Sekta made in Poland

Książka zawiera wiele listów i opisów, z których możemy dowiedzieć się więcej o ludobójstwie. Czytając to zastanawiałam się, czy ludzie, którzy dopuścili się tak haniebnych czynów mogli ot, tak spać w nocy? Dla mnie to jest jedno wielkie nieporozumienie, a jednocześnie ogrom przeżyć. Jestem pewna, że wiele osób uciekło przed wymierzeniem kary za swoje czyny... Niemniej Książka posiada wiele obrazów i daje do myślenia. Historia nie podlega żadnej ocenie…

Okładka bardzo przyciągająca wzrok. Tytuł intrygujący. A co w środku? Relacja z wydarzeń, którymi kiedyś żył cały kraj. Z rąk pewnego mężczyzny zginęło czworo niewinnych chłopców, bo on pragnął ich mieć przy sobie i potrafił zrobić wszystko, by być z nimi jak najdłużej. Dotychczas znałam tylko strzępki sprawy, ale dzięki tej książce wiem już jak do tego doszło. Poznałam namiastkę tego, co siedziało w głowie Trynkiewicza, jaki potrafił być spokojny podczas relacjonowania swoich czynów - wiedza w pigułce. Do tego nawiązywanie do satanistycznej symboliki... Wstrząsająca, mimo to warta sięgnięcia, bo pisana świeżo podczas ówczesnych wydarzeń.

Mimo że temat jest przejmujący i ciekawy, wykonanie trochę kuleje. Głównie dlatego, że pierwsze rozdziały są napisane chaotycznie, informacje się powtarzają, niektóre fragmenty powinny być opisane w innych rozdziałach. Długo czytałam tę książkę, bo przez ten brak uporządkowania gubiłam się w treści i ciężko było mi się skupić. Na szczęście im dalej, tym lepiej- później zachowany jest względny porządek, informacje są rzetelne i widać w nich ogrom wykonanej pracy. Ale, jak zauważyła sama autorka, ani jej praca, ani to, że możemy poznać jej treść w krajach Ameryki i Europy w niczym nie pomoże tym azjatyckim dziewczętom, które wciąż będą wyzyskiwane, a proceder niewolnictwa seksualnego i zmuszania do prostytucji pozostanie nie zmieniony- głównie przez prawo panujące w krajach azjatyckich i spojrzenie na kobiety jak istoty niższego gatunku.

W obronie autora zaznaczyć należy, że tytuł jego książki jest jak najbardziej zgodny z treścią. Błąd popełniła tłumaczka i to jej należy się nagana. W oryginale tytuł brzmi bowiem "Infamous Murderers: Maniacs Filled with Hatred and Rage". Zwracam na to uwagę, bo w niektórych recenzjach czytałam już, że jest on mylący. Zbiór przestępców jest podzielony według części, moim zdaniem spójnych. Na niekorzyść autora można by stwierdzić, że miejscami jego opinia dominuje ponad obiektywnymi faktami, jednak biorąc po uwagę nieścisłości historyczne, podanie przez autora różnych prawdopodobnych wersji wydarzeń nie jest rażące. Napisane jest prostym językiem, przejrzyście przedstawiając zagadnienia kryminalne. Dużym minusem jest brak umiejscowienia w czasie niektórych morderstw. *Komentarz, niekoniecznie związany z omawianą publikacją. Jest dla mnie niesamowicie rażącym fakt, że jedna z czytelniczek uważa, tę książkę za opisującą wydarzenia "mało krwawe". Jeśli ktoś uważa, że ojciec, który podrzyna własnym dzieciom gardła, a następnie wywleka ich jelita na zewnątrz, to wydarzenie mało krwawe, to poważnie zalecam psychoterapię, to albo to poważne zaburzenie psychiczne (zdecydowanie antyspołeczne i niezgodne z kodem biologicznym, zakrawające na niebezpieczne) albo ma niezdrową zdecydowanie pseudo szpanerską manię wywołaną niezdrowym wpływem subkultury. I tak, sama jestem fanką black metalu, ale na całe szczęście nie mam tak "zrytej psychiki", żeby okrutnych morderstw nie nazywać krwawymi, niezależnie od mojego ich wartościowania.

To moja pierwsza książka tego autora oraz tego wydawnictwa. Książka składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym, autor po krótce wyjaśnia podstawowe kwestie zwiazane z seryjnymi mordercami takie jak: różnice pomiędzy zabójstwem a morderstwem, dzieciństwo, typologię i zaburzenia seryjnych morderców. W drugiej mamy doczynienia z ogólną charakterystyką ofiar oraz ich oprawców. Są to w większości suche dane liczbowe i statystyczne. W trzeciej autor przechodzi już do meritum i opisuje ponad 200 sylwetek seryjnych morderców, w podziale na poszczególne kontynenty. Niektóre opisy są bardzo krótkie i ogólne, niektóre są dłuższe i bardziej szczegółowe (ale tych akurat jest raczej niewiele). Jak autor zauważa na samym początku jest to książka dla początkujących i tu się w pełni zgodzę. Większość sylwetek opisana została w sposób syntetyczny. Pan Stukan nie koncentruje się nad analizą modus operandi sprawców choć w niektórych przypadkach podaje nawet sporo szczegółów i przedstawia motywy działania sprawców. Ta książka to bardziej podręcznik niż literatura faktu. To co mi się nie spodobało (poza nudnymi statystykami) to to, że ksiazka została tandetnie wydana. Wydrukowano ją na białym papierze (będąc na studiach dokładnie w taki sam sposób drukowaliśmy nasze prace magisterskie). I takie było moje pierwsze wrażenie, tzn. że czytam jakiś studencki wydruk, a nie profesjonalną książkę. Szkoda, bo moim zdaniem gdyby wydrukowano ją na normalnym kremowym papierze publikacyjnym, ta pozycja miałaby swój charakter i pewnie ocena byłaby wyższa (choć zaznaczam, że to moja prywatna opinia). Podsumowując, lektura warta przeczytania.

Scjentologia. To określenie kojarzy się ludziom na całym świecie z jednym – sektą. Utworzona w 1951 roku przez amerykańskiego pisarza science fiction- Rona Hubbarda stanowi organizację, która żeruje na naiwności bogaczy. Z tego też powodu nazywana jest „religią gwiazd Hollywood”. Jak wszystkie sekty ma swoich zwolenników, jak i przeciwników. Ci pierwsi chętnie ujawniają się przed światem, jak Tom Cruise. Natomiast Ci, którzy należą do drugiej grupy, w szczególności byli scjentolodzy, zastraszani przez członków organizacji zostali zmuszeni do ukrywania swoich tożsamości w wypowiedziach o swoich doświadczeniach z sektą. Alberto Laggia- włoski dziennikarz, i Maria Pia Gardini- była scjentolog, namówili czternaście osób do podzielenia się swoimi przeżyciami z czasów ich członkowstwa w sekcie. Ich wyznania zebrane zostały w ich wspólnej książce „Byłem scjentologiem. Prawdziwe historie ludzi, którym udało się opuścić sektę”. Polskie wydanie ukazało się na rynku dzięki wydawnictwu eSPe, a jego przedstawiciele mogą być dumni z tego, że mieli swój wkład w przekładzie książki obrazującej ciemną stronę scjentologii. Wydaje się szokujące, że wydarzenia, które u niektórych ludzi ciągnęły się przez wiele lat udaje się ludziom streścić na kilku stronach. Sytuacje, które opisują są przerażające dla zwykłego czytelnika, który zastanawia się jakim sposobem ludzie Ci tak długo wytrzymali w przynależności do Scjentologii. Jeszcze bardziej zaskakuje, że zdolni byli wydawać miliony lirów, czy też dolarów, aby dołączyć do programów oferowanych przez organizację. Jednakże, jak okazuje się po lekturze tych opowieści, uwolnienie się od sekty nie jest takie najprostsze. Wszystko zaczyna się niepozornie, ludzie po prostu szukają pomocy. Czy to będąc w dołku psychicznym, czy chcąc pomóc swoim dzieciom. Czasami zdarzają się sytuacje, że do Scjentologii dołączają całe grupy rodzin- począwszy od dziadków na małych dzieciach kończąc. To doprowadza do tego, że jedna z osób spędziła w organizacji nawet 30 lat. Nasuwa się pytanie, dlaczego? W końcu nie jest to zwyczajna religia, gdzie ludzie mogą sobie żyć jak dotychczas i od czasu do czasu uczestniczyć w programach. W Scjentologii diametralnie zmienia się dotychczasowe życie. Zostają zarzuceni całym stosem zasad, których muszą przestrzegać, bo inaczej będą surowo karani, w tym także karami pieniężnymi sięgającymi ogromnych kwot. W imię tych zasad często rozbijane są rodziny, bowiem jedną z zasad jest całkowita separacja od osób, które nie popierają działalności sekty. Sytuacje, o których możemy poczytać w „Byłem scjentologiem” w zasadzie oscylują wokół tej tematyki. Dramaty rozbijanych rodzin, na najróżniejsze sposoby, ilość pieniędzy pokładana w bezwartościowe programy. Porusza to, że niektóre z osób nie robią tego dla siebie, a dla innych. Przeczytamy tutaj historię matki, która chciała pomóc synowi w nałogu narkotykowym. A kilka rozdziałów dalej przeczytamy historię jej syna, to jak on widział całą tą sytuację. Wraz z tymi osobami doświadczamy tyrani ze strony pracowników organizacji. Wielokrotnie są to historie chwytające za serce. Każdy czytający poczuje prawdziwe współczucie do tych osób, choć z pewnością znajdą się i tacy, którzy nie zrozumieją tego jak działa sekta i będą pewni, że to właśnie ich winą jest to, że dali się tak okręcić wokół palca. Wszystkie historie, które zostały opublikowane w tej książce uzyskane zostały za pośrednictwem Marii Pia Gardini, która miała do czynienia z tą organizacją. Dotarła do osób, które po odejściu z Scjentologii postanowiły się do niej odezwać, jako do dawnej znajomej. Wiele osób chciało pozostać anonimowymi, gdyż nadal są męczeni przez członków sekty, a Gardini uszanowała ich wolę. W niektórych przypadkach pozostawia nieoprawione teksty, jak w sytuacji oświadczenia czternastego byłego członka- Lawrenca Woodcrafta, opisującego problem statku pełnego rakotwórczego amiantu. Inne historie zazwyczaj stanowią tylko elementy wypowiedzi ich bohaterów, a resztę dopowiadają autorzy. Osoby, które Gardini poznała osobiście opatrzone są jej osobistymi opisami wprowadzającymi. W swojej publikacji autorzy posługują się różnymi sformułowaniami, które są charakterystycznymi określeniami dla Scjentologii. Na końcu znajduje się słownik pełen wyrażeń zastosowanych w opowieściach. Szkoda, że jest to dopiero na końcu, bowiem po pewnym czasie czytelnik ignoruje to dalej kontynuując lekturę. Jest to spowodowane męczącym przekładaniem na ostatnie strony i szukanie odpowiedniego słowa. Lepiej byłoby, aby w przypisach zastosować wyjaśnienia, a jak już chcieli zrobić słownik to przecież i tak mógł pozostać u końca pracy. Pomimo tak licznych, skomplikowanych wyrażeń i skrótów lektura i tak jest przyjemna i zrozumiała dla każdego czytelnika. Całości publikacji „Byłem scjentologiem” dopełnia oprawa. Okładka od razu bije po oczach i uderza w serca. Spętane ręce, na znak zniewolenia osoby w sekcie, dają do myślenia. Idealnie obrazują problematykę Scjentologii. Jednakże jest coś w wydaniu polskim co bardzo razi, a dokładnie brak spójności w tłumaczeniu. Zazwyczaj przy takich pracach można być pełnym podziwu dla pracy tłumacza, który musi znać się na rzeczy, żeby móc podobne teksty przekładać na nasz język ojczysty. Natomiast, przy wprowadzeniach o konkretnych osobach bardzo często zmienia się osoba. Raz wypowiada się kobieta raz mężczyzna, choć tak naprawdę są to wstępy sporządzone przez Marię Gardini. Trochę to mota, choć dla kogoś kto się zaczyta może być to całkowicie niezauważalne. Podsumowując, publikacja „Byłem scjentologiem. Prawdziwe historie ludzi, którym udało się opuścić sektę” to poruszające wyznania czternastu ludzi, który zachęceni przesłaniem Scjentologi postanowili dołączyć do sekty. Niektórzy kierowani ciekawością, inni chęcią pomocy bliskim, a inni chęcią zrobienia czegoś znaczącego. Przez wiele lat pozbawiani pewności siebie i pieniędzy, ostatecznie skończyli jako ludzie uwolnieni od tyranii religii Hubbarda choć na skraju bankructwa i pozbawieni rodzin i małżeństw. Teraz zaczynają budować swoje życie od nowa i choć ich historie napawają przerażeniem i współczuciem, to ich chęć życia daje nadzieję także nam na lepsze jutro.

Krótko i treściwie, w miarę bezstronnie i ciekawie. Co prawda pozycja jest tragicznie przeterminowana, ale trzeba przeczytać choćby po to, by poznać początki i dawne wyobrażenia o przyszłości narkomanii, w czasach, gdy kompot dopiero miał zostać wynaleziony. Wszak Polak potrafi!

2% wśród seryjnych morderców to kobiety. Nie sposób określić czy wykrywalność jest taka słaba, czy też społeczeństwo niezbyt chce uwierzyć, że kobiety są zdolne do takich czynów. Przecież to „słaba płeć”, a czyny, w których biorą udział bardziej przypisywane są mężczyznom i ich wpływie na nie, nim im samym. Jeśli już jednak uznamy je za seryjne zabójczynie, okrucieństwo przeraża. Ostatnio czytałam „Seryjne zabójczynie” Tori Telfer, więc postanowiłam trochę poszukać, trafiłam na niewielkiej objętości książkę Shelley Klein. Pisarka dokładnie omawia życiorysy i zbrodnie 15 kobiet, które zostały przez nią wybrane, jako te „największe zbrodniarki”. Mamy tu zbrodnie z namiętności, uzależnienia od męża, chęci utrzymania, czy zdobycia władzy i te najbardziej prozaiczne – zdobycia pieniędzy. Co ciekawe jedna jedyna używała broni palnej, reszta to przede wszystkim trucizna (modny arszenik) i uduszenia. Opracowania są dość wnikliwe, postaci to: Lizzie Borden, Audrey Marie Hilley, Waleria Messalina, Agrypina Młodsza, T’Zu Si, Katarzyna Wielka, Królowa Ranavalona I, Elena Ceausescu, Mary Ann Cotton, Marie Noe, Rose West, Grace Marks, Aileen Carol Wuornos, Myra Hindley, Karla Homolka.

Semprun to mniej znany klasyk literatury obozowej niż Borowski, Levi, Kertesz, Posmysz, czy Wiesel, ale bynajmniej nie jest od nich wiele gorszy (choć przebywał w Buchenwaldzie, a nie w Auschwitz),niemniej zdawał się lekko konfabulować...). Ten młody Hiszpan był wtedy komunistą, co mu zresztą potem przeszło, gdy dowiedział się o Gułagu. Na przełomie lat 80/90 był nawet hiszpańskim ministrem kultury. Zmarł dopiero 10 lat temu Ale wtedy był członkiem konspiracyjnej komunistycznej organizacji w Buchenwaldzie. Gdy przechwyciła ona pismo do obozowego Gestapo przesłane z RSHA w Berlinie z pytaniem o niego, uznała że to oznacza zapewne jego rychłą śmierć. Trzeba zatem zawczasu tę śmierć upozorować, co nie będzie trudne, bo wszak codziennie w obozowym lazarecie umierają ludzie. Trzeba jedynie znaleźć kogoś równie młodego jak on – a potem dokonać odpowiednich adnotacji w dziale dokumentacji, gdzie też są konspiratorzy (czyli że w Buchenwaldzie nie tatuowano obozowego numeru, bo inaczej nie byłoby szans na taki scenariusz…). I teoretycznie na tym koncentruje się akcja książki. Ale nie, bo w międzyczasie Autor ukazuje potworną rzeczywistość obozową. Jeden z mocniejszych cytatów, gdy jeden z więźniów nie zdążył na czas do latryny: "....Ohydna, galaretowata ciecz trysnęła z jego wnętrzności, opryskując siedzącą obok na ziemi grupkę trzech czy czterech więźniów, którzy na spółkę palili skręta. Okrzyki wściekłości i obrzydzenia, obelżywe wyzwiska: spuścili lanie mimowolnemu winowajcy, a na koniec wrzucili go do fosy z gównem. Rozpoczęła się ogólna bijatyka, która przybrała charakter etniczny, ponieważ biedny zasraniec był Francuzem, a palacze machorki Polakami. Francuzi ruszyli na odsiecz rodakowi, żeby go wyciągnąć z kloaki i ukarać Polaków. Ale ci też zebrali się do kupy, korzystając z okazji aby spuścić manto Francuzom, powszechnie w Buchenwaldzie pogardzanym przez więźniów ze środkowej i wschodniej Europy, którzy nie mogli im wybaczyć niesławnej kapitulacji w 1940 r. przed armią Hitlera. Gdyby ci żałośni Francuzi stawili czoło Niemcom, bylibyśmy wolni - taka była powszechna opinia. W końcu do akcji wkroczyli młodzi silni Rosjanie ze stubendienstu i zaprowadzili porządek: wszyscy wrócili do swych zwykłych niedzielnych zajęć w cuchnących oparach....". I tak przez całą opowieść Semprun nie upiększa w niczym obozowego świata, w którym nie tylko esesmani są źródłem zagrożeń… Notuje też jednak i przypadki prawdziwego humanitaryzmu i solidarności więźniów. Pisze także otwarcie o obozowym homoseksualiźmie – sposobie na przetrwanie dzięki takiemu związkowi z funkcyjnym więźniem (używa przy tym jednak homofobicznych określeń z „tamtych czasów”, których dziś raczej już by nie wydrukowano. Ale już masturbacje więźniów nie wywołują takich reakcji, cóż - pełnych pogardy). Autor bezskutecznie usiłował też dowiedzieć się od komunistów, siedzących w obozie już sporo lat, jak odbierali sojusz Hitlera ze Stalinem z lat 1939-1941: „Uparte milczenie, rozmyślne tępe spojrzenie, jakby nie rozumieli pytania”. A wracając do sprawy zamiany Sempruna w kogoś innego: "...Kładą mnie obok dogorywającego chłopaka, którego miejsce zajmę w razie czego. Będę żył po jego nazwiskiem, on umrze po moim. Słowem, odda mi swoją śmierć, abym mógł dalej żyć. Zamienimy się nazwiskami - to nie bagatela. Pod moim nazwiskiem on pójdzie z dymem, mnie pod jego nazwiskiem może uda się przetrwać..." Następnego ranka (w nocy jego "zamiennik" zmarł) okazuje się, że pismo do Gestapo na jego temat było wynikiem interwencji na rzecz Sempruna ze strony ambasadora przy państwie Vichy frankistowskiej Hiszpanii (który znał jego ojca, a wobec sukcesów aliantów – jest koniec 1944 r. - wolał się zabezpieczyć na przyszłość). A więc cała akcja z „odpowiednim trupem” była na nic! I teraz obozowa komunistyczna konspiracja wszczyna śledztwo, a jej pełni najgorszych podejrzeń dwaj szefowie przesłuchują Sempruna. Pytają, jak to możliwe, że „faszystowski ambasador broni komunisty przed Niemcami?”. W końcu przyjmują jego tłumaczenia, że nie może odpowiadać za działania podejmowane przez swego ojca w Hiszpanii, nb. republikanina. Epizod: jeden z szefów tej konspiracji zmarł w sowieckim łagrze, drugi został w NRD profesorem uniwersytetu w Berlinie Wschodnim.... W sumie: solidna rzecz dla poważnych czytelników, jak przystało na literaturę obozową (oczywiście - tą klasyczną, a nie dzisiejszą - komercyjną, bezwstydnie żerującą na tym temacie).

Recenzję „W labiryncie” zaczynałam trzykrotnie i nijak nie mogłam wyjść poza kilka pierwszych zdań, więc wyrzuciłam wszystko do wirtualnego kosza i zaczynam po raz czwarty, tym razem zostawiając notatki zamknięte. Po prostu napiszę to, co czuję. Potthoff wpadł w sidła scjentologów w typowy sposób: dał sobie wmówić, że czegoś w jego życiu brakuje i organizacja (nie używał słowa „sekta”) pomoże mu „to” zyskać. Nim oszołomy wierzące w tyrana Xenu wzięły się za Potthoffa, miał on dobrą pracę, żonę i dwie córki. Kiedy Potthoff skończył z oszołomami był bez pracy, miał długi i mieszkanie, gdzie z powodu niepłacenia rachunków odcięto mu gaz, prąd i telefon. Żona wraz z córkami zerwała z nim kontakt w międzyczasie. Facet wydawał masę kasy na szkolenia, auditing i inne programy mające służyć dostąpienia „Oczyszczenia” (a raczej „wyczyszczenia” go z pieniędzy). W pewnej chwili Potthoff miał już tak wyprany mózg, że bez wahania podpisał kontrakt o pracę w Sea Org. (organizacji scjentologicznej) na kilka milionów lat (sic!). Niestety niewiele pisze tak o Sea Org., jak i o Commodore's Messenger Organization (CMO) – elitarnej jednostce Hubbarda. Skupiony na swoim nieszczęściu, Potthoff nie dostarcza w sumie istotnych informacji o działaniu sekty. O obozach rehabilitacyjnych też wspomina mimochodem i kończy, jak tylko zaczyna się robić ciekawie. (Rehabilitacja polegała na zamknięciu w starej kotłowni wraz z innymi „przestępcami”, całkowitym zakazie rozmów, złym odżywianiu i iście kafkowskim podejściu do człowieka.) Zapiski Potthoffa czyta się szybko, acz chwilami są niezrozumiałe dla osób nieobeznanych z zasadami scjentologii. Warto poświęcić książce trochę czasu, chociażby po to, żeby poznać scjentologię nie tylko z „pudełkowych” doniesień o Tomie Crusie czy Johnie Travolcie.

Ksiazka opisujaca przezycia rodzicow zmagajacych sie z problemem narkomani ich dzieci. Jak dla mnie troche archaiczna ze wzgledu na to ze dzis inne narkotyki wioda prym wsrod mlodziezy. Poza tym taka lektura jest wedlug mnie wskazana dla samych uzaleznionych, gdyz moze ona uswiadomic pewne rzeczy, ktorych osoba uzalezniona nie dostrzega. Chodzi i tutaj o uczucia rodzicow.

Czytałam tę historię jeszcze w liceum, będąc niewinnym dziewczęciem. Historia otworzyła mi oczy na świat dotąd nieznany i pokazała mi cierpienie osób uwięzionych w niewłaściwym ciele. Myślę, że lektura tej historii mogłaby być dla niektórych lekcją tolerancji.

Zbiór reportaży o mniejszościach seksualnych czy też dewiacjach: transwestyci, homoseksualiści itp. Za tymi osobami stoją niekiedy dramaty, strach przed ujawnieniem. O ile można zrozumieć, że ktoś może narodzić się nie w tym ciele, czy lubić (kochać) kogoś tej samej płci, to uważam, że wychowywanie dziecka przez pary homoseksualne na zmianę jest krzywdzące dla tych dzieci, podobnie jak po rozwodzie rodziców.

Interesująca lektura. Autorzy z reporterską dokładnością przedstawiają chronologię wydarzeń, nakreślają nastroje panujące w Japonii i w samej rodzinie cesarskiej. Przybliżają również historię i tradycję Japonii, która bardzo mocno wpływa na teraźniejszość. To wszystko sprawia, że z łatwością można wczuć się w sytuację księżniczki Masako. Trochę brakowało mi jedynie jakiś fotografii, które sprawiłyby, że historia byłaby bardziej "żywa".

Od setek tysięcy lat wyzysk jest częścią naszego istnienia. Nie ważne ile człowiek będzie miał pieniędzy i tak będzie chciał więcej i więcej. Książka Chińska cena pokazuje do jakiego stopnia człowiek jest wstanie posunąć się by osiągnąć cel finansowy. Jeśli jesteś fanem książek Naomi Clain to ta pozycja przypadnie Ci do gustu. Z książki dowiesz się ilu rocznie umiera górników w kopaniach i co robią władze by ukrócić proceder otwierania nielegalnych kopalń. Czy 10 cento za godzinę to dobra stawka za godzinę. O sytuacji w chinach można powiedzieć jedno " ludzie ludziom zgotowali ten los". W skali od 1 do 90 daję 76. Dobra pozycja warto rozważyć zakup jeśli lubimy tego typu klimaty.

Dzieci nazistów. Wysokich rangą, całym sercem zaangażowanych w eliminację innych narodów. Jedni wypierają, inni chcą przekonać i siebie i innych, że tatuś był dobrym człowiekiem, a jeszcze inni (tych najmniej) mówią wprost, że nosić takie geny to coś niewyobrażalnego i strasznego. I każdy z nich ma rację. Większość dzieci kocha swoich rodziców, nawet jeśli ci rodzice nie zasługują na miłość. Dzieci w domach dziecka to świetny przykład tego. Ale czy nie zastanawialiście się nigdy skąd w trakcie wojny tylu sadystów, psychopatów, egoistów wypłynęło na światło dzienne? Pewne warunki, jak dowiódł eksperyment, sprzyjają takim zachowaniom. Kto jest zły to wtedy nie hamują go okoliczności, że nie wypada, czy reakcja otoczenia. Idzie na całość. Fanatycy też. A dzieci? Postrzegają rodziców z pozycji dziecka. Przeważnie dzieciństwo jest czymś do czego się chce wracać. Szkoda, że dorosłe już dzieci niektórych nazistów psychicznie zostały na tamtym etapie. Ciekawie się czyta, choć niedosyt pozostał i ponury obraz, że nazizm wciąż jest niestety żywy, a źli ludzie żyją wśród nas.

Dramatyczna historia kobiety, która miała w sobie dość siły i odwagi, aby opowiedzieć o tym co przeżyła. "Historia , molestowania dzieci przez proboszcza w Tylawie przez wiele lat była tajemnicą poliszynela. Próby załatwienia problemu kanałami kościelnymi nie przyniosły rozwiązania. Prokuratura i sądy także się nie spieszyły''. Tę skandaliczną sprawę nagłośniła ''GW", w konsekwencji ksiądz pedofil został skazany. Lektura nie jest łatwa ani przyjemna.

Temat sekt ich działalności czy liderów to temat rzeka... A co gdyby w jednej książce zawrzeć te najważniejsze te najbardziej brutalne w swej działalności te których liderzy sprawiają że włosy na głowie stają dęba? Czy to możliwe bez splycenia tematu? Okazuje się że jak się najbardziej tak czego dowodem jest książka #rayblack #tajnekultyzła od @wyd_bellona #książka już na wstępie przybliża nam sam temat sekt i różnego rodzaju kultow przybliża samo pojęcie. Całość podzielona na trzy części: 1.Samobojstwa w imieniu sekty przybliża nam charakterystykę kultow których koniec nastąpił w wyniku samobójczej śmierci jej członków. Poznajemy najsłynniejsze sekty w historii jak np. Bramy Niebios czy kult na czele którego stał Jim Jones... Część 2. Zabójstwa w imię sekty to część zdecydowanie najmocniejsza najbrutalniejsza, ukazuje jak ludzie którym wyprano mózg potrafią popełnić największe zbrodnie w jej imieniu, oprócz oslawionej historii Rodziny Charlesa Mansona przybliżona zostaje nam historia Adolfo Constanzo (którą osobiście uważam za najmocniejszą) w sumie mamy tytaj 13 różnych kultow i ich przywódców. Część numer 3. Powód do obaw? To przybliżenie kultow które teraz rosną w siłę i mogą stać się bardzo niebezpieczne jak chociaż kościół scjentologiczny. Krótko podsumowując polecam każdemu kto interesuje się tymi tematami a także warto zwrócić uwagę na tę pozycję jako swego rodzaju ostrzeżenie. Opinia pochodzi z mojego IG @carolina_czyta_ksiazki

Uff, przebrnęłam. I nie, nie piszę tego, dlatego, że książka była zła. Wręcz przeciwnie - jest to doskonale przygotowana literatura faktu, w której autorzy przedstawili i przeanalizowali zbrodnie Josefa Fritzla kawałek po kawałku, uwzględniając szeroki kontekst historyczny i społeczny. Wydawało mi się, że tę historię znam, że już mnie nic nie zaskoczy, nie poruszy, a jednak Elizabeth z piwnicy mnie prześladowała. Gdy zamykałam oczy, widziałam tę biedną, przerażoną dziewczynę. Gdy odkładałam książkę, by oddać się zwykłym zajęciom, ona stąpała za mną, cicha, przepełniona bólem. Coś jest w tej historii, co porusza i nie pozwala przejść obojętnie. Coś jest w sposobie napisania tej książki, że nie pozwala przejść obojętnie. Wręcz szarpało mną poczucie niesprawiedliwość pomieszane z niedowierzaniem (czy to mogło się stać naprawdę?). Być może to "coś" to element pomijany w wielu reportażach i filmach dokumentalnych, a mianowicie osoba ofiary - jej wewnętrzna walka, uczucia, wątpliwości. W tej książce poznajemy Elizabeth całościowo, śledzimy jej cierpienia od jej najmłodszych lat, a później stajemy przed trudnym zadaniem - wyobrażeniem sobie tego, co mogła czuć dziewczyna uwięziona w piwnicy na wieczność. Bo czy 24 lata to już nie wieczność? Nie znalazłam w całym swoim zainteresowaniu prawdziwymi zbrodniami lepszego opracowania tej sprawy. Sprawy, która, choć minęło tyle lat, nadal boli.

Sapanet w swojej książce łączy elementy kryminału i reportażu medycznego. Jako lekarz sądowy autor ma niepowtarzalny dostęp do makabrycznych przypadków, a jego relacje czyta się jak lekcję o cienkiej granicy między życiem a śmiercią. Narracja jest spokojna, szczegółowa i metodyczna – każda sekcja zwłok czy analiza śladów staje się nie tylko opisem faktów, ale też pretekstem do refleksji nad moralnością i psychologią zbrodni. Nie ma tu pośpiechu, a napięcie wynika raczej z poznawania prawdy o ludziach niż z dynamicznej akcji. Niektóre opisy mogą wydawać się makabryczne, a język fachowy wymaga skupienia. To lektura dla czytelników, którzy lubią kryminał w bardziej analitycznym i realistycznym wydaniu niż sensacyjny rollercoaster. Zakończenie pozostawia mieszane uczucia – wciąga, ale nie daje prostych odpowiedzi, co w tym przypadku jest zaletą.