20th Century Boys: Chłopaki z dwudziestego wieku #6

Szósty tom Pluto bardzo mocno skupia się na śledztwie Gesichta i to jest bardzo dobre, skrupulatnie bada on całą sprawę która niechybnie łączy się z jego przeszłością a finał okazał się bardzo tragiczny. Czekam na więcej. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

To już koniec serii Pluto, było fajnie, ciekawie, smutno ale też jednak na koniec czuje pewne niedopowiedzenie, ostatecznie nie wiadomo co się stało w finale, jaki był dokładny cel ataku na Persję czy też kim był drugi główny antagonista serii. Walka Atoma była świetna a końcówka porażająca jako poświęcenie robota dla świata. Bardzo fajna seria, polecam ją. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Świetne zakończenie części poświęconej gospodarstwu Ketila. Wszystkie wątki cudownie domknięte i oto dobrnęliśmy do momentu, w którym zakończyły się wydarzenia z drugiego sezonu anime. Co będzie dalej – dowiedzą się póki co tylko czytelnicy mangi! Sam jestem bardzo ciekaw, jak potoczy się fabuła. Co ciekawe, część wątków z anime kompletnie nie pojawiła się w mandze. Nie ma chociażby przeszłości Einara, choć są o niej wzmianki. Chyba rozumiem już, dlaczego serial wydawał mi się tak przeciągnięty w tych odcinkach. Co do oprawy graficznej, sceny bitew są fenomenalne. Podobają mi się te, w których ludziom dzieje się krzywda. Dużo gorzej wypadają sceny uników, gdy na jednym kadrze postać jest namalowana w kilku pozycjach, z ruchami powietrza wokół, jakby imitując ruch. Średnio to wyszło.

Piąty tom mangi 20th Century Boys – Chłopaki z dwudziestego wieku koncentruje się na budowaniu sojuszu. Kana, czyli nowa główna bohaterka serii wie, że szykuje się coś strasznego. Przyjaciel planuje zamach na papieża, który ma odwiedzić Japonię. Wina za zajście ma zostać zrzucona na przestępcze organizacje mające wpływ w kraju. W ten sposób partia, której przewodzi tajemniczy osobnik, zdobędzie absolutną władzę i wykosi potencjalnych rywali. Kana decyduje się zagrać va banque i wpada na pomysł jak pozyskać sojuszników do misji, którą dziewczyna odziedziczyła po swoim wujku. Bohaterka planuje zrobić coś nie do pomyślenia. Kana chce pojednać różne mafie tak by pod jej przewodnictwem stawiły opór totalitarnemu państwu Przyjaciela. Oczywiście nie będzie to łatwe, bo policja jest na tropie tej rebelii. Do tego okazuje się, że istnieje księga proroctw, która informuje, że zbawiciel ma zostać niedługo zamordowany. Zdaje się, że Kana właśnie wpisuje się w opis tego zbawiciela. Czy oznacza to, że dziewczyna zostanie zamordowana, zanim dopełni misji, której lata wcześniej podjął się jej wujek – Kenji?

Szósty tom mangi Saga winlandzka zaczyna się powrotem Kanuta w rodzinne strony. Król Anglii przybył odwiedzić swojego umierającego brata, który ma przekazać mu swoją koronę. Dzięki temu Kanut stanie się jeszcze potężniejszy i będzie o krok bliżej do osiągnięcia swojego celu. Siostra władcy zauważa jak bardzo zmienił się od kiedy wraz z ojcem wyruszył na podbój Anglii. Młody wrażliwy człowiek z wcześniejszych tomów przeobraził się w wojownika i wytrawnego polityka, który zrobi wszystko by spełnić swoje marzenia. Nawet otrucie brata, nie stanowi tutaj większego problemu. Jednak Knut ma chyba sumienie, które zaczyna go coraz bardziej gnębić w postaci ściętej głowy ojca. Z kolei Thorfinn wraz ze swoim kompanem w końcu dokonali to, o czym marzyli od wielu dni. Udało im się ściąć cały las i przygotować pole pod uprawę. Zgodnie z umową z ich panem. Są teraz bardzo blisko wolności. To sprawia, że zarówno główny bohater mangi jak i jego towarzysz niedoli-Einar zaczynają zastanawiać się co dla z życiem. Obaj byli niewolnikami tyle czasu, że już zapomnieli, jak to jest decydować o własnym losie. Może warto wyruszyć w podróż i zobaczyć więcej świata? A może lepszą opcją jest pozostanie i praca na roli i tego samego pana, ale już jako wolny człowiek? Bohaterowie mają jeszcze trochę czasu na zastanowienie się, bo ich właściciel wybiera się w odwiedziny do króla z trybutem. Jako wielki właściciel ziemski potrzebuje on mieć dobre relacje z władcą, by jego ziemie były bezpieczne. Niestety nowym królem Danii jest Kanut i on ma zupełnie inne plany co do majątku swego poddanego. Czy to oznacza początek kolejnego konfliktu?

Nie wierzę, żeby Przyjaciel był martwy. Jeśli moja teoria z poprzedniego tomu jest prawdziwa, to zgon jednego z Trzech nie ma większego wpływu na fabułę, się go zastąpi. Zgon nie ma też wpływu na kolejną plagę, która, przyznaję, jest bardzo, bardzo straszna. W COVIDzie się bałam, a tu? Tutaj już byłabym martwa. Szczepionka jest, a jak, ale to jeszcze nie ten moment, by uratowała świat. Trochę rozjaśnia się zamieszanie z 1970 a 1971. I w końcu, no nareszcie pokazali, co takiego widział Osioł. Tak, na jego miejscu też bym spierdalała. Myślałam, że może zobaczył tego sławnego ducha, ale taki umysł ścisły, nieee, on wiedział, że to ściema. Szkoda, że nie żyje.

No naprawdę chciałam dać 8 na 10, ale ta ostatnia strona... Cała fabuła jest bardzo ciekawa, a główny złoczyńca naprawdę przebiegły. Niestety, jeśli chodzi o resztę bohaterów to trochę im brakuje lekko mówiąc, a przy niektórych to mogłabym powiedzieć, że są nielogiczni i zaprzeczają sami sobie. Szkoda. Niewiele zabrakło, ale autor podjął kilka decyzji, przez które manga niszczyła sama siebie.

W poprzednim tomie bohater podjął bardzo kontrowersyjną decyzję, która mogła zaważyć na jego niestabilnym szczęściu. Czy mimo wszystko będzie potrafił zachować się dojrzale w zaistniałej sytuacji? Punpun decyduje się zamieszkać z Aiko. Dochodzi jednak do tragicznego zdarzenia. Oboje muszą uciekać. Początek tomu był bardzo mocny. Spodziewałem się dramatycznej sceny obyczajowej, ale fabuła poszła w bardzo szokującym kierunku. Na kolejnych stronach pokazane jest jak te wydarzenia wpłynęły bohaterów. Aiko staje się bardzo melancholijna i nie ma ochoty żyć dalej. Z kolei Punpun staje się bardzo bezwzględny i wyrachowany. Niestety czasami sceny z udziałem tych dwojga ciągnęły się i nie wnosiły nic do fabuły, ani nie miały ładunku emocjonalnego. Gdzieś w tle rozgrywa się dramat Sachi. Młoda kobieta rusza w poszukiwaniu Punpuna kontaktując się z jego bliskimi. Jest to dobre podsumowanie dotychczasowych relacji bohatera, która pokazują jak był postrzegany przez innych. W dalszym ciągu zupełnie do mnie nie przemawia wątek kultu Pegaza. Wszystkie sceny z nim związane były dla mnie męczące i niepotrzebne. Na dodatek wplątano w to dwóch kolegów Punpuna z dzieciństwa, którzy do tej pory byli ciekawymi postaciami. Graficznie Punpun przechodzi tu kolejną przemianę. Po tragicznym wydarzeniu zaczyna wyglądać jak człowiek z głową ptaka. Jego głowa ma czarną barwę i w niektórych scenach pokazane widać diabelskie rogi. Niestety tym razem wątku kultu jest zdecydowanie za dużo, żebym mógł polecić ten tom. W dalszym ciągu jednak pewne wątki są bardzo przejmujące.

Cyberpunkowy klasyk z pędzącą na złamanie karku akcją, co z mojej perspektywy nie musi być zaletą, ale się na tę konwencję godzę. Całość nieziemsko zobrazowana. Nie dziwię się, że w momencie wydania robiła takie wrażenie i ostatecznie była (i chyba nadal jest) pozycją tak wpływową. Obowiązkowo, choćby ze względów czysto poznawczych w temacie historii mangi czy komiksu w ogóle.

Po raz pierwszy "Samotny wilk i szczenię" zaczął ukazywać się w odcinkach w japońskim "Manga Action" 10 września 1970 roku. Kazuo Koike (scenariusz) i Goseki Kojima (ilustracje) przedstawili w mandze historię samotnego ronina Ogami Ittō i jego syna Ogami Daigorō. Oboje przemierzają feudalną Japonię, zatrzymują się okazjonalnie, bo, jak głosi napis na małej doczepionej do wózka fladze, samuraja można wynająć, a dziecko na chwilę wypożyczyć. W jakim celu? Cóż, to samuraj, posiada niezwykłe umiejętności szermiercze, opanował śmiercionośne style walki. Można na przykład zlecić mu zabójstwo (najczęściej). A syn? Ot, chociażby samotna napotkana matka na drodze chciałaby ukoić swoje smutki i wtulić się w Daigorō w nadziei na chwilowe chociaż oddalenie się trosk. To działa w obu przypadkach. "Samotny wilk i szczenię" to z jednej strony klasyczna opowieść drogi, a jej kronikarski styl to ciąg krótkich epizodów podzielonych na części. W każdej dochodzi do konfrontacji, a autorzy kreślą przy okazji krajobraz ówczesnej Japonii. I jest to fascynujące pod wieloma względami. Raz, że mamy wgląd w całą strukturę działania kraju (podział administracyjny, siła zarządców mierzona wartością dochodu wioski, również szereg niestosownych zachowań jak te korupcjogenne). Dwa, że na tym tle (również fantastycznym jeżeli chodzi o szkice, architekturę, naturę, stroje), w dość ponurym okresie, tylko jedno jest pewne - siła i umiejętności szermiercze zabójcy. Goseki Kojima nie potrzebuje wiele miejsca, by umieścić potężny ładunek emocjonalny w ciasnych kadrach. De facto kilka centymetrów przekątnej robi za całą sztalugę. I mamy tam wszystko, od spokoju i napięcia, przez czujność i przygotowanie do starcia, po furię gdy ruch i dynamika podkreślone długimi krechami zawsze zwiastują ciąg brutalnych efektów. Walki Ittōi rozciągają się maksymalnie na kilka plansz, nierzadko jesteśmy świadkami rozczłonkowanych ciał, zastygnięte w kadrach kończyny to zawsze finał starć. Daigorō przeważnie siedzi bezpieczny w niewielkim oddaleniu. To, co mnie uderzyło przy pierwszym tomie podzielonym na 11 rozdziałów (432 strony pełne gwałtu i przemocy, chociaż zdarza się wiele melancholijnych fragmentów) to to, w jaki sposób autorzy, na przestrzeni tych 11 rozdziałów, budują relację między ojcem i synem. Krwawe epizody oczywiście wypełniają treść mangi, ale to co ważne, dzieje się obok pojedynków, knowań, czy też po prostu obok tej podróży. Obserwujemy tę cichą relację, miłość ojca do syna jest niezaprzeczalna. Samuraj zawsze dba o bezpieczeństwo i dobry rozwój swojego dziecka, ale to samo dziecko jest niezrównanym kompanem! To prawdziwy pełnoprawny duet, szermierz i jego syn, który nierzadko przechyla szalę zwycięstwa w ich stronę! Daigorō najczęściej odwraca uwagę, może sprowokować przeciwnika. Podstawą zleceń jest najczęściej jakieś zabójstwo, ale żeby dotrzeć do celu, samotny wilk i szczenię, muszą albo uzbroić się w cierpliwość, albo wykorzystać elementy strategii. Taktyczne więc podejście do zadań stanowi połowę (albo więcej!) sukcesu. A do tego zawsze potrzebne jest szczenię. Mały wilk, to wciąż wilk. To stwierdzenie pada w mandze kilka razy i nietrudno w to uwierzyć w trakcie lektury. Świetna rzecz, wciąga jak dobry serial, w którym zawsze oczekuje się podobnych punktów. Ale to nie nudzi, Kazuo Koike ma świetne pomysły, obok pojedynków przemyka dużo prawdy o ludzkiej naturze. Tom pierwszy to też nieustanne balansowanie pomiędzy elementami gwałtownymi, zabawnymi, a tymi z natury smutnymi, które najczęściej wiążą się z kiepską sytuacją napotkanych postaci. Świetna rzecz.

Pierwszy tom "Dobranoc, Punpunie" przedstawił poruszającą wizję dzieciństwa głównego bohatera. Drugi tom przenosi się akcję o dwa lata później. Czy Punpun zmienił się w jakiś sposób? Punpun jest już uczniem gimnazjum, ale dalej podkochuje się w Aiko. Ta jednak chodzi z kapitanem w klubie badmintona. W tym samym czasie Yuichi, wujek Punpuna, rozpoczyna relację z kelnerką z kawiarni. Punpun w dalszym ciągu jest bardzo zagubioną i bierną postacią. Uczucia wobec Aiko go przerastają i nie ma się komu z tego zwierzyć. Nie ma odwagi działać zgodnie ze swoim sumieniem, a kiedy ma możliwość spełnienia swojego marzenia odrzuca to bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Więcej miejsca poświęca się tu Yuichiemu. W retrospekcji przedstawione jest czym kiedyś zajmował się zawodowo, a także jego dawne życie uczuciowe. W przeszłości działał pod wpływem uczuć zamiast rozsądku, przez co obecnie jest niechętny do nawiązania nowej relacji. Jego dawne zachowanie może budzić oburzenie u czytelnika, ale jest też do pewnego stopnia zrozumiałe. W tym tomie uderzyło mnie jak przedstawiane są postacie żeńskie. Aiko w tomie pierwszym była sympatyczną koleżanką, w której Punpun mógł się łatwo zakochać. Tutaj jednak to postacie żeńskie pełnią role inicjatorek relacji, a także do pewnego stopniu manipulują mężczyznami. Przy czym takie zachowanie wynika z konieczności danej sytuacji w myśl zasady, że cel uświęca środki. Graficznie w dalszym ciągu pokazany jest kontrast pomiędzy realistycznym światem, a rodziną Punpuna przypominającą ptaszki rysowane ręką dziecka. Tym razem jednak zauważyłem, że ten ptasi wygląd to najprawdopodobniej jedynie wizja głównego bohatera, bo na paru kadrach widać ich ludzkie sylwetki. W dalszym ciągu jest to bardzo smutna historia pełna nieszczęśliwych ludzi. Dobrze napisane postacie sprawiają, że bardzo empatyzowałem z bohaterami. Końcówka tomu stosuje ponowny przeskok czasowy i zapowiada pewne dramatyczne wydarzenia.

/przeczytane po angielsku/ Manga o przemijaniu, o odrzuceniu, o idealizowaniu przeszłości. O jeden zwrot akcji za dużo (chociaż końcówka też miała swój urok, zwłaszcza ostatni panel). Widać w całości ręke Tatsukiego, zarówno w kreowaniu postaci jak i przedewszytskim w całym artsyle'u. Wciągnęła mnie i połknąłem w całości, wyleczyła mnie z jakiejś niechęci do ponownego czytania tego medium.

Poranek Ściętych głów, to bardzo ciekawa ale też krwawa historia ścinacza głów. Zarazem jest to filozoficzna przygoda, która przechodzi kolejne szczeble jego historii, poprzez proste historie, często niezwiązane ze sobą ale dobrze prezentujące historię tego okresu i samego bohatera. Gorąco polecam. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

To mój debiut wśród mang więc nie chce być będę obiektywna. Komiks sam w sobie ładnie narysowany. Historia taka po prostu o młodości, dojrzewaniu, pasji i szukaniu własnej drogi ale i o miłości. Dodatkowo kiedy dowiedziałam się że opowieść może mieć znamiona autobiografii zrobiło mi się ciepło na sercu

Manga opowiada o historiach dobrze nam znanych, o ktorych juz wczesniej slyszelismy, to taki odgrzewany kotlet. Jest dosc naiwna, bohaterom az za bardzo sie udaja pewne rzeczy. Jest w niej bardzo duzo bledow historycznych. Jest apisana bardzo nierowno. Momenty nudza, sa tez bardzo ciekawe. Tom 1 zmeczylam. To nie to czego sie spodziewalam. Jest to pozycja zdecydownie dla milosnikow tematyki wojenno-hitlerowskiej. Nie warto kupowac u januszy na aledrogo.

Dość odważnie Fujimoto zdecydował się zakończyć (?) pierwszą część historii, zaczynając z perspektywy zupełnie innej postaci i wrzucając nas w wir innych wydarzeń. Ciekawe czy ta przygoda będzie równie dobra i angażująca co początek całej historii z jej wyjątkowymi bohaterami?

od lat chciałam to przeczytać i w końcu wykopałam w mojej ulubionej bibliotece. typowe motywy dla kona, czyli niesamowita wyobraźnia, pytania o egzystencję i świadomość plus masa smutku. szkoda, że jak się już robi wciągająco, to się kończy, a raczej… no właśnie, generalnie takiego konkretnego zakończenia niestety nie ma. czuję tylko jeszcze więcej smutku, że satoshi kon zmarł tak nagle.

Cyberpunkowy klasyk z pędzącą na złamanie karku akcją, co z mojej perspektywy nie musi być zaletą, ale się na tę konwencję godzę. Całość nieziemsko zobrazowana. Nie dziwię się, że w momencie wydania robiła takie wrażenie i ostatecznie była (i chyba nadal jest) pozycją tak wpływową. Obowiązkowo, choćby ze względów czysto poznawczych w temacie historii mangi czy komiksu w ogóle.

„Incel”, jak tytuł wskazuje, jest historią o mężczyźnie odnajdującemu przyjaźń i zrozumienie tam, gdzie najmniej się tego spodziewał - w Lesie Bielańskim. Nie no. Tak serio to o przegrywie. Archetypicznym, zdawałoby się, warszawskim przegrywie, pracującym w Żabce, bojącym się zagadać do płci przeciwnej, bez przyjaciół, co namiętnie wrzuca w internet atmosferyczno-black metalowe playlisty i posty na temat własnego spierdolenia na przegrywczan.org. Jan Mazur bardzo wdzięcznie tworzy obraz postaci, z którą z początku momentami człowiek (ja) się może utożsamiać, acz finalnie jednak budzi głównie pogardę. Osoby mało odpornej, ukształtowanej przez bolesne momenty, bez tarczy ochronnej, osoby głęboko samotnej i podatnej na wpływy. Osoby siedzącej we własnej głowie i gnojącej się za wszystko. To wszystko przy użyciu ukochanego przeze mnie estetycznego minimalizmu, który doskonale spaja tę historię, dzięki czemu jest tym bardziej wyrazista zwraca uwagę dokładnie na to, na co powinna. Przy takiej formie nic nie może być dziełem przypadku i treść komiksu jest niejako obnażona, a autor treścią się totalnie wybronił. Jest jakaś namacalność w tym komiksie. Jest ponury i lekki, swojski i przerażający. Dużo tu samotności i black metalu. Tak jak należy. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Kristo - krótko. Co tu opowiadać, ten komiks trzeba obejrzeć. Brutalno - delikatny, sentymentalno - realistyczny, historyzujący, ale bliski. Miałem różne skojarzenia z innymi komiksami, z filmami, ale "Aldobrando" jest jedyny w swoim rodzaju. Umowny i plastyczny.