Ludzie Wielkiej Nocy

„…Lekceważymy pokorę i dmuchamy w pychę – rana się otwiera, pęknięcie pogłębia…” Najlepiej czyta się w wolnych chwilach i wieczorami. We wspomnianej ciszy dostrzegamy elementy zadumy i refleksji. Przed Wami dla mnie (książka - zagadka) z cyklu krakowskich nowości. Bardzo jestem ciekawa Waszych spostrzeżeń. Czym „…właśnie jest wiara”? Kiedy zobaczyłam w mediach nowe wydanie książki kardynała Grzegorza Rysia pt. „Skandal Miłosierdzia” zastanawiałam się nad tym, jak publikacja zostanie odebrana przez to młodsze pokolenie, które nie zawsze chodzi do kościoła, to uważające rozwody za coś normalnego, to które teraz ucieka, a nie rozmawia. Chowa się w swojej skorupce, boi się, ale milczy. Miłość i miłosierdzie to też nowe określanie życia. Miłość to wszak uczucie – relacja. Miłosierdzie pozostaje wielką tajemnicą Boga i wielkim skandalem w oczach ludzi. Zawiera w sobie to, z czym mamy największe trudności: współczucie, przebaczenie, nawrócenie. Miłosierdzie – to akt współczucia wyrażający się w konkretnym bezinteresownym działaniu, na rzecz innych. Trudności, współczucie, przebaczenie i nawrócenie. Na czym polega przymierze Boga z człowiekiem? Gdzie tu nieograniczona miłość? Naprawdę nie jest prosto. Miłosierdzie nie stawia warunków, nie zna żadnych granic. Czym jest duchowa pomoc? Wszak nie każdy rozumie, co i jak się mówi. A ty Drogi Czytelniku rozumiesz? Kardynał Grzegorz Ryś przypomina, że modlitwa ogarnia całego człowieka: postawę, miejsce, gesty i słowa. Modlimy się sami, w Kościele i w rodzinie. W Starym Testamencie odnajdziemy dwa terminy hased – wierność, i rahamim – miłość rodzicielska. Ten drugi termin, pierwszy raz usłyszałam na krakowskich Łagiewnikach, od pewnej uśmiechniętej zakonnicy. Rahamim – odsyła nas do kobiecej wrażliwości, pochodzi od słowa określającego „miłość matczyną”. Matka daje dziecku tyle, ile potrzebuje. Przejawami miłosierdzia są: - pomoc materialna – wsparcie finansowe - pomoc duchowa – słuchanie, dzielenie się wiarą - przebaczenie – odpuszczenie uraz, nawet jeśli to trudne. To czasami przychodzi Nam z wielkim trudem. - modlitwa - życie zgodne z wartościami chrześcijańskimi. W pewnym sensie coś uzdrawiamy, pocieszamy, troszczymy się. Czym jest dobra nowina? Miłosierdzie to temat radykalny. Przewodnikiem po miłosierdziu jest w Nowym Testamencie św. Łukasz. Jak zatem kształtuje się codzienność? Czytelnik, szczególnie ten wymagający szuka poszlak i źródeł. Jak zaś wygląda osoba, która szuka miłosierdzia? Wewnętrzne zobowiązanie także kształtuje się nieco inaczej. Odwołujemy się do przypowieści o zaginionej owcy i do kobiety, która zgubiła jedną ze swoich dziesięciu drachm. Bóg ponoć zna każdego i zaprasza do relacji z sobą. Wspomnimy o tej Dobrej Nowinie, Księdze Rodzaju, a także o Edycie Stein, św. Karmelitance, patronce Europy. Celnicy zaś zyskali opinię złodziei, ponieważ otrzymując z Rzymu głodowe pensje, egzekwowali od mieszkańców wyższe kwoty niż te ustawowe. Tym sposobem napełniali własne kieszenie. Nasuwa się pytanie – Kim jest dla Nas Bóg? Miłość: - czeka - pragnie - nie kontroluje - wspiera, ale też płacze, gdy tego nie docenia. Miłość może też pokonać śmierć. Jak to jest z przebaczeniem? Kiedy to, co stare umiera, a człowiek rodzi się na nowo. To nawrócenie i swoista wolność. Na sam koniec tekstu zwrócę uwagę na słowa, które głęboko zostaną w mojej świadomości. Zostają one skierowane do kobiety i mężczyzny: „…Wspomnij na miłosierdzie Twe, Panie, na łaski Twoje, co trwają od wieków”(Ps 25 [24], 6). Gorąco polecam Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo WAM Premiera: 25.06.2025 r. Oprawa: twarda Liczba stron: 208 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej biblioteczce

Bez duszpasterskiego nawrócenia uschniemy. Kościół to nie ekskluzywny klub ani muzeum, gdzie dopieszcza się dawne formy, ale szpital polowy wychodzący do wszystkich. Albo stanę się uczniem-misjonarzem, albo pozostanę kuriozalnym eksponatem w muzeum figur woskowych.

Bóg daje nam to czego potrzebujemy, a nie to na co zasługujemy. Logika zupełnie inna niż ta ludzka. Nie do zrozumienia przez nas myślących racjonalnie w duchu społecznej odpowiedzialności i sprawiedliwości. Właśnie takie prawdy odkrywa przed nami biskup Ryś, a książka, którą napisał jest zbiorem jego refleksji nad Słowem Bożym. Bo wszystko o czym mówi (czy w książkach, czy w homiliach, czy na różnych konferencjach spotkaniach) zawsze jest mocno osadzone na Biblii. I tym różni się od większości kapłanów, którzy opowiadają o własnych przemyśleniach, a Ryś zawsze odwołuje się do Pisma Świętego, o w słowie i czynie. To jest w nim niesamowite. Sama książka składa się z 6 rozdziałów (powołanie, radość spotkania, Marta Maria i Judasz, skarby Kościoła,  misja wspólnoty, grzech w objęciach miłosierdzia). Każdy jeden tekst zachęca abyśmy i my wprowadzali słowa w czyn, bo tym jest uczeń Jezusa.

„O naśladowaniu Chrystusa” to rodzaj duchowego przewodnika, który jest równocześnie prosty i skomplikowany. Już objaśniam o co chodzi. Prosty, ponieważ przekazane w niej prawdy są jasne, proste i klarowne a skomplikowany, bo niekiedy człowiekowi pogubionemu duchowo niełatwo wprowadzić je w życie. Czasami na drodze może stać własna pycha, egoizm bądź jakiś inny grzech. Moim zdaniem warto jednak czytać takie dzieła, gdyż pomagają oddzielić ziarno od plew a mianowicie wskazać co jest ważne w duchowym rozwoju a co powinniśmy odrzucić. Nie jest tajemnicą, że człowiek pochłonięty przez sprawy tego świata oddala się od Boga, kiedy jednak postawi Go na pierwszym miejscu wtedy wszystko będzie miało właściwy porządek i wszystko się ułoży. Nie da się całkowicie zrezygnować z doczesności, to jasne, ale można próbować szukać duchowej równowagi w tym zwariowanym świecie. Książka posiada bardzo cenne wskazówki dla osób już wierzących a niewierzących może wręcz nawrócić, bo taka jest jej siła. Polecam. Ocena maksymalna (arcydzieło).

Jedna z z kilku rozmów Petera Seewalda z Josephem Ratzingerem, ale pierwsza z nim jako Benedyktem XVI. Książka przedstawiana jest jako ,,sensacyjny wywiad” z papieżem. Jednakże ,,łowcy sensacji” w treści książki nic sensacyjnego nie znajdą, chyba że za takowe uznają głoszenie katolickich poglądów w czasach powszechnej sekularyzacji. Prawdziwą sensacją jest jednak fakt, iż rozmowa Seewalda to pierwszy w historii Kościoła oficjalny wywiad z papieżem (choć przy dzisiejszych ,,wybrykach" Franciszka przestaje to dziwić). Nigdy wcześniej żaden następca św. Piotra nie zdecydował się na publikowaną rozmowę. Wracając do zawartości książki: papież udziela wielu ciekawych odpowiedzi (np. dotyczących afery pedofilskiej czy reformy liturgicznej),choć tradycjonaliści mogą być w niektórych miejscach, szczególnie tych dotyczących ekumenizmu, zawiedzeni. Mankamentem jest denerwujący miejscami Peter Seewald, który nie tyle zadaje niewygodne pytania, bo o to przecież chodzi, co wydaje się nie rozumieć istoty niektórych zagadnień. Mimo, iż całościowo wywiad jest książką udaną, można odnieść wrażenie, że jednak rację mieli poprzedni papieże pozostając jedynie przy oficjalnych dokumentach i wypowiedziach. W przypadku Benedykta XVI reguła ta potwierdza się. Były Papież jest bardziej stanowczy, jego język bardziej ostry i konkretny, a słowa precyzyjne, kiedy wypowiada się za pomocą encyklik a nie wywiadu.

Czym jest "Kerygmat"? Jest historią wielkiej miłości. Tym razem jest to miłość Boga do nas. Do Ciebie też. Trochę opowiada o tym jak i dlaczego powstała Droga neokatechumenalna. Trochę o naturze człowieka. Ale przedewszystkim krzyczy każdą swoją stroną: Bóg jest i ja go spotkałem, a to przynagla mnie do głoszenia kerygmatu-dobrej nowiny!. To jest książka przepełniona radoscią.

Przemyślenia papieża Franciszka na temat ekologii to mądra, pouczająca i dająca do myślenia lektura - jakże współczesna i aktualna. Nie ze wszystkim się zgadzam, nie każdą myśl przyswoję z radością i potakiwaniem głową. Uważam, że w wielu aspektach papież się myli i ta lewicowa narracja kreowania rzeczywistości może niebezpiecznie przewartościować "ambicje i aspiracje" i "żądania". A tu już prosta droga do agresji i deprawacji narodów i społeczeństw. Papież dotyka delikatnej materii ochrony środowiska, bardzo żywej i pulsującej. Ocenia ją przez pryzmat chrześcijańskiej miłości człowieka do Boga i wszystkiego, co spod ręki Stwórcy wyszło. Jedna myśl z dzieła Franciszka zostanie ze mną na dłużej: czy poziom mojej konsumpcji jest taki, że gdyby cała ludzkość zaczęła konsumować tak jak ja, to czy świat by to wytrzymał? Jeśli przy tym pytaniu mam choćby trochę wątpliwości jak odpowiedzieć, znakiem - czas przewartościować swoje ekologiczne podejście i zatroszczyć się, by "po nas choćby potop" - w tym przypadku potop ekologicznej degradacji, nie stał się faktem.

Moim zdaniem ta książka jest na prawdę bardzo dobra. Można ją przeczytać powierzchownie i uznać, że w sumie to nic nowego, ale można oddać się uczciwej lekturze próbując wprowadzać przeczytane treści w życie. I wtedy okazuje się, że to perełka, która ma moc wprowadzić Cię na nowe tory. Spróbuj!

Warto dokładnie wczytać się w historię życia Św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Dla wielu pozostaje ona nieco infantylna, egzaltowana. Tymczasem "Dzieje duszy" to świadectwo wielkiej doskonałości jaką ta Święta osiągnęła w wieku zaledwie dwudziestu kilku lat gdy umiera na gruźlicę w klasztorze w Lisieux. Mała droga Teresy, to droga dla każdego kto bierze na serio słowa "Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego".

[759] "Strach w życiu duchowym nie jest wystarczająco mocną siłą, by powstrzymać człowieka przed grzechem, ale miłość nią jest." Piękna książka, z której wylewa się miłość do Ducha Świętego, zafascynowanie Nim, pragnienie podążania za Jego głosem. Do tego jest bogata w odniesienia do Biblii, teksty w oryginalnym języku, pokazująca głębię, która jest niewidoczna na pierwszy rzut oka. Jestem zachwycona tą lekturą, która łączy w sobie serce i rozum. Wielkie brawa dla Autorki, której od dziś jestem fanką!

Kardynał Ratzinger w genialny sposób przedstawia diagnozę Kościoła. Chociaż rozmowa ówczesnego Prefekta Kongregacji Nauki Wiary z Vittorio Messorim odbyła się w 1985 roku, to wskazówki, ostrzeżenia i pouczenia zawarte w tym dialogu nie straciły na swej aktualności. Powrót do tekstu Soboru Watykańskiego II, a nie do tzw. "soboru mediów", przyczyny kryzysu wiary, brak katechezy dorosłych, problemy moralności współczesnych chrześcijan, zdrowa odnowa liturgii czy kwestie realnego, a nie wyidealizowanego ekumenizmu - na te tematy kard. Ratzinger udziela pełnych odpowiedzi, podkreślając w tym wszystkim Objawienie Chrystusa, jako najistotniejsze kryterium dla człowieka. Można wnioskować, iż niektóre problemy z jakimi mierzy się dziś współczesny Kościół, wyniknęły właśnie z tego, że remedium zaproponowane przez Josepha Ratzingera w tym wywiadzie-rzece zostały w dużej mierze zignorowane.

Podchodziłem do tej książki chyba trzykrotnie. W końcu przeczytałem i mam niedosyt. Papież, piszący jako teolog, a nie Głowa Kościoła, rozpoczyna wiele wątków i nie wyjaśnia ich dogłębnie. Mam wrażenie, że jest to szkic do książki, która mogłaby stać się opasłym tomem. Widać, że pomimo swoich zajęć śledził aktualną dyskusję teologiczną i autor opowiada się za podejściem szanującym tradycyjne odczytanie Ewangelii - jako źródła, a nie mitu. Jednak liczyłem na więcej.

W dobie podważania wszystkiego co tylko można, cieszę się, że przeczytałem książkę, która jest autentycznym zapisem cudów i pracy, czasami mrówczej Franciszkanów Szarych. Od zawsze ich lubiłem, ale ta książka zainspirowała mnie, aby nawet w naszym kraju też szukać cudów, które się obok nas dzieją. Przecież mnóstwo jej ludzi, którzy pomagają bezinteresownie, którzy szukają Boga w swoim życiu lub żyją ze swoim aniołem stróżem za pan brat. Trzeba tylko otworzyć oczy i serce.

Książka dzienniczek Miłosierdzie Boże w duszy mojej to bardzo wartościowa i dobra książka duchowa która poprzez objawienia zakonnicy czyli ukazywanie się jej Pana Jezusa skłania do refleksji przemiany siebie uczymy modlitwy i pokory, książka Opisuje osobiste przeżycia siostry Faustyny. polecam gorąco

Pozycja obowiązkowa choć wymaga podstawowej wiedzy teologicznej i znajomości teminologii. Jak każda książka Benedykta napisana niezwykle rzetelnie. Między wierszami czuć wielka wiare autora ale też głeboki szacunek do tych którzy jej nie podzielają albo różnią się w sprawach doktryny. Poza tym pozycja jest prawdziwa kopalnia wiedzy. Na pewnym etapie rozwoju duchowego po prostu trzeba ją przeczytać!

Zaczyna się Wielki Tydzień, więc chciałam w szczególny sposób uczestniczyć w Męce Pańskiej i nie mogłam wybrać lepiej. ,,Pasja wg objawień A. K . Emmerich " była dla mnie prawdziwym duchowym przeżyciem. Nie czytałam niczego równie wspaniałego ale i wstrząsającego o śmierci Jezusa. Opis męki Chrystusa był tak przejmujący, że musiałam robić przerwy , wizja Anny Katarzyny Emmerich z niezwykłą dokładnością przedstawiała Drogę Krzyżową i wierzcie mi, że czułam się tak jakbym szła razem z tym umęczonym Jezusem . Niesamowite przeżycie, myślę że ta książka zrobiłaby mocne wrażenie nawet na osobach niewierzących. Cieszę się,że właśnie w tym okresie przeczytałam ,, Pasję" i każdemu z was ją bardzo polecam.

W tym wywiadzie z 1996 roku Kardynał Ratzinger jest szczery, takie odniosłem wrażenie. Prowadzący wywiad wystąpił ze wspólnoty kościoła, więc nie jest stronniczy a i czasami zadaje niewygodne pytania dotyczące historii kościoła.Kardynał posługuje się wyższą teologią w odpowiedziach, co dla mnie jest zbyt zawiłe i nieco zakrzywia ogólne przesłanie płynące z biblii, która jest przecież dla prostego ludu. Zbyt często kardynał odwołuje się do nauk św.Augustyna, zamiast za wzór podawać Chrystusa lub samego Boga.Martwi mnie przyszłość kościoła, bo Kardynał rozpościera szerokie zmiany w kierunku pozyskiwania nowych wyznawców, zbytnio idzie na ustępstwa. Moim zdaniem siła kościoła leży w niezmiennych wzorach płynących bezpośrednio z Pisma Świętego.Chrystus powiedział, że do zbawienia prowadzi wąska brama, kto przez nią przejdzie ten otrzyma życie wieczne w raju, a jak widać z rozmowy z Kardynałem kościół reprezentowany przez niego chce poszerzać "bramę" poprzez dostosowywanie się kościoła do "Świata", oj chyba nie tędy droga. Na dzień dzisiejszy (2017 r) widzimy ,że Ksiądz Kardynał będąc na najwyższym urzędzie w kościele abdykował, co jest wręcz niespotykane i pewnie o przyczynach tej decyzji nigdy prawdy się nie dowiemy.

Najbardziej intymny i bolesny zapis walki z własną wiarą i poczuciem opuszczenia. Możliwość poznania historii Matki Teresy, czytając jej listy, poznając historie o których wcześniej nie słyszałam, pozostawiło we mnie świat na lata. To tak jakby te przeczytane słowa żyły we mnie, i nawet jeśli o nich nie pamiętam, one pamiętają o mnie.

Wyśmienity poradnik dla osób poszukujących odpowiedzi. Nie jest to książka, którą czyta się szybko. Ponad rok zajęło mi przetrawienie treści lektury. Na pewno da się to zrobić nawet w miesiąc, ale istotne jest zastanowienie się i zrozumienie intencji autora. Ja jednak musiałam co jakiś czas od tego odpoczywać. To jest miejsce, w którym każde zdanie miało swój sens. Nie można było sobie poskakać od strony do strony. Polecam każdemu.

Książka idealna dla tych którzy popadli w rutynę życia chrześcijańskiego, a chcieli by rozbudzić swoją wiarę i miłość do Boga. Święty Alfons Maria de Liguori przedstawia cechy i zachowania jakimi powinna charakteryzować się osoba dążąca do świętości. Wszystko poparte cytatami świętych, błogosławionych i wierzących. Chociażby takim cytatem Beatrycze od Wcielenia "Bezcenną jest nawet najmniejsza rzecz uczyniona dla Boga" czy świętego Franciszka Salezy "Niektórzy za doskonałość uważają surowość życia, inni modlitwę lub częstotliwość przystępowania do sakramentów świętych, jeszcze inni jałmużnę. Ja zaś uważam, że doskonałość nie polega na niczym innym, jak na umiłowaniu Boga z całego serca. Wszystkie inne cnoty bez miłości są tylko stosem kamieni." Książka dopomaga w poprawie życia, które powinno być pokornym wypełnianiem woli Boga. Jako cenny sposób walki z pokusami czy osłabnięciem wiary autor zaleca modlitwę, na którą Bóg nie powinien być obojętny. Niektóre zasady mogą wydać się komuś trudne do spełnienia chociażby wyrzeczenie się posiadania dóbr lub nie przywiązywanie się do wszystkiego co stworzone nawet rodziny a tym samym całkowite oddanie się Bogu. Święty Alfons zaznacza jednak, że świętym może być każdy, nie tylko osoby zakonne czy księża.