Szalupa i inne opowiadania

Książka stanowi powieściowy opis społeczeństwa wsi galicyjskiej tuż przed wybuchem I wojny światowej (1913/1914 rok). Autor pokazał tu przekrój przez różne klasy i warstwy społeczne - bogatych i biednych chłopów, duchowieństwo. Zaprezentował również różne poglądy polityczne tamtego czasu na sprawę chłopską: od konserwatyzmu, przez ruch ludowy po socjalizm. Uczynił to w perspektywie walki klasowej, jednak nie w sposób tak jaskrawy, jak w powieściach socrealistycznych. Ciężko wskazać tu na główną pozytywną postać - nawet młoda socjalistka, Kazimiera, waha się i przeżywa rozterki w związku ze swoim ideowym wyborem. Pozytywną i nieskalaną postacią wydaje się biedny chłop Zydroń, który sprzeciwia się planom wykupu wspólnego pastwiska. Powieść została napisana dobrym językiem i stylem, znajdują się tu sceny dramatyczne i chwytające za serce. Polecam, szczególnie ciekawym spraw podziałów społecznych.

Czy jest ktoś, kto nie słyszał o Ebenzerze Scrooge’u? Trudno sobie nawet wyobrazić postać tak jednoznacznie złą. Choć, co prawda, wśród najbogatszych tego świata można wybrać paru pretendentów. "Kolęda" jest ponadczasowym przesłaniem i szansą na odkupienie nawet dla najbardziej zatwardziałych skąpców. Fabuła jest dobrze znana. Interesujący jest proces psychiczny przemiany i co ją powodowało. Duch z przeszłości obudził w Scrooge’u fantazję i uczucia, zarówno te złe, jak i dobre. Duch teraźniejszości zadał kłam jego twierdzeniom o byciu „kowalem swojego losu”, ale też wzbudził litość historią małego Tima. Wreszcie duch przyszłości... wzbudził lęk przed samotnością i śmiercią. Zastanawiam się, czy tylko ten ostatni duch nie zrobiłby tak samo dobrej roboty w przemianie Ebenzera. Śmierć można wypierać przez wiele lat, ale prędzej czy później o każdego się upomni. Warto wtedy mieć jak najmniej problemów z własnym rachunkiem sumienia. Chyba nie warto doszukiwać się „prawdziwości” przemiany Scrooge’a, tzn. w jakim stopniu wynikała z głębokich uczuć, a o ile z lęku. Może strach zawsze musi towarzyszyć przemianie – gdy go nie ma, przemiana jest pozorna i krótkotrwała. I niewiele znacząca. „Świerszcz za kominem”, w momencie wydania o wiele popularniejszy niż "Kolęda", jest z kolei mało świąteczny. Wynika to z faktu, że pierwotnie Dickens chciał w tej historii skrytykować współczesne społeczeństwo. Występuje tu jednak motyw odkupienia, choć mało wyraźnie. Dominuje opis wiktoriańskiego, szczęśliwego domu i waga prawdziwej miłości, przezwyciężającej wszystkie przeciwności losu. Szczególnie, że w epoce wiktoriańskiej ślepotę i głuchotę traktowano jako choroby dziedziczne, przez co potępiano małżeństwa takich osób. Co tu więcej mówić - "Kolęda" to klasyk, który przed Świętami warto sobie przypomnieć. https://www.instagram.com/metakonteksty/

Świetna powieść - nie ze względu na poruszane zagadnienie przemocy (czy kogoś naprawdę wciąż dziwi albo nim wstrząsa fakt istnienia takiej patologii w środowiskach rzekomej wiary?),ale na przegłęboką zawartość psychologiczną. Nie spodziewałam się, że już w XVIII wieku - sto lat przed Freudem i Dostojewskim! - pisano takie książki! Poprzez swoją bohaterkę autor dokonuje fenomenalnej analizy, wręcz psychoanalizy zachowań i postaw. Powieść zawiera niezwykle wiele trafnych przemyśleń, porusza głębią i wnikliwością, doskonale ubiera w słowa zrozumienie ludzkiej natury. TO było dla mnie zaskoczeniem - nie opisy tego, co może zrobić człowiek drugiemu człowiekowi. Dodatkowo poruszenie kwestii zachowań homoseksualnych w społecznościach kościelnych - trudno uwierzyć, że ktoś zrobił to już w XVIII wieku. Nie sądzę, bym miała wrócić do tej powieści, jednak pozostanie we mnie pamięć o niej jako o czymś zaskakującym i nawet - biorąc pod uwagę czas jej powstania - wybitnym.

„Ciężkie czasy'', to powieść, która ukazuje nam angielskie społeczeństwo połowy XIX wieku. Dickens pokazuje sytuację ówczesnych ludzi pracy, którzy dla właścicieli fabryk nie liczą się jako ludzie, lecz są tylko „rękami”. Wypowiedź jednego z bohaterów, robotnika z fabryki, określa sytuację ludzi biednych: „Wpadłem w przepaść...Gdy ten szyb był czynny, zabijał bez potrzeby pracujących ciężko na chleb...Otóż giniemy bez potrzeby..zawsze w błocie - giniemy ciągle.” Autor nie wierzy w zmianę świata na lepsze, ukazane stowarzyszenie robotników nie napawa optymizmem. W książce przewija się smutny opis fabryk i slumsów. Powieść krótka, czyta się szybko, zachęcam do sięgnięcia po nią, nie tylko wielbicieli Dickensa.

Za długo utknęłam w tej książce, czytanej w oryginale, przez co w pewnym momencie zaczęła mnie męczyć powtarzalność epizodów - o ile typowo szkolno-chłopięce przygody i obrazki mają swój urok (czerwcowa wycieczka na łono przyrody!),o tyle wizyty w ochronkach i zakładach dla głuchoniemych albo akademie i ceremonie rozdania nagród prezentują już nazbyt ciężki dydaktyzm patriotyczno-społecznikowski. A jednak i w tym jest jakaś wartość - cała książka z założenia ma być wychowawcza i ten cel osiąga z łatwością. Kreślone grubą kreską postaci budzą właśnie takie emocje, jakie mają budzić, wyidealizowani Derossi, Garrone i Coretti są niezaprzeczalnie sympatyczni. Sporo miejsca Amicis poświęcił nauczycielom, doceniając ich trud w kształcenie społeczeństwa przyszłości, a także konieczności solidarności i przyjaźni ponad podziałami klasowymi (ale także geograficznymi - w końcu rzecz się dzieje niedługo po zjednoczeniu Włoch). Dydaktyzm "Serca" ma jednak specyficzny posmak mieszczańskiego sentymentalizmu, na co zresztą wskazuje sam tytuł. Nauka dobrego działania zaczyna się od wzruszenia, emocji, nie od operacji rozumowej. To też trzeba przy czytaniu tej książki zaakceptować z całym dobrodziejstwem inwentarza. Generalnie dobrą realizacją tej postawy są opowiadania miesięczne o heroicznych chłopcach włoskich (chociaż przedostatnie, o chłopcu wędrującym przez całą Argentynę w poszukiwaniu matki, przekroczyło już dla mnie granice wzruszenia i znalazło się w krainie łzawości). Realizacją gorszą są podśmiardujące szantażem emocjonalnym reprymendy dla narratora od członków rodziny, kiedy się do któregoś przykro odezwie. "Tak brzydko się odezwałeś do matki/siostry/ojca - przypomnisz to sobie z bólem serca, jak będą leżeli na łożu śmierci" itd.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Prawie na 500 stronach znajdziemy 41 opowiadań dotyczących historii z życia zwykłych ludzi. Tym, co jest najlepsze w opowiadaniach są zakończenia, bardzo często zaskakujące, czasem zabawne. Opowiedziane historie skłaniają do przemyśleń, zastanowienia się nad tym, co naprawdę czyni nasze życie wartościowym.

Jeden z moich ulubionych autorów. Choć to opowiadanie nie cenię sobie zbyt wysoko. Historia mężczyzny zdominowanego przez matkę. Wyrzucającego matce wady, które sam posiada. Bohater nie jest dla mnie postacią miłą i taką z którą mógłbym się zaprzyjaźnić. Całość wiarygodna i dobrze napisana.

Utwór Czechowa opisujący sytuację w jakiej znalazła ię inteligencja rosyjska w okresie w którym żył, a przede wszystkim jej przedstawiciele. Szpital jest tutaj społeczeństwem, zdnym na łaskę brutalnych dozorców. Trochę męczyłm ten utwór, ale myślę, że warto przeczytać.

Książka dobra, groza na odpowiednim poziomie i odrobina humoru. Wizualne ładna, ilustracje mimo prostoty przypominają prześwietlone zdjęcia robią miłe wrażenie. Na minus pojawiające się błędy np. któż to taki Krapotkin? Rosyjski anarchista to nazywał Kropotkin. Dlatego wydanie robi wrażenie skopiowanego z przedwojennego, bez przejrzenia zawartości, razem z tamtejszymi błędami.

O książce "Szpital na peryferiach" Jaroslava Dietla dowiedziałam się spory czas temu. A sięgnęłam, ponieważ 1,5 roku temu oglądałam serial pod tym samym tytułem, dzięki mojej koleżance, która namiętnie uwielbia oglądać filmy i seriale. Akcja serialu i książki dzieje się w latach 80, XX wieku w Czechosłowacji w powiatowym szpitalu w Borze, kiedy to do szpitala trafia ciężko ranny hokeista Rezek. W tym samym czasie na oddział ortopedii zostaje przyjęta nowo upieczona pani doktor Elżbieta Cenkova. Ponadto serial i książka opowiada o pracy oraz życiu prywatnym lekarzy, którzy od samego początku są bardzo ciekawi i barwni. Na przykład dr Strosmajer - podchodzący do życia bardzo optymistycznie, lecz z odrobiną sarkazmu w niektórych kwestiach. Oprócz Strosmajera na oddziale można spotkać szanowanego przez wszystkich ordynatora Sowę, zalotnego dr Błażeja, oraz oczytanego, lecz nieudolnego dr Cvacha. Jeśli chodzi o moją ocenę i do książki, którą słuchałam w audiobooku na Yt, i do serialu to muszę powiedzieć, że bardzo mi się podobało. Podobali mi się bohaterowie, ich zachowania na pewne wydarzenia. Wątki pewnych bohaterów, które były ciekawie poprowadzone. Wydarzenia, które były ciekawie. Polecam 👌.

Grzęzawisko to książka opowiadająca o przemyśle mięsnym, a właściwie jego początkach w XX wieku. Bohaterami tej przygnębiającej powieści jest rodzina pochodzenia litewskiego, która złapała się na szeroko wtedy znany syndrom “American Dream”. Wyjechali ze swojego kraju w poszukiwaniu lepszego, godniejszego życia a to co znaleźli nie mogło być bardziej od tego odległe. To były czasy, kiedy komunikacja była bardzo, niewyobrażalnie wręcz dla ludzi z XXI wieku utrudniona, znajomość języków obcych nie była czymś popularnym, a warunki sanitarne, płace, prawo pracy i rynek pracy nie były na poziomie który obecnie moglibyśmy nazwać normalnym czy choćby podstawowymi. Ale to, co w tej książce najbardziej mnie poruszyło i przeraziło, do tego stopnia że czytając każde kolejne słowo było mi po prostu niedobrze to, to jak wyglądał wtedy przemysł mięsny. To był dopiero zalążek tej tragedii którą świat nadal serwuje milionom zwierzętom w czasach współczesnych i z ich perspektywy obecnie jest w zasadzie tylko gorzej. Ale rzeczywistość dla ludzi się znacznie zmieniła. Wtedy była to po prostu niebezpieczna praca, której długie wykonywanie groziło śmiercią, a pozycji takich szukali ludzie zdesperowani, czyli bieda żyjąca na granicy śmierci głodowej której większością byli emigranci. W czasach dzisiejszych na fermach gdzie morduje się masowo zwierzęta pracują zwyrodnialcy którzy lubią to co robią z różnych przyczyn. Wtedy też zwierzęta wykorzystywało się do cna, każda część ich ciała była przetwarzana w ten czy inny sposób, najczęściej jako forma pseudopokarmu pakowanego do puszek które zręcznie omijały wszelakie kontrole sanitarne (a te też, umówmy się, nie był na wysokim poziomie). Chemikalia wykorzystywane w przeróżnych procesach wytwórczych były niesamowicie szkodliwe dla ludzkiego zdrowia, dlatego też choroby wywoływane tragicznymi warunkami pracy dotyczyły praktycznie każdego. Zdarzały się częste śmierci w wyniku zaniedbań lub zwykłych wypadków których nie dało się uniknąć w śmierdzących, zaparowanych, śliskich od krwi pomieszczeniach, a autor nie omieszkał tego barwnie i dosadnie opisać. Kiedy wydawało mi się, że ludzkie historie opisywane na przykładzie poszczególnych bohaterów nie mogą być już po prostu bardziej koszmarne, okazywało się, że autor ma kolejne przykłady absurdalnie masakrycznych śmierci, które można było napotkać właśnie w takich zakładach przemysłowych. Nikt się nie przejmował tym co się dzieje z pracownikami, mimo że wiedziano o tym z czym wykonywana przez nich praca się wiąże i że są to po prostu tortury. Wynagrodzenie było poniżej wszelkiej krytyki, w dodatku coraz to bardziej obniżane przy zawyżaniu norm pracy do niemożliwych poziomów. Bunt głodnych, zmarzniętych i chorych ludzi można było bardzo łatwo stłumić, dlatego nikt nie miał nawet sił się buntować bo zwyczajnie nie miało to sensu. Nie pasuje Ci praca? To spadaj, na Twoje miejsce czeka przed bramą zakładu jakieś 500 osób...Każdy był zbędny i bez wartości w takim miejscu, zniżony do poziomu śmiecia, bez względu na gatunek czy pochodzenie. Lektura jest zatem przerażająca i naprawdę nie polecam jej ludziom o słabych nerwach. Warto jednak po nią sięgnąć, bo bardzo uświadamia i sprawia że łatwo docenić swoje życie, nie ważne jak ciężkim się nam ono wydaje. Mnie też osobiście poruszył podkreślany tam problem emigracji, co również jest niestety obecnie tematem na czasie, tak jakby historia chciała zatoczyć nieubłaganie koło. Jest to zatem książka głównie o całkowicie niezrozumiałej i niepotrzebnej utracie godności i życia przez istoty ludzkie i pozaludzkie, głównie po to aby ktoś mógł na tym zarobić. Minęło ponad sto lat od napisania tej historii, a niewiele się zmieniło. Jak bardzo źle świadczy to o rasie ludzkiej? Każdy może sam to ocenić wedle uznania. Jeśli spodobała Ci się powyższa recenzja, serdecznie zapraszam Cię na mojego bloga www.myownikigai.wordpress.com - znajdziesz tam nieco szersze recenzje książek, więcej opinii a także rozważania na inne tematy, nie tylko literackie :)

Jak wskazuje tytuł, ta powieść to zapis życia baskijskiego awanturnika, który choć pochodzi z nizin społecznych ma swój honor, marzenia oraz wrogów z wyższej sfery. A choć początek rozwija się powoli, to kiedy Zalacain wkracza na drogę przemytniczą podczas wojny karlistowskiej fabuła przyspiesza. A do tego wciąga jak najlepszy film akcji (mamy tu miłość, wojnę i rywalizację). Dodatkowym atutem jest dla mnie niezwykły i różnobarwny obraz Hiszpanii, która nie jest monolitem, ale mozaiką Basków, Kastylijczyków i Katalończyków, sił konserwatywnych i liberalnych, które do dziś odciskają piętno na tym iberyjskim państwie.