o kobietach, które odegrały istotną role w Historii Zbawienia?? :) Czy może ta książka nie jest adresowana do mnie? Ależ skąd, wątpię żeby autorka wprowadzała sztuczny podział wśród swoich czytelników, ale jestem przekonany, że jest to babol polskiego tłumaczenia, gdyż w języku angielskim praktycznie nie występuje rozróżnienie rodzajowe słów ani końcówki wskazujące na rodzaj danego słowa (wyjątek stanowią oczywiście niektóre zawody, zwierzęta itp. ale nie ma tego dużo)! Reasumując, przy tłumaczeniu na nasz piękny, skomplikowany, fleksyjny, i bardzo Ojczysty język, wypadałoby użyć rodzaju męskiego, który jest ogólnie przyjęty dla określenia obu płci( to wynika z zasad gramatyki, a nie z mojego widzi mi się),nie zawężając grona ( w tym wypadku czytelników) tylko do kobiet ;) Koniec zrzędzenia, współczuję czytającym, mnie natomiast ulżyło i dziękuję wszystkim, którzy zechcieli to przeczytać;)

Uwaga, z góry uprzedzam, że moja opinia to jedno wielkie zrzędzenie i czepianie się małej dupereli - czytacie na własną odpowiedzialność!
Bardzo dobra i wartościowa lektura, po raz kolejny nie zawiodłem się na książce Pani Rivers, a przeczytałem ich trochę. Dlatego nie będę po raz kolejny rozpływał się nad jej twórczościa - uważam ją za świetną i tyle.
Mam za to jedno ale -...

"Mamy siebie nawzajem i mamy Boga. Mamy wszystko, czego potrzebujemy, a nawet więcej niż trzeba nam, żeby stawić czoła przyszłosci."

"Mamy siebie nawzajem i mamy Boga. Mamy wszystko, czego potrzebujemy, a nawet więcej niż trzeba nam, żeby stawić czoła przyszłosci."