(Bez)sens słabości. Dialog wiary z niewiarą o wykluczeniu.

Książka chyba równie męcząca, jak i równie męczące jest to zaburzenie, zarówno dla osoby z borderline, jak i osób blisko związanych z tą osobą. Opis propozycji radzenia sobie z tym problemem przypomina, jakie to trudne; ignorowanie ataków szału, krytyki, nieustanna konieczność zapewniania o własnej miłości, radzenie sobie z zachowaniami impulsywnymi, destrukcyjnymi. Rozwiązanie dość standardowe - farmakoterapia, różnego rodzaju terapie, w tym terapia schematów. A wszystkiemu winne nadwrażliwe ciało migdałowate, problem z neuroprzekaźnikami. Współczuję, zmęczyłam się samym czytaniem o tym ;)

"Wstęp do psychoanalizy - nowy cykl" autorstwa Freuda jest kontynuacją wcześniejszych wykładów ze "Wstępu do psychoanalizy". Freud który miał raka jamy ustnej nie był w stanie już za bardzo mówić, postanowił tym razem napisać wykłady. Można jednak wyczuć, czytając te wykłady że jesteśmy na nieco innych wykładach. Nie lepszych czy gorszych ale innych. Pierwszy wykład o symbolice marzeń sennych jest uzupełnieniem tego co wcześniej twórca psychoanalizy głosił. Drugi zaś wykład jest na temat okultyzmu. Według mnie ciekawy lecz zbędny w gruncie rzeczy nie musiałoby go tam w ogóle być. Trzeci zaś wykład jest zaś głównie o strukturze osobowości, jest napisany interesująco, choć są w nim też rzeczy które wiele do psychoanalizy jednak nie wnoszą. W czwartym mamy sporo o lęku i życiu popędowym, zwłaszcza na temat rozwoju psychoseksualnego. Jednym z ciekawszych wykładów jest wykładem piątym który jest wykładem o kobiecości, zatem o czymś nieco tajemniczym ale i intrygującym. Najciekawszym wykładem jest jednak według mnie wykład szósty. Wykład ten jest odpowiedzią na krytykę psychoanalityczną z różnych stron, odpowiedzią niezwykle pragmatyczną, która doprowadza jeszcze bardziej do szału krytyków. W wykładzie tym jest także miejsce na to aby opisać nieco psychoterapię psychoanalityczną i rozwiać wszelkie wątpliwości z nią związane. Siódmy ostatni wykład, jest chyba zaskakujący nawet dla osób które są Freudystami. Jest to wykład naukowo - światopoglądowy. Freud na samym jego początku zaznacza że psychoanaliza, jako nauka nie ma mieć prawa przypisanego określonego światopoglądu a jedynym światopoglądem Psychoanalizy jest to że jako nauka ma być drogą do prawdy, nawet jeśli jest ona bolesna. Freud w tym wykładzie skupia się na światopoglądach dlatego iż chce pokazać że nic nie mają wspólnego z nauką i prawdą. Na pierwszy front poszły wszelkie religie, ostatecznie znokautowane tym że są złudzeniami i nie mają z prawdą nic wspólnego, to samo stało się z teoriami filozoficznymi którym też się dostało. Anarchiści również zostali w tym wykładzie ośmieszeni, najciekawsza jest jednak konfrontacja Freudowsko - Marksistowska. Kończy się ona w taki sposób, że według Freuda, Marksizm który chce zwalczać obecny światopogląd, sam upodabnia się do tego co zwalcza. Freud stwierdza że marksizm tworzy wobec siebie zakaz myślenia dając do zrozumienia, że marksizm który zwalcza wszelkie złudzenia i systemy ideologiczne sam stał się teraz złudzeniem i wielkim systemem ideologicznym. Freud na pytanie czy chciałby uczestniczyć w eksperymencie Bolszewicko - Marksistowskim stwierdza że warunki w jakich odbywa się ten eksperyment zniechęca jego i osoby związane z Freudyzmem. Stwierdza on na końcu że rewolucja rosyjska jest zapowiedzią lepszej przyszłości niż trwanie w pobożności chrześcijańskiej, mimo to nie wierzy w jej powodzenie. Freud uważa że rewolucję rosyjską podjęto zbyt wcześnie i nie ma ona szans z uporaniem się z nedzą materialną ludzi. Freud w tym wykładzie pokazuje że nie wyklucza on poparcia jakieś rewolucji społecznej, lecz z pewnością nie na takich zasadach jak chcę Marksistowska Rosja, chrześcijańska Europa, czy laiccy anarchiści. Freud miał coś z progresywisty, uwzględniając przy tym jednak przede wszystkim popędliwość człowieka, co jest dla niego warunkiem koniecznym. Reasumując, ta pozycja ojca Psychoanalizy jest inna od "klasycznych" - psychologicznych. To właśnie w niej jasno i dobitnie mówi nie tylko o samej psychologii lecz także o sprawach światopoglądowych i społecznych, co we wcześniejszych ujęciach tytułów związanych bezpośrednio z psychoanalizą się nie zdarzało. Ze względu na specyficzność wykładów oraz na język i styl ten tytuł oceniam na 9 gwiazdek. Końcówka nieco zaskakująca zwłaszcza dla osoby takiej jak ja która jednak ceni bardziej pobożność chrześcijańską niż rewolucję rosyjską, jednak szanuję i ten punkt widzenia ojca psychoanalizy :) Kończąc do ideału tej książce czegoś zabrakło. Czego? Na to pytanie odpowiedź znałby już tylko sam Zygmunt Freud ; )

Polecam książkę każdemu kto interesuje się psychoterapią lub psychoanalizą. Utwór napisany w sposób zrozumiały dla początkujących w temacie terapii, którzy chcieliby ją lepiej poznać, a także dla osób, które znają bliżej psychoanalizę. Jedyny mankament książki to pojawiające się błędy językowe.

Książka warta do przeczytania, chwilami, przez to że nie mam psychoanalitycznego background'u, trudna, lecz pozwoliła mi inaczej spojrzeć na zachodni sposób leczenia i jego filozofię. Chwilami książka była (moim zdaniem),zbyt stronnicza, aż nadto afirmując psychoanalizę, jednocześnie krytykując zachodnią medycynę, w tym psychiatrię. Sam autor w prologu po wielu latach od napisania zaznaczył, że mógł chwilami brzmieć za pretensjonalnie i dzisiaj ma nieco inne spojrzenie. Polecałbym zabrać się za tę książkę osobom, które orientują się w terminach psychoanalitycznych. Autor często nawiązuję do Junga.

To jedna z najważniejszych książek wybitnego socjologa Stefana Czarnowskiego (1879-1937). To lektura obowiązkowa dla tych wszystkich, którzy interesują się zagadnieniem kultury jako całości . Całości "zobiektywizowanych elementów dorobku społecznego, wspólnych szeregowi grup i z racji swej obiektywności ustalonych i zdolnych rozszerzać się przestrzennie". To książka dla tych, którzy interesują się ideą kultury, kultury wsi polskiej, kultury religijnej, zdolnościami kultury do jej trwania, odtwarzania i rozwoju.

Ważny podręcznik dla studentów pedagogiki. To nie jest powieść i nie czyta się lekko, ale mówienie, że "nudy", albo "słaby" świadczy o tym, że czytelnicy chyba nie do końca wiedzą co mają w ręce ;) Mi podręcznik bardzo się przydał. Lubiłam z nim pisać swoją pracę dyplomową. Uczyłam się z niego współczesnych prądów i kierunków, więc nie mogę narzekać. Polecam, jak ktoś zaczyna studia i chce wiedzieć nieco więcej.

Zdecydowanie bardziej wymagająca lektura niż te pisane przez Helenę Sęk czy Heszen-Niejodek, ponieważ nie jest pisana tym lekko-płynnym stylem charakterystycznym dla obu pań. Jednak o tyle ciekawsza od pozostałych akademickich opracowań o tematyce stresu i radzenia sobie, że bogata w dość szczegółowe opracowanie chemii stresu i wiele, wiele wyników aktualnych badań. Pozycja bardziej dla studentów niż praktyków.

Książka napisana w formie wywiadu. Krótkie pytania/stwierdzenia i odpowiedzi podzielone na małe podrozdziały (3-4 strony). Zrozumiały język, który szybko i przyjemnie się czyta. Dodatkowo odniesienia w przypisach aby można było bardziej zgłębić się w najbardziej interesujące kwestie.

Świetna książka. Wsparta badaniami, powoływaniem się na publikacje. Można się wiele dowiedzieć oraz popatrzyć na pewne rzeczy z innej perspektywy. "Pod tęczą Polska tworzyła swoje ego, tocząc walkę postkonserwatywnego superego z neoliberalnym id. Postkonserwatywne syperego z neoliberalnym id" "Polacy deklarują (Czapiński, 2013),że najważniejszymi dla nich wartościami są zdrowie, rodzina, udane małżeństwo oraz dzieci, jednak wartości te na przestrzeni ostatniej dekady systematycznie tracą na znaczeniu, podczas gdy coraz ważniejsze stają się praca i pieniądze." "Ciekawsze jednak są wyniki pierwszej tury, pokazujące, że zamiast dwóch są teraz trzy, niemal równoliczne Polski, reprezentowane przez dotychczasowego prezydenta Bronisława Komorowskiego (33,77% głosów),Andrzeja Dudę (34,76% głosów) oraz Andrzeja Kukiza, antysystemowego rockmana (20,88% głosów). Łącznie Kukiz i pozostali kandydaci zebrali 31,47% głosów." "W miesiącu poprzedzającym katastrofę 31% ankietowanych przez CBOS oceniło działalność prezydenta Lecha Kaczyńskiego dobrze, 58% źle, 11% nie miało zdania. W maju 2010 roku, czyli miesiąc po katastrofie, 65% ankietowanych Polaków oceniło działalność Lecha Kaczyńskiego pozytywnie (CBOS, czerwiec 2010, s. 3)."

Dwie nerwice dziecięce jest VI tomem dzieł Zygmunta Freuda. W tym Tomie poznajemy 2 nerwice dziecięce. Są to historie "Małego Hansa" i tak zwanego "człowieka wilka". Są to przypadki najsłynniejsze w psychoanalizie. Freud dzięki nim pokazuje że analiza nerwic dziecięcych wzajemnie się uzupełnia ale także jak wielką siłą jest nieświadomość. Ten Tom jest specyficzny ale bardzo dobry. Możemy zobaczyć w nim jak mniej więcej przebiegała analiza najsłynniejszych przypadków u profesora Freuda. Warto zaznaczyć że były to przypadki trudne, o które spór trwa nawet dziś. Mimo tego Freud, naprawdę dobrze sobie z nimi poradził.

Na początku tej książki nie lubiłam. Irytowały mnie wyróżnione fragmenty, bo lubię sama znajdować smaczki. Potem odkładałam ją, denerwował mnie język: nieco bardziej skomplikowany o niczym... W przeciwieństwie do książek Antoniego Kępińskiego gdzie chłonęłam wiedzę, stąd wyniosłam niewiele. A szkoda, bo temat fajny. Krótke rozdziały też są minusem, pytania są zadane, a odpowiedzi często brak. Mam niedosyt. Jest jednak 7/10. Dlaczego? Bo zaznaczyłam wiele fragmentów, bo jednak można znaleźć tu mądrości i rzucenie nowego światła na daną grupę społeczną, bo w niektórych momentach dojrzałam swoje dawne błędy.

Drogi czytelniku, To wartościowa pozycja z serii zagadnień socjologicznych, która prowadzi nas od czasów starożytności do współczesnego Nowego Jorku badając wpływ ciała na kształt urbanistyki. Bardzo ciekawy wolumin aby przerobić urbanistyczną lekcję historii.

Lektura tej książki przyniosła mi nie tylko wiele wiedzy, ale też wiele inspiracji i pytań na które teraz mogę poszukiwać odpowiedzi. Uważam, że inspirowanie powinno być jednym z głównych zadań literatury, a zwłaszcza literatury zajmującej się nauką. Ta książka doskonale wypełnia tę rolę.

Bardzo dobra książka która potwierdza już dość dobrze już znaną prawdę na świecie o tym że to głównie patologiczni i agresywni rodzice stosujący nadużycia w stosunku do dziecka stoją za późniejszymi problemami tego człowieka które odzwierciedlają się w różnych nałogach, skłonnościach samobójczych, depresji, PTSD i innych zaburzeniach. Mam nadzieję że ostatnie zmiany w polskim prawie ukrócą przestępczy proceder patologicznych rodziców i dadzą skuteczną ochronę dzieciom. Dzięki.

Kompletnym przypadkiem odkryłam, że jestem WWO i ta książka była jak światełko w ciemności. Zawsze czułam się inna, jakbym nigdzie nie pasowała, mówiono mi, że przesadzam, że wymyślam, wyolbrzymiam, a tym czasem okazało się, że wszystko rzeczywiście jest dla mnie zbyt duże i mam problem, by sobie z tym poradzić. To nie był mój wymysł tylko moja budowa układu nerwowego. Ta książka pokazała mi, że nie oszalałam, że wszystko jest ze mną w porządku, że nie potrzebuję naprawy. Napisana zrozumiałym i przystępnym językiem, nawet dla osoby, która o psychologii ma niewielką wiedzę. Polecam każdemu, kto ma w swoim otoczeniu lub jest osobą wysoko wrażliwą!