Hiszpania Franco

Wydanie do którego dotarłem, mianowicie V tom „Biblioteki Szczerbca”, wydawnictwa Instytutu Narodowo-Radykalnego, liczy sobie 75 stron tekstu, nie uwzględniając bibliografii. Jest to najwyraźniej przerobiony na potrzeby Wydawcy tekst pracy magisterskiej Miłosza Sosnowskiego, dziś rozpoznawanego raczej jako badacz zajmujący się wczesnośredniowieczną historią Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce. Praca składa się z czterech zasadniczych części, tematycznie obejmujących odpowiednio wzniecane przez narodowych radykałów ekscesy antyżydowskie, walki z organizacjami lewicowymi, działalność skierowaną przeciwko reżymowi piłsudczykowskiemu, oraz walki wewnętrzne pomiędzy ONR i RNR. Niewątpliwą zaletą pracy jest wykorzystanie materiałów z różnych stron politycznej barykady, mianowicie zarówno lewicowych jak i narodowo-radykalnych, wzbogacone dodatkowo o opinie bardziej „umiarkowanych” i „obiektywnych” historyków i pamiętnikarzy. Słabością jest brak wyraźnego rozróżnienia autorstwa poszczególnych incydentów pomiędzy ONR a RNR, które w narracji Autora często zlewają się niejako w jeden podmiot. Autor nie kryje też swojej sympatii dla działań narodowych rewolucjonistów, co nie każdemu musi się podobać, ale taka jest też specyfika związanego z Narodowym Odrodzeniem Polski wydawnictwa, w którym ukazała się praca. Źródłowo i metodologicznie książka wydaje się wartościowa i ze względów merytorycznych godna jest polecenia nawet tym, którzy nie podzielają sympatii politycznych Autora, ale mimo tego są zainteresowani omawianym przez niego tematem.

Definicja Polaka: Jestem Polakiem - to znaczy, że należę do narodu polskiego... czuję swą ścisłą łączność z całą Polską: z dzisiejszą, która bądź cierpi prześladowanie ( po Targowicy, Tuskowica )... wszystko co polskie jest moje: niczego się wyrzec nie mogę !!! R.D. 1903 r. Autor jest obok J. Piłsudskiego i I. Paderewskiego nazywany OJCEM POLSKIEJ NIEPODLEGŁOŚCI !!! Pomimo to niewiele jest w historii Polski osób na których temat pojawiło się tyle kłamstw i fałszywych informacji. Najczęściej bazujących na stereotypach, niewiedzy, ale przede wszystkim na złej woli ! W czasach PRL -u książka była zakazana przez cenzurę. Ja czytałem ją wydaną w drugim obiegu. " Myśli nowoczesnego Polaka " są arcydziełem polskiej myśli politycznej. To najważniejsze z dzieł politycznych Dmowskiego oprócz pogłębionej oceny sytuacji politycznej Polski oraz charakteru narodowego Polaków zawiera podstawową wykładnię zasad, jakimi powinien kierować się ruch narodowy i cały naród w dążeniu do odzyskania i zachowania państwowej suwerenności i tożsamości narodowej. Książka definiuje polskość jako odpowiedzialność, łączność z całą historią oraz obowiązek budowania silnego państwa. Podkreśla, że polskość to nie tylko emocje ale świadome działanie, praca nad słabościami narodu i priorytet interesu narodu. Uważa, że naród musi stać się nowoczesny, zorganizowany i zdolny do konkurencji międzynarodowej !!! Jeśli masz trochę oleju w głowie zrozumiesz dlaczego i przez kogo, poglądy autora i on sam były, są i będą zwalczane !!! POLECAM !!!

Witam. Myślę że bardzo ważna książka i warto jej poświęcić czas tym bardziej że autor nie ma poglądów które wlewają w nas media głównego nurtu. Można przeczytać o wielu zdarzeniach z naszej historii ostatnich 200 lat, tylko czasem pojawia się niepokój że uczono nas trochę czegoś innego, że ktoś inny był oprawcą, kto inny ofiarą. Jednak nie powinno to dziwić bo sami historycy mają często bardzo różne teorie tak bardzo różniące się od siebie, a im bliżej współczesności tym więcej prania mózgów a mniej prawdy. Osoby o lewicowej orientacji zapewne nie przetrwają całości bo prawda dla nich może być trochę bolesna. Jednak miliony ofiar lewicowego zamordyzmu, począwszy od rewolucji francuskiej, czy cierpienia tych co mieli więcej szczęścia i przeżyli nie kłamią, o czym autor często przypomina na kartach omawianej książki. Pozdr.

Interesujące streszczenie poglądów krytyków demokracji samej w sobie, a także tej przymiotnikowej. Chyba najbardziej trafnie profesor Jacek Bartyzel opisał zresztą absurdy chrześcijańskiej demokracji, która już w 2009 roku była całkowitą parodią samej siebie i "prawicą socjaldemokracji", zaś obecnie jest główną podporą systemu. Z drugiej strony aż prosi się o nieco bardziej rozbudowaną publikację, chociaż można takowe znaleźć (vide "Krytycy Demokracji" prof. Adama Wielomskiego i Cezarego Kality). Druga rzecz to nieco odstający od reszty rozdział poświęcony demokracji w ujęciu nacjonalitaryzmu. W każdym razie powinien przeczytać to każdy, kto jest zgorszony coraz gorszym poziomem kampanii przedwyborczych w demokratycznej Polsce.

Postanowiłem jeszcze raz wrócić do tematu inkwizycji. Ostatnio pisałem krytycznie o książce komunistycznego pisarza Jerzego Cepika " Torquemada ", postanowiłem opinię uzupełnić i uzasadnić na przykładzie w/w książki. To że jest kłamliwa i tendencyjna, pisana w okresie permanentnej walki z kościołem katolickim, jedyną w tamtym czasie ostoją polskości, jest oczywiste. Walka z kościołem katolickim trwa nadal z coraz większym natężeniem. Zniszczenie kościoła jest równoznaczne ze zniszczeniem ducha Narodu, jego świadomości i odrębności. Komu na tym zależy ? No, jeśli nie wiesz, to Ci już nie mogę pomóc !!! Albo jesteś ignorantem, albo tak skażony/a wrogimi Polsce ideologiami, że na pomoc jest już za późno !!! Święta Inkwizycja to od setek lat temat tzw. czarnej legendy kościoła. Nie ma znaczenia, że kłamliwej. Wiele osób nie znając prawdy w nią wierzy, inni chcą w nią wierzyć, ale większość wykorzystuje ją tylko partykularnie. Książkę polecam tym, którzy do tej pory nie spotkali się z obiektywnym opracowaniem tematu i bez uprzedzeń chcieliby wyrobić sobie swoje zdanie !!! POLECAM !!!

Lektura obowiązkowa dla średnio-zaawansowanych w najnowszej historii Hiszpanii. To nie jest praca akademicka, a autor nie jest zawodowym historykiem. Książka ma wyraźny ideowy przechył na stronę narodowców, ale warta jest przeczytania, bo autor umie argumentować i wie o czym pisze. Nie przyłapałem go na kłamstwie, najwyżej na przemilczeniu albo zachwianych proporcjach. Ale książka jest ważniejsza z innego powodu. To chyba najbardziej poczytna z tysięcy książek, które wydano w Hiszpanii o wojnie domowej. Wyznaczyła też pewien punkt referencyjny, do którego odnoszą się niemal wszyscy piszący o wojnie. Książka jest najważniejszym przykładem tzw. rewizjonizmu, czyli wersji historiograficznej w której Republika nie wystepuje jako święta niewinna, zgwałcona przez generałów, faszystów i obszarników. Do tego jest to rewizjonizm nie w wersji akademickiej (jak Alvarez Tardio, Villa Garcia, Ruiz) ale popularnej, a więc czytanej w setkach tysięcy egzemplarzy. Jednym słowem: książka jest ważna nie tyle dlatego, że mówi nam o wojnie domowej (chociaż to też, z zastrzeżeniam jak wyżej),ale dlatego, że mówi nam o hiszpańskiej historiografii i poniekąd hiszpańskiej debacie publicznej o przeszłości z ostatnich 20 lat. Do tego dobrze wydana, w sztywnej okładce, z bardzo licznymi krótkimi biogramami protagonistów, również tych mniej znanych (typu treintistas z CNT/FAI; to juz tylko najwięksi mędrcy wiedzą kto zacz, a u Moy są!)

„Konserwatyzm. Główne idee, nurty i postacie” (2007) autorstwa Adama Wielomskiego jest podstawowym wprowadzeniem do konserwatyzmu, rozumianego jako filozofia polityczna. Jak sam autor wskazał pozycja ta jest „swojego rodzaju szkicem planowanego dzieła”, którym ma być monografia pt. „Główne nurty konserwatyzmu” na miarę słynnego dzieła Leszka Kołakowskiego traktującego o marksizmie (o ile mi wiadomo nadal nie powstała [2022]). Zaznaczyć należy, że pozycja ta ma charakter naukowy, a nie publicystyczno-popularnonaukowy – zastosowany został aparat naukowy, a jej fragmenty były wcześniej publikowane jako niezależne artykułu naukowe. Z kolei sam autor posiada stopień doktora habilitowanego oraz tytuł profesorski (w chwili wydania książki był „jedynie” doktorem); jest politologiem, mimo iż wiele jego prac dotyczy wprost zakresu historii idei. Adam Wielomski obecnie jest również jednym z najbardziej znanych przedstawicieli oraz znawców myśli konserwatywnej w Polsce. Powziętą metodą służącą wprowadzeniu czytelnika w świat myśli konserwatywnej jest analiza oraz interpretacja tekstów źródłowych, tj. pism samych omawianych w monografii myślicieli konserwatywnych. I co warto zaznaczyć, są one oparte, w prawie wszystkich/wszystkich przypadkach, nie na tłumaczeniach, a na tekstach oryginalnych – francuskich, hiszpańskich/kastylijskich, niemieckich i włoskich, tj. językach znanych autorowi. Pominięcie niemożliwych do uniknięcia przeinaczeń wynikających z tłumaczeń, zdaje się być bardzo pozytywną elementem całej pracy, która polega przecież na uchwyceniu prawdziwej istoty myślenia i filozofii kilkunastu postaci. Dodać należy, że autor zdecydowanie bardziej opiera się na dokonanych przez siebie analizach i interpretacjach, niż na opracowaniach innych autorów, co widać najlepiej w przypadku przypisów, w większości odsyłających do tekstów źródłowych. Nie oznacza to jednak, iż nie są mu znane dzieła i interpretacje innych badaczy, one również są przywoływane, lecz wskazuje na twórczy wkład wykonany przy opracowywaniu tej monografii bazującej głownie na autorskiej analizie niźli na cudzych opracowaniach tematu. Książka składa się więc przede wszystkim z podrozdziałów poświęconych wybranym przez autora myślicielom, a konkretnie rzecz ujmując myśli zawartych w dziełach ich autorstwa. Jest ich 17 – 15 postaci i 2 nurty/zjawiska polityczne (choć de facto jedno z nich dotycz konkretnej postaci). Reprezentacja pod względem krajowo-narodowym jest następująca (choć nieścisła): Francja: 5; Hiszpania: 5 (w tym 1 nurt); Niemcy/Austria: 4; Włochy: 2 (1 papież oraz 1 zjawisko, choć de facto 1 postać); Szwajcaria: 1. Teksty wszystkich z tych podrozdziałów, za wyjątkiem dwóch, były wcześniej publikowane jako osobne artykuły naukowe. Zostały więc one w tej książce zebrane, uzupełnione i podane z uprzedniejszym wprowadzeniem. Jednakże mimo to tworzą spójną całość, a to m.in. za sprawą podzielenia ich na pięć nurtów konserwatyzmu i ukazania na tle ewolucji tej myśli od rewolucji francuskiej po wiek XX. Owe nurty, tworzące rozdziały książki (II-VI),to: tradycjonalizm (4 podrozdziały),konserwatyzm ewolucyjny (3),decyzjonizm (3),konserwatyzm radykalny (3) oraz konserwatyzm rewolucyjny (4). I tak, reprezentuje tradycjonalizm: J. de Maistre, C.-L. von Haller, Pius IX, karlizm hiszpański; konserwatyzm ewolucyjny: A. Müller, R. de Maeztu, J. Bainville; decyzjonizm: J. Balmes, J. Donoso Cortès, C. Schmitt; konserwatyzm radykalny: R. Guenon, E. Voegelin, N. Gómez dá Vila; konserwatyzm rewolucyjny: O. Spengler, Ch. Maurras, L. Daudet, rewolucja konserwatywna we Włoszech (de facto J. Evola). Tę część książki poprzedza rozdział I pt. „Co to jest konserwatyzm?” (3 podrozdziały: „Być konserwatystą”, „Konserwatyzm w XIX wieku”, „Konserwatyzm w XX wieku”). Jest on wstępem do późniejszych analiz poszczególnych myślicieli, nakreśla tło, na którym zostaną oni ukazani i wprowadza podział na wspomniane pięć nurtów. Pojawiają się tam również dwa pojęcia, które pomagają połączyć późniejsze podrozdziały w jedną spójną narracje na temat ewolucji myśli konserwatywnej, a czytelnikowi zrozumieć istotę konserwatyzmu. Są to: „rzeczywistość prawdziwa” oraz „czas osiowy”. Przede wszystkim to pierwsze pojęcie jest kluczowe – to ład prawdziwy, prawdziwie rzeczywisty, czy to stworzony przez Boga, czy po prostu naturalny; stan idealny lub po prostu najlepszy, najodpowiedniejszy lub wynikająca z historycznego rozwoju konstytucja danego narodu. Porządek ten istnieje i jest prawdziwy (a co za tym, jest najlepszy i najpiękniejszy) nawet jeżeli rzeczywistość empiryczna jest zupełnie inna – niczym platońska idea. A tym, co spowodowało to rozczepienie („schizmę”) była np. rewolucja lub inne zburzenie porządku idealnego. Z kolei drugi termin przydatny jest dla zrozumienia zmian w XX wieku. Dzięki wprowadzeniu tych dwóch koncepcji, które są w dalszych podrozdziałach książki wykorzystywane, autor zdołał połączyć pojedyncze artykuły w spójną całość narracyjną ukazując ewolucję myśli konserwatywnej. W rozdziale I zawarto jeszcze istotne rozróżnienie postrzegania konserwatyzmu jako filozofii politycznej (zespół idei) oraz jako filozofii polityki (postawa) – i to właśnie tego pierwszego wariantu dotyczy książka (dlatego też autor nie zawarł w niej np. E. Burke’a). Pierwszy rozdział poprzedzono jeszcze „Od Autora”, w którym wyjaśnia on koncepcję pracy. Książka pod względem stylistycznym jest bardzo dobra – odpowiada tekstowi o charakterze naukowym, a jednocześnie jasno i obrazowo przedstawia omawiane kwestie; czyta się łatwo i przyjemnie. Podobnie w kwestii poprawności językowej i ortograficznej. Nie jest jednak idealna w kwestii redakcji – w sekcjach przypisów zdarzają się błędne zapisy, problemy zdarzają się również w tekście głównym (np. w jednym z podrozdziałów chyba każda litera „ź”, nawet znajdująca się w środku wyrazu, była wydrukowana majuskułą). Jest to chyba największa wada książki, ale nie przeszkadza ona w lekturze, rzadko też kiedy razi. Co do podobnych kwestii, raz zauważyłem, że zdanie zostało ewidentnie urwane i niedokończone, a raz, że autor pomylił się i napisał coś innego niż zamierzał (jak wnioskuję z kontekstu, choć tego nie jestem całkowicie pewien). Każdy rozdział zakończony jest sekcją przypisów (w tekście głównym oznaczonych liczbowo, z osobną numeracją dla każdego z rozdziałów) – w całej książce przypisów jest aż 735, narracja jest więc bardzo dobrze oparta na tekstach źródłowych oraz opracowaniach. Niestety książka nie zawiera całościowego wykazu bibliograficznego, niemniej cytowanych i przywoływanych pozycji jest co najmniej kilkadziesiąt, być może sto kilkadziesiąt lub nawet więcej. Innym brakiem, który może wywołać uczucie niedosytu u czytelnika, który skończy ostatni z podrozdziałów jest nieobecność czegoś na kształt podsumowania, zakończenia czy epilogu, choć w mojej opinii koncepcja i struktura pracy tego nie wymaga. Co do merytoryki, książka stoi na bardzo wysokim poziomie. Zwrócę jednak uwagę na jeden błąd w kwestii chronologii. Autor twierdzi, iż VII w. p.n.e. jest to epoka brązu, co w kontekście tego, iż mowa o rozwoju filozofii greckiej jest błędem – w Grecji jest to okres orientalizujący okresu archaicznego, a więc zdecydowanie epoka żelaza. Być może autor kierował się tu chronologią ziem polskich (tam VII w. p.n.e. to faktycznie epoka brązu),ale w kontekście greckim jest to zdecydowanie błąd. Na tym tle zwrócę jeszcze uwagę na moim zdaniem co najmniej niefortunny sposób zapisywania wieków p.n.e., bo nie chronologiczny – jak „VI-VII wiek przed Chrystusem”; poprawniej chronologicznie byłoby „VII-VI wiek przed Chrystusem”. Recenzowana praca została bardzo dobrze napisana, mimo drobnych mankamentów, a pod względem merytorycznym jest na wysokim poziomie. Stanowi świetne wprowadzenie w ogólną myśl konserwatywną, jak i myśl poszczególnych postaci. Co do pierwszego elementu, szczególnie rozdział I będzie bardzo przydatny i wartościowy dla osoby chcącej chociaż częściowo uporządkować codziennie otaczający każdego z nas (w mediach i kulturze) chaos pojęciowo-polityczno-ideowy i zrozumieć istotę myśli konserwatywnej oraz poznać zarys jej ewolucji. Co do drugiego, prawie każdy z tych myślicieli nie jest szerzej znany w Polsce poza kręgami („prawdziwie”) konserwatywnymi, lektura tej książki jest więc bardzo dobrą okazją oraz sposobem poznania i zrozumienia ich idei i postaw. Warto wiedzieć co się popiera lub co się odrzuca…

Zgodnie z tytułem, autor – współtwórca ONR, który w czasie wojny poniósł śmierć z rąk hitlerowców za pomoc Żydom, dzieli swoją książkę na dwie podstawowe części. Pierwsza jest esejem o historii Europy i Polski widzianej z perspektywy katolika i narodowca. Druga, to zapis poglądów Jana Mosdorfa dotyczących ustroju gospodarczego przyszłej Polski, opartego na solidaryzmie społecznym, wspieraniu drobnej, prywatnej wytwórczości oraz spółdzielczości, nad którymi pieczę ma trzymać narodowy plan gospodarczy. Ustrój polityczny zaś opierać miałby się na kierowniczej roli naczelnika państwa, złożonej z elity intelektualnej i moralnej - Organizacji Narodu oraz samorządów. Pozycja ciekawa przede wszystkim dla ideowych narodowców, ale też z historycznego punkt widzenia, dla zainteresowanych poszukiwaniem trzeciej drogi; między socjalizmem i kapitalizmem, oraz między demokracją a dyktaturą.

Lewizna zamiast czytać coś na swoim poziomie: Lenina, Jasia Kapelę, oba artykuły Balcerowicza, twórczość Michnik Adama i Piątek Tomasza wzięła się za rozkminianie esejów historycznych! W pamięć zapadł mi osobnik, który zachlipał: "autor stara się ośmieszyć komunistów", to o Beevorze. STARA SIĘ, bo ośmieszenie zła absolutnego jest prawie niemożliwe. Udaje się tylko w kawałach; towarzysze, podobno u was w kołchozie są kanibale? Pyta towarzysz komisarz ludowy. - Nie ma, ostatniego zjedliśmy rano. - Więc ostrzegam, "czerwone i innokolorowe osoby", łapy jak najdalej od prof. Marka Jana Chodakiewicza. I w ogóle od poważnych prac nt. historii.

Historia krucjat w ujęciu europejskim, a nie czarnej legendy w ujęciu popieranym od wielu, wielu dekad przez tych... no Wiesz, których. Najważniejsze, żeby ujadać na kościół katolicki !!! Dużo osób poszukuje prawdy, bo jak to mówią " prawda może Cię wyzwolić ". Mnie osobiście bardzo podoba się pojęcie prawdy w/g ks. J. Tischnera : Twoja prawda, moja prawda i g---- prawda !!! Jeśli jesteś poszukiwaczem prawdy, to jest to pozycja dla Ciebie !!! Czy ją znajdziesz ? Oj, znajdziesz, znajdziesz !!! Książkę POLECAM !!!

Witam. Warto przeczytać i zastanowić się nad rzeczywistością, która nas otacza. Co zostało z ideałów praworządności w świecie. Czy którakolwiek z partii pojawiających się w sejmie zachowała cokolwiek z idei prawicy, czy może zdeprawowała się jak wszystko inne a prawe hasła są wyłącznie na sztandarach i nic za tym nie idzie. Zachowałem w sercu kilka haseł z książki pana Marka, wiele tez warte jest przemyślenia. W szczególności zapadło w pamięci to: dzieci ofiar zostały zauroczone przez dzieci oprawców. To o potomkach walczących o niepodległość i dzieciach komuszych kacyków, czyli dzielnych wojakach z tzw. różowa opozycja którzy dogadali się z komuną przy okrągłym stole (patrz słowa obecnego marszałka Sejmu, to nie ja to wymyśliłem). Kto jeszcze pamięta te czasy i odróżnia rzeczywistość od przekazu dla mas. W przestrzeni, zwłaszcza medialnej, dalej rozdają karty pogrobowcy komuny, z małymi wyjątkami. Choć jest różnica w stosunku do lat dziewięćdziesiątych, bardzo znacząca. Wtedy pojawianie się w przestrzeni publicznej z flagą i innymi emblematami polskości było czymś dziwnym, wyśmiewanym w mediach głównego ścieku. Nie jest idealnie po trzydziestu paru latach w wolnej Ojczyźnie, bo w niektórych uśmiechniętych inaczej mediach można usłyszeć o "marszu narodowców" (a nie Marszu Niepodległości),nazistach i faszystach (standardowa propaganda bolszewików i innych marksistów, wystarczy poczytać o propagandzie sowietów i ich satelitów). Rzeczywiście, widziałem takich wielu na marszu. Niektórzy prowadzeni przez rodziców za rękę, inni jeszcze w wózeczkach. Strach się bać co z nich wyrośnie... Pozdr.

Treść tej książki jest znakomita - stanowi opis przemian postrzegania wartości w świecie zachodnim, opatrzony niezbędnymi źródłami. Nie ogranicza się do przedstawienia trosk związancyh ze światopoglądem konserwatywnym, bo prof. de Mattei opisuje np. Święte Cesarstwo Rzymskie i Święte Przymierze jako przykłady zachodnich, międzynarodowych systemów stojących na straży porządku między krajami, takich jak późniejsza Liga Narodów albo dzisiejsza ONZ. Z drugiej strony dobrze, że ta książka jest krótka, bo naukowy język profesora niestety nie porywa. W dziele stricte naukowym nie byłoby to oczywiście nic złego, ale jednak de Mattei stara się czytelników zarazić swoim punktem widzenia, a do tego sama faktografia nie wystarczy. Jak niestety wiemy po licznych demagogach jakich nosiła historia, to wzbudzane emocje są na tym polu dużo ważniejsze.

„Trutka na papuleona”* Spodziewałem się wątków socjologicznych, niestety to tylko publicystyka. Dużo celnych uwag pod adresem demokracji, ale też dużo tu erystyki, manipulacji i walenia w usypanego przez siebie chochoła. „(…) tu należy szukać antydemokratycznej postawy Platona, ucznia Sokratesa, oraz Arystotelesa (…)”. – Platon sprzeciwiał się rządom wielu, i rzeczywiście jego ideałem był król-filozof, ale zarówno w Państwie jak i w Prawach spotykamy się z „radą starszych/mędrców”. Co najważniejsze, najgorszym sposobem sprawowania władzy obok demokracji była monowładza tyrana. Arystoteles z kolei wymieniał 3 sposoby rządzenia Polis i 3 ich zwyrodnienia. O ile negatywnie odnosił się do demokracji, czyli rządu motłochu, to jej właściwą wersją była Politea, czyli rząd cnotliwych obywateli. Jako najlepszy ustrój Arystoteles wskazywał arystokrację, czyli rządy najzacniejszych (cnotliwych i zasłużonych) – nie mylić z jej wypaczeniem, oligarchią, czyli rządami zdemoralizowanych bogaczy. „Trzecią kwestią jest fakt, że monarchia nie cierpi zwykle na manię wielkości tak jak przeciętny człowiek, który po zrobieniu błyskotliwej kariery i początkowym gigantycznym sukcesie uważa się za geniusza namaszczonego przez Boga”. – Duby smalone. Greccy tyrani, rzymscy cesarze-bogowie, brudas król Słońce, król Ryszard II Plantagenet, król Henryk VI Lancaster, Karol VI, Mikołaj I, Iwan IV Groźny, można tak długo. Jeśli ktoś czyta prawicową publicystykę, to zetknął się z 80% zawartości tej książeczki. Czytając poszczególne bon moty, w umyśle słychać głos Korwin Mikkego – podejrzewam, że czytał tę książeczkę przed snem zamiast Biblii. Gdyby nie katolicka ortodoksja Kuehnelt-Leddihna, można by śmiało nazwać go Austriackim Korwinem: „Podjąłem się dokonania analizy demokracji z pozycji teisty, liberała i racjonalisty” + „Określał się jako „skrajnie prawicowy katolicki arcyliberał” – liberał w stylu A. de Tocqeuville’a czy lorda Actona i zwolennik rządu minimum”. --------- „O brytyjskim parlamencie powiedziano niegdyś, że może ustanowić i zrobić wszystko z jednym jedynym wyjątkiem: nie przemieni mężczyzny w kobietę”. – To grubo byś się dziś zdziwił XD „Współczesny człowiek to skrzyżowanie papugi z kameleonem”. *Czyli „papuleon”. „Miejscowy motłoch, który żądał śmierci Chrystusa, składał się w większości z Ioudaioi, Judejczyków, podczas gdy większość Apostołów i uczniów Chrystusa pochodziła z Galilei. (I tak na przykład Piotr nazywał siebie Izraelitą i Hebrajczykiem z rodu Beniamina). Oczywiście, również Galilejczycy byli Izraelitami, ale średniowieczny Kościół (nie znający greki) pomijał różnicę między „Żydami” (tzn. Izraelitami) a Judejczykami, co przyczyniło się do narastania nienawiści do tej nacji”. „Demokracja ma sens jedynie w bardzo małych krajach (lub jednostkach politycznych),kraje średniej wielkości powinny być rządzone przez arystokrację, a duże przez monarchię”. Rousseau „Indywiduum (to znaczy coś, czego nie można podzielić) to najmniejsza jednostka kolektywu. Słowo „osoba pochodzi natomiast od etruskiego phersŭ, maska, czyli niewymiennej roli aktora. Stąd też osoba jest „wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju””. „Carl Gustav Jung powiedział wyraźnie, że niereligijni ludzie „powyżej czterdziestki” mogą mieć problemy psychiczne. Leszek Kołakowski w czasie wystąpienia w austriackim programie radiowym podkreślił, że kultura pozbawiona religii jest po prostu „nieludzka””.

Profesor Legutko wymyka się prostemu szufladkowaniu. Jest erudytą starej daty. Udowadnia, że studiowanie historii ma tylko wtedy sens, gdy przekłada się na to co tu i teraz. Dawno nie czytałem tak celnej diagnozy polskości. Mimo, że tekst jest napisany już jakiś czas temu jest wciąż aktualny. Mam wrażenie, że z czasem nabiera mocy. Na mnie zrobił duże wrażenie. Wielki szacunek dla Autora.

dlaczego rewolucja wybuchła we Francji (mimo, że ucisk był tam znacznie mniejszy niż w innych krajach - eg. Normandia - już w XII w. pańszczyzna była w szczątkach),dlaczego rewolucja francuska była tak krwawa (mimo, że Francuzi są tak łagodni, oddając się swym zajęciom),dlaczego instytucje rewolucyjne są tak okrutne (mimo, że istnieją od czasów starego ustroju),co i jak potrafią zepsuć niesprawiedliwe podatki a co kupczenie posadami publicznymi i jak fatalne są skutki gwałtownej migracji ze wsi do miasta, szlachcica który jakkolwiek się wzbogacił (i czym szlachta różni się od arystokracji) i dlaczego literaci stali się kreatorami polityki.... oraz wiele innych obrazków z laboratorium w którym wyhodował się potwór o gilotynowych kłach i szponach... wzorcowy opis tzw. motorów rozwoju, od historycznego przez gospodarczy do społecznego...

Książka ciekawa (Koneczny to wielki człowiek był) aczkolwiek trudno zgodzić się z twierdzeniem (w odniesieniu do współczesnych czasów),że wpływ cywilizacji żydowskiej na łacińską jest nieznaczny. Z książki Stanisława Wysockiego - "Poznaj Żyda. Żydzi w Polsce wczoraj i dziś", 2000 r.: Leszek Balcerowicz (Aaron Buchholtz),Jan Krzysztof Bielecki (Izaak Blumenfeld),Leszek Miller (nazwiska nie zmienił),Michał Boni (Jakub Bauer),Bolesław Bierut (Rotenschwanz),Marek Borowski (Szymon Berman),Ryszard Bugaj (Izaak Blumfeld),Wiesław Chrzanowski (Szymon Knopfstein),Włodzimierz Cimoszewicz (Dawid Goldstein),Józef Cyrankiewicz (Izaak Cymerman),Ludwik Dorn (Dornbaum),Lech Falandysz (Aaron Fleischman),Władysław Frasyniuk (podano jako lewy syn Rotenschwanza),Bronisław Geremek (Berela Lewartow),Zofia Gomułkowa (Liwa Szoken),Jan Górecki (Muhlard),Hanna Gronkiewicz-Waltz (Hajka Grundbaum),Aleksander Hall (Miron Hurman),Jerzy Jaskiernia (Aaron Aksman),Piotr Ikonowicz (brat Magdy Gessler, Dawid Goldsmith),Andrzej Jaroszewicz (Samet),Jarosław Kaczyński (Benjamin Kalkstein, Lech - nie podano imienia, nazwisko wiadomo - Kalkstein),Grzegorz Kołodko (Samuel Hanerman),Janusz Korwin -Mike (Ozjasz Goldberg),Marian Krzaklewski (Dawid Zimmerman),Jacek Kuroń (Izaak Cukerman),Aleksander Kwaśniewski (Izaak Stoltzman),Antoni Macierewicz (Izaak Singer),Aleksander Małachowski (Jakub Goldsmith),Tadeusz Mazowiecki (Icek Dikman),Andrzej Milczanowski (Aaron Edelman),Leszek Moczulski (Robert Berman),Karol Modzelewski (Samuel Mendel),Stefan Niesiołowski (Aaron Nuselbaum),Andrzej Olechowski (Mosze Brandwein),Piotr Nowina-Konopka (Haim Kromer),Jan Olszewski (Izaak Oksner),Józef Oleksy (Szymon Buchwio),Janusz Onyszkiewicz (Jojne Grynberg),Jerzy Osiatyński (Szymon Weinbach),Mieczysław Rakowski (Mojżez Rak - był redaktorem naczelnym "Polityki", mason loży Tolenkopf),Jan Maria Rokita (Izaak Goldwicht),Hanna Suchocka (Hajka Silberstein),, Krzysztof Skubiszewski (Szymon Schimel),Jerzy Urban (Josek Urbach),Lech Wałęsa (Lejba Kone),Mieczysław Wachowski (Jakub Windman),Jerzy Turowicz (Turnau, mason najwyższego wtajemniczenia loży "Czaszka und Knochen"). O współczesnych politykach Wysocki w 2000 r. nie pisał ale wiadomo: Radosław Sikorski - żyd, Dzieci Morawieckiego chodzą do szkół żydowskich, żona prezydenta Dudy - wiadomo, przyrodni brat Rafała Trzaskowskiego to Piotr Ferster - też Żyd - dyrektor Piwnicy pod Baranami). Zresztą matka Trzaskowskiego jest z domu Arens, nazwisko żydowskie...) a sam Trzaskowski latał na spotkania grupy Bilderberg z R. Sikorskim i Jolantą Pieńkowską. Żona zm. Pawła Adamowicza - Magdalena Adamowicz z domu Abramowicz (wszystko jasne ;)) Cała Gazeta Żydorcza ;) , dodajmy do tego show-biznes i nie dziwmy się zdaniu jakie wypowiedział Andrzej Duda "Tu jest Polin"...

Myślę że jeżeli ktokolwiek chce się wypowiadać na temat otaczającego go świata, różnorodności kulturowych, religii, narodów oraz wielu aspektów życia społecznego to powinien sięgnąć do dzieł antropologicznych. Dzieła autora dzięki Bogu przetrwały drugą wojnę światową oraz prl(celowo pisane z małej litery). Uważam że jest to książka warta przeczytania i zostawienia na półce dla kolejnych pokoleń.

Nie wiem dlaczego ta książka ma takie średnie oceny. Rozumiem, że początek może być trochę przynudnawy, ale kiedy autor zaczyna opowiadać o Beniowskim to już naprawdę nie można się oderwać aż do końca. Skąd narzekanie, że książka nie jest śmieszna czy straszna? Przecież to ciągle książka historyczna. Autor nie może sobie zmieniać czy modyfikować faktów tak aby historia lepiej się kleiła. Cóż... rzeczywistość nie zawsze musi mieć sens i sensację. Tak samo zarzut, że w książce jest za mało informacji na temat Kurlandzkich koloni. Cóż... nigdzie w książce nie pisze, że jest to encyklopedia Polskich koloni. A, że książka zachęciła kogoś do szukania dodatkowych informacji można zaliczyć tylko na plus. Dla mnie jest to solidna pozycja do odkrywania nieco zapomnianych i zakurzonych bohaterów naszej ojczyzny.

Dziadkowie pisarza po kądzieli i po mieczu uczestnicy powstania listopadowego. Sam pisarz do rozbicia oddziału " Łupaszki " , walczącego o niepodległość Polski z kałmuckimi i polskimi, komunistycznymi oddziałami pacyfikacyjnymi był adiutantem dowódcy. 17.03.1968 agent Moskwy, niejaki Gomułka ( dlaczego prawie zawsze, musimy być rządzeni przez obcych agentów ? Czy naprawdę jesteśmy narodem idiotów ? ) w sali kongresowej Pałacu Kultury, personalnie zaatakował autora, sugerując jego współpracę z SB. Miało to na celu zdyskredytowanie pisarza w środowisku literatów. W późniejszych latach żona autora, agentka SB donosiła na niego (sic!). Jego eseje historyczne, jak je sam nazywał, zmieniły w Polsce opisywanie i podejście do historii. Sposób pisania: przystępny, łatwy do zrozumienia, pisany prawie w formie gawędy, znalazły wielu nowych miłośników historii. Składam hołd pisarzowi, bo do nich też należę. To były pierwsze książki historyczne, które przeczytałem z przyjemnością i bez przymusu. POLECAM !!!

Bardzo rzetelna pozycja o powstaniu listopadowym. Rzuciła i wyjaśniła mi kilka faktów, o których wcześniej nie miałam pojęcia lub też głębiej się nad nimi nie zastanawiałam. Analizuje pod wieloma kątami szanse na wygranie tego powstania i jestem aż zaskoczona, że były one tak duże.