Doman: Władca myszy

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Akcja komiksu przenosi nas w burzliwe czasy XVIII wieku i koncentruje się na jednym z kluczowych etapów życia Maurycego Beniowskiego. Ten węgiersko-polski szlachcic i uczestnik konfederacji barskiej, po nieudanej walce z rosyjskim zaborcą, zostaje skazany na zesłanie na daleką, mroźną Kamczatkę. Bohater, nie godząc się jednak z losem, stopniowo organizuje spisek i planuje ucieczkę z syberyjskiego piekła. Historia prowadzi czytelnika przez kolejne etapy przygotowań do buntu i ryzykownej eskapady ku wolności. Zesłańcy to bez cienia wątpliwości jeden z topowych przykładów rodzimego komiksu historycznego, który powstał w czasach, gdy tego typu opowieści musiały balansować pomiędzy atrakcyjną narracją, prawdą historyczną, a wciąż obecną cenzurą. O wyśmienitości tego tytułu może świadczyć fakt, że album ten pomimo upływu wielu lat wcale nie stracił na swojej atrakcyjności. Scenarzystka Anna Banach, zdając sobie sprawy z ograniczonej liczby stron, od samego początku jasno i sztywno określa ramy narracji. Nie jest to pełna biografia Beniowskiego, lecz wycinek jego życia, skoncentrowany wokół zesłania i przygotowań do ucieczki. Taki wybór narracyjny działa na korzyść komiksu. Historia nie rozmywa się w nadmiarze wątków, a tempo opowieści pozostaje zwarte i dynamiczne. Akcja jest tu iście filmowa: bitwa, niewola, ucieczka, kolejne pojmanie, Kamczatka, spisek, bunt. Na pewno nie odczuwa się tu znużenia i nic nie odciąga uwagi czytelnika od najważniejszej treści. Scenarzystka nie moralizuje również czytelnika, a przynajmniej nie robi to w bezpośredni i nachalny sposób. Do tego wszystkiego dochodzą przemyślane i dobrze rozpisane dialogi, które są pozbawione sztuczności typowej dla wielu dzieł tego typu. Ograniczona liczba stron i szybkie tempo historii ma niestety również swoje wady. Opowieść wyraźnie cierpi na pewne skróty myślowe. Dobrze jest więc znać przynajmniej zarys historii, aby rozumieć pewne wydarzenia czy ich kontekst. Dość umowne są tu również bardziej złożone relacje między bohaterami. Często są one bowiem jedynie powierzchniowo zarysowane bez wchodzenia w szczegóły. Pewne zastrzeżenia można mieć tu również do postaci drugoplanowych, które teoretycznie powinny odgrywać w niektórych wydarzeniach znaczącą rolę, a są tylko dodatkiem do Beniowskiego. Ostatnią niedoskonałością albumu jest jego finał, który urywa się w dość znaczącym momencie. Nie zostaje tu na przykład w ogóle poruszony wątek Madagaskaru, który historycznie był dość ważny dla tej postaci. Scenariusz ma więc tutaj swoje zauważalne ograniczenia/niedoskonałości, jednak nadal potrafi przyciągnąć uwagę czytelnika i zapewnić mu „chwilę” całkiem przyjemnej przygodowo-historycznej rozrywki. Komiks ten potrafi również skłonić do pewnych refleksji. Jest to bowiem historia o sprzeciwie wobec systemu i cenie, jaką trzeba za ten sprzeciw zapłacić, aby zachować niezależność.... https://popkulturowykociolek.pl/zeslancy-recenzja-komiksu/

Sympatyczna i pełna humoru historia, która - mimo upływu lat - nic nie traci na swojej wartości. W czasie deszczu dzieci się nudzą - to powiedzenie sprawdza się, rzecz jasna, także w odniesieniu do dzieci z wyspy Umpli-Tumpli. Ale od czego jest bogata biblioteczka w domu jednego z nich? Dzieciaki wspólnie czytają "Wyspę skarbów", co na początek zainspiruje ich do zabawy w dwie zwalczające się wzajemnie pirackie bandy. Ale wkrótce - doprowadzi do wyprawy, której celem będzie odnalezienie prawdziwego skarbu, ukrytego na ich wyspie. Fajnie było wrócić do tej opowieści. Zresztą jednej z moich ulubionych z czasów dzieciństwa ;)

Zdecydowanie lepiej mi się to czytało niż przygody Binio Billa tego samego Autora. Mamy opowiedzianą w inteligentny sposób (nie kawa na ławę) historię terrorystów i reakcji na wynikające z ich działalności zagrożenie ze strony władz, służb, mediów i samego społeczeństwa. Śmieszą "środki" przeciw cenzurze: niebezpieczeństwo czyha w krajach kapitalistycznych, nie zaś w krajach komunistycznych, i chociaż głównego bohatera poznajemy w chwili, gdy ma wylatywać do Londynu, to równocześnie już w pierwszym kadrze dowiadujemy się, że najlepiej czuje się on w Polsce - w kraju jego przodków. Reasumując: "Czarna róża" ma swój urok!

Wiem, że powinienem, że tak trzeba, że jestem przecież dorosły, ale... MATKO JAK JA UWIELBIAM TEN KOMIKS! Do dziś pamiętam, gdy czytałem... Co ja mówię?! POCHŁANIAŁEM ten komiks u moich nieżyjących już Dziadków w ich stary domu przy starym ciężkim kanciastym biurku zajadając równocześnie zrobione przez Babcię placki z jabłkami. I teraz za każdym razem, gdy biorę ten komiks do ręki, czuję smak placków w ustach i czuję się, jak najszczęśliwszy na świecie dziesięciolatek. Cudo!

Dzisiaj podróż do lat szczenięcych, bo udało mi się zebrać z różnych facebookowych bazarków 3 stare dwujęzyczne komiksy składające się w cykl „Legendarna historia Polski”. Kiedyś je miałem, ale wyparowały. Rysował je w tatach 70. nie kto inny tylko Grzegorz Rosiński, późniejszy współtwórca Thorgala. Ciekawie było jeszcze raz do nich zajrzeć i zobaczyć czy się nie zestarzały. No i nie jest źle. Teraz już się tak nie rysuje dla młodego czytelnika. Wtedy te rysunki momentami porażały grozą; krew, otruci ludzie z zielonymi twarzami i wybałuszonymi oczami… http://dzikabanda.pl/teksty/felietony/pijac-ksiazki-czytajac-piwa-s02e18/

Komiksowa antologia wydana przez Krajową Agencję Wydawniczą w 1988 przynosi cztery komiksy. Pierwszy jest węgierski "Wygnaniec", do którego rysunki wykonał Imre Sebok, a tekst oparty na "Wyspie Robinsona" Arkadego Fiedlera napisał Tibor Cs. Horvath (bardzo płodny scenarzysta, którego specjalnością były komiksowe adaptacje dzieł literackich). Podobne klimatem morskiej opowieści jest "Magellana okrążenie świata" przedstawiający w komiksowej syntezie wyprawy Vasco da Gamy i Ferdynanda Magellana (scenariusz Stefana Weinfelda i rysunki Zbigniewa Kasprzaka). Dalej mamy jednostronicową "Przygodę z chmurą" (scen. Jerzy Niemczuk, rys. Joanna Sedlaczek) - to bardziej rozbudowany żart rysunkowy niż komiks. Skoro o żartach mowa - całość wieńczy "Profesor Stokrotek" Janusza Christy, w którym Kajko i Kokosz przenoszą się w czasie i trafiają na plan filmowy. Spośród trzech podobnych charakterem antologii komiksowych PRL-u (oprócz "Wygnańca" mam tu na myśli "Bambi" i "Fortunę Amelii") ta chyba najmniej zapada w pamięć, ale komiksowych szperaczy nie powinno to zniechęcać do poznania tej pozycji.

Wiernie (jak dalece to możliwie) przedstawiona sylwetka Kazia Wielkiego - jako wspaniałego króla, cwanego dyplomaty, ale też i beznadziejnego dupcarza, który dla zaspokojenia swojego kutasa popełnił bigamię. No, polecam, jestem zdziwiona, ale polecam ten króciutki komiks.

Czytając opinie o komiksach rysowanych przez węgierskiego mistrza sztuki, Erno Zorada, widać czarno na białym, jak wielkie skretynienie (estetyczne oraz niewątpliwie intelektualne) nastąpiło w ostatnich dekadach po upadku komuny wśród Polek i Polaków, co tyczy się naturalnie również odbiorców komiksów. Opinie takie jak Kamilossa i Darka D. pokazują, jak ciężkim skretynieniem skutkują choroby takie jak marveloza i mangoza. Oczywiście, teraz nawet niedorozwinięte dziecko może używać internetu i napisać opinię, ba, nawet "recenzję", stąd też mamy kult miernoty (a miernoty mają mierne gusta i lubią rzeczy mierne) i seryjnego wyrobnictwa, i kompletny brak zrozumienia dla sztuki. Do tego jeszcze jakieś nieboże poplątało się i spienione atakuje fabułę za jakieś wyimaginowane "przekłamania" historyczne. Dziecko, to jest komiks fantastyczny, o gościu podróżującym w czasie do rzeczywistości wyimaginowanej, której nie było. To wszystko jest wymyślone, wyssane z palca tak samo jak postać króla Artura. Jak widać niektórzy myślą że ta mityczna postać istniała naprawdę, pewnie w Merlina takie dziecko też wierzy jak w świętego Mikołaja. Do tego dochodzi typowe dla polskiego Ciemnogrodu przekonanie o tym jakie to wieki ciemne (średniowiecze) były jasne i ohoho, wspaniałe i w ogóle cywilizacja, mości panie pełną gębą. Taaaa... Taka to była zaawansowana i światła cywilizacja, że kościół palił na stosie za mówienie prawdy, wierzono że ziemia jest płaska (Kopernik czekał aż do śmierci na publikację swojego traktatu, bo gdyby to zrobił wcześniej, to jego śmierć znacznie by przyspieszono),aż a chorych leczono według starożytnej metody czterech temperamentów. Tu już nawet nie chodzi o czytanie komiksu ze zrozumieniem, to jest po prostu oznaka niedorozwoju umysłowego. Tak czy inaczej komiks jest narysowany fantastycznie i godny polecenia czytelnikom o otwartych umysłach, nie skrzywionych marwelozą.

Myślę że można dokonać oceny tylko po przeczytaniu obu tomów. Ciekawa wariacja na temat hipotezy o ingerencji przedstawicieli pozaziemskiej cywilizacji w proces rozwoju ludzi i narodzin starożytnej kultury w regione Mezopotamii. Klasyczna kreska Kasprzaka, ani szczególnie przyciągająca uwagę, ani też nie odbiegająca od ówczesnego kanonu komiksów, wydawanych na rynku w okresie późnego PRL. Widać nawiązania do serii Bogowie z Kosmosu czy Hipotez, co odczytać trzeba na plus. Doceniam fakt że na tak przecież ubogim komiksowym rynku, jakim byliśmy w latach 80 tych XX wieku, wydawcy mieli odwagę i możliwość publikowania tego typu pozycji. Klasyka sama w sobie, zarówno w formie treści jak i w warstwie graficznej. Dla mnie takie mocne 6/10.

Te oceny poniżej 7/10 plus opinia niejakiego Amygdali świadczy o niepełnosprawności umysłowej i daleko posuniętym skretynieniu (przypadłościami takimi jak marweloza, mangoza, disnejowatość pospolita),odbiorców komiksu. To nie jest subiektywna opinia, to są fakty. Nazywanie rysunków Erno Zorada "mocno średnimi" można tłumaczyć tylko komiksowym analfabetyzmem lub estetycznym niedorozwojem. Skarb Majów wciąż należy pod względem rysunkowym do czołówki komisów jakie się kiedykolwiek ukazały na polskim rynku. W ostatnich kilku dekadach pojawiło się mnóstwo świetnie narysowanych komiksów (90% z tego to oczywiście Europa, kraje frankofońskie, 10% USA),jednak Zorad to Zorad. On nigdy nie popełnił słabych ani "średnich" rysunków, zawsze był wybitny. Co do scenariusza, no cóż, to dziecko czasu, wtedy w krajach komunistycznych tak się pisało, natomiast sama historia bynajmniej się nie zestarzała. Fabuła i tak jest spokojnie powyżej przeciętnej tego co dzisiaj się ukazuje na rynku polskim i za granicą. Natomiast rysunki Zorada, ręce składają się do oklasków. Gdyby żył w Ameryce to byłby legendą tamtejszego tzw. Złotego i Srebrnego Wieku komiksów. Niestety urodził się na Węgrzech i tam spędził całe życie, i nikt oprócz nielicznych i niemłodych raczej obywateli byłych demoludów (Węgry, NRD, Polska itd) o nim nie wie. Ten komiks bym polecał większości polskich (i nie tylko) rysowników, żeby nauczyli się rysować.

Dzisiaj podróż do lat szczenięcych, bo udało mi się zebrać z różnych facebookowych bazarków 3 stare dwujęzyczne komiksy składające się w cykl „Legendarna historia Polski”. Kiedyś je miałem, ale wyparowały. Rysował je w tatach 70. nie kto inny tylko Grzegorz Rosiński, późniejszy współtwórca Thorgala. Ciekawie było jeszcze raz do nich zajrzeć i zobaczyć czy się nie zestarzały. No i nie jest źle. Teraz już się tak nie rysuje dla młodego czytelnika. Wtedy te rysunki momentami porażały grozą; krew, otruci ludzie z zielonymi twarzami i wybałuszonymi oczami… http://dzikabanda.pl/teksty/felietony/pijac-ksiazki-czytajac-piwa-s02e18/