Wspomnienia Sherlocka Holmesa

W krótkiej formie Sherlock Holmes jest najlepszy.

W krótkiej formie Sherlock Holmes jest najlepszy.

W tej części zagadki Holmesa były mniej wciągające, jednak nadal podziwiam błyskotliwość autora

W tej części zagadki Holmesa były mniej wciągające, jednak nadal podziwiam błyskotliwość autora

Wspomnienia Sherlocka Holmesa to dla mnie tom przejściowy i właśnie przez to ciekawy, taki w którym Conan Doyle nie tyle dorzuca kolejne sprawy, co porządkuje własny mit i dyskretnie uchyla drzwi do tego, co później nazwano legendą Holmesa. Nie ma tu jednego opowiadania które wyrywa z fotela, za to jest kilka bardzo równych historii ustawionych jak kolejne stopnie schodów. Srebrny Płomień z zaginionym koniem wyścigowym pokazuje Holmesa w jego najczystszej postaci, niby prosty rabunek, ale pod spodem sieć powiązań i ten przyjemny moment gdy wszystko wskakuje w prawidłowy układ. Rytuał rodu Musgrave’ów działa bardziej jak klucz do przeszłości, wgląd w wczesne lata detektywa, kiedy metoda dopiero się rodzi, a stary rodowy tekst nagle zmienia się w mapę, którą tylko on potrafi czytać. Pacjent doktora Travelyana zaskakuje tym, jak szybko z klasycznej sytuacji gabinetowej wchodzimy w obszar ludzkiego dramatu, już nie tylko intelektualnej zabawy. Grecki tłumacz i Traktat morski są idealne do osadzenia Holmesa w większym świecie, to tam mocniej czuć obecność Mycrofta i wagę politycznych konsekwencji, a przy okazji dostajemy trochę dyskretnego humoru i rodzinnego tarcia.
Ostatnia zagadka zamyka ten zestaw mocniejszym akcentem, bo wreszcie Moriarty wychodzi z cienia opowieści i przestaje być tylko nazwiskiem podsuwanym mimochodem, nagle czuć że za zwykłymi sprawami od lat stał ktoś, kto układał tę układankę z drugiej strony. Obok tego rdzenia mamy opowiadania, które budują tło bardziej niż zachwyt: Dziedzice z Reigate, Urzędnik maklerski, Żółta twarz czy Kartonowe pudełko dają przyzwoite śledztwa, czasem z bardzo porządnym ładunkiem emocjonalnym, ale raczej dopowiadają kolejne rozdziały biografii niż zostają w głowie na lata. Najsłabiej wypadają Gloria Scott i Garbus, oba oparte na ciekawych pomysłach, lecz bez takiego napięcia, jakie poznaliśmy gdzie indziej, bardziej jak notatki rozszerzające świat niż pełne opowieści. Mimo tych słabszych fragmentów tom jako całość robi wrażenie spójnego portretu Holmesa w ruchu, pomiędzy przeszłością a wielkim finałem, z wyraźniejszą obecnością Mycrofta, z cieniami Moriarty’ego i z całym wachlarzem spraw, których nie kojarzy się od razu z plakatami i ekranizacjami. To nie jest mój ulubiony zestaw, ale to taki punkt, w którym widać jak z prostych kryminalnych łamigłówek powoli powstaje coś, co później nazwano klasyką.

Wspomnienia Sherlocka Holmesa to dla mnie tom przejściowy i właśnie przez to ciekawy, taki w którym Conan Doyle nie tyle dorzuca kolejne sprawy, co porządkuje własny mit i dyskretnie uchyla drzwi do tego, co później nazwano legendą Holmesa. Nie ma tu jednego opowiadania które wyrywa z fotela, za to jest kilka bardzo równych historii ustawionych jak kolejne stopnie schodów....

Kolejny bardzo dobry zbiór opowiadań gdzie pomysły na konstrukcję zagadek często przerastają zdolności przeciętnego czytelnika do dedukcji, chociaż zawsze ma się trochę satysfakcji z tego ze rozwiązało się zagadkę przed zakończeniem opowiadania.

Z perspektywy czasu trochę boli jak słabo został nakreślony Moriarty, tzn. wiemy że jest geniuszem ale głównie dlatego że tak mówi o nim Sherlock

Kolejny bardzo dobry zbiór opowiadań gdzie pomysły na konstrukcję zagadek często przerastają zdolności przeciętnego czytelnika do dedukcji, chociaż zawsze ma się trochę satysfakcji z tego ze rozwiązało się zagadkę przed zakończeniem opowiadania.

Z perspektywy czasu trochę boli jak słabo został nakreślony Moriarty, tzn. wiemy że jest geniuszem ale głównie dlatego że tak...

„Wspomnienia Sherlocka Holmesa” miały być ostatnią książką o tytułowym detektywie. Jednakże pomimo niechęci Doyle’a do stworzonego przez siebie bohatera tak się nie stało. Co z perspektywy czasu oferuje pierwotny finał najsłynniejszej serii kryminalnej wszechczasów?

Kradzieże, morderstwa, tajemnice przeszłości oraz czający się gdzieś w mroku Moriarty. Holmes jest nieustannie na tropie, poszukując rozwiązań najbardziej niespotykanych zagadek. Nawet jeśli nie każda z jego hipotez się sprawdza przy ostatecznej konfrontacji. Wszystkie nowe i stare przygody wiernie spisuje drogi Watson, przybliżając między innymi pierwszą sprawę Sherlocka… a także tę uznaną początkowo za ostatnią.

Dość szybko przebrnęłam przez ten zbiór, lecz nie mogę się pozbyć wrażenia pewnej wtórności. Każda historia sprowadza się do schematu, który już pojawił się we wcześniejszych tytułach w tej czy innej formie. Nie lubię takiej monotematyczności, nuży mnie ona, bezmiernie rozczarowując. Pewien zawód przynosi również „Ostatnia zagadka”, w której Holmes mierzy się z największym geniuszem zbrodni, który wyczynia same niecnoty, kierując wielką, potworną organizacją przestępczą. Tylko to wszystko jest jakoś tak przedstawione w sposób marginalny, czysto opisowy. Niby mamy antagonistę, ale nie robi on takiego wrażenia, jak choćby Irene Adler… Z powodu tych wszystkich niedociągnięć wydaje mi się, że mniej więcej rozumiem, skąd u autora taka niechęć do stworzonego przez niego bohatera. Ileż w końcu można pisać o tym samym.

„Wspomnienia Sherlocka Holmesa” mają podobny problem, co „Dolina strachu” – zwyczajnie nudzą. Wszystko zostało zgrabnie napisane, ale czytelnik nie doświadczy zbyt wielu emocji w trakcie lektury. Szkoda, jednak nie wycisnę tu oceny ponad 6/10.

„Wspomnienia Sherlocka Holmesa” miały być ostatnią książką o tytułowym detektywie. Jednakże pomimo niechęci Doyle’a do stworzonego przez siebie bohatera tak się nie stało. Co z perspektywy czasu oferuje pierwotny finał najsłynniejszej serii kryminalnej wszechczasów?

Kradzieże, morderstwa, tajemnice przeszłości oraz czający się gdzieś w mroku Moriarty. Holmes jest...

Jejku cóż to była za gratka ! Zdecydowanie tą część czytało mi się najlepiej. Wszystkie zawarte w niej opowiadania ,były poprostu świetne. Historie posiadały więcej szczegółów, niż w poprzednich częściach, były ciekawsze i bardziej złożone. Żadna z nich nie wydawała się oczywista. W ostatnim rodziale pojawia sie motyw półkownika Moriartiego, więc cała reszta wkracza na zupełnie inne tory. Nie brakowało uzależniającego klimatu Londynu, poznajemy brata Shelocka Mycrofta, i zdaje się, że możliwości ich obu są nieograniczone. Polecam.

Jejku cóż to była za gratka ! Zdecydowanie tą część czytało mi się najlepiej. Wszystkie zawarte w niej opowiadania ,były poprostu świetne. Historie posiadały więcej szczegółów, niż w poprzednich częściach, były ciekawsze i bardziej złożone. Żadna z nich nie wydawała się oczywista. W ostatnim rodziale pojawia sie motyw półkownika Moriartiego, więc cała reszta wkracza na...

Kolejny zbiór lepszych lub gorszych opowiadań.

Kolejny zbiór lepszych lub gorszych opowiadań.

Bardzo fajna ale po zakończeniu ma się zawał

Bardzo fajna ale po zakończeniu ma się zawał

Cała książka „Wspomnienia Sherlocka Holmesa” - Arthura Conana Doyle trzyma dobry poziom, chociaż trudno wskazać wybitne opowiadanie.

Ten zbiór, z wyraźnie zaznaczoną obecnością Moriarty'ego i Mycrofta, pozwala nie tylko na ponowne przeżycie fascynujących przygód Sherlocka, ale także na głębsze zrozumienie jego relacji z bliskimi oraz przeciwnikami.

Fabuła każdego opowiadania, to inna sprawa, z jaką przychodzą do Sherlocka mieszkańcy Anglii. Wszystkie historie mają jeden cel – podkreślają bystry i lotny umysł Sherlocka, jego geniusz i spryt. Od tych opowieści nie sposób się oderwać, a po przeczytaniu jednej ma się ogromną ochotę na kolejną i następną.

Cała książka „Wspomnienia Sherlocka Holmesa” - Arthura Conana Doyle trzyma dobry poziom, chociaż trudno wskazać wybitne opowiadanie.

Ten zbiór, z wyraźnie zaznaczoną obecnością Moriarty'ego i Mycrofta, pozwala nie tylko na ponowne przeżycie fascynujących przygód Sherlocka, ale także na głębsze zrozumienie jego relacji z bliskimi oraz przeciwnikami.

Fabuła każdego...

3.5⭐️

3.5⭐️