Żołnierze "Łupaszki"

Książka ukazuje całe życie wielkiego bohatera Witolda Pileckiego, niestety przemilczanego na lekcjach historii. Historia ta jest bardzo wciągająca, a cały okres czytania wypełniony: - troską o naszego głównego bohatera - zdziwieniem - jak można być takim "nadczłowiekiem" - z jednej strony pakującym się we wszystkie niebezpieczne sprawy, a z drugiej zawsze udaje mu się przeżyć - niemocą uwierzenia w horror: realia obozu koncentracyjnego i okrucieństwo hitlerowców - podziwem, jakim Pilecki był odważnym i honorowym człowiekiem Uważam, że każdy Polak powinien przeczytać, polecam.

Książka długo u mnie przeleżała na półce. Sam nie wiem czemu, ot zawsze było coś lepszego do czytania. II wojna nie jest moim jakimś tam konikiem jako okres historii. Staram się jednak zawsze czytać jakaś książkę historyczną, żeby nie wypaść z wprawy. I tak przyszedł czas na cichociemnych. Na początku akcja rozkręcała się powoli, jednak po 50 stronach nie mogłem się opamiętać i czytałem, i czytałem, i czytałem... Ogólnie polecam gorąco. Wszystkim. Nie tylko pasjonatom historii, ale przede wszystkim tym którzy nie specjalnie się nią pasjonują. 10/10

To wzruszająca historia o ludziach gotowych oddać życie za swoje marzenia o Wolnej i Niezależnej Polsce !!! Trzytomowa epopeja ich losu: walki, chęci uzyskania powojennej stabilizacji w ciągłym zagrożeniu zdrady i aresztowania, ściganych jak zwięrzęta, w końcu aresztowanych i oddanych Rosjanom, skazanych i wywiezionych na Kołymę. Czasami tak sobie myślę, po co to wszystko było ? Tyle niepotrzebnych śmierci, najlepszych synów polskiej ziemi, tyle osobistych tragedii i nieszczęść. Czy po to, żeby w Polsce rządzili i panoszyli się synowie i wnukowie tych, którzy są za to odpowiedzialni ? Zawsze z przyjemnością rekomenduję książki, o polskich bohaterach, o których pamięć czerwoni, różowi, tęczowi i ci... wszyscy zaprzańcy, chcą wymazać z polskiej świadomości !!! Kłaniam się w pas autorowi za spisanie tej historii w sposób, który utkwi ci w pamięci do końca życia !!! Chylę czoło przed majorem kawalerii WP i AK Zygmuntem Edwardem Szendzielarzem pseud. " Łupaszka ", zamordowanym 08. 02. 1951 r. przez "polskich", komunistycznych, sowieckich pachołków. Chylę czoło przed bohaterem tej trylogii Antonim Rymszą pseud. "Maks "," Burza ", " Ryszard ". POLAKOM nie muszę polecać !!!

Żołnierze Wyklęci od jakiegoś czasu stali się dość modnym, rzekłbym medialnym tematem. Jednak nie dlatego sięgnąłem po tę pozycję. Chciałem nieco zgłębić problem, bo zazwyczaj słyszałem na ten temat z różnych źródeł, ale nigdy nie miałem okazji poczytać jakiejś konkretnej książki. Teraz to się zmieniło. Jak wrażenia? Cóż, trudna to książka… Nie, nie, to nie o styl pisania mi chodzi! Tematyka… Wprawdzie człowiek wiedział, na co się nastawić, ale mimo wszystko ciężko przeżywałem losy tych ludzi… Oczywiście wobec Żołnierzy Wyklętych powstało sporo mitów – mamy heroizację, niemal sakralizację, ale mamy też głosy, że to zwykli zbrodniarze. Jasne, ich metody bywały różne, ale czy życie nie zmusiło ich do kontrowersyjnych decyzji? Los się z nimi nie pieścił, a to, że nie potrafili się pogodzić z nadchodzącą wizją Polski mogę akurat zrozumieć... Dla mnie byli bohaterami, (w większości) którym należy się szacunek. Tylu z nich nawet nie doczekało się należytego pochówku… To smutne… Co do samej książki – mam mały zarzut. W pewnym momencie stała się nieco upolityczniona, to było niepotrzebne. Czuć było propagandę i wyraźną sympatię do jednej z partii. Tego nie lubię! Pozycję tę jednak zdecydowanie polecam!

Mam mieszane uczucia odnośnie Antoniego Rymszy "Maksa". Niewątpliwie był to odważny człowiek któremu przyszło walczyć o wolną Polskę z dwoma reżimami naraz. Z przykrością muszę stwierdzić że lakonicznie i nie prawdziwie została przedstawiona akcja odwetową za Glinciszki. podczas której w Dubinkach i okolcznych miejscowościach zamordowano 68 osób główne dzieci i kobiet (ofiarą padło nawet 2-miesęczne dziecko w kołysce) Była to bez wątpienia zbrodnia wojenna i nic nie usprawiedliwia takiego czynu nawt jeśli wcześniej w Glinciszkach policjanci litewscy kolaborujący z Niemcami wymordowali 39 Polaków (również kobiety i dzieci) Ta zbrodnia jest niestety haniebną czarną plamą na wizerunku 5 Brygady Wileńskiej Szendzielarza Łupaszki, wtym oczywiście Maksa Antoniego Rymszy, który brał osobisty udział w tym okrutnym odwecie.

Wszyscy słyszeliśmy o Szarych szeregach, Zośce, o chłopcach z Parasola. Kaczyńska przybliża nam nastroje panujące wśród młodzieży, o marzeniach, żeby dostać się do konspiracji i walczyć z okupantem. Bohaterowie książki walczą i giną. Przeczytamy tu o tym, jak tę walkę prowadzono przed i w czasie powstania, o tym jak młodzież była angażowana i jak wywiązywała się z przydzielonych im zadań.

Jeden z bohaterów tej książki-dokumentu, opowiadając swoją bolesną historię, powiedział mniej więcej takie słowa: gdyby komuniści nie stosowali przemocy i prześladowań wobec przeciwników powstającej władzy, nigdy nie doszłoby do powstania podziemia antykomunistycznego. Czy tak byłoby w rzeczywistości, czy Polacy po latach okupacji hitlerowskiej, byli gotowi na poddanie się władzy sowieckiej, na ponowną utratę wolności, prawa do samostanowienia, podporządkowanie się kolejnemu okupantowi? Ta książka to wspomnienia piętnastu "Żołnierzy Wyklętych" różnych ugrupowań i oddziałów konspiracyjnych, jak ugrupowanie Antoniego Żubryda ps. "Zuch", "Orłowski" - podoficera piechoty WP, oddziałów Konspiracyjnego Wojska Polskiego, utworzonych i dowodzonych przez kapitana Stanisława Sojczyńskiego ps. "Warszyc", czy oddziału porucznika Alfonsa Olejnika -"Babinicza", działających na terenie Wołynia, Podkarpacia, w szczególności w rejonie Sanoka, Lubelszczyzny, Częstochowy, Radomia czy Piotrkowa Tryb. Niemal wszyscy narratorzy z chwilą wybuchu wojny mieli po 12-13 lat, wywodzili się z rodzin o głęboko zakorzenionych tradycjach patriotyczno-narodowych, gdzie ojcowie, stryjowie, a niekiedy dziadkowie brali udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Opowiedziane historie są bolesne, dramatyczne, wprost niewiarygodne, dotykały zarówno samych opowiadających, jak i członków ich rodziny. Mamy możliwość zapisać w pamięci te historie, które są relacją bezpośrednich uczestników walki z aparatem represji komunistycznego państwa, prowadzonej poprzez tworzenie antykomunistycznego podziemia, zbrojnych akcji, propagandowych działań, agitacji antypaństwowej. Ale też mamy inną stronę tej walki, a mianowicie inwigilację, rewizje, zatrzymania, aresztowania, brutalne przesłuchania, okrutne tortury, wyroki śmierci, czy wreszcie poniżanie i poniewieranie podczas pobytu w więzieniach. Tych, którzy przeżyli tamten czas pogardy i nieustającej inwigilacji, trwającej jeszcze w latach 70-tych, zostało już naprawdę niewielu, dlatego ta lektura jest tak ważna i potrzebna, bo pamięć tym ludziom się należy.

Nareszcie książka, która nie traktuje czytelnika jako głupca, który nic nie rozumie i nie ma zwrotów, które po tysiąc razy powtarzają kto jest zły (jakby czytelnik nie umiał sam wydedukować). Dużo skanów listów, obrazów i innych co jest niesamowitym plusem. Minus ostatnie zdanie, które brzmi jak umoralnanie wszystkich, a po za tym była to dobra pozycja.

Książka opowiada o autentycznych przeżyciach autora. Dlatego niesamowita historia odysei młodego chłopka ze Lwowa, który poprzez sowieckie więzienia trafia do armii Andersa broni się sama. Niesamowicie zajmujący opis kilkuletniej podróży po nieludzkiej ziemi, naznaczonej nieustanną walką o przetrwanie, szczęśliwie dobiega końca w momencie ewakuacji armii polskiej do Persji. Zrozumieć państwo sowieckie ,,biez wodki" - ,,niewazmożno"!

„Chłopak z Warszawy: Powstanie Warszawskie oczami szesnastoletniego żołnierza” autorstwa Andrzeja Borowca. „Chłopak z Warszawy” to więcej niż autobiografia – to poruszające, osobiste świadectwo dojrzewania w piekle okupacji i heroicznego zrywu. Andrzej Borowca, ps. „Zych”, w serii krótkich, lecz niezwykle treściwych rozdziałów, z drobiazgową precyzją odtwarza swoje życie. Śledzimy jego przemianę z chłopca zafascynowanego wojskowymi opowieściami ojca (żołnierza armii Austro-Węgier i II Rzeczypospolitej) w niemal dorosłego, szesnastoletniego żołnierza Armii Krajowej, rzuconego w wir jednego z najbardziej tragicznych i heroicznych wydarzeń II wojny światowej – Powstania Warszawskiego 1944 roku. Początek tej liczącej ponad czterysta stron opowieści koncentruje się na codzienności okupuwanej Polsce, zniewolonej przez dwa zbrodnicze systemy: III Rzeszę i ZSRR. Na szczególne uznanie zasługuje niezwykła pamięć autora, który z płynnością i szczerością opisuje relacje z ojcem, czułą „Mateczką”, biologiczną matką oraz rówieśnikami. Ta wojenna codzienność, z jej małymi radościami i wszechobecnym strachem, stanowi przejmujące tło dla nadchodzącej burzy. Pewien dyskomfort może budzić wątek budzącej się sfery seksualnej młodego Borowca. Mimo że opisany z dużą skromnością i traktowany raczej jako marginalna ciekawostka, wydaje się nieco zbędny w tym kontekście. Na obronę autora należy jednak przyznać, że nie kryje się za tym żaden głębszy podtekst. To po prostu uczciwy element portretu nastolatka, który nawet w obliczu otaczającego go okrucieństwa, wciąż doświadczał zwyczajnych ludzkich potrzeb i marzeń. Im głębiej wciągamy się w lekturę, tym bardziej zapominamy, że opisane potworności przeżywał ledwie nastolatek. Okrucieństwo, bestialstwo i wynaturzenie, z jakimi przyszło mu się zmierzyć, wydają się niemal niepojęte z perspektywy bezpiecznego, współczesnego czytelnika. Narracja jest tym cenniejsza, że łączy bezpośredniość młodzieńczych wrażeń z dojrzałą refleksją mężczyzny spisującego wspomnienia po latach. Znajomość historycznego tła bije z każdej strony. Borowiec, choć fizycznie nie mógł być wszędzie, z reporterską wręcz skrupulatnością odnotowuje kluczowe momenty Powstania, od przedwczesnego wybuchu około godziny 14:00 na Żoliborzu, przez Rzeź Woli, po nieuniknioną kapitulację. Po poważnym zranieniu „Zych” trafia do niemieckich obozów jenieckich. Jego opis tego doświadczenia stanowi interesujący kontrast do walk w stolicy, mniej bezpośredniej grozy za to więcej wszechogarniającej monotonii, głodu i niepewności. Ku uldze czytelnika, relacja z pobytu w niewoli jest wstrzemięźliwa, pozbawiona nadmiernego epatowania okrucieństwem. Książka zyskuje dodatkowy, głęboki wymiar w ostatnich rozdziałach. To opowieść o trudnej powojennej rzeczywistości i traumie, która nie skończyła się wraz z ostatnim strzałem. Mimo zwycięstwa aliantów, młody Borowiec nie mógł czuć się bezpiecznie we własnym kraju. Polska, która znalazła się w strefie wpływów ZSRR, stała się miejscem prześladowań dla żołnierzy Armii Krajowej, uznawanych przez nowe, komunistyczne władze za wrogów systemu. Ta gorzka świadomość nadaje całej opowieści jeszcze bardziej tragiczny wydźwięk. Autor zamyka swoją historię krótkim skrótem dalszych losów: edukacji i kariery, którą budował już na emigracji. Szczerze polecam „Chłopaka z Warszawy” każdemu, kto chce zrozumieć nie tylko historyczne fakty, ale i ludzkie emocje stojące za tymi, którzy przetrwali najczarniejszy rozdział polskiej historii. To lektura, która nie daje o sobie łatwo zapomnieć

Powieść Kuniczaka porusza niełatwy, ale niezwykle ciekawy temat II wojny światowej. Obserwujemy losy kilku bohaterów, znakomicie nakreślonych, pełnych, różnych od siebie (szczególnie widać to w przypadku Antosia),z zaletami i wadami, z przeszłością i marzeniami o przyszłości. Obserwujemy nie tylko zaciekłą walkę o Polskę w pierwszym tysiącu godzin wojny, ale także zmiany bohaterów, ich rozwój bądź staczanie się. (...) C.D. na www.nietylkobestsellery.pl

Katyń kojarzy się głównie mordem polskich oficerów przez NKWD. Rozkaz wydał sam Stalin, który chciał zemścić się za porażkę podczas najazdu bolszewików w 1920 roku. Świat przemilczał tą zbrodnie, która przez wielu Polaków jest ludobójstwem i okrutną zbrodnią, której nie da się wymazać z historii. Przez wiele lat zbrodnia ta była tematem tabu nie wolno było o niej mówić, propaganda ZSRR chciała całą winę zwalić na nazistów. 94 % obywateli Polski zna Katyń, ale tylko 61% potrafi wskazać, że zbrodnię tą popełnił Związek Radziecki. Boli to że aż 11% wskazuje na Niemcy. Lata propagandy zrobiły swoje. Wielka Brytania jak i USA woleli unikać tego tematu, żeby nie stracić sojusznika w Stalinie w walce z nazistami. Alianci bronili swoich interesów nie przejmowali się losem Polski, woleli oddali Polskę w ręce Stalina bo tak było im wygodnie. Katyń jest symbolem kaźni i pochówku Polskiej elity narodowej. O Katyniu i innych miejscach mordu trzeba pamiętać i muszą znaleźć swoje miejsce w historii. Nie wolno nam młodym ludziom zapomnieć o tym, o ludziach którzy oddali życie za ojczyznę. Książka wzruszyła mnie bardzo, robiłem przerwy bo nie dało się jej czytać. Przemyślenia tych dołów, dźwięku wyszczuła broni, kula która przeszywa głowę i zasypania ciał. Mam nadzieję, że o Katyniu nigdy nie zostanie wymazany z historii, a cała prawda wyjdzie na jaw. Tylko kiedy ile pokoleń musi minąć żeby wyjaśnić tą makabryczną zbrodnię ?

Piękna powieść węgierskiego autora o tym jak polskie dzieci wziąwszy do ręki broń wypędziły z naszego Lwowa zaprawionego w bojach ukraińskiego okupanta. Niewiarygodne, że wśród nas Polaków nie jest w stanie znaleźć się choć trzech autorów mogących napisać podobnej powieści o tym pięknym, polskim mieście. "Leopolis semper fidelis tibi Poloniae"

Autorka przedstawia losy Polaków , którzy wraz z Armią Andersa wyszli ze Związku Radzieckiego. Porusza trudne tematy , przywołuje tragiczne wydarzenia, przedstawiając różne historie, bo i różne były wtedy koleje ludzkiego losu. Trudno było mi ocenić tę książkę. Były fragmenty bardzo ciekawe, które nie pozwalały się oderwać od lektury, ale i momenty nudnawe , gdzie akcja się zwyczajnie dłużyła. Najbardziej podobała mi się ostatnia część , bardzo refleksyjna , a nawet wzruszająca.

Książka Wilczęta… to niezwykle barwna opowieść świadków minionych czasów. I - należy to podkreślić - jest to tętniący emocjami materiał źródłowy. Bo chociaż rodzice rozmówców Kajetana Rajskiego już nie żyją, to swymi wyborami (dobro zamiast zła i Polska zamiast ZSRR) pozostawili głębokie piętno „dzieci bandytów„ na życiorysach swych potomków. A jakże trudno było być ”dzieckiem bandyty” w PRL, to możemy się przekonać czytając kolejne karty książki. Wypowiedzi dzieci Żołnierzy Wyklętych cechuje głęboki patriotyzm i akceptacja wyboru ich rodziców. Można mieć wrażenie, że osoby te podczas zawieruchy wojennej i powojennej musiały szybciej dojrzeć niż ich współcześni rówieśnicy. I jeszcze jedno – chociaż chlubna prawda o życiu i walce ich rodziców dopiero teraz zaczyna być znana szerszemu gronu – to rozmówcy Kajetana Rajskiego nie kryją rozgoryczenia współczesną niesprawiedliwością i bezkarnością komunistycznych katów. (https://historia.org.pl/2014/07/22/wilczeta-rozmowy-z-dziecmi-zolnierzy-wykletych-k-rajski-recenzja/)

Recenzowana książka to znakomita praca. Spisane rozmowy, wydane drukiem, na lata pozostaną znakomitym źródłem historycznym. Burzliwe i tragiczne dzieje bohaterów na tle wydarzeń w Polsce, pozwalają spojrzeć z innej perspektywy na powojenne lata w naszym kraju. To już nie jest „budowanie socjalizmu„, „bratobójcze walki„ czy ”walka z bandami”. To niezłomne postawy prawdziwych bohaterów, którzy w godzinach najwyższej próby dokonują jedynego wyboru, którym jest walka o wolną Polskę z kolejnym okupantem. (https://historia.org.pl/2015/04/16/wilczeta-2-rozmowy-z-dziecmi-zolnierzy-wykletych-k-rajski-recenzja/)

Mam ostatnio fazę czytania wspomnień niemieckich żołnierzy, więc kiedy zobaczyłem tę książkę rzuciłem się na nią. Szybko, właściwie już po przedmowie prof Bartoszewskiego zrozumiałem, że nie znajdę tu opisu potyczek, bo autor, zmobilizowany do Wehrmachtu robi właściwie wszystko, żeby się zadekować. Przed wojną trochę podróżował i generalnie nie dał się ogłupić nazistowskiej propagandzie. Miał trochę szczęścia bo jako fotograf nie został żołnierzem liniowym, gdzie szanse przeżycia miałby marne. Dla mnie najciekawsze są jego opisy przedwojennej Polski, którą zwiedził prezentując film o... papieżu. Wielokulturowej, często biednej i różnych wyznań, ale zawsze gościnnej dla obcokrajowców. Potem część starych znajomych odnalazł w warszawskim getcie... Ciekawym wątkiem są twierdzenia autora, że Niemcy wiedzieli o tym co wyprawia się na wschodzie z Żydami i innymi "podludźmi". Wielu po wojnie tej wiedzy wypierało się, ale autor uważa, że z mordowaniem zbyt wielu miało styczność, by nie wiedziało o tym całe społeczeństwo.

Jeśli jesteście zwolennikami mitologizacji historii Polski i posągowych bohaterów, nie sięgajcie po opowiadania Stanisława Zielińskiego. Lecz jeśli jesteście ciekawi subiektywnych odczuć młodego człowieka, który po ćwiczebnych manewrach nagle został rzucony w chaos września 1939 roku – zbiór opowiadań „We mgle wrześniowej” na pewno Was nie rozczaruje. Opisane prostym językiem, nieco z przymrużeniem oka, przeżycia wojenne autora są, w moim odczuciu, niezwykle realnym obrazem tego, co spotkało polskie wojsko „dnia pierwszego września roku pamiętnego”. Nie ma tu epatowania okrucieństwem. Co jest? Chaos, nikt nic nie wie, łączności brak, rozeznania w pozycjach wroga brak, wiadomości o położeniu własnych oddziałów brak. I tylko do linii Wisły iść, jako tako trzymać się w kupie, szukać pogubionej kuchni polowej, unikać Niemców, cierpieć głód, chłód, brak snu i inne niewygody, o których zielonego pojęcia na ćwiczeniach się nie nabrało. Ale to i tak nic. Bo można trafić do niewoli i jedynie cudem rozstrzelania uniknąć. A gdy już się trafi do obozu jenieckiego, to już prawie jak w domu. Tylko nie liczcie na to, że współwięźniowie was papierosem albo chlebem poratują. Każdy sobie rzepkę skrobie. Że w imię jedności zapomnieć można o dawnych urazach? A figa. Więc, gdyby kiedyś jakaś wojna gdzieś się szykowała, natychmiast należy rzucić palenie – wymiana dziennej porcji chleba za jeden papieros to naprawdę bardzo kiepski interes dla palącego.