Arsen Lupin. Zbrodnia w zamku. Tajemnica królowej.

Wybór opowiadań Edgara Allana Poe to zawsze cos, co wzbudza zarówno dreszcz pod skórą, jak i niepokój: bo co jeśli...? Co jeśli mi się nie spodoba? Dlatego chyba postanowiłam się z nim zmierzyć, sprawdzić, co i jak. Zmierzyć z monumentalnym wręcz zbiorem, bo w odróżnieniu od współczesnego i dość popularnego wyboru, posiadam wydanie dwutomowe, i dość solidnie tłuściutkie w ilość opowiadań, od tych słabych, przez niezwykłe po takie, które zostaną ze mną w pamięci jeszcze długo (Maska czerwonego moru!) - i o matko, ależ to była... UCZTA. Zdecydowanie, potrzebowałam takiej odskoczni. SPOJLER: Poe NIE PISAŁ jak Stephen King. Zapamiętajcie to! I nie. Nie będę omawiać każdego opowiadania tu zebranego po kolei. Dam za to swoje odczucia zbiorcze, więc będzie bardzo krótko. Zapraszam. https://jesiennaczyta.blogspot.com/2026/02/162026-edgar-allan-poe-opowiadania-tom.html

Dla mnie to najlepsza z dotychczas czytanych powieści Waltera Scotta. Nie tyle pod względem wartości akcji czy rysów postaci, ale tego, z czego ten typ powieści historycznej słynął - nastrojowości i siły oddziaływania poetyckiego. Opisy realiów zamkowych, wiejskich zagród i gospód, niełatwego życia, szkockiej przyrody i szkockiej dzikości to coś, na co nie sposób nie zwrócić uwagi. Tego szukam w literaturze pięknej.

Doza humoru wypływająca z tych cytatów wraz z mądrościami intelektu i truizmami stanowią kwintesencję osobowości (Jana) Onufrego Zagłoby. Autorka tego opracowania wybiera ciekawe "smaczki" z "Trylogii" Henryka Sienkiewicza. Chociaż jest to książeczka o niewielkich rozmiarach, zawiera również reprodukcje obrazów nawiązujących do treści (ówczesnego okresu XVII stulecia).

Piękna i wzruszająca młodzieżowa powieść historyczna, z 1857 roku, pierwszy raz ukazała się po polsku, pod tytułem - Garbus - w pamiętnym 1914 roku. Jako dzieciak oglądałem z wypiekami na twarzy ,dwie ekranizacje, starszą z Jeanem Marais 'em w tytułowej roli, z 1959 roku, i nowszą z 1997 roku. Na lekturę literackiego pierwowzoru, musiałem długo poczekać. Jeśli przymknąć oko na pewne naiwności, typowe dla literatury młodzieżowej, trzeba przyznać, ze to świetna książka, okazująca przepaść, jaka dzieli literaturę rozrywkową dawnych czasów, z tą obecną. Honor, wierność, męstwo i poświecenie, wszystkie te dziś wyszydzane cnoty, jaśnieją w tej powieści, niczym świece kandelabru, odbite w lustrze sztuki, znakomitego literata znad Sekwany. Kwintesencja romantyzmu, w literaturze płaszcza i szpady. Wybrałem cytat, który dobrze oddaje ducha książki: ,,Nasi przodkowie nazywali to sądem bożym. Nie mamy już tej wiary co oni, jednakże jak ślepota nie gasi słońca, tak niewiara nie może zabić Boga.'' Czarny charakter książę Gonzaga, przypomina Bogusława Radziwiłła, a Kawaler de Lagardère, to skrzyżowanie Kmicica ze Skrzetuskim, Sienkiewicz resztą, mógł czytać tą powieść w języku Galów i Franków. Po prostu świetna książka.

"Dom o Siedmiu Szczytach" to bardzo przyjemna powieść, która określana jest przez wydawcę jako romans grozy. Pod tajemniczo brzmiącą nazwą gatunku kryje się historia purytańskiego rodu osiadłego w Nowej Anglii w okresie kolonialnej historii Stanów Zjednoczonych. Moim zdaniem jest to powieść o samotności, konwenansach i konsekwencjach wyborów naszych przodków, które otrzymujemy w spadku, wraz z majątkiem, nazwiskiem oraz trudnymi wspomnieniami. Powieść napisana jest bardzo kwiecistym językiem i przepełniona moralnymi spostrzeżeniami autora. Muszę przyznać, że powieść ta nie jest najwybitniejszym dziełem, z jakim miałam przyjemność spędzić mój wolny czas, ale przedstawia prawdę o ludziach, aktualną do dziś. Serdecznie polecam na długie jesienne wieczory.

Jak liczysz na podobieństwa z filmem o tym samym tytule to muszę cię rozczarować. Nic z tego !!! To dwie różne fabuły. Autor ( 1771 - 1832 ),wolnomularz, jego domeną były powieści historyczne, często z pogranicza szkocko - angielskiego XVII/ XVIII w. Jego twórczość odegrała kluczową rolę w stworzeniu gatunku powieści historycznej, wielu uważa go za jej wynalazcę !!! I chwała mu za to !!! Uwielbiam autora i jego książki, ich niezapomniany styl i klimat, malowniczy język, piękne opisy szkockich krajobrazów, ponadczasowe ideały: honor, lojalność, przyjaźń i poszukiwanie wolności. POLECAM !!!

Żałuję, że nie dowiedziałam się przed czytaniem, że nie będzie to kryminał, ale komedia z wątkiem kryminalnym, Zaoszczędziłoby mi to zdziwienia z powodu zupełnie nierealnych sytuacji i infantylnych zachowań postaci. Trzymał mnie przy lekturze lekki, żartobliwy humor słowny i pocieszne granie przez pisarza kryminałów roli prywatnego detektywa na tropach gangsterów w pięknej Italii. Dla tych, którym nie przeszkadza PRL-owski sznyt może to być świetna rozrywka

Zadziwiające jak mistrzowska satyra Twaina na współczesne mu ludzkie zachowania do dziś zachowuje wiele aktualności, jeśli tylko odrzucimy kontekst i język opisu a skoncentrujemy się na bystrości i celności obserwacji postaw. Specyficzną cechą autora jest także -mimo dużej ironii i parodii - posługiwanie się takim przejaskrawieniem w formie , że przekaz traci całkowicie zjadliwość a pozostaje tylko życzliwym ,celnym dowcipem.

Miłosno-przygodowa opowieść osadzona w XVII-wiecznej Francji. Baron de Sigognac, zubożały szlachcic, przyjmuje w progi swojego zamku trupę aktorską, zakochuje się w Izabeli - jednej z członkiń - i postanawia do niej dołączyć, przyjmując sceniczny pseudonim kapitana Fracasse. Razem przemierzają Francję i stawiają czoło przygodom, bo piękna Izabela przyciąga kłopoty. Typowa historia spod znaku płaszcza i szpady. Nie moje klimaty, ale czyta się dość płynnie.

nigdy nie spodziewałam się, że w polskim romantyzmie znajdę powieść przygodową, awanturniczą z ciekawym wątkiem powieści gotyckiej, muszę przyznać, ze trochę nieznana perełka. choć potrzebowała czasu na rozwinięcie się, to miała momenty kiedy nie mogłam jej odłożyć, co sprawiało, że była to zdecydowanie przyjemna lektura. łączyło się tutaj trochę wątków historycznych i niepodległościowych, które znamy dobrze z utworów Mickiewicza i Słowackiego, ale w "Zaklętym dworze" łączą się z gotyckim zamczyskiem, duchami i wielką tajemnicą, która dla nas nie jest tak oczywista.

Popularny kiedyś u nas autor, który był tak naprawdę spółką czterech amerykańskich pisarzy. Napisali oni, w różnych konfiguracjach (po dwoje, pojedynczo) pod pseudonimem Patrick Quentin kilkadziesiąt powieści na przestrzeni około trzydziestu lat (lata 30., 40., 50.). "Mój syn mordercą?" z 1954 roku należy jednocześnie do cykli z Piotrem/Peterem Deluthem i z inspektorem Trantem. Bratanek Petera, dziewiętnastoletni Bill jest oskarżony o zamordowanie swojego chrzestnego, wszystkie poszlaki świadczą przeciwko niemu, a jedyną osobą, która nie wierzy w jego winę jest ojciec (czyli brat Petera),wydawca i wspólnik ofiary. Solidny kryminał w starym stylu z kilkoma twistami: 6.5/10

WoW! Na reszcie przeczytalem dobry polski kryminał. Szkoda ze musialem sie cofnac tyle lat wstecz ale nie zaluje. W sumie to jest bardziej taki sensacyjny thriller z elementami filozofii i metafizyki ale mocno osadzony w realiach historycznych czasu konca drugiej wojny swiatowej. Swietne polaczenie i dobrze wywazone proporcje. Akcja dziejaca sie w wielu lokacjach od stoczni Gdanskiej po zepsute od zawsze Hollywood USA. Drugoplanowe postacie sa super i tworza fajny klimat szczegolnie dr. Mayson spec od rekinow, ktory przypomina glownego bohatera filmu Jaws 1975. Polecam kazdemu kto szuka czegos lepszego niz zamerykanizowana kupa dla malolatow jaka mamy obecnie na rynku tych pseudo pisarzy produkujacych 30 czesc jakiegos cyklu.

Uwielbiam sięgać po książki nieznane, o których nikt nie mówi w internecie i które są dla mnie totalną tajemnicą i znajdować właśnie takie perełki jak ta książka. Dałabym jej 5 gwiazdek, ale czuję, że pomimo wciągającej fabuły i bardzo poetyckiego języka za jakiś czas dużo rzeczy z niej zapomnę. Polecam czasami sięgnąć po coś starego i totalnie nieznanego, bo na swoim przykładzie wiem, że często są to naprawdę dobre i warte przeczytania książki :)

Gaston Leroux w Tajemnicy żółtego pokoju przedstawia jedną z najbardziej intrygujących zagadek kryminalnych, która do dziś fascynuje miłośników klasycznych powieści detektywistycznych. Fabuła koncentruje się na śledztwie prowadzonym przez młodego, niezwykle bystrego reportera Józefa Rouletabille’a, który zostaje wciągnięty w sprawę zamachu na pannę Stangerson – córkę słynnego naukowca profesora Stangersona. Dramatyczne wydarzenia mają miejsce w zamku Glandier, gdzie profesor wraz z córką prowadzi przełomowe badania naukowe. Pewnej nocy panna Stangerson zostaje brutalnie zaatakowana w swoim zamkniętym od wewnątrz pokoju, tytułowym żółtym pokoju. Zbrodniarz próbował ją udusić i zadał jej cios w głowę, jednak ofiara przeżyła. Problem polega na tym, że napastnik zniknął bez śladu, choć drzwi i okna były zamknięte, a w pomieszczeniu nie znaleziono nikogo poza ranną kobietą. Śledztwo w tej sprawie prowadzi doświadczony inspektor Fryderyk Larsan, ale do akcji wkracza także młody Rouletabille, który jest przekonany, że zagadkę można wyjaśnić za pomocą czystej logiki. Jego metody różnią się od klasycznych działań policyjnych – zamiast szukać oczywistych podejrzanych, skupia się na logicznych sprzecznościach i detalach, które inni przeoczyli. Sprawa komplikuje się jeszcze bardziej, gdy okazuje się, że jednym z głównych podejrzanych staje się Robert Darzac, narzeczony panny Stangerson, który wydaje się ukrywać ważne informacje. W miarę jak Rouletabille odkrywa kolejne wskazówki, okazuje się, że tajemnica żółtego pokoju jest znacznie bardziej skomplikowana, niż się początkowo wydawało.

Wybór opowiadań Edgara Allana Poe to zawsze cos, co wzbudza zarówno dreszcz pod skórą, jak i niepokój: bo co jeśli...? Co jeśli mi się nie spodoba? Dlatego chyba postanowiłam się z nim zmierzyć, sprawdzić, co i jak. Zmierzyć z monumentalnym wręcz zbiorem, bo w odróżnieniu od współczesnego i dość popularnego wyboru, posiadam wydanie dwutomowe, i dość solidnie tłuściutkie w ilość opowiadań, od tych słabych, przez niezwykłe po takie, które zostaną ze mną w pamięci jeszcze długo (Maska czerwonego moru!) - i o matko, ależ to była... UCZTA. Zdecydowanie, potrzebowałam takiej odskoczni. SPOJLER: Poe NIE PISAŁ jak Stephen King. Zapamiętajcie to! I nie. Nie będę omawiać każdego opowiadania tu zebranego po kolei. Dam za to swoje odczucia zbiorcze, więc będzie bardzo krótko. Zapraszam. https://jesiennaczyta.blogspot.com/2026/02/162026-edgar-allan-poe-opowiadania-tom.html

Po „Aksamitne pazurki” otwierające cykl powieściowy „Perry Mason” pióra Erle’a Stanley’a Gardnera, kolejnego (po Johnie Grishamie) amerykańskiego prawnika i pisarza (1889-1970) sięgnąłem dlatego, że miałem dostęp do audiobooka wydanego przez „Agorę” w serii „Mistrzowie słowa”. Głosu temu wydaniu użyczył Andrzej Łapicki. Co ciekawe, wydawca nie ujawnia autora tłumaczenia. W tym wypadku może i dobrze, o czym dalej, lecz zarazem jest to ciekawy przyczynek do krytycznych, i to bardzo, rozważań o kondycji nie tylko polskiego rynku wydawniczego, ale i inteligencji. Mistrzowie słowa w zestawieniu z przeświadczeniem, że tłumacz nie jest ważny? Bez komentarza. No, może poza takim, że to nowa moda, gdyż stare audiobooki, nagrywane jeszcze na taśmach magnetofonowych, miały zawsze podane jako rzecz bardzo istotną, z jakiego tłumaczenia (a najczęściej i wydania) korzysta lektor. Ta nowa moda to kolejny obraz tego, jak inteligencja zmienia się w pseudointeligencję. No, pojechałem sobie po wydawnictwie, a teraz wróćmy do książki. „Aksamitne pazurki” to klasyczna powieść detektywistyczna, w dodatku klasycznie amerykańska, oba wyrażenia w ich jak najbardziej pozytywnym rozumieniu. Klasyczna, a więc jeden trup, bez zbędnego okrucieństwa, zboczeń, flaków i seryjnych zabójców, bez wydumanych motywów, profili psychologicznych, CSI, i całego tego nowomodnego chłamu. Perełka dla miłośników gatunku, więc nie będę wspominał fabuły, by nie psuć nikomu niepowtarzalnego smaku nowości. Głównym bohaterem cyklu jest Perry Mason, ikoniczny amerykański prywatny detektyw, lecz nie nadużywający przemocy, co sprawia, iż nie jest to postać za bardzo sztampowa. Świetnie za to wykreowana jest protagonistka tej konkretnie powieści, czyli pani od tytułowych pazurków. Akcja rozwija się w spokojnym tempie, wciąga powoli, daje czas na smakowanie atmosfery. Świetnie się tego słucha... Lektor, też klasyczny w interpretacji, sprawdził się na piąteczkę. Tłumaczenie też byłoby świetne, gdyby człowiek był ciemny jak tabaka i nie odróżniał pistoletu od rewolweru. Już z kontekstu domniemywałem, że tłumacz kompletnie nie radził sobie z odróżnieniem tych dwóch całkowicie odrębnych rodzajów broni strzeleckiej i stosował je na wyczucie. No i kompletnie poległ. Sprawdziłem w oryginale – w tekście ze dwa razy chodziło o rewolwer, a kilkanaście razy (może kilkadziesiąt, w każdym razie cała reszta) o pistolet. To tak, jakby tłumacz książki kucharskiej tylko dwa razy „trafił” z tym, co widelec, a co łyżka, w całym zaś pozostałym tekście zamiast łyżki pisał widelec. To kolejny bardzo interesujący przyczynek do dyskusji o inteligencji. Tłumacz wykształcony, profesjonalista, a tutaj takie rzeczy… Jak widać wiedza nie ma niczego wspólnego z inteligencją. Inteligentny człowiek przede wszystkim ma świadomość, gdzie kończy się jego wiedza, i gdy musi poza nią wyjść, to ją uzupełnia. A może to kwestia zadufania i arogancji? Nie wiem, ale widzę, że to bardzo częste u polskich tłumaczy literatury – myślą, że wszystko wiedzą, a mają braki nawet na poziomie pierwszych trafień z googla. W dodatku braki, z których nie zdają sobie sprawy. A może to jest jak w moim ulubionym motto „Ignorance is pride and pride is ignorance”? No, ponarzekałem, ale co zrobić, gdy łyżka dziegciu w beczce czegoś pięknego? Mimo tego jakże denerwującego aspektu, „Aksamitne pazurki” polecam, i to nie tylko miłośnikom powieści detektywistycznej, ale w ogóle lubiącym dobrą literaturę, zwłaszcza typowo amerykańską. Klimat jest nie do podrobienia. Sam już planuję poczytać (lub posłuchać) następną powieść o Perrym Masonie. źródło: https://klub-aa.blogspot.com

Konsekwetnie przeprowadzona analiza upadku naiwnego księdza - który mógłby robić za postać komiczną, gdyby nie jego nieszczęście - z powodu małostkowości, egoizmu i monomanii starej panny i księdza-rywala, ale także interesowności teoretycznych przyjaciół. Kolejna to książka Balzaca prezentująca odrażający obraz prowincji jako dusznego gniazda intryg, kolejna też - po "Pierrette" - tyrada przeciwko stanowi wolnemu. Balzac bardzo gromko piorunuje, że zwłaszcza kobieca natura, gdy nie może się formować w kręgu uczuć rodzinnych, degeneruje - z nader nielicznymi wyjątkami - do mściwej małoduszności. Księżom też się dostaje z tego samego paragrafu, choć nieco łagodniej, mimo że ks. Troubert jako mistrz intryg i szykan robi wrażenie znacznie bardziej demoniczne niż złośliwa panna Gamard. Nie ma tu może fragmentów, które by mnie wyjątkowo pozytywnie uderzyły, ale całość jest bardzo solidna i spójna. Ciekawa postać wytrawnego znawcy międzyludzkich mechanizmów Bourbonne'a, który od początku wie, jak się sprawy niepomyślnie potoczą dla tytułowego bohatera.

Czy idea potrafi zasłonić braki opowiadania? „Greta Minde” Theodore Fontane’a jest tego doskonałym przykładem. Fabuła zastana in media res jest dość typowa – miłość młodej Grety i Valtina jest skazana na porażkę przez surowość obyczajów protestanckich Niemiec XVI wieku. Oboje kochanków jest wychowywana przez macochy. Szczególnie Greta nie uświadczyła miłości ze strony Trudy – żony swojego przyszywanego brata Gerdta. Prezentują oni sztywne ramy moralności i wiary protestanckiej, w których uczucie jest niewskazane. Greta, jako córka katoliczki, traktowana jest w domu jak obca. Ciągłe niesprawiedliwości popychają kochanków do ucieczki z Tagermünde. Tutaj typowość się kończy. W ciągu 3 lat Greta i Valtin dołączają do wędrownej teatralnej trupy. Valtin na łożu śmierci każe Grecie wrócić do rodziny i prosić ją o wybaczenie dla własnego dobra i ich dziecka. Pokora Grety nie ujmuje brata, dodatkowo odmawia jej prawa do spadku. Stanowisko to niesłusznie podtrzymuje rada miasta, w której Gerdt zasiada. Greta w poszukiwaniu sprawiedliwości kradnie dziecko jego i Trudy, podpala Tagermünde i ginie w pożarze z bratankiem i swoim dzieckiem. Fabuła „Grety Minde” brzmi jak przypowieść. Pod warstwą urywanych wątków i krótkich scen Fontane ukrył krytykę skostniałego porządku Prus. Złość Grety, przywodząca na myśl tragedie greckie, jest przez narratora uświęcona, a przynajmniej nie krytykowana. Ma to też znaczenie w kontekście udzieleniu kobiecie prawa do emocji – czegoś nieoczywistego w niemieckich poradnikach savoir-vivre’u jeszcze w momencie tworzenia „Grety Minde” (1880). Jej złość będąca reakcją na życie pełne niesprawiedliwości nie przynosi zmiany – ostatnie słowa książki opisują zmianę obsady roli Anioła z „Sądu Ostatecznego” w najnowszym występie trupy. Nikt nie zauważył nieobecności Grety Minde. Tak, jak świat nie zauważył jej tragedii. Moje początkowe problemy z tą książką szybko zostały przezwyciężone. Okrucieństwo i realna emocjonalność Grety Minde, która nie pozwala sobą pomiatać Trudzie, pod względem realizmu plasuje dzieło Fontane’a bardzo wysoko. Jest to mocna literatura klasy B, którą mogę szczerze polecić. https://www.instagram.com/metakonteksty/

„Siostra Carrie” to powieść, w której wyraźnie widać, że Dreiser dopiero szuka swojego stylu. Jest tu jeszcze sporo nieporadności, rozwlekłości i nadmiernego opisywania relacji międzyludzkich, zwłaszcza w dialogach, które często ciągną się bez wyraźnego napięcia dramatycznego. Brakuje mi tu tego, co Dreiser osiągnął później w „Jennie Gerhardt” czyli emocjonalnej dojrzałości, poczucia ludzkiej niemocy i wewnętrznej ciszy bohaterów. Carrie jako postać nie porusza tak mocno, jej losy są raczej obserwowane z dystansu niż przeżywane razem z nią. Autor częściej rejestruje fakty, niż wnika w głębię psychologiczną. Powieść czyta się momentami z zainteresowaniem, ale tempo jest ślimacze, a dramatyzm rozproszony. Dreiser opisuje zależności społeczne poprawnie, lecz jeszcze bez tej siły i empatii, które pojawią się w jego późniejszych książkach. „Siostra Carrie” jest ważna jako debiut i zapowiedź talentu, ale w porównaniu z „Jennie Gerhardt” czy „Tragedią amerykańską” wypada znacznie słabiej. To Dreiser niesprecyzowany ale już całkiem poczytny. Końcówka książki wynagradza przeciążenia moralizatorskie autora którymi nafaszerowana jest powieść i jej rozwlekły środek, jednakże szkoda, że cała fabuła nie jest taka,gdyż nabiera ona rozpędu, co lubię w tego typu powieściach.

Bardzo ciekawy przewodnik po polskich duchach i zjawach. Ponieważ praktycznie każdy zamek lub pałac mają jakąś swoją lokalną historie, dużo możemy się dowiedzieć o osobach, które budowały dane budowle. Bardzo dużo informacji historycznych otoczone nie raz tragicznym historiami byłych lokatorów. Bardzo przyjemna lektura :)