Dziewczynka. Życie w cieniu Romana Polańskiego

Pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce dowiedzieć się czegoś na temat tej sprawy.

Pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce dowiedzieć się czegoś na temat tej sprawy.

Historia opowiedziana przez Samanthę z jej perspektyw.

Sprawę z Romanem Polańskim o gwałcie na trzynastolatce wszyscy znamy. Ja urodziłam się później, a sprawę kojarzyłam tylko z mediów. W tej sprawie wszyscy się wypowiedzieli poza samą poszkodowaną.

Samantha opisuje swoje życie, w tym sprawę z Polańskim. Jest to trochę inaczej niż się spodziewałam, ale skoro była pod wpływem alkoholu i narkotyku no to reakcja dziewczyny mogła być inna. Jak to wpłynęło na życie Samanthy? Czy jej matka naprawdę zaplanowała to wszystko o co inni ją oskarżają?

Moim zdaniem w dużej mierze wina leży po stronie Polańskiego. Był dorosły, powinien postąpić jak na dorosłego przystało. Powinien mieć kompas moralny. Seks z nieletną jest gwałtem. Jaka jest wina dziewczyny? Żadna. Po prostu miała okazję i chciała ją wykorzystać pozując w sławnym czasopiśmie. Która dziewczyna w jej wieku nie chciała zostać aktorką czy modelką? Ja też chciałam zostać aktorką. Nic nie usprawiedliwia jego czynu. Poza tym dziewczyna mu zaufała i on to wykorzystał.

Najbardziej zaskakuje mnie podejście Samanthy. Jej życie nie było łatwe po tym gwałcie. Chciała normalnego życia z dala od mediów, które wracały do tej sprawy co jakiś czas. Dziewczyna teraz już kobieta nie czuje nienawiści do Polańskiego. Faktem jest, że zniszczył jej życie. Nie wiem czy na jej miejscu bym wybaczyła swojemu gwałcicielu. Wiadomo, że gdyby Polański nie był celebrytą to sprawa nie byłaby popularna. Za to co zrobił powinien siedzieć, nieważne, że jest celebrytą. Najwidoczniej jak ma się pieniądze to można wszystko...

Dla osób, które interesują się sławnymi osobami lub lubią książki autobiograficzne to na pewno sięgną po nią. Ja mogę powiedzieć, że mnie się książka podobała. Dlatego oceniam ją na 6 gwiazdek.

Historia opowiedziana przez Samanthę z jej perspektyw.

Sprawę z Romanem Polańskim o gwałcie na trzynastolatce wszyscy znamy. Ja urodziłam się później, a sprawę kojarzyłam tylko z mediów. W tej sprawie wszyscy się wypowiedzieli poza samą poszkodowaną.

Samantha opisuje swoje życie, w tym sprawę z Polańskim. Jest to trochę inaczej niż się spodziewałam, ale skoro była pod...

Ciekawa perspektywa ofiary przemocy seksualnej (i w dodatku tak "głośnej") – wcale nie tak oczywista, jak można by się było spodziewać. I to w zasadzie jej główna zaleta, bo innych ciężko się tutaj doszukiwać.

Jak już wiele osób zauważyło, sporo przedstawionych faktów sobie przeczy, a autorka chyba nawet nie bardzo próbuje się kryć, że postanowiła napisać tą książkę, żeby trochę dorobić. No i sam poziom tego relacjonowania wydarzeń rzeczywiście przypomina czasem polskie brukowce. (Swoją drogą, w tym roku autorka z Polańskim wrzucili w Internet fotkę jak najlepsi przyjaciele – to też może rzucać trochę inne światło na odbiór książki).

Ciekawa perspektywa ofiary przemocy seksualnej (i w dodatku tak "głośnej") – wcale nie tak oczywista, jak można by się było spodziewać. I to w zasadzie jej główna zaleta, bo innych ciężko się tutaj doszukiwać.

Jak już wiele osób zauważyło, sporo przedstawionych faktów sobie przeczy, a autorka chyba nawet nie bardzo próbuje się kryć, że postanowiła napisać tą książkę, żeby...

Rozczarowanie. Autorka, czyli "ofiara" totalnie nie trzyma się jednej wersji - "zgwlałcił mnie, w sumie to nie był gwałt, może tylko trochę zgwałcił; winny, niewinny, trochę winny; nie wpowiadam sie nigdzie w tej sprawie, jeden wywiad dla gazety, jakiś wywiad dla tv.
Dziś o ironio przeczytałam, że sama autorka wyparła się się wszystkiego, co opisała w książce, obrażając i oszukując tym samym czytelników.

Rozczarowanie. Autorka, czyli "ofiara" totalnie nie trzyma się jednej wersji - "zgwlałcił mnie, w sumie to nie był gwałt, może tylko trochę zgwałcił; winny, niewinny, trochę winny; nie wpowiadam sie nigdzie w tej sprawie, jeden wywiad dla gazety, jakiś wywiad dla tv.
Dziś o ironio przeczytałam, że sama autorka wyparła się się wszystkiego, co opisała w książce, obrażając i...

Historia tych dwojga jest kontroweryjna, bulwerująca i nie ma cl dyskutować nad tym - to co się wydarzyło w ogóle nie poiwnno mieć miejsca i jest karygodne. Ale wydźwięk książki, głównej bohaterki- chyba tragocznej - tej historii jest... no właśnie. Nie wiem, ale sympatii nie wzbudza. Nie wiem czy to kwestia tamtych lat, stylu życia, dzieci kwiaty, heroina, alkohol, imprezy etc ale jakoś nie widzę tutaj rodziny z przedmieścia, z ogrodkiem, barbacue na ogrodzie co weekend. Takie wszytsko na pograniczu, styl życia. Nie uważam że to powod, ale może przez to nie zadziałało to co powinno- że to rodzice powinni ochronić z całych sił dziecko.
Ale co do książki, jesteśmy spaczeni tą historią i w większości mamy z tył głowy jakieś artykuły,opinie już wypowiedziane i obraz już zapisany. Czy ta książka coś zmienila, a może wniosła - chyba nie. Jest trochę taka na poziomie jak ktoś wcześniej pisał - faktu czy SE. I trochę się zgadzam, taki kiepski live talk z amerykańskiej śniadaniowki.

Historia tych dwojga jest kontroweryjna, bulwerująca i nie ma cl dyskutować nad tym - to co się wydarzyło w ogóle nie poiwnno mieć miejsca i jest karygodne. Ale wydźwięk książki, głównej bohaterki- chyba tragocznej - tej historii jest... no właśnie. Nie wiem, ale sympatii nie wzbudza. Nie wiem czy to kwestia tamtych lat, stylu życia, dzieci kwiaty, heroina, alkohol, imprezy...

Z zaskoczeniem przyznam, że książkę bardzo przyjemnie się czytało. Autorka opisała swoją historię bardzo neutralnie i zrozumiale. Dostrzegłem też dużą wartość w tle pierwszoplanowej historii; życie nastolatków w latach 80, niedoskonałość wymiaru sprawiedliwości, podejście społeczeństwa do ofiar i tematów tabu, przewijające się w książce znane osoby (w tym oczywiście wątek polski i Roman Polański). Najcenniejsze co udało się autorce, to umiejętne przekazanie, jak trudne staje się życie ofiary z powodu mediów i instytucji, które powinny chronić. Bardzo polecam ten tytuł.

Z zaskoczeniem przyznam, że książkę bardzo przyjemnie się czytało. Autorka opisała swoją historię bardzo neutralnie i zrozumiale. Dostrzegłem też dużą wartość w tle pierwszoplanowej historii; życie nastolatków w latach 80, niedoskonałość wymiaru sprawiedliwości, podejście społeczeństwa do ofiar i tematów tabu, przewijające się w książce znane osoby (w tym oczywiście wątek...

Książka na poziomie Super expressu i Faktu.

Książka na poziomie Super expressu i Faktu.

Ta historia budzi kontrowersje i skrajne emocje od dziesiątek lat. Mimo wielokrotnego rozgrzebywania tej sprawy w różnych mediach i pod różnymi kątami, wciąż pozostaje nierozstrzygnięta. Wielu ludzi nadal nią żyje, choć są też osoby, które chciałyby o niej zapomnieć. Oczywiście historia Samanthy Geimer jest bulwersująca. Mowa w końcu o gwałcie i to jeszcze na niepełnoletniej, trzynastoletniej (!) dziewczynie... ALE... Czytając "Dziewczynkę" często się dziwiłam. Po pierwsze: jak to się w ogóle mogło stać, że rodzice pozwolili nastolatce oddalić się w nieznanym kierunku z obcym l (dużo starszym) facetem, w dodatku kompletnie bez nadzoru? Czy byli tak porażeni faktem, że mężczyzna jest sławny i może pomóc ich córce w drodze do kariery? Czy na prawdę w ich rozumowaniu dziewczynka była absolutnie bezpieczna BO TO PRZECIEŻ GWIAZDA? A może., wbrew temu, co twierdzi Samantha, rodzicom (nie matce, moim zdaniem nie wolno obciążać winą jedynie matki, zwłaszcza, że dziewczyna miała zarówno ojca, jak i ojczyma, co powinno być podwójnym zabezpieczeniem) zależało jedynie na wymiernych korzyściach i sukcesie, nie ważne jakim kosztem? Po drugie, zastanawia mnie wczesna inicjacja seksualna autorki i jej doświadczenia z używkami. Nie wnikam w to, ponieważ to jej sprawa osobista i miała prawo o sobie decydować, ale mimowolnie wyobraziłam sobie siebie w tym wieku i przypomniały mi się tylko misie i glupiutkie seriale młodzieżowe, których oglądanie dawało mi poczucie taaaakiej dorosłości... Chyba dzieci w tamtym czasie i w tamtym miejscu faktycznie w szybciej czuły się dorosłe. Po trzecie: podejście ofiary do samego gwałtu. Tak, protestowała. Tak, Polański nie powinien nawet o tym myśleć a to, że nie przestał, kiedy protestowała zasługuje na najwyższą karę. I oczywiście pamiętam, że była pod wpływem alkoholu i narkotyków. Ale mimo to wiedziała co się dzieje. Wiedziała, że to jest złe i powinna uciekać, krzyczeć, zrobić cokolwiek żeby się ratować. Mimo to nic nie zrobiła. Czy słowa: "nie może być aż tak źle, to tylko seks" na prawdę należą do osoby, która właśnie jest krzywdzona? Otóż należą. Nie mieści mi się w głowie, że można mieć takie podejście do tej sytuacji. Powinna być wściekła, zrozpaczona, przerażona, walczyć, płakać, odrzucać go. Tak chyba zachowuje się krzywdzona osoba? Nie chcę generalizować ani umniejszać powagi sytuacji ale w moim odczuciu to wydarzenie nie było dla niej tak traumatyczne jak miejscami sugeruje a wtrącenia na ten temat w kontekście jej późniejszego życia wyglądały dla mnie sztucznie, jakby dodała je, ponieważ to właśnie jest tematem książki i musiała to zrobić. Być może ktoś posądzi mnie o bezduszność, ale ja na prawdę tak to widzę i momentami miałam wrażenie, że to nie gwałt był najgorszym co jej się zdarzyło, ale popularność gwałciciela. Gdyby media nie rozdmuchiwały sprawy, dziewczyna pewnie szybko by o niej zapomniała. Na koniec podkreślę tylko, że nigdy nie jestem po stronie gwałciciela. Dla niego nie ma żadnych usprawiedliwień. Ale to nie jego perspektywa, nie jego książka.

Ta historia budzi kontrowersje i skrajne emocje od dziesiątek lat. Mimo wielokrotnego rozgrzebywania tej sprawy w różnych mediach i pod różnymi kątami, wciąż pozostaje nierozstrzygnięta. Wielu ludzi nadal nią żyje, choć są też osoby, które chciałyby o niej zapomnieć. Oczywiście historia Samanthy Geimer jest bulwersująca. Mowa w końcu o gwałcie i to jeszcze na...

,, Dziewczynka. Życie w cieniu Romana Polańskiego '' to wędrówka Samanthy Geimer przez traumatyczne wydarzenia, które miały miejsce w jej przeszłości. Autorka relacjonuje swoje osobiste przeżycia, opowiada o tym jaki wpływ na jej życie miał gwałt i rzuca prawdziwe światło na zmanipulowaną przez media i świat gwiazd machinę sądowniczą.

,, A potem zderzyłam się z dwugłowym potworem o imieniu system prawa karnego w Kalifornii oraz jego zdeprawowanymi graczami dla których rozgłos był ważniejszy niż sprawiedliwość. ''

Samantha Geimer jako ofiara gwałtu dokonanego przez mężczyznę w kwiecie wieku, zderza się się z ignorancją oraz brakiem sprawiedliwości tam, gdzie powinna być czymś powszechnym. Nie doświadcza także współczucia, a wręcz przeciwnie - czuję się winna, i jest postrzegana przez sędziego jako prowodyrka sytuacji oraz określona mianem ,,nastoletniej dziwki''.

Autorka przez prawie całe swoje życie walczy z opinią ofiary. Jest dzielna i zdeterminowana, by udowodnić światu, że jest jedynie ofiarą gwałtu, a nie ofiarą życia.

Książka zawiera wiele przemyśleń, z różnego punktu widzenia. Sama Samantha dochodzi do konkretnych wniosków, a każdy z nich popiera solidnymi argumentami, trzeźwo ocenia zdarzenia, mimo, że jest poszkodowana, i udowadnia, że ze wszystkim można się pogodzić. Opowiada z jak wieloma przykrymi komentarzami i sytuacjami musi zmierzyć się zgwałcona dziewczynka. Uświadamia sobie również jak ważne jest przebaczenie nie ze względu na oprawcę, a dla dobra swojej duszy.

,,Dziewczynka. Życie w cieniu Romana Polańskiego'' jest literaturą faktu. To czyjaś prawdziwa historia, uczucia i przemyślenia. Uważam, że książkę powinien przeczytać każdy. Uświadamia nam niesprawiedliwość dotykającą pokrzywdzone kobiety i pokazuje, że my jako społeczeństwo, mamy obowiązek walczyć o bezwzględne kary dla oprawców, a dbać o bezpieczeństwo i komfort ofiar.
Mądra, pouczająca, zmuszająca do refleksji lektura.

,, Dziewczynka. Życie w cieniu Romana Polańskiego '' to wędrówka Samanthy Geimer przez traumatyczne wydarzenia, które miały miejsce w jej przeszłości. Autorka relacjonuje swoje osobiste przeżycia, opowiada o tym jaki wpływ na jej życie miał gwałt i rzuca prawdziwe światło na zmanipulowaną przez media i świat gwiazd machinę sądowniczą.

,, A potem zderzyłam się z dwugłowym...

Nareszcie, dzięki tej książce mogliśmy poznać całą tą głośną aferę wokół Romana Polańskiego, od strony ofiary - czyli tytułowej dziewczynki. Opisuje ona zdarzenia, poprzedzające feralny wieczór, tłumaczy jak doszło do tego, że znalazła się sam na sam z dorosłym mężczyzną, jak również traumatyczne dla niej przeżycia, które nastąpiły po ujawnieniu wydarzeń, które zaszły w domu Jacka Nicholsona.
Relacja Samanthy znacznie różni się od wersji Romana Polańskiego, zatem rodzi się pytanie, która jest prawdziwa? Być może żadna, a może każde z nich postrzega tę sama sprawę zupełnie inaczej. Może on źle odczytał jej sygnały, a ona może próbowała udawać bardziej dorosłą, żeby mu zaimponować?
W każdym razie finał tej historii jest smutny, zarówno dla niej jak i dla niego. Oboje zostali naznaczeni tamtymi wydarzeniami już do końca życia.
Książka ciekawa.

Nareszcie, dzięki tej książce mogliśmy poznać całą tą głośną aferę wokół Romana Polańskiego, od strony ofiary - czyli tytułowej dziewczynki. Opisuje ona zdarzenia, poprzedzające feralny wieczór, tłumaczy jak doszło do tego, że znalazła się sam na sam z dorosłym mężczyzną, jak również traumatyczne dla niej przeżycia, które nastąpiły po ujawnieniu wydarzeń, które zaszły w...