Bruno, gdzie jesteś?

INKA, PORZUCOEN SZCZENIĘ” "Inka, porzucone szczenię" - to książka dla wszystkich, którzy kochają zwierzęta, którzy nie wyobrażają sobie życia bez milusińskich, którzy szanują przyrodę i zawsze zachwycają się pięknem otaczającego świata. Po takie książki sięgam z sentymentu i tęsknoty za literaturą dziecięcą i młodzieżową, która przez lata kształtowała mnie i moje serce, mój sposób myślenia, widzenia i odczuwania świata. Zwierzęta przez lata stanowiły bardzo istotny wpływ na moją wrażliwość, wszystkie książki czy lektury, jak "Łysek z pokładu Idy", "Nasza szkapa", Lassie, wróć!", "O psie, który jeździł koleją", "Był sobie pies", "Hachiko. O psie, który czekał" i wiele, wiele innych wyryły się na zawsze w moim sercu, zatem, gdy gdzieś zobaczę jakąś książkę o pieskach czytam i się wzruszam. Nie inaczej było z historią porzuconych w kartonie trzech szczeniąt, które znalazła Zosia idąca ze swoją ciocią Jolą do pracy do schroniska. Dziewczynka dzielnie pomagała cioci, a tym razem miała okazję zobaczyć, jak trudna jest opieka nad porzucanymi szczeniętami, które ktoś po prostu wywalił na zimną mroźną noc. Zosia bardzo to przeżywała, to ona nadała małym pieskom wdzięczne imiona: Cziko, Riko i Inka - jej ulubienica. Najmniejsza i najbardziej krucha suczka z trojga rodzeństwa ledwo przeżyła, dzięki dużemu zaangażowaniu Zosi, która ogrzewała pieska i karmiła smoczkiem, udało się uratować Inkę. Nikogo nie zdziwił fakt, że Zosia bardzo zżyła się z pieskami, pokochała je, zwłaszcza Inkę ale wiedziała, że jej mama nie zgodzi się na przygarniecie pieska do domu, tym bardziej, że jej starsza siostra gimnazjalistka Kinga boi się psów z uwagi na incydent z przeszłości. Zosia tylko przygląda się jak małe pieski rosną, jak się rozwijają i jak przychodzą do schroniska ludzie zainteresowani zabraniem szczeniąt, między innymi jej przyjaciółka Blanka. Zosia była tak bardzo smutna, że być może jej najbliższa koleżanka zabierze Inkę, aż serce jej pękało. Dziewczynki nie potrafiły nawet rozmawiać. Wszystko jednak, jak to w takich miłych książkach, ma swój szczęśliwy finał. Przeczytajcie i się dowiecie. Książka oczywiście przyciągnęła też moją uwagę swoją przepiękną okładką, ponieważ ten piesio - Inka, wygląda identycznie, jak moja mała "Kropeczka". No musiałam przeczytać tę książkę i jestem z tego powodu bardzo szczęśliwa. Wzruszałam się, podziwiałam ilustracje i przekazałam oczywiście dzieciom do czytania. Książka bardzo pomocna dla dobrego rozwoju dziecka, ma duże litery do samodzielnego czytania. Dzieci przeżyją niesamowite chwile podczas poznawania historii szczeniąt, szczególnie Inki, która też najlepiej poczuła się w obecności Zosi. To historia jakich wiele w życiu, właśnie tak rodzą się najpiękniejsze relacje człowieka ze zwierzętami na całe życie. Jedna z najpiękniejszych przyjaźni, wierności. Serdecznie polecam książkę o porzuconych pieskach. Uczy empatii, wrażliwości, tego jak ważna jest opieka nad psem, czym jest praca w schronisku, że nie należy porzucać zwierząt, że każdy zasługuje na miłość, na swój dom i ciepły kąt i co najważniejsze, że marzenia się spełniają!! Miłej lektury 😊

Trzy opowieści o kotach łączy chwilowy pobyt w Przytulisku Marty Zakrzewskiej, której pomaga nastoletnia Aneta. Pełne ciepła miejsce dla zwierząt daje im nadzieję na spokojną teraźniejszość, odpowiednią opiekę lekarską, troskę ludzi i nadzieję na prawdziwy dom. Pierwsza opowieść pokazuje nam koteczkę trafiającą w ręce bogatego, rozkapryszonego chłopca, którego rodzice zajęci swoimi sprawami nie mają ani siły, ani czasu, ani ochoty na zajęcie się własnym dzieckiem, a tym bardziej zwierzakiem. Kiedy mała, puchata pupilka nudzi się chłopcu zapomina ją nakarmić, sprzątać po niej, a przed wyjazdem na wakacje porzuca ją. Koteczka poznaje przedstawicielkę swojego gatunku i jej niezwykły dom: antykwariat. Niestety miłość do chłopca sprawia, że opuszcza Safonę i wędruje w poszukiwaniu swojego właściciela i przypadkowo trafia do prowadzonego przez małżeństwo emerytów domowego schroniska, które ma pomóc przepełnionemu schronisku. Wakacje są czasem, kiedy wiele zwierzaków traci domy, dlatego kotów bardzo szybko przybywa i tu. Na szczęście znajdują się dobrzy ludzie marzący i potrzebujący kociaki. Drobinka staje się kotka terapeutką dla innego kota i sprawia, że w domu znowu jest radośnie. Przypadek sprawia, że ma ona okazję jeszcze raz spotkać Safonę mieszkającą w antykwariacie i opowiedzieć jej swoje losy. Grafit jest bohaterem kolejnej opowieści. Przeprowadzka jego rodziny kończy się dla niego niechcianym rozstaniem i to wcale nie dlatego, że zostaje porzucony, ale przez swój popłoch wywołany zamieszaniem. Długa wędrówka zimą sprawia, że trafia do fabryki bombek skąd wyrusza ciężarówką do miasta, co którego przeprowadziła się rodzina, tam włóczy się po ulicach, trafia pod opiekę rudego kocura i przez przypadek do schroniska, dzięki czemu może stać się najwspanialszym prezentem Gwiazdkowym dla… swojego ukochanego właściciela. Rudy, dziki bohater też zyskuje nowy dom i rodzinę. Historia Bezy jest nieco odmienna. Kotka nigdy nie miała ludzkiej rodziny. Mama urodziła ją w piwnicy i dobrze chowała się przed ludźmi Wędrując po mieście gubi swoją kocią rodzinę i trafia do schroniska. Przypadek sprawia, że schorowana kotka zostaje wybrana przez dziewczynkę marzącą o swoim kotku. Niestety musza czekać na wspólne zamieszkanie, ponieważ zwierzak jest chory. Po zamieszkaniu ze swoją panią Beza czasami ucieka. Pewnego dnia znika na dłużej. Poszukiwania dziewczynki są długie i wytrwałe, a do tego kończą się nie tylko znalezieniem kota, ale i nowej przyjaciółki jeżdżącej na wózku. Proste, piękne opowieści pełne serca, dobroci, sprawiają, że mali czytelnicy stają się wrażliwsi na otoczenie. Pokazane wzorce współpracy, empatii sprawiają, że dzieci otrzymują wielką lekcję, z której mogą wyciągnąć wnioski sprawiające, że będą lepsi nie tylko dla zwierząt. Konieczność pomagania słabszym uczy, że nie wolno nikogo traktować przedmiotowo, że każdy jest interesujący taki jaki jest, z bagażem wad i zalet. Kolejny ważny wniosek to podbudowanie wiary w siebie i swoje możliwości. Dzieci odkryją, że wcale nie są tak słabe i mogą pomagać innych, a przez to uczyć się samodzielności i otwartości. Całość oprawiono w grubą okładkę, wzbogacono interesującymi szkicami. Niedługie rozdziały wydrukowano dużymi literami, dzięki czemu czytanie staje się przyjemniejsze. Pozornie bardzo gruba książka dzięki połączeniu trzech opowieści staje się doskonałym ćwiczeniem pamięci małych czytelników. Wielkim plusem jest prosty język i strona czynna zdań, przez co czytanie sprawia przyjemność. „Kto mnie przytuli?” to świetna lektura do słuchania dla przedszkolaków oraz bardzo interesująca książka dla dzieci w wieku szkolnym.

Czy może być coś gorszego niż złamana noga na początku wakacji, gdy mamy dziesięć lat? Dla Madzi oznacza to niemożność wyjazdu z najlepszą przyjaciółką na wieś, ale też brak możliwości korzystania z najlepszych atrakcji w mieście. Załamanej dziewczynce humor poprawia czarno-biały kotek, który niespodziewanie pojawia się w życiu małej bohaterki. Płomyk nie jest zwyczajnym kotkiem. Jest magicznym, zwierzęcym księciem, dziedzicem Lwiego Tronu. By odzyskać siłą odebrany tron musi nabrać olbrzymiej, magicznej mocy. Może to osiągnąć tylko ukrywając się pod postacią zwykłego kotka. Właśnie w takiej postaci pojawia się w parku, w którym siedzi Madzia. Dziewczynka przygarnia kotka przez co zyskuje prawdziwego przyjaciela. To niewiarygodne, jak taka mała, puszysta kuleczka może odmienić życie dziecka. Madzia odżyła. Opieka nad kotkiem sprawiła, że dziewczynka już się nie nudziła, a złamana noga przestała jej doskwierać. Szybko okazało się, że te wakacje wcale nie będą takie złe. Madzia w krótkim czasie poznaje Helę, opiekującą się Burzą - magicznym pieskiem. Dziewczynki mogą teraz dzielić się swoimi tajemnicami, wspierać się i wspólnie spędzać lato. Dzieci w wieku młodszoszkolnym uwielbiają książki o zwierzątkach, a w szczególności o kotkach i pieskach. Tu mamy ich ulubionych bohaterów i szczyptę magii. Ponadto książka pokazuje jak rodzi się prawdziwa przyjaźń, daje nadzieję na poprawę sytuacji gdy jest nam źle, uczy wrażliwości i empatii oraz pozwoli choć częściowo zaspokoić potrzebę posiadania pupila. Duża, wyraźna czcionka ułatwia samodzielne czytanie młodszym uczniom. Prosty, przystępny język pomaga w zrozumieniu tekstu. Polskie imiona powodują, że przedstawiona w książce historia staje się bliższa czytelnikowi i łatwiej można się utożsamić z bohaterkami. Jestem przekonana, że książka spodoba się zarówno dziewczynkom, jak i chłopcom.

Trzy opowieści o kotach łączy chwilowy pobyt w Przytulisku Marty Zakrzewskiej, której pomaga nastoletnia Aneta. Pełne ciepła miejsce dla zwierząt daje im nadzieję na spokojną teraźniejszość, odpowiednią opiekę lekarską, troskę ludzi i nadzieję na prawdziwy dom. Pierwsza opowieść pokazuje nam koteczkę trafiającą w ręce bogatego, rozkapryszonego chłopca, którego rodzice zajęci swoimi sprawami nie mają ani siły, ani czasu, ani ochoty na zajęcie się własnym dzieckiem, a tym bardziej zwierzakiem. Kiedy mała, puchata pupilka nudzi się chłopcu zapomina ją nakarmić, sprzątać po niej, a przed wyjazdem na wakacje porzuca ją. Koteczka poznaje przedstawicielkę swojego gatunku i jej niezwykły dom: antykwariat. Niestety miłość do chłopca sprawia, że opuszcza Safonę i wędruje w poszukiwaniu swojego właściciela i przypadkowo trafia do prowadzonego przez małżeństwo emerytów domowego schroniska, które ma pomóc przepełnionemu schronisku. Wakacje są czasem, kiedy wiele zwierzaków traci domy, dlatego kotów bardzo szybko przybywa i tu. Na szczęście znajdują się dobrzy ludzie marzący i potrzebujący kociaki. Drobinka staje się kotka terapeutką dla innego kota i sprawia, że w domu znowu jest radośnie. Przypadek sprawia, że ma ona okazję jeszcze raz spotkać Safonę mieszkającą w antykwariacie i opowiedzieć jej swoje losy. Grafit jest bohaterem kolejnej opowieści. Przeprowadzka jego rodziny kończy się dla niego niechcianym rozstaniem i to wcale nie dlatego, że zostaje porzucony, ale przez swój popłoch wywołany zamieszaniem. Długa wędrówka zimą sprawia, że trafia do fabryki bombek skąd wyrusza ciężarówką do miasta, co którego przeprowadziła się rodzina, tam włóczy się po ulicach, trafia pod opiekę rudego kocura i przez przypadek do schroniska, dzięki czemu może stać się najwspanialszym prezentem Gwiazdkowym dla… swojego ukochanego właściciela. Rudy, dziki bohater też zyskuje nowy dom i rodzinę. Historia Bezy jest nieco odmienna. Kotka nigdy nie miała ludzkiej rodziny. Mama urodziła ją w piwnicy i dobrze chowała się przed ludźmi Wędrując po mieście gubi swoją kocią rodzinę i trafia do schroniska. Przypadek sprawia, że schorowana kotka zostaje wybrana przez dziewczynkę marzącą o swoim kotku. Niestety musza czekać na wspólne zamieszkanie, ponieważ zwierzak jest chory. Po zamieszkaniu ze swoją panią Beza czasami ucieka. Pewnego dnia znika na dłużej. Poszukiwania dziewczynki są długie i wytrwałe, a do tego kończą się nie tylko znalezieniem kota, ale i nowej przyjaciółki jeżdżącej na wózku. Proste, piękne opowieści pełne serca, dobroci, sprawiają, że mali czytelnicy stają się wrażliwsi na otoczenie. Pokazane wzorce współpracy, empatii sprawiają, że dzieci otrzymują wielką lekcję, z której mogą wyciągnąć wnioski sprawiające, że będą lepsi nie tylko dla zwierząt. Konieczność pomagania słabszym uczy, że nie wolno nikogo traktować przedmiotowo, że każdy jest interesujący taki jaki jest, z bagażem wad i zalet. Kolejny ważny wniosek to podbudowanie wiary w siebie i swoje możliwości. Dzieci odkryją, że wcale nie są tak słabe i mogą pomagać innych, a przez to uczyć się samodzielności i otwartości. Całość oprawiono w grubą okładkę, wzbogacono interesującymi szkicami. Niedługie rozdziały wydrukowano dużymi literami, dzięki czemu czytanie staje się przyjemniejsze. Pozornie bardzo gruba książka dzięki połączeniu trzech opowieści staje się doskonałym ćwiczeniem pamięci małych czytelników. Wielkim plusem jest prosty język i strona czynna zdań, przez co czytanie sprawia przyjemność. „Kto mnie przytuli?” to świetna lektura do słuchania dla przedszkolaków oraz bardzo interesująca książka dla dzieci w wieku szkolnym.

Tina Nolan to autorka, jak na razie 11-tomowej serii, w której głównymi bohaterami są różne zwierzęta - koty, psy, konie, kaczka, królik, lis. Ewa i Karol Mareccy wraz ze swoimi dziećmi Ewą i Karolem prowadzili schronisko ,,Cichy kąt", gdzie oferowali pomoc i opiekę wszystkim potrzebującym zwierzętom. Kolejnym psem, który potrzebował ich pomocy była Łatka, którą ktoś zostawił przed ich domem w kartonie. Byli pewni, że ktoś po prostu ją porzucił, jednak postanowili to sprawdzić. Cenię sobie i uwielbiam wszelkiego rodzaju książki o zwierzętach. Najbardziej lubię te o kotach, jednak nie mogę wciąż o nich czytać. Zdecydowałam się na zakup serii ,,Na pomoc zwierzakom", gdyż spodobała mi się różnorodność bohaterów oraz przepiękne wydanie. Cena także nie jest zbyt wygórowana, więc zakupiłam. Minęło sporo czasu zanim zabrałam się za lekturę, jednak zaręczam, że było warto to zmienić. Nie zawsze wszystko układa się tak, jakbyśmy chcieli. Nie wszystkie zwierzęta mogą mieć dobrych właścicieli, ciepły kąt i miskę strawy, gdy tego zapragną. Seria ukazuje, że warto przygarniać zwierzęta ze schronisk, dbać o nie, będąc np. wolontariuszem. Tak niewiele potrzeba, by komuś pomóc. Przyznam szczerze, że nie czuję się na siłach, by chodzić do schroniska, pewnie chciałabym przygarnąć stamtąd wszystkie kotki :) Można jednak pomóc także w inny sposób, wpłacając pieniądze na dane miejsce. ,,Łatka - niechciany szczeniak" to pierwszy tom serii, warte uwagi młodych czytelników oraz miłośników zwierząt. Dość duża czcionka oraz ilustracje dość znacznie przyśpieszają czytanie. Ja taką książeczkę czytam raptem pół godziny. Odnośnie ilustracji są one trochę inne, niż w książkach z innych serii. Wyraźnie widać, jakby zostały narysowane pociągnięciem ołówka, nie są jakieś wyidealizowane. Ja przeczytałam już 4 tomiki, o których będę pisała na dniach, a w planach mam pozostałe 7. Już nie mogę się doczekać ich lektury! Moja ocena: 5,5/6

Całkiem przyjemna lektura dla nieco starszych dzieci. Książkę czyta się szybko, jest interesująca i czytelnik chce się dowiedzieć, co będzie dalej. Ewa i Karol to dzieci, których rodzice prowadzą schronisko Cichy Kąt. Mają tam wiele różnych zwierzaków i na wszystkie sposoby szukają dla nich nowych idealnych domów. Dlatego zdecydowali się na Dzień Otwarty, a dodatkową atrakcją miały być odwiedziny znanego piłkarza, który sam niedawno adoptował od nich kotka. Wszystko wygląda wspaniale, ale tuż przed Dniem Otwartym okazuje się, że nie będzie tak łatwo... Historia wciągnęła moją sześcioletnią córkę, książeczkę przeczytałyśmy na dwa razy, bo nie tak ją zainteresowała. Mam jednak wrażenie, że w książce jest mniej zwierzaków (a tego się spodziewałyśmy),a więcej sensacji.

Przyznajcie się, kto pamięta jeszcze "Teleranek"? Tak, tak, ja należę do dinozaurów Instagrama 😂😂😂 i wyczekiwałam na ten program w niedzielny poranek. A pamiętacie akcję z niewidzialną ręką? Jeśli nie- nic nie szkodzi Cecylka Knedelek też na początku nie znała jej zasad. Kiedy na strychu odnalazła pamiętnik Eleonory nie wiedziała nic na ten temat. Całe szczęście pani Ludmiła wszystko wyjaśniła zarówno jej, jak i gąsce Walerce 🙂I tu zaczynają się przygody... --------------------------------------- Muszę się przyznać, że zachwyciłam się totalnie tą książką. Był moment, że ustawiłam ją w hierarchii wyżej nawet od Tappiego 🙈, ale później uznałam, że zweryfikuję to z innymi częściami z tej serii 🙂 ----------------------------------------- Książka napisana jest tak przyjemnie, że czyta się jednym tchem. Opowiada, jak dzieci mogą pomagać innym, poruszając temat wolontariatu. Pokazuje jak wielką radość może przynosić bezinteresowność. A kiedy ją czytacie czujecie się jakbyście jedli ciasteczko z leśnymi poziomkami. Dlaczego? Sami sprawdźcie 😉

Aaaa! Moja dusza psiary jest w pełni usatysfakcjonowana tą książką! Dobrze, że nie dojrzałam na fotografii okładki dopisku „Polscy pisarze/psiarze dzieciom”, bo pewnie bym jako osoba w wieku mocno dojrzałym nie kupiła, ale zapewniam, że i osoby dorosłe mogą te 15 opowiadań bez ujmy dla intelektu przeczytać. Piękna polszczyzna (np. określenie psa jako „biało-złota zamieć czystej radości”),piękny styl, ładne kolorowe ilustracje, twarda oprawa – słowem piękne wydanie. Treść opowiadań - większość autentyczna, o własnych lub obserwowanych psach, o ich niezwykłej intuicji, uczuciowości i radości - ogrzewa serce. Opowiadania na zamówienie wydawcy napisali nastepujący autorzy: Agnieszka Frączek, Zuzanna Orlińska, Paweł Wakuła, Renata Piątkowska, Barbara Kosmowska, Katarzyna Terechowicz, Wojciech Cesarz, Grażyna Bąkiewicz, Marcin Pałasz, Joanna Papuzińska, Anna Czerwińska-Rydel, Kalina Jerzykowska, Katarzyna Ryrych, Barbara Gawryluk, Grzegorz Gortat, Barbara Stenka. Bardzo polecam, nie tylko psiarzom!

Ela na plaży obserwuje kolegę, który robi pompki i sprawdza swoje bicepsy. Antek szykuje pociski z piasku. Ela myśli że to pączki chce się bawić z kolegą. Niestety słyszy "Wojna nie jest dla dziewczyn!" W rozmowie z tatą słyszy, że wojna nie jest dla dzieci. Wtedy jest zadowolona dodatkowo miłość taty i jego siła uspakajają dziewczynkę. Po kilku miesiącach rzeczywistość jest już zgoła inna. Taty nie ma w domu, mama całymi dniami pracuje w szpitalu, a na Elę spada przeogromna tajemnica. Ponowne spotkanie dzieci w czasie Powstania Warszawskiego jest dość zaskakujące dla obojga. II wojna światowa ukazana w taki sposób, że dzieci zadają pytania i proszą o dalsze losy bohaterów. Polecam.

Książka przedstawia nam historię dzieciństwa Szymona. Poznajemy go tuż przed wybuchem II wojny światowej, gdy z kolegą Dawidem bawią się pistoletami. Gdy Niemcy przekraczają granicę, życie dzieci (i dorosłych także) ulega diametralnej zmianie. Szymek traci tatę, bomba niszczy jego dom. Cała moja rodzina nosiła takie opaski z gwiazdą – podjął opowieść – Na początku nawet się cieszyłem, bo ta gwiazda mi się podobała, ale nie powiedziałem tego głośno. [...] – Chodzi o to, żeby Niemcy na pierwszy rzut oka wiedzieli, kto spośród ludzi na ulicy jest Żydem – wyjaśniła mi Chana – Żyda mogą bez żadnego powodu uderzyć, przewrócić, a nawet zastrzelić. /str. 12/ Gdy powstaje getto, chłopiec trafia do niego, podobnie jak inne żydowskie rodziny. Szymek cierpiał głód i zimno, ale ważne dla niego było to, że jest nadal z rodziną. Ale pewnego dnia i to się zmienia... Pojawia się ciocia Jolanta. Szymek zmienia się wtedy w Stasia. Miał swoją prawdziwą mamę, ale pojawiły się także nowe - Jolanta, Maria, Anna i Pola. Wszystkie moje mamy to książka, która pojawiła się w serii Wojny dorosłych - historie dzieci, w której różni Autorzy pokazują nam trudną rzeczywistość widzianą oczami dziecka. W publikacji pojawiają się prawdziwe osoby - Szymek to Szymon Bauman, chłopiec uratowany przez Irenę Sendlerową, czyli Jolantę. Publikacja przybliża nam historię II wojny światowej, pokazuje jak żyli ludzie podczas Holokaustu. Pokazane są zakazy i represje jakie wprowadzili Niemcy, ale także osoby, które pokazały swoje dobre serce. Historia pokazana jest oczami dziecka, czasami samo nie rozumie co do końca się dzieje i po swojemu tłumaczy sobie świat. To pomaga, bo tak prawdę mówiąc my nadal, po tylu latach po wojnie, nie jesteśmy jej do końca zrozumieć. Książka przybliża ważne tematy - wojnę, dobro, zło, tolerancję - dzieciom i dorosłym. Poza tym okraszona jest cudownymi ilustracjami Macieja Szymanowicza, do którego prac mam słabość.

Świetna książka. Dziewczynki znowu przeżyły niesamowitą przygodę w Nibylandii we mgle. Katty ze swoim nowym przyjacielem koniem, którego nazwała Chmurka, wyruszyły razem w podróż po Nibylandii. Jej przyjaciółki bardzo się o nią martwią i wyruszają z wróżką wodną (Mgiełką) na poszukiwania.

Jako młodsza dziewczynka całkiem lubiłam tą serie, była miła i przyjemna, choć główna bohaterka wydawała mi się być trochę egoistyczna w chęci bycia tą najlepszą, ale mimo wszystko dobrze się przy tych książkach bawiłam. Książki były lekkie, krótkie i dobrze mi się je czytało bo były zabawne i napisane z humorem, więc seria ogólnie była pozytywna i fajna.

Książka opowiada o dziewczynce Małgosi i o jej kotku Trufelku. Razem mają wiele przygód. Więc .. jak kotek zniknął Małgosia była zawiedziona i starała się odzyskać kotka. Małgosia ma też klub który nazywa się "Klub kociaków słodziaków" Ten klub założyła Lila, przyjaciółka Małgosi. W klubie występują przyjaciółki Małgosi Lila, Ania, Maja, Ela, Róża. Nie chciałabym Wam zdradzić niczego ,ale mogłabym podpowiedzieć,że na końcu bajki Trufelek się odnalazł ♥! Myślę, że może kiedyś znowu wypożyczę tę książkę i znowu powspominam!

W obliczu wojny mało kto myśli o tym przez co przechodzą i co czują w tej sytuacji dzieci. "Hebanowe serce" opisuje uciążliwą i śmiertelnie niebezpieczną ucieczkę Omenki i jego mamy z wioski zaatakowanej przez bezwzględnych żołnierzy. Muszą najpierw przemierzyć nieprzyjazną Saharę, a potem gniewne morze. Omenka śniąc na przepełnionej łodzi wspomina przyjaciół z wioski, spotkania pod mangowcem, lekcje alfabetu... Desperacko chwyta się resztek snu chcąc uniknąć powrotu do rzeczywistości, bezlitośnie palącego słońca i piekącego pragnienia w ustach. Ku przerażeniu uchodźców, opłacony przez nich sternik niepostrzeżenie opuszcza łódź, która teraz dryfuje targana prądami na wzburzonym morzu. Powoli tracą nadzieję na dotarcie do Lampedusy. Jedynie mały drewniany żołnierzyk trwa na posterunku, z mocno bijącym hebanowym sercem, wypatruje niebezpieczeństw. Czy Omenka z mamą i pozostałymi pasażerami łodzi dotrą żywi do celu? Czy chłopiec jeszcze kiedyś zobaczy swego ojca? Poruszająca opowieść przedstawiająca najmroczniejsze oblicze każdej wojny, jakim jest cierpienie dzieci. Niesamowite ilustracje nadają książce niepowtarzalnego klimatu. Książka ta została nagrodzona w IV Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren na współczesną książkę dla dzieci i młodzieży, zorganizowanym przez Fundację "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom" pod honorowym patronatem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Biblioteki Narodowej, Rzecznika Praw Dziecka i Ambasady Szwecji.

Książka "12 ważnych opowieści" zabiera nas do zbioru różnych ważnych spraw dla dzieci: - O szczęściu, czyli o tym, jak dobrze mieć bliskich, - O samodyscyplinie, czyli jak zmienić swoje życie w tydzień, - O pięknie, czyli nie chcę być krasnalem, - O odpowiedzialności, czyli bardzo poważnej sprawie, - O sprawiedliwości, czyli o Patyku, Poli, dwóch siekaczach i dziurkach w waflu, - O przyjaźni, czyli o długich rozmowach za pomocą latarek i kredek, - O miłości, czyli nic takiego się nie stało, - O odwadze, czyli o długim, ciemnym korytarzu, - O dobroci, czyli o mocarzu Michale, - O szacunku, czyli udku kurczaka, - O mądrości, czyli o zamienianiu kwaśnej cytryny w słodką lemoniadę. Wszystkie historyjki opatrzone są pięknymi ilustracjami. To doskonała pomoc dla nauczycieli i rodziców, a dzięki niej trudne sprawy stają się proste i zrozumiałe.

Sympatyczna historia dziewczynki i słonia, który z nią zamieszkał przez pewien czas w Anglii. Opowieść raczej mocno baśniowa. Do połowy czytało mi się bardzo dobrze, wręcz oceniałam książkę na 8. Potem trochę mnie znudziło. Dobra lektura dla dzieci mniej więcej 6-9 letnich, które nie oczekują realistycznych historii.

Wojna oczami małej dziewczynki. Asiunia zadaje pytania - czasem naiwne, czasem trafne (jak to dzieci) i wyłapuje zabawne anegdoty w trudnej wojennej rzeczywistosci. Bohaterka jest uważna i próbuje jak najwiecej zrozumieć, tylko jak dziecko ma zrozumieć coś tak niezrozumiałego jak wojna... Jak pisze psycholog cytowana na okładce, Asiunia 'pozwoli rodzicom poważnie porozmawiać z dziećmi o wojnie, nie wykraczając poza bezpieczne obrazy i emocje.'

„Zezia zaczęła wspominać wspólne chwile z Julką. Było tego naprawdę mnóstwo. Pierwsze spotkanie na placu zabaw, gdy Zezia nie chodziła jeszcze do szkoły. Dzięki znajomości dziewczynek poznały się przecież Mama Zezi z Mamą Julki i zostały wielkimi przyjaciółkami. To Mama Julki pomogła Mamie Zezi znaleźć pracę w banku. Zezia zaczęła wyliczać wspólne chwile w szkole, w czasie wakacji, w każdy łikend. W końcu Zezia gorzko zapłakała. Agata przytuliła młodszą przyjaciółkę. „Trzeba to wypłakać, pożegnać i cieszyć się tym, co jest teraz” – powiedziała Agata po chwili. I to była prawda”. Dlaczego mając ponad 42 lata sięgnęłam po książkę Agnieszki Chylińskiej „Zezia, Giler i Oczak”? Bo czytałam wiele pozytywnych opinii na temat przygód Zezi i skusiło mnie nazwisko autorki, którą pamiętam z moich młodych lat (tych naprawdę młodych, nie obecnych),jako zbuntowaną nastolatkę śpiewającą rockowe piosenki. Byłam ciekawa, jak była wokalistka zespołu O.N.A. i autorka tekstów sprawdzi się jako autorka książek dla dzieci. „Zezia, Giler i Oczak” to bardzo ciepła, zabawna i mądra opowieść o Zezi i jej rodzinie. Jest cała seria o tej rezolutnej bohaterce, mi akurat wpadła w ręce druga część, w której rodzina Zezików przeprowadza się daleko od Warszawy, a na świat przychodzi drugi brat Zezi. To piękna i wzruszająca książka dla małych, ciut większych i wszystkich tych, którzy chcą przypomnieć sobie, jak wygląda świat widziany oczami dziecka. Miła i wrażliwa Zezia, wyjątkowy, niezwykły i szczególny Giler, uśmiechnięty Oczak oraz kotka Idźstąd to towarzystwo, którego nie da się nie lubić! P.S. Idźstąd jako imię dla kotki ubawiło mnie do łez!