World of Warcraft t. 2

Uwielbiam książki i komiksy osadzone w realiach popularnych i kultowych gier z gatunku RPG, jakimi są na przykład "Baldur's Gate", "Sacred", czy [tak jak w tym przypadku] "World of Warcraft". Pozwalają mi one głębiej wniknąć w magiczne uniwersum, jakie stworzyli twórcy gier oraz rzesze fanów publikujących swoje prace w sieci. Powróćmy jednak do produktów oficjalnych, sygnowanych logiem Warcrafta. Jednym z nich jest trzytomowa manga [powinnam raczej posługiwać się terminem Manhwa - wszak rysownik jest Koreańczykiem zamieszkałym obecnie w Tajlandii], której pierwszy tom miałam przyjemność dzisiaj przeczytać w związku z moim "eventem" polegającym na czytaniu pozycji mniej lub bardziej związanych ze smokami. "Smocze łowy", bo taki tytuł nosi tom pierwszy, zaskoczyły mnie pozytywnie. Co się od razu rzuca w oczy to piękna, dopasowana kreska, pozbawiona oczu na 3/4 twarzy, co pokutuje w wielu komiksach pochodzenia azjatyckiego. Kiedyś bardzo mi się to podobało, ale obecnie preferuję, gdy styl rysowania jest jak najbardziej realistyczny. Tyczy się to zarówno bohaterów, jak też malowniczych teł, których w tym komiksie nie brakuje. Rysownik nie wycina ich bez powodu, a nawet - zaryzykuję stwierdzeniem - że scenografia staje się jednym z bohaterów. Historia przedstawiona w komiksie bardzo zgrabnie ewoluuje od sceny polowania na błękitnego smoka aż po powzięcie przez bohaterów decyzji walki ze złem, które uosabia Litch King [Król Licz]. Tutaj wszystko ma swoją przyczynę, nawet wspomniane już wcześniej łowy na smoka. Są postacie "bielsze" i "czarniejsze", jednak każdy z nich ma swoją osobowość. Nie odczułam, by którykolwiek z bohaterów pojawił się na kartach tego komiksu jako tak zwany "zapychacz". Jest tylko jeden minusik. Nie wiem, w jaki sposób rozwiązano to w wydaniu polskim, jednak w Tokyopopie męczyły mnie początkowe czarne strony, na których opisano tło historii. Może gdyby czcionka zwężała się ku górze... Pobożne życzenia. I na tym chyba zakończę opiniowanie komiksu, który niegdyś w Polsce został wydany pod szyldem nieistniejącego już wydawnictwa Kasen. Jeśli komuś komiks wpadnie w ręce - trzymajcie. To jedna z perełek mangowych na polskim rynku, diamencik wśród zalewających nas "jakże oryginalnych" historyjek o miłości nadpobudliwej i roztrzepanej nastolatki, czy też o chłopcu, który przez "n razy ile można" tomów będzie udowadniał sobie i światu, że jest najsilniejszy.

Drugi tom "Trylogii Sunwell" czytało się wyjątkowo szybko i przyjemnie. Smok Kalecgos, ludzka dziewczyna Anveena, smoczyca Tyrygosa oraz paladyn Jorad Mace kontynuują swoją misję, jednak natrafiają na komplikacje, jakimi są hordy walczących ze sobą nieumarłych. Zaatakowani przez ożywionego smoka, towarzysze rozdzielają się. Anveena trafia na dwór nieumarłego barona, który pod maską uczciwości i uprzejmości skrywa niecne plany... Przeczytanie tych 160 stron zajęło mi dosłownie moment. Każdy kadr jest ze sobą ładnie połączony, logicznie. Nie ma tu zbędnych fajerwerków, czy chaosu. I - jak przy poprzednim tomie - mogłabym dalej piać z zachwytu nad kreską, a szczególnie nad sposobem przedstawiania teł. Niewątpliwie tworzą unikalny klimat tej opowieści.

Kolejna część przygód Deadpoola w serii Classic. Tym razem nasz najemnik z nawijką cofnie się w czasie, będzie w kosmosie oraz będzie walczył ze swoimi wewnętrznymi demonami. Kolejna dobra część przygód chyba obecnie najpopularniejszego anty bohatera. Jest humor, są wewnętrzne rozterki. Wszystko jest ze sobą świetnie powiązane, więc polecam najpierw ogarnąć dwie poprzednie części a potem zabrać się za Classic 3.

No i znowu to samo... Po co na zakończenie wrzucać nowe postaci i miejsca, niezwiązane z resztą serii? Nie mamy kontynuacji losów tych "dodatkowych" bohaterów z poprzedniej części, dostajemy nowych - choć tutaj ta "opowiastka" o nich jest przynajmniej zamknięta. Co do głównej części książki - początek świetny, mamy też ciekawych nowych bohaterów, niestety dalej jest gorzej. I ponownie mamy zakończenie z ewidentnym wskazaniem na dalszy ciąg, ale przynajmniej na tyle kulturalne, że dana akcja/dialog się skończyły, a nie urwanie w połowie walki czy dialogu (!),jak to już się w komiksach z Alitą zdarzało. I poniekąd dostajemy domknięcie pewnego istotnego wątku z poprzedniczki. Ogólna ocena mimo wszystko jak poprzedniej części - nie jest źle, ale dobrze też nie, ot przeciętniak. I na ten moment dalsze tomy odpuszczam i przerzucam się na inne klimaty.

Za każdym razem gdy sięgam po koleją część nie mogę doczekać się poznania nowych kluczy. Ta magia której "dorośli nie widzą" jest z każdą kolejną częścią bardziej niesamowita. Tyle pytań, zagadkowych rzeczy do odkrycia. Przywiązałam się do bohaterów. Ich przeżycia - te fantastyczne jak i te bardzo przyziemne - są poruszające, podoba mi się jak pełen emocji jest ten komiks. Lecę dalej i polecam :)

Na półmetku serii Hill i Rodriguez oferują czytelnikowi historię z przeszłości, wreszcie wyjaśniając, co tak właściwie stało się przed laty, co doprowadziło do tragedii i sprawiła, że Randall wyjechał na drugi koniec kraju. Choć część tomu dzieje się w przeszłości, to staje się kołem napędowym, które prowadzi czytelników coraz bliżej do finału. Hill i Rodriguez nie marnują ani chwili, by opowiedzieć historię Locke'ów i śledzę to z rosnącą satysfakcją. Tak powinno się prowadzić serie.

Ocena calosci (6ciu tomow). Manga o dosc wysokim progu wejscia. Poczatkowo niczego nie rozumiemy, nie wiemy w jakim swiecie rzecz sie dzieje i co to za bohaterowie wystepuja, ale z kazdym kolejnym tomem coraz wiecej rozumiemy i robi coraz bardziej ciekawie. Autor wymyslil niesmowity swiat, z rewelacyjnymi bohaterami i genialnymi prawami w nim rzadzacymi. W tej mandzie jest bardzo niewiele dialogow, ale za to jakie ilustracje. Gigantyczne, monumentalne budowle, labirynty miedzy roznymi konstrukcjami i ten niesamowity ogrom. Niestety te rysunki sa czasami dosc nieczytelne, bo akcja jest dosc dynamiczna i nie zawsze mozna sie zorientowac co sie dzieje, ale i tak oglada sie to rewelacyjnie. Bardzo pomaga poslowie tlumacza, ktory bardzo fajnie tlumaczy i wyjasnia pojecia oraz przedstawia nam bohaterow. Manga jest swietna. Polecam.

Dlaczego warto przeczytać Wolverine'a Jasona Aarona? Na sam początek powiem coś lekko kontrowersyjnego - nigdy nie byłem fanem Wolverine'a. Jakoś nie podzielałem nigdy tego masowego uwielbienia jego postaci. Nie zrozumcie mnie źle, respektuję wieloletnią kreację Hugh Jackmana i lubiłem Logana jako część X-Men lub innych drużyn. Po prostu sam Wolverine nie wydawał mi się aż tak interesujący. Staram się jednak być otwarty na nowe doświadczenia, więc stwierdziłem, że spróbuję poznać bliżej komiksową wersję Rosomaka, czytając jego własne solowe serie. Ogromną zachętą do tego było również nazwisko autora. Zabrałem się za tą serię z nadzieją, że uda mi się bliżej poznać Wolverine'a i z tego zadania wywiązała się ona aż z nawiązką. Jest przepełniona wewnętrznymi przemyśleniami Logana, dotyczącymi tego jak postrzega on samego siebie, ludzi wokół niego i swoje moce. Dostajemy bardzo dużo wydarzeń z przeszłości, umiejscowionych w różnych miejscach i różnych epokach i jest to bardzo ciekawe. Dosłownie w pierwszej historii przeplata się teraźniejsza pogoń Wolverine'a za Mystique z historią jak się poznali w latach 20-tych, osobiście lubię takie motywy. Doceniam też, że Aaron nie boi się pokazywać jak nieidealną postacią jest Logan, jak dużo ma na sumieniu, ale też jak czuje się z tymi wydarzeniami, jaki przez nie ma stosunek do samego siebie. Wiele miejsca poświęcone jest wątpliwościom Wolverine'a co do własnego bohaterstwa oraz tego czy w ogóle zasługuje, aby żyć. Scenarzysta pięknie pokazuje, że Logan chciałby być bardziej ludzki i otwarty emocjonalnie na innych, ale jednocześnie ma blokadę psychiczną, którą na przestrzeni kolejnych zeszytów stara się przełamać. Wspomniałem na początku, że Wolverine wcześniej nie był dla mnie interesujący. Po tych 4 tomach uważam go za fascynującą, niejednoznaczną postać, o której można bardzo wiele powiedzieć i poprowadzić na więcej, niż jeden sposób. Całość recenzji dostępna na mojej stronie: https://www.facebook.com/profile.php?id=100095305879459

Lepszy niż pierwsza część. Autorzy wmontowali Batmana w bodaj najmroczniejszą opowieść spośród wszystkich historii o Nietoperzu. Zaskakuje skala okrucieństwa. Mroczne Multiwersum przytłacza. Czasami aż za bardzo. Komiks dobry, ale niepokoi fakt, że to podobno najlepsza część serii, bo to oznacza, że przez resztę trzeba będzie brnąć z bólem.

Do tej pory nie miałem styczności z komiksami z universum Aliens. Filmy i gry jednak były dla mnie zawsze horrorami przede wszystkim, a tytułowi obcy używanymi rzadko i nigdy niewidzianymi do końca kulkami chaosu i wynaturzenia. Komiks ten horrorem nie jest, a więc pozostaje akcja i fikcja. Tutaj muszę przyznać, że właśnie one poprowadzone (a raczej wprowadzone odkąd jest to pierwszy z kilku tomów) są respektowanie. Sama kreska również jest przyjemna. Choć może przyjemna to złe określenie. Jest brudna, ale właśnie to sprawia, że pasuje do universum. Rozkład kadrów, czy też ujęć (w kontraście do kreski) jest bardzo czysty. Niemalże sterylny. Sprawia to, że komiksu doświadcza się niczym storyboardu filmowego; klatka po klatce tak jak ukazane zostałyby na dużym ekranie.... być może właśnie dlatego na początku lektury i w tym medium szukałem horroru. Niemniej tom wypadł angażująco i interesująco, a ja z przyjemnością sięgnę po następny :) A, dodam jeszcze, że komiks jak najbardziej nadaje się do skonsumowania w jednym posiedzeniu... najlepiej po zmroku.

Moi Drodzy ➡️Wiecie zapewne (albo i nie wiecie),że świat Aliena uwielbiam. Dawno nie było nic u mnie z tego uniwersum no to jest. "Aliens Opór". To będzie bardzo krótka recenzja (nad czym ubolewam),ale naprawdę nie było o czym pisać. @screamcomics wydał to bardzo fajnie, jak zresztą całą serię, że nie wspomnę o wszelakich wydaniach rocznicowych (REWELACJA!),które oczywiście posiadam i do których dojdziemy w swoim czasie. A teraz macie jako mały przerywnik niewielki objętościowo "Opór" - 96 stron. ➡️Co napisał wydawca? "Program broni biologicznej prowadzony w tajemnicy przez złą korporację, naraża ludzkość na ogromne niebezpieczeństwo. Córka Ellen Ripley musi stawić czoła zagrożeniu ze strony przerażających ksenomorfów.” Tyle wystarczy, bo w kompletnym opisie jest zawarte prawie wszystko to, o czym przeczytacie w komiksie – przegięcie 😁 ➡️Córka Ellen Ripley - Amanda - jestem na tak. Całkiem dobre rysunki, oglądałem z przyjemnością - jestem na tak. Kolejni ludzie do uratowania - jestem na tak. Weyland-Yutani jako zbiorczy czarny charakter - oczywiście, że tak 🙂 Obcy niestety pojawiają się dość późno - praktycznie dopiero w drugiej połowie komiksu i jest ich stanowczo za mało a to przecież oni stanowią siłę tego świata - jestem na nie. Co do scenariusza ogólnie - jestem na nie. Zbyt prosto i zbyt naiwnie. I mocno chaotycznie. Weźcie jednak pod uwagę jedno - co tu można wymyśleć po raz n-ty w tym świecie. No dobra, czasem jednak można, ale nie tym razem. Scenariusz niestety nie przypadł mi do gustu. ➡️Cieszę się, że przede mną na półkach jeszcze mnóstwo obcych, bo po tym komiksie czuję poważny niedosyt. Oceniam go na 6,5/10 i pozostaję z apetytem na więcej i lepiej. Dla fanów Aliena - trzeba to mieć. Dla pozostałych już niekoniecznie a na pewno nie na rozpoczęcie znajomości z Obcym w komiksie. I już, to koniec recenzji 😁

Szósta odsłona przygód zwariowanej klaunicy to zarazem finalny tom serii oraz ostatni akcent „Nowego DC Comics” na polskim rynku. Amanda Conner i Jimmy Palmiotti na łamach trzydziestu regularnych zeszytów (oraz kilku wydarzeń specjalnych) zaprezentowali nam zrewitalizowany wizerunek jednej z najbardziej szalonych (anty)bohaterek DC Comics. Dotąd mieliśmy okazję cieszyć się historiami dynamicznymi, nieprzewidywalnymi i pełnymi „radosnej” przemocy. Twórcy dawali nam rozrywkę niewyszukaną, ale energetyczną i – summa summarum – także satysfakcjonującą. Jak w ten obraz wpasowuje się tom kończący całość? Trzeba przyznać, że całkiem nieźle, chociaż lekkie zmęczenie materiału można w nim jednak wyczuć. Byłej dziewczynie Jokera nie przestają przydarzać się niespotykane rzeczy. Tym razem stała się obiektem westchnień zamaskowanego szaleńca, niejakiego Red Toola, który chce za wszelką cenę dowieść swojej miłości. Tylko czy odpowiednim sposobem jest porwanie oblubienicy, próba przymuszenia jej do stanięcia na ślubnym kobiercu i mordowanie innych ludzi? Jakkolwiek nie brzmiałyby odpowiedzi na te pytania, podczas potyczek z absztyfikantem Harley przypadkowo zabija syna groźnego mafiosa, co skutkuje poważnymi konsekwencjami. Za głowę byłej psychiatry w Azylu Arkham zostaje bowiem wyznaczona wysoka nagroda. Obraz całości nie różni się zasadniczo od tego, co otrzymaliśmy na łamach poprzednich pięciu odsłon serii. Na kolejnych kartach dominuje szalona akcja, podlana soczystą porcją przemocy. Sytuacji sprzyja fakt, że twórcy wprowadzają tu postać, która w założeniu jest parodią Deadpoola z konkurencyjnego uniwersum Marvela. Mowa o niejakim Red Toolu, facecie który swoje uczucia lubi uzewnętrzniać w wybitnie niekonwencjonalny sposób. Innymi słowy – do, i tak szalonego, cyklu dodano postać, która jeszcze to szaleństwo podkręca. Wszędzie indziej taki miszmasz raziłby i powodowałby przesyt, ale w prowadzonym przez Conner i Palmiottiego tytule nie tylko nie przeszkadza, ale wręcz zdaje się być na miejscu. Delikatna równowaga między pozytywnym scenariuszowym wariactwem a przesadą nie została jednak zachowana we wszystkich zeszytach wchodzących w skład omawianego tomu. Gorzej prezentuje się część, w której Harley musi uporać się z dybiącym na jej życie, łaknącym zemsty mafiosem. Twórcy zdecydowali się na zabawę w stylu „wielkie roboty się naparzają”, co okazało się zaskakująco mało emocjonujące. Wyraźnie przesadzono tu ze spektakularnością i wybuchami, co zamiast bawić, razi przesytem formy nad treścią. Na nieco wyższym poziomie stoi za to zamykająca cały zbiór opowiastka o misji ratowania pewnego drzewa. To typowa dla cyklu wariacja na temat nowej wersji Harley, która obok bycia szaloną psotnicą, chce też przysłużyć się społeczeństwu. „Walka o drzewo”, mimo że niczym nie zaskoczy wiernych fanów Quinn, stanowi dobre zakończenie serii, z którego można płynnie skoczyć w „Odrodzenie”. „Cała w czerni, bieli i czerwieni” przynosi, co nieco dziwi, mało interesujących bohaterów drugoplanowych. Ci od początku stanowili o sile tego tytułu, że wspomnę tylko o Sy Borgmanie czy członkach Gangu Harleyek. Tym razem jednak nie otrzymamy nikogo o porównywalnie silnej osobowości. Sam Red Tool nie wystarczy, by czytelnik był zadowolony, tym bardziej, że nawet tak silne i charakterystyczne postaci jak Poison Ivy i Wielki Tony znalazły się na bardzo dalekim planie. Conner i Palmiotti wyjdą jednak z tej sytuacji obronną ręką, bo postacią, która ciągnie wszystko do przodu, wciąż jest główna bohaterka. Quinn ma tyle charyzmy, że mogłaby nią spokojnie obdzielić kilka innych tytułów i nadal zostałoby jej naprawdę dużo. Wizualnie nie ma w „Całej w czerni, bieli i czerwieni” większych zaskoczeń. Jest podobnie jak wcześniej, czyli efektownie i bardzo dynamicznie. Ponadto nikt nie szczędzi koloru, co sprawia, że całość okazuje się naprawdę przyjemna dla oka. Pewnym mankamentem może wydać się fakt, że nie zawsze rysunki są tak przejrzyste, jak w poprzednich tomach. Problem nie jest jednak dojmujący, bo dotyczy tylko jednego z pięciu wchodzących w skład albumu zeszytów, tym niemniej fragment o walce wielkich robotów momentami okazuje się mało klarowny i nadmiernie szczegółowy. Rozstania, zwłaszcza z kimś, kogo naprawdę polubiliśmy, bywają bardzo bolesne. Ostatni tom „Harley Quinn” z „Nowego DC Comics” nie jest jednak pożegnaniem definitywnym. Już za chwilę w Polsce wystartuje „odrodzona” seria z szaloną bohaterką w roli głównej, a wszystkich jej fanów z pewnością zbuduje informacja, że będą za nią odpowiadać ci sami ludzie. Zanim jednak dostaniemy ją w swoje ręce, cieszmy się z tego, co mamy. Bo „Cała w czerni, bieli i czerwieni”, jakkolwiek nie przynosi niczego nowego, a momentami wydaje się wtórna, ostatecznie jest komiksem niezłym, który stanowi całkiem smaczną wisienkę na torcie. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - http://zlapany.blogspot.com/2018/01/harley-quinn-tom-6-caa-w-czerni-bieli-i.html oraz na łamach serwisu Szortal - http://szortal.com/node/13435

W szponach narkotyków. W Gotham City pojawia się nowa używka – substancja o nazwie „Ikar”, która dosłownie spala osobę zażywającą go. Kiedy ofiarą narkotyku pada znajoma Bruce Wayne’a, nadchodzi czas żeby do gry wszedł Batman. Tom ten w odróżnieniu od poprzedników niemal zupełnie odchodzi od motywów często kojarzonych z Batmanem takich jak elementy fantastyczne, szaleńcy z Arkham czy batgadżety. Zamiast tego czytelnik dostaje walkę ze zwykłymi gangsterami zajmującymi się narkotykami czy handlem ludźmi. Pojawiają się wprawdzie pewne urozmaicenia jak wojownik sumo czy groźna kałamarnica, ale nie sprawiają one, że historia staje się niedorzeczna. Klimat jest tu bardzo ciężki – pokazane są skutki działania narkotyków, porachunki gangsterskie czy żerowanie na bezbronnych. Efekt psuje trochę niepotrzebne wprowadzenie pod koniec tomu człowieka o nadludzkich właściwościach – gdyby go nie było, historia potoczyłaby się tak samo. Dużą rolę odgrywa tu też wątek śledztwa. Widzimy tu dwa, jeśli nawet nie trzy równoległe dochodzenia. Zamiast komisarza Gordona pojawia się tu detektyw Harvey Bullock, który nie do końca ufa Batmanowi i stosuje własne metody. Także krewna jednej z ofiar narkotyku prowadzi bardzo bezpośrednie działania na własną rękę. Naprawdę bardzo ciekawie zestawia się ze sobą te różne podejścia do tej samej sprawy. Za rysunki odpowiada tu Francis Manapul, znany serii „Flash” z Nowego DC Comics. Dzięki pomysłowemu kadrowaniu i zastosowaniu pastelowych barw sprawia, że pozornie przyziemna historia staje się niezwykłym doświadczeniem. Dzięki tej warstwie graficznej łatwiej przełknąć niepotrzebny wątek fantastyczny pod koniec opowieści. Tom ten zawiera również zamkniętą historię wydaną oryginalnie jako „Detective Comics Annual”. Opowieść ta porusza podobny motyw jak główny wątek tomu czyli walkę ze zwykłymi gangsterami, gdzie dużą rolę odgrywają narkotyki. Niestety tutaj już zabrakło interesującego pomysłu, przez co całość jest dosyć nużąca. Ciekawostką może być zaangażowanie tutaj aż trzech rysowników – Werther Dell’Edera, Jorge Fornes i Scott Hepburn. Jednakże wszyscy z nich strasznie starają się naśladować styl Manapula, a wychodzą im karykaturalne postacie i chaos, który ciężko się czyta. Tom ten pokazuje, że dalej da się opowiadać z Batmanem bardziej przyziemne opowieści. Pozytywne wrażenie psuje niestety historia kończąca tom. Ogólnie jednak warto.

Czas na epicki finał... Hmm 🤔🤔🤔 Dzisiaj na tapet trafia trzeci i ostatni tom serii Batman Metal. Kulminacja całej historii. "Batman Metal. Tom 3. Mroczny Wszechświat" Wydany w 2019 roku przez wydawnictwo Egmont Polska Scenariusz: Scott Snyder, James Tynion IV Rysunki: Greg Capullo, Grant Morrison, Jeff Lemire, Bryan Hitch Liga Sprawiedliwości wciąż szuka zaginionego Batmana. Superman wyrusza by go odnaleźć, a reszta Ligi prowadzi nierówną walkę z Mrocznymi Rycerzami z mrocznego uniwersum pod przywództwem Batmana, który się śmieje. Czas ucieka, kto wygra ? Więcej w materiale video 😉

Kolejny zbiór różnych opowieści Batmanie. W tym tomie dostajemy epidemię zamieniającą ludzi w hybrydy człowieka i nietoperza, zakończenie wątku Pingwina Cesarskiego, a także debiut nowego superłotra. Początek tomu to najwyraźniej pierwsze spotkanie z mutacją Man-Bata w nowym uniwersum DC Comics. Batman poznaje tutaj naukowca Kirka Langstroma, który przed restartem był pierwszą hybrydą człowieka i nietoperza. Jak nietrudno się domyślić jest on odpowiedzialny za plagę, ale tutaj wyraźnie stara się pomóc Batmanowi. Podobało mi się jak był on tu prowadzony, a decyzja jaką musi podjąć w finale jest dosyć emocjonująca. Jeżeli chodzi o Batmana, to dobrym pomysłem było tu, że bohater łączy tu zarówno swoje zdolności detektywistyczne, jak i umiejętności walki. Za rysunki odpowiada tu znany w tej serii Jason Fabok – jego kreska jest bardzo dokładna i dynamiczna. Szkoda, że niestety rysowane przez niego stwory wyglądają identycznie – do wyjątków należy tu lekko szokująca scena niemal z początku tomu, a także znany już wcześniej przeciwnik Batmana w znietoperzonej formie. Warto wspomnieć, że wątek ten jest kontynuowany w krótszych historiach porozrzucanych po tomie, gdzie dowiadujemy się prawdy o kulisach części zdarzeń, a także o motywacjach innych bohaterów. Możliwe, że jest też to również debiut nowego groźnego przeciwnika. Bardzo dobrze opowiedziana i zaskakująca historia. Tutaj już rysuje Andy Clarke, który jest już mniej dokładny od Faboka i przy tym lubi dodawać dużo lekkich kresek zarówno postaciom, jak i przedmiotom – jest to klimatyczne, ale nie wiem czemu ma służyć. Następnie mamy finałowe starcie z Pingwinem Cesarskim. Z jakiegoś powodu postanowiono dodać mu supermoce i zmienić wygląd, więc zamiast pojedynku z wyrafinowanym gangsterem, mamy jedną wielką młócką. Rozczarowuje także epilog w więzieniu (rysowany przez Andy’ego Clarka),gdzie występują równie groteskowi złoczyńcy – wypada to niezamierzenie śmiesznie. Wątek ten ratuje interwencja klasycznego Pingwina, a także jego końcowy dialog z Brucem Waynem. Tutaj również rysuje świetny Jason Fabok. Plus jednak za krótką opowieść o jednym z ludzi Pingwina, który pracuje dla Pingwina Cesarskiego. Dowiadujemy się jak gangsterzy zyskali na aferze z epidemią. Szkoda, że przy tym wspominany łotr niestety nie miał okazji wykorzystać swoich nadludzkich zdolności. Dostajemy tu rysunki Henrika Johnsona – ładna, przyzwoita kreska, ale bez rewelacji. Kolejny rozdział to walka Batmana z orientalną zabójczynią, z którą łączy go wspólna przeszłość. Podobało mi się, że nawiązuje się tu do jednej z krótszych historii z „Technik zastraszania”, a także znana z serii „Batman” Harper Row ma tu swoje pięć minut. Fabularnie to jednak kolejna nieszczęsna miłość Bruce’a Wayne’a, która staje się jego przeciwnikiem – wystarczy przypomnieć tu Catwoman czy Talię al. Ghul. Tutaj możemy podziwiać kreskę Scotta Eatona – czasami niestety dochodzi do niezamierzonych deformacji, trochę kojarzył mi się przy tym z Howardem Porterem. Nie podobał mi się też strój głównej bohaterki – strasznie tandetny, a kiedy włączają się holograficzne ramiona, to w ogóle robi się parodia. Bardzo mało oryginalna historia. Na sam koniec dostajemy tytułowy „Gniew”. Początkowo wyglądało na to, że główny łotr będzie czymś w rodzaju złej wersji Batmana. Jednakże w momencie ujawnienia jego tożsamości staje się on bardzo sztampowym przeciwnikiem, a jego motywacja jest nieciekawie. Główną zaletą tego fragmentu są przemyślane sceny akcji ładnie zilustrowane przez Jasona Faboka. W tomie znajduje się jeszcze dwie krótkie historie. Pierwsza opowieść dotyczy Bane’a. Jest to właściwie wstęp do komiksu „Szpon” i nie funkcjonuje jako samodzielne dzieło. Plus jednak za ukazanie Bane’a jako rozważnego przywódcy, debiut jego nowych różnorodnych pomocników, którzy podobnie jak on są wspomagani Jadem, a także nawiązanie do Trybunału Sów. Pojawia się też nawiązanie do jednego z wcześniejszych pojedynków z Batmanem, ale niestety nie jestem w stanie stwierdzić czy to było coś sprzed restartu czy już po. Warstwę graficzną dostarcza tu Mikel Janin kojarzący się trochę z Edem McGuinessem, ale mniej utalentowanym. Kolejna krótka opowieść dotyczy policjantów z Gotham. Powraca tu policjantka znana z krótkiej historii o masce Jokera z poprzedniego tomu. Jest tu dobrze pokazane zróżnicowane podejście do Batmana – część policjantów ma go za sprzymierzeńca i bohatera, a dla części utrudnia on pracę. Okazuje się, że lubienie Człowieka-Nietoperza nie jest zbyt popularne i naraża na ostracyzm. Możliwe, że jesteśmy tu świadkami narodzin nowego duetu na miarę Rene Montoyi i Crispusa Allena z „Gotham Central”. Rysuje tutaj Jason Masters, który najlepiej sprawdza się w spokojnych momentach, bo jego sceny akcji są strasznie statyczne. Nie pomagają tu również sprane kolory. Podsumowując, jest to coś w rodzaju pudełka z czekoladkami – niektóre opowieści są bardzo dobre, inne co najwyżej średnie. Ogólnie jednak bez rewelacji.

Od dawna chciałam poznać tę pozycję, tym bardziej, że uwielbiam prequele serii Obcy i bardzo chciałam poczuć w tym komiksie ten sam klimat. Muszę przyznać, że miałam większe oczekiwania i nie do końca zostały one spełnione, ale zostałam pozytywnie zaskoczona kilkoma dodatkami i konceptami stworzonymi specjalnie pod tę serię komiksową (która ma aż 5 części! a myślałam, że tylko tę). Żałuję, że w bibliotece, z której wypożyczam, nie ma kontynuacji serii, bo chętnie bym się dowiedziała co dzieje się dalej, jako iż wciągnęłam się w historię. Bywało chaotycznie, nie zrozumiałam też na pewno wszystkiego, ale jednak pomysł i klimat mocno mnie kupiły, więc mam nadzieję, że uda mi się kiedyś poznać resztę.

Wydawać by się mogło, że wraz z każdym kolejnym tomem „Harley Quinn” wzrasta ryzyko, że twórcom w końcu skończą się pomysły na zwariowane przygody głównej bohaterki. Razem z tym wydanym teraz liczba wydań zbiorczych na naszym rynku to pięć ksiąg, a obrana konwencja niesie ze sobą pewne ograniczenia. Jednak, o dziwo, Conner i Palmiotti cały czas potrafią utrzymać wysoki poziom pisanej przez siebie serii – owszem, zdarzają im się chwilowe wahania formy, ale nie zanotowali jeszcze żadnej spektakularnej wpadki. „Joker nie śmieje się ostatni” tego stanu rzeczy na pewno nie zmieni. Kłopoty i przygody nie przestają omijać Harley Quinn. Z odmętów przeszłości do żywych wraca pewna rosyjska femme fatale. Kobieta, która obecnie bardziej przypomina cyborga niż zwykłego człowieka, ma do wyrównania rachunki z Sy Borgmanem i Harley. Kolejne niebezpieczeństwo nadciąga z zupełnie innej strony. Najnowszy wybranek panny Quinn, Mason Macabre, trafia do więzienia, gdzie odsiaduje wyrok za (przypadkowe) zabójstwo syna burmistrza. Problem w tym, że ktoś chce, by jego żywot zakończył się przedwcześnie, Mason musi więc odpierać ataki morderców. Ostatecznie mężczyzna trafia do Azylu Arkham, a żeby go stamtąd wydostać, Harley będzie musiała zmierzyć się ze swoim eks, Jokerem. Od samego początku wydawana w ramach Nowego DC Comics seria charakteryzuje się sporą dawką przemocy. W najnowszym tomie jest ona nadzwyczaj krwawa, co nieco zaskakuje, zważywszy na fakt, że mamy do czynienia z komiksem mainstreamowym. Oczywiście, wciąż daleko tu do poziomu takiego „Punisher Max”, ale na kolejnych kartach można znaleźć tak sugestywne obrazki jak krwawy headshot, pręt wbity w bebechy czy też pałka rozkwaszająca oko. Niektórzy zapewne powiedzą, że taka jest w końcu zasada – im dalej w kontynuację, tym więcej krwi i zgonów, ale tutaj ten stan rzeczy pasuje, ponieważ podkreśla, że Harley Quinn, jakkolwiek stara się postępować właściwie, pozostaje osobą, która nie przebiera w środkach, czasami przesadza w użyciu siły i wciąż dużo w niej z szalonej łotrzycy, jaką była przez lata. Piąty tom serii jest chyba najmniejszy objętościowo z dotychczasowych. Zawarto tu cztery zeszyty regularnej serii i jeden numer specjalny. Główna linia fabularna sprawia tym razem wyjątkowo dobre wrażenie – Conner i Palmiotti udanie przywracają jedną z postaci poznanych na początku cyklu, ponownie czyniąc z niej zagrożenie dla Harley i Sy. Ta część opowieści jest naprawdę dynamiczna i efektowna, czyli taka, jakiej można się było spodziewać. Na kolejnych stronach śledzimy już próby wyciągnięcia z więzienia Masona. Także one przynoszą czytelnikowi dużo dobrego. O efektownej przemocy pisałem już wcześniej, tutaj poza nią dostajemy też intensywną akcję, charakterystyczny humor i szczyptę nieco poważniejszej tematyki, szczególnie podczas spotkania Harley i Jokera – jest ono wypełnione emocjami i stanowi próbę wyzwolenia się kobiety spod psychicznego wpływu swojego byłego faceta. Niejako na deser otrzymujemy opowieść o odnalezieniu przez główną bohaterkę butelki z zamkniętym w niej dżinem. To dobra okazja dla scenarzystów na popuszczenie wodzy wyobraźni, zwłaszcza, że Harley nie ma do dyspozycji jedynie trzech życzeń, ale nieskończoną ich ilość. Całość pełna jest zabawnych nawiązań, bywa, że autorzy spojrzą na jakąś rzecz z niecodziennej perspektywy, a i znane powiedzenie, by „uważać na to, czego się sobie życzy”, okaże się zaskakująco życiowe. Opowieści takie jak ta stanowią ciekawe dopełnienie regularnych przygód panny Quinn. Jeśli chodzi o warstwę graficzną albumu, to nie ma się do czego przyczepić. Głównym artystą jest Chad Hardin. Już w poprzednich tomach to on był tym, którego prace sprawiały najlepsze wrażenie, cieszy więc, że miał okazję, by dalej pracować nad serią. Jak jest tym razem? Bardzo dynamicznie i efektownie, ale także, co niezwykle istotne, niezwykle przejrzyście, nawet w scenach najbardziej intensywnej akcji. Hardin bezsprzecznie jest właściwą osobą na właściwym stanowisku i wyraźnie czuć, że jego angaż do serii był decyzją trafioną. To niesamowite, ale w piątym już tomie zbiorczym „Harley Quinn” ponownie utrzymała wysoki poziom. Autorzy nie tracą pomysłów na kolejne perypetie bohaterki, a w przypadku niektórych wątków zawartych w „Joker nie śmieje się ostatni” można nawet odnieść wrażenie, że należą do najjaśniejszych momentów w całej serii. Cykl Conner i Palmiottiego to niewątpliwie jeden z koni pociągowych Nowego DC Comics i jeśli ceni się ofensywny i bezkompromisowy humor, warto się z nim zapoznać. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2017/09/harley-quinn-tom-5-joker-nie-smieje-sie.html oraz na łamach serwisu Szortal - http://szortal.com/node/12585

Naprawdę pasjonujący rozdział niezwykłej serii. Tsutomu Nihei dostarcza nam trochę odpowiedzi na nasze pytania, ale jednocześnie wprowadza nowe tajemnice, które trzymają nas w napięciu. Jestem zachwycona ilustracjami. Cyberpinkowy świat od którego, że nie mogę oderwać oczu. Dla fanów science fiction jest to prawdziwa perełka.

W starciu z morderczymi Obcymi jednym ratunkiem wydaje się ucieczka. Jednak czy w komosie znaleźć można miejsce wolne od krwiożerczych monstrów? Bohaterowie drugiego tomu serii „Fire and Stone” przekonują się, że bezpieczeństwo jest trudno dostępnym dobrem. Akcja „Aliens” rozgrywa się przed wydarzeniami opisanymi w pierwszym tomie serii zatytułowanym Prometeusz. Kolonizatorzy z księżyca LV-426 zamieszkujący kolonię znaną jako Hadley’s Hope padają ofiarą ataku Obcych. Nielicznym udaje się uciec na sąsiedni księżyc LV-223, jednak nawet tam nie mogą zaznać spokoju. Główny bohater komiksu Derrick Russel, specjalista od terramorfowania, stara się zrozumieć naturę czarnej mazi, która zdaje się przyspieszać procesy ewolucyjne na księżycu. Jednocześnie śledzimy losy kolonizatorów, którzy próbują przetrwać we wrogim środowisku. Stworzona przez Chrisa Robertsona historia dobrze wpisuje się w klimat stworzonego przez Ridleya Scotta świata. W „Aliens: Fire and Stone” obserwujemy walkę o przetrwanie grupy kolonizatorów, której członkowie nie mogą osiągnąć porozumienia odnośnie metod, które mają służyć przetrwaniu. Z drugiej strony scenarzysta pokazuje, choć dość pobieżnie, prowadzone przez Derricka badania nad naturą procesów ewolucji ekosystemu na LV-223, na efekty których natrafią bohaterowie poprzedzającego „Aliens” tomu… Więcej na: http://gitararysowane.pl/aliens-fire-and-stone/