Przyznaję, że jeszcze parę lat temu nie sięgnęłabym po „Rok 1984” z własnej woli. Byłam pewna, że książka nie przypadnie mi do gustu. Nie sądziłam, że odnajdę w niej coś, o czym jeszcze nie słyszałam, a fakt, że podoba się ona większości czytelników, wcale mnie nie zachęcał. Z czasem zaczęłam zgłębiać swoją wiedzę na temat literatury, przez co poznałam osoby, dzięki którym pozbyłam się uprzedzeń do pozycji znanych i lubianych. Orwell czekał więc cierpliwie na odpowiednią chwilę i w końcu się doczekał, a moi książkowi znajomi krzyknęli: „nareszcie!”.
Już od pierwszych stron powieści czułam, że przeniosłam się do innej rzeczywistości, ale wcale nie chciałam się w niej znaleźć. Wizja życia w państwie, w którym nie wchodzi się w głębsze relacje międzyludzkie; w którym człowiekowi narzuca się, co ma myśleć i robić, budzi we mnie lęk. Najprawdopodobniej nie byłabym w stanie żyć w świecie pozbawionym indywidualizmu oraz prawa do wyrażania swoich uczuć i opinii. Boję się, że nie jest on tak bardzo odległy, jak może się wydawać.
Orwell przedstawia nam społeczeństwo jednego z supermocarstw mającego powstać po konfliktach atomowych lat 50. – Oceanii. Zostało ono podzielone na trzy grupy: grupę najbardziej uprzywilejowaną, pełniącą władzę Partię wewnętrzną; Partię zewnętrzną oraz Proli - ludność najbiedniejszą, pozostawioną samą sobie (bo aby coś zyskać, trzeba należeć do Partii). Warto jest wspomnieć, że Partia Wielkiego Brata to jedyna partia pełniąca władzę w Oceanii. Brzmi znajomo, prawda? Londyn, w którym dzieje się akcja utworu to miejsce, które przeraża: sypiące się budynki; gruzy zbombardowanych domów; obskurne, poniszczone mieszkania i ogromne betonowe gmachy ministerstw. Wydawałoby się, że w takim otoczeniu nie da się normalnie funkcjonować, jednak Oceańczycy działają jak w zegarku i na najwyższych obrotach. Z członków Partii zewnętrznej wyciska się tyle, ile tylko się da. Codziennie budzi ich dźwięk teleekranów, zamontowanych w mieszkaniach po to, aby podglądać, szpiegować i kontrolować. Te same teleekrany znajdują się w miejscach, w których pracują, spędzają przerwy oraz czas wolny. Wszędzie na ulicach wiszą plakaty z wizerunkiem mitycznego wodza Partii. Oznajmiają, że Wielki Brat obserwuje każdego bez wyjątku. Niemożliwe jest więc okazanie choćby najmniejszego przejawu buntu (nawet zdenerwowanie może być dostrzeżone i odebrane jako myślozbrodnia),bo jakikolwiek sprzeciw wobec władzy jest duszony w zarodku. Najbardziej przykre i bolesne jest to, że społeczeństwo ślepo wierzy we wszystko, co mówi Partia. Jeśli władza wymyśli sobie wspólnego wroga i nakaże obrzucać go wyzwiskami, ludność będzie go szczerze nienawidzić; jeżeli powie, że dwa plus dwa to pięć, od tego momentu dwa plus dwa będzie się równało pięć. Mieszkańcom Oceanii brakuje własnego rozumu, ponieważ system głęboko zakorzenił w nich przekonanie, że Wielki Brat jest wyzwolicielem i należy mu się za to odwdzięczyć, będąc zawsze posłusznym. Jednak spośród masy ludzi zupełnie podporządkowanych, zawsze znajdą się wyjątki, które spróbują zamanifestować swój bunt. Winston Smith odważył się pomyśleć, że świat mógłby wyglądać inaczej. Jego pierwszym krokiem do uzyskania choćby odrobiny wolności było prowadzenie pamiętnika, w którym zapisywał swoje myśli. Z czasem mógł pozwolić sobie na więcej i możliwe, że przez krótką chwilę naprawdę czuł się szczęśliwy i wolny, lecz czy w świecie, w którym dzieci donoszą na własnych rodziców, można być naprawdę wolnym?
Ogromnie się cieszę, że poniekąd zostałam zmuszona do przeczytania tej książki. Okazało się, że jednak znalazłam w niej coś zaskakującego i wartego mojej uwagi. Zastanawia mnie tylko jedna rzecz: dlaczego, skoro grono miłośników tej powieści jest szerokie, a odbiorców jeszcze większe, nasz świat dalej wygląda tak, jak wygląda; dlaczego wciąż odbieramy sobie wolność? Skłamałam - znam odpowiedź na te pytania, tak samo, jak Orwell, który nie tylko pokazał, jak działa system totalitarny, ale wyjaśnił, dlaczego tak okrutne zjawisko ma miejsce w naszym świecie.
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Solaris
Świetnie się słuchało audiobooka z Więckiewiczem. Początek mnie zachwycił. Ale im dłużej słuchałam tym większą miałam pewność, że ta pozycja nie jest dla mnie i może lepiej by mi było ją przeczytać. Co poczynię w przyszłości. Największym problemem są nużące, przydługie opisy.
Spróbuję za jakiś czas i może docenię.
Świetnie się słuchało audiobooka z Więckiewiczem. Początek mnie zachwycił. Ale im dłużej słuchałam tym większą miałam pewność, że ta pozycja nie jest dla mnie i może lepiej by mi było ją przeczytać. Co poczynię w przyszłości. Największym problemem są nużące, przydługie opisy.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSpróbuję za jakiś czas i może docenię.
Ogromna wyobraźnia.
Ogromna wiedza.
Niezwykła wrażliwość.
Chapeau bas.
Ogromna wyobraźnia.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOgromna wiedza.
Niezwykła wrażliwość.
Chapeau bas.
Zaczęło się bardzo dobrze. Wciągnęło mnie od pierwszych stron, jednak zakończenie bardzo mnie zawiodło.
Zaczęło się bardzo dobrze. Wciągnęło mnie od pierwszych stron, jednak zakończenie bardzo mnie zawiodło.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Solaris" porusza tematy ludzkiej psychiki, tożsamości oraz relacji między ludźmi, a tym co obce, nieznane i nieludzkie.
Lem wskazuje na naszą egocentryczność i ograniczenia w pojmowaniu innych form życia, wynikające już z samej naszej ludzkiej natury. Nigdy nie pozwoli nam ona obiektywnie badać innych światów, gdyż nasza subiektywna ocena zawsze w jakiś sposób będzie starała się wpłynąć na nasze poznanie i zakłócić rzeczywisty obraz, podsuwając nam porównania do tego co już znamy, a same obce formy życia będziemy błędnie postrzegać w kategoriach ludzkich zachowań i pojęć.
Lektura nasuwa również jedno, bardzo ważne dla nas ludzi pytanie. Czy naprawdę wszystko co nas otacza musi posiadać swój cel, powód, przyczynę istnienia?
Zdecydowanie była to jedna z najtrudniejszych książek jaką miałam okazję przeczytać.
- Wyzwanie LC Kwiecień 2026 -
"Przeczytam książkę z TOP 100 Lubimyczytać"
"Solaris" porusza tematy ludzkiej psychiki, tożsamości oraz relacji między ludźmi, a tym co obce, nieznane i nieludzkie.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toLem wskazuje na naszą egocentryczność i ograniczenia w pojmowaniu innych form życia, wynikające już z samej naszej ludzkiej natury. Nigdy nie pozwoli nam ona obiektywnie badać innych światów, gdyż nasza subiektywna ocena zawsze w jakiś sposób będzie...
Niestety. Coś mi nie zagrało. Będę musiał kiedyś wrócić.
Niestety. Coś mi nie zagrało. Będę musiał kiedyś wrócić.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMniej więcej do połowy byłem zachwycony. Czułem się jakbym słuchał jakiegoś psychologicznego thrillera. Zamknięte przestrzenie i tajemnicze postacie tworzyły niesamowity klimat. Później niestety zrobiło się dużo bardziej naukowo i tej treści już tak łatwo nie przyswajałem. Miałem też problem ze zrozumieniem słów w wypowiedziach Snauta.
Mniej więcej do połowy byłem zachwycony. Czułem się jakbym słuchał jakiegoś psychologicznego thrillera. Zamknięte przestrzenie i tajemnicze postacie tworzyły niesamowity klimat. Później niestety zrobiło się dużo bardziej naukowo i tej treści już tak łatwo nie przyswajałem. Miałem też problem ze zrozumieniem słów w wypowiedziach Snauta.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Solaris" Stanisława Lema to książka, którą spokojnie mógłbym nazwać genialną, gdyby nie język autora, który trochę nadgryzł ząb czasu.
Historia opowiada o kontakcie z oceanem istniejącym na innej planecie. Jest to złożony organizm, tak różny od człowieka, że niemal niemożliwy do sklasyfikowania. Właśnie temat tych różnic i niemożności porozumienia się zgłębia "Solaris".
Jest to książka z gatunku science - fiction i kilmat tego rodzaju opowieści jest tu wyczuwalny. Odległa przyszłość, podbój kosmosu, futurystyczne maszyny i piękno poznawanych światów.
Historia daje czytelnikowi wiele więcej niż same dywagacje o pierwszym kontakcie. Są w niej obecne dwa inne wątki: wątek romantyczny i wątek filozoficzny. Miłość przedstawiona na kartach "Solaris" jest piękna, ale skomplikowana i niespełniona, w dodatku bardzo abstrakcyjna. Filozoficznych rozważań w dziele Lema jest mnóstwo, co potwierdzają pochodzące z tego utworu genialne cytaty. Autor przedstawia tutaj różne swoje koncepcje na temat świata, niektóre antyutopijne. Skupia się na pokazaniu ludzkich ograniczeń. Dotyka uwięzenia w przeszłości, traum, szukania odbić samych siebie i bezsilności nauki.
Główny bohater książki - Kris Kelvin, z początku niezbyt przypadł mi do gustu, jednak po przeczytaniu dzieła doszedłem do wniosku, że go polubiłem. Jest to postać pełna sprzeczności i stanowi klucz do zrozumienia utworu. Harey, jego ukochaną, darzę sympatią dużo bardziej, ale nie mogę zdradzić o jej postaci zbyt wiele. Dodam jedynie, że jest silnie związana z przeszłością Kelvina i badanym oceanem. Snaut i Sartorius niespecjalnie przypadli mi do gustu. Osobowości naukowców często mi się ze sobą zlewały, nie byli zbyt ciekawie zarysowani, ale pchali fabułę do przodu.
Moim największym zarzutem wobec "Solaris" jest styl Lema, który zdążył się zestarzeć. Dawniej robił wrażenie, teraz jest jednak niedoskonały. Autor często odsuwa akcję na bok by dostarczyć czytelnikowi bogaty, naukowy opis, posługując się nieznanymi dla laika słowami. Dialogi skonstruowane są chaotycznie, czasem ciężko domyślić się jest, kto co mówi. W trakcie czytania trzeba być bardzo uważnym i skupionym.
Podsumowując, "Solaris" to bardzo solidna pozycja ( choć dla ludzi wytrwałych, miejscami książka się naprawdę dłuży ),rzucająca światło na aspekty egzystencji, o których na codzień nie myślimy.
Polecam.
"Solaris" Stanisława Lema to książka, którą spokojnie mógłbym nazwać genialną, gdyby nie język autora, który trochę nadgryzł ząb czasu.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toHistoria opowiada o kontakcie z oceanem istniejącym na innej planecie. Jest to złożony organizm, tak różny od człowieka, że niemal niemożliwy do sklasyfikowania. Właśnie temat tych różnic i niemożności porozumienia się zgłębia...
Jakkolwiek barwne i szczegółowe nie są opisy nieznanego i trudnego w pojęciu oceanu oraz nauki solarystyki, tak najbardziej lśnią tutaj rozmowy zarówno międzyludzkie, jak i pierwszy Kontakt ze skrywanymi reliktami przeszłości mieszkańców stacji.
Świetny koncept obcego, nie jako cywilizacji, a pojedynczego, nieobliczalnie skomplikowanego bytu.
Miejscami jednak lekko nużąca, niemniej bardzo ciekawa i warta przeczytania pozycja a dla mnie na pewno nie ostatnie zetknięcie z twórczością Lema
Jakkolwiek barwne i szczegółowe nie są opisy nieznanego i trudnego w pojęciu oceanu oraz nauki solarystyki, tak najbardziej lśnią tutaj rozmowy zarówno międzyludzkie, jak i pierwszy Kontakt ze skrywanymi reliktami przeszłości mieszkańców stacji.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toŚwietny koncept obcego, nie jako cywilizacji, a pojedynczego, nieobliczalnie skomplikowanego bytu.
Miejscami jednak lekko...
Z całym szacunkiem dla fanów Lema, ale nie mogę udawać, że się wciągnąłem. Chyba wolę czytać o ludziach niż o ludzkości - o ile to zdanie ma sens.
Mamy realnie 3 bohaterów i niestety nawet ich specjalnie nie poznajemy. Ponadto fizyczno-planetologiczno-fantazyjne opisy do mnie nie trafiły.
Z całym szacunkiem dla fanów Lema, ale nie mogę udawać, że się wciągnąłem. Chyba wolę czytać o ludziach niż o ludzkości - o ile to zdanie ma sens.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMamy realnie 3 bohaterów i niestety nawet ich specjalnie nie poznajemy. Ponadto fizyczno-planetologiczno-fantazyjne opisy do mnie nie trafiły.
Najwybitniejsze dzieło S. Lema jest bardzo filozoficznym i futurystycznym obrazem ludzkiej natury, chęci odzyskania utracone miłości, nawiązania kontaktu z organizmem nie ogarnianym przez ludzki mózg. Uważam że książka ma drugie dno warte głębszej analizy przez czytelnika. Serdecznie polecam tę pozycję
Najwybitniejsze dzieło S. Lema jest bardzo filozoficznym i futurystycznym obrazem ludzkiej natury, chęci odzyskania utracone miłości, nawiązania kontaktu z organizmem nie ogarnianym przez ludzki mózg. Uważam że książka ma drugie dno warte głębszej analizy przez czytelnika. Serdecznie polecam tę pozycję
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to