O dwóch takich, co ukradli księżyc

„O dwóch takich, co ukradli księżyc” Kornela Makuszyńskiego to pełna humoru i przygód opowieść o bliźniakach Jacku i Placku, którzy marzą o łatwym życiu i postanawiają ukraść księżyc. W trakcie podróży chłopcy przekonują się jednak, że chciwość i lenistwo nie prowadzą do szczęścia. Autor w zabawny sposób pokazuje, jak ważna jest praca, dobro i rodzina. To mądra i pouczająca książka, która bawi, ale też uczy odpowiedzialności.

„O dwóch takich, co ukradli księżyc” Kornela Makuszyńskiego to pełna humoru i przygód opowieść o bliźniakach Jacku i Placku, którzy marzą o łatwym życiu i postanawiają ukraść księżyc. W trakcie podróży chłopcy przekonują się jednak, że chciwość i lenistwo nie prowadzą do szczęścia. Autor w zabawny sposób pokazuje, jak ważna jest praca, dobro i rodzina. To mądra i pouczająca...

Kornel Makuszyński to autor, którego zna każde dziecko. Każdy z nas pamięta Koziołka Matołka, który wędrował szukając Pacanowa, albo "Awanturę o Basię" czy "Szatana z siódmej klasy".
"O dwóch takich, co ukradli księżyc" to jedno z mniej znanych dzieł Makuszyńskiego. Jest to opowieść o narodzinach i dojrzewaniu dwóch podobnych do siebie chłopców - Jacka i Placka. Chłopcy urodzili się w Zapiecku, bardzo biednym, ale pobożnym i wyjątkowo spokojnym mieście. Dopiero narodziny bliźniaków sprowadziły do niego hałas i chaos. Obaj chłopcy mieli serca z kamienia, każdemu wyrządzali przykrość albo krzywdę. Opuścili swe miasteczko w gniewie, oburzeni, że matka kazała im po śmierci ojca pracować. Wyruszyli w świat szukać miejsca, gdzie nikt nie musi urabiać rąk po same łokcie. Wszyscy są bogaci i szczęśliwi.
Ta podróż pozwoliła im nie tylko dojrzeć, ale również spojrzeć inaczej na całe dotychczasowe życie. Za swoje lenistwo bohaterowie zostają więc ukarani... pracą oczywiście. Ale pracą niewolniczą, pracą ponad siły, bez urlopu i bez sensu. Mniej więcej od tego momentu dokonuje się przemiana: i bohaterów, i czytelnika.
Książka jest też pochwałą matczynej miłości, miłości bezwarunkowej, gotowej na wszystko, gotowej znieść największe cierpienia zgotowane jej przez niewdzięczne dzieci.
Miłość, szacunek, dobroć, piętnowanie złego zachowania to motywy przewodnie klasyki literatury dziecięcej. Myślę, że książkę tą powinny przeczytać współczesne dzieci i młodzież, które podchodzą do życia w bardzo materialny sposób. Polecam!

Kornel Makuszyński to autor, którego zna każde dziecko. Każdy z nas pamięta Koziołka Matołka, który wędrował szukając Pacanowa, albo "Awanturę o Basię" czy "Szatana z siódmej klasy".
"O dwóch takich, co ukradli księżyc" to jedno z mniej znanych dzieł Makuszyńskiego. Jest to opowieść o narodzinach i dojrzewaniu dwóch podobnych do siebie chłopców - Jacka i Placka. Chłopcy...

Książka przeczytana jeszcze w dzieciństwie. Świetny ponadczasowy morał - warto być uczciwym i pracowitym, a dobroć skierowana wobec osób na to zasługujących opłaci się. Ogólnie bardzo dobra ksiażka dla dzieci, napisana z humorem i odpowiednią dawką moralizmu. Do tego piękne ilustracje, które obrazują wędrówkę bliźniąt, by w końcu mogli odkupić swoje grzechy.

Książka przeczytana jeszcze w dzieciństwie. Świetny ponadczasowy morał - warto być uczciwym i pracowitym, a dobroć skierowana wobec osób na to zasługujących opłaci się. Ogólnie bardzo dobra ksiażka dla dzieci, napisana z humorem i odpowiednią dawką moralizmu. Do tego piękne ilustracje, które obrazują wędrówkę bliźniąt, by w końcu mogli odkupić swoje grzechy.

Świetna powieść fantastyczna z morałem że warto być dobrym dla tych którzy na to zasługują, zachwyciły mnie dziwne i niesamowite miejsca które odwiedzili chłopcy w drodze ku odkupieniu dusz i poznaniu czym jest moralność.

Świetna powieść fantastyczna z morałem że warto być dobrym dla tych którzy na to zasługują, zachwyciły mnie dziwne i niesamowite miejsca które odwiedzili chłopcy w drodze ku odkupieniu dusz i poznaniu czym jest moralność.

Cieszę się, że Empik Go odświeża dzieła Makuszyńskiego w postaci świetnie zrealizowanych audiobooków. Na pewno będę sięgać po kolejne.

Cieszę się, że Empik Go odświeża dzieła Makuszyńskiego w postaci świetnie zrealizowanych audiobooków. Na pewno będę sięgać po kolejne.

To jedna z najpiękniejszych książek mojego dzieciństwa. Polecam i nie ukrywam, że dziwi mnie tak niska nota - podejrzewam, że małą ilość gwiazdek dawali ci, którzy nie znają twórczości Kornela Makuszyńskiego.

To jedna z najpiękniejszych książek mojego dzieciństwa. Polecam i nie ukrywam, że dziwi mnie tak niska nota - podejrzewam, że małą ilość gwiazdek dawali ci, którzy nie znają twórczości Kornela Makuszyńskiego.

To jedna z tych książek, o której wszyscy słyszeli i niby ja znają i dlatego panuje przeświadczenie, że nie trzeba tego czytać.
A jest to piękna klasyczna przypowieść, którą docenia się nawet bardziej w dorosłości.
Zupełnie nie rozumiem uwag niektórych osób, że występuje tu za duża łopatologia. To jest przypowieść, legenda, a te z natury posługują się prostymi narzędziami.
Cenie wyobraźnię autora w kreowaniu postaci.

To jedna z tych książek, o której wszyscy słyszeli i niby ja znają i dlatego panuje przeświadczenie, że nie trzeba tego czytać.
A jest to piękna klasyczna przypowieść, którą docenia się nawet bardziej w dorosłości.
Zupełnie nie rozumiem uwag niektórych osób, że występuje tu za duża łopatologia. To jest przypowieść, legenda, a te z natury posługują się prostymi...

Przeczytane po raz pierwszy w podstawówce, wkrótce po „Przyjacielu Wesołego Diabła”, bardzo mnie rozczarowało, po przeczytaniu nie chciałam wracać. Treść znałam wcześniej ze słuchowiska, znacznie lepszego od książki (podobnie jak z „Pinokiem”),stąd zdziwiło mnie czemu książka nie jest wierszem, skoro słuchowisko było, a Makuszyński potrafił tak pisać (vide „Koziołek Matołek”). Ze słuchowiska (napisanego przez Krystynę Wodnicką, jak później sprawdziłam) w pamięci utkwiła mi zwłaszcza pieśń Dwunastu Zbójców:
Kiepska oj kiepska dola zbójecka
Noc w noc się bracie ze strachu trzęś
I choć masz stracha maczugą machaj
A nich ją kopnie gęś!
Noc w noc się skaradaj czatuj napadaj
Choć wolisz w cieple przycupnąć gdzieś
Kiepska oj kiepska dola zbójecka
A nich ją kopnie gęś!

werwro „Uwielbiam "Szatana z 7 klasy" i kochaną Basię Bzowską, ale "O dwóch takich..." to stanowczo nie dla mnie. Straszna książka.”
Arek
„Nie polecam tej książki.”
Agata
„Chyba jedyna książka Makuszyńskiego za którą nie przepadałam.”
Sonik
„Nie jest to najlepsza książka jaką przeczytałam 5/10”

Myśl przewodnia, w przeciwieństwie do „Przyjaciela”, w miarę jasna, dwóch łobuzów uciekłszy z domu wplątuje siebie w kolejne kłopoty, co przekazane zostało zbyt łopatologicznie. Pomysłowość Makuszyńskiego widać tu w raczej złym znaczeniu: hrabia Mortadella (chyba miał być zabawny, ale jak dla mnie nie bardzo),Złoty Gród (jakby zapowiedź Miasta Robotów z „Przyjaciela”, tylko przykrzejsza),podobny do cyklopa Zły Czarodziej (zupełnie zbędny mym zdaniem),kradzież Księżyca (więcej zapowiada, jak przynosi),wreszcie Zbójcy zapożyczeni z „Powrotu Taty” (daleko im do Kapitana z „Przyjaciela”, lecz z nim ciężko współzawodniczyć),dla których dodaję jedną gwiazdkę, tak jak oceniam „Pinokia”, w którym widzę do „Dwóch takich” podobieństwo, odległe co prawda, ale jednak.

Księżyc z okładki Zielonej Sowy wygląda totalnie beznadziejnie.

Film rysunkowy, sądząc ze zdjęć, darowałam sobie, kostiumowy (ten z Kaczyńskimi) obił mi się kiedyś o oczy, słuchowisko mym zdaniem lepsze.

Przeczytane po raz pierwszy w podstawówce, wkrótce po „Przyjacielu Wesołego Diabła”, bardzo mnie rozczarowało, po przeczytaniu nie chciałam wracać. Treść znałam wcześniej ze słuchowiska, znacznie lepszego od książki (podobnie jak z „Pinokiem”),stąd zdziwiło mnie czemu książka nie jest wierszem, skoro słuchowisko było, a Makuszyński potrafił tak pisać (vide „Koziołek...

Pozycja trochę dla czytelniczego odpoczynku. Z początku dziwna. Nie tego się spodziewałem. Słuchałem dla głosu Wiktora Zborowskiego. Ogólnie podobała mi się. Może trzeba będzie obejrzeć film.

Pozycja trochę dla czytelniczego odpoczynku. Z początku dziwna. Nie tego się spodziewałem. Słuchałem dla głosu Wiktora Zborowskiego. Ogólnie podobała mi się. Może trzeba będzie obejrzeć film.

Chyba najbardziej dydaktyczna książka Makuszyńskiego. Jednocześnie nie brak tu przygód i humoru.

Chyba najbardziej dydaktyczna książka Makuszyńskiego. Jednocześnie nie brak tu przygód i humoru.