A zimą nastało lato

Z Panią Binchy po raz pierwszy spotkałam się przy Kręgu przyjaciół laaaata temu. Książka bardzo przypadła mi do gustu, ekranizacja z lat 90tych również, polecam obie. Ale nie o tym tutaj ma być. Tara Road, to nazwa ulicy w Dublinie, przy której mieszka główna bohaterka powieści. Zanim wprowadzi się ona do swojego domu jako młoda mężatka, opowiada nam dzieje swej miłości, relacji rodzinnych, przyjacielskich i zawodowych, dla których punktem stycznym staje się właśnie Tara Road. Książka jest potężna, ma ponad 700 stron, a dopiero w drugiej połowie pojawia się kolejna jej ważna bohaterka, która dokonuje z tą pierwszą swoistego Erazmusa. Na skutek osobistych kolei losu decydują się one na chwilową wymianę domów. Koniec spojlerów. Polecam. Pani Binchy ma dar opowiadania historii, które z pozoru są zwykłe, przyziemne, niby nic specjalnego, a nie można się od nich oderwać. Są tu mniej lub bardziej miłe postacie, różne motywy i perspektywy. Nie ma tu cukierków czy fajerwerków, życie, po prostu życie. Mnie ta historia bardzo wciągnęła. UWAGA! Obejrzałam film i stanowczo odradzam. Świetna obsada, która zagrała jak na jasełkach wiejskich, i nie wiem, czy nie obraziłam właśnie poczciwych jasełek wiejskich. A do tego akcja filmu zaczęła się w połowie książkowej opowieści, co dramatycznie okroiło i zubożyło całą historię.

Ładna, klimatyczna książka. Historia przyjaźni Angielki Elizabeth i Irlandki Aisling. Dwie dziesięciolatki przez pięć lat wojny mieszkają razem. Potem rozstają się. Elizabeth wraca do Anglii. Przyjaźń jednak przetrwała nie tylko złe chwile i tragedie, ale i radości. W zasadzie to raczej smutna powieść, jednak mnie zauroczyła. Dwie kobiety, dwa niełatwe życia. Ale one zawsze się wspierają. Warto przeczytać.

Kilkunastomiesięczna Keefer na skutek wypadku samochodowego traci oboje rodziców. Obydwie rodziny, zarówno ze strony matki dziewczynki jak i ojca, chcą otoczyć Keefer opieką. Nie ulega wątpliwości, że każda ze stron pragnie jej szczęścia , kocha ją i chce dla niej jak najlepiej, lecz poglądy na dobro dziecka, każdej z rodzin, są zgoła odmienne. Rozpoczyna się batalia sądowa w wyniku, której wychodzą na światło dzienne zadawnione urazy, nie istotne do tej pory różnice urastają do rangi problemów nie do rozwiązania. Pojawia się również istotne pytanie: czy o byciu rodziną decyduje wzajemna miłość , poczucie stabilności i bezpieczeństwa czy wspólne DNA?

Zastanawiałam się pomiędzy oceną Wybitną a Rewelacyjną! Dawno nie czytałam tak świetnie napisanej książki, wciągającej od pierwszej strony, tak klimatycznej. Stare opactwo, duchy zakonnic, skomplikowane relacje pomiędzy głównymi bohaterami i ta tajemnica! Dużym plusem powieści jest narracja prowadzona przez trzech różnych bohaterów. POLECAM!

O kim jest sen w "Moim śnie o tobie"? O kraju, z którego się uciekło za młodu, aby w wieku dojrzałym docenić jego trudną historię? O dzieciństwie, które nie było szczęśliwe, a jednak po latach odnajduje się w nim nostalgię? O mężczyznach, którzy przychodzili i odchodzili - często tej samej nocy- i żaden z nich nie został na stałe? W końcu o straconym życiu, polegającym tylko na pracy, bez rodziny, męża, dzieci - bez bezpiecznej przystani? O tym jest ta książka - o poszukiwaniu sensu życia prawie 50 -letniej dziennikarki, która postanowiła powrócić do starego kraju. W powieść wpleciona jest równolegle historia miłosna pomiędzy irlandzkim służącym i angielską szlachcianką, w okresie zaraz po Wielkim Głodzie w Irlandii. Trudna historia tamtych czasów oraz tej nieszczęśliwej miłości jest konfrontowana z przemyśleniami bohaterki, która odnajduje tam siebie - wygłodniałą, wychudzoną duchowo istotę rozpaczliwie pragnącą miłości, co jednak nie usprawiedliwia jej przed takim marnym i niemoralnym życiem, jakie prowadzi. Książka dodatkowo oddaje poglądy autorki na sprawy religii, kościoła oraz feminizmu - całe szczęście całość podana jest w delikatnym, nienachalnym sosie, choć po przeczytaniu biografii autorki bałam się, że będzie inaczej.

Kto szuka w tej powieści biografii Vivaldiego, ten się rozczaruje. Książka to historia Anny Marii, uzdolnionej muzycznie sieroty zamieszkującej Ospedale Della Pieta, dla której kompozytor napisał wiele utworów. Należy tutaj podkreślić, że autorka posłużyła się fikcją literacką, jednak wplotła w nią wydarzenia i postacie autentyczne – poza główną bohaterką-narratorką i Vivaldim – można wymienić chociażby Haendla czy Gaspariniego. Anna Maria zabiera nas w podróż po XVIII-wiecznej Wenecji. Poznajemy mroczne zaułki tego miasta, jego sekrety, olśniewający blask włoskiej socjety. „Dziewice Vivaldiego” to powieść o tęsknocie za matką i poszukiwaniu własnej tożsamości, o ucieczce w świat muzyki. Powieść o surowych regułach panujących w XVIII-wiecznym sierocińcu, dojrzewaniu, podejmowaniu decyzji i braniu za nie odpowiedzialności.

Można traktować tę książkę jako kolejne uzupełnienie (do "Co się wydarzyło w Madison County" oraz "Tysiąc polnych dróg") albo jako byt całkowicie samodzielny. Widać że autor lubi swoich bohaterów i niezmiernie się do nich przywiązuje :) I wcale mu się nie dziwię, bo to dobrzy i mądrzy ludzie. "Tango na prerii" dzieli się niejako na dwie części - w pierwszej, jeśli chodzi o akcję, niewiele się dzieje. Dość dobrze poznajemy Carlisle'a i przyglądamy się małemu miasteczku Salamander oraz jego mieszkańcom. W drugiej połowie książki akcja przyspiesza - pojawiają się plany budowy autostrady, na scenę wkraczają biznesmeni i politycy. Historia robi się (jak dla mnie) coraz smutniejsza... ale, niestety, jakże prawdziwa. I nic już nie będzie jak dawniej. Finał - mimo wszystko, w miarę możliwości optymistyczny. Nie mogę dać więcej niż siedem gwiazdek (poprzedniczkom dałam 9 i 8),ale była to bardzo zacna lektura. Czuję że gdybym mogła spotkać autora (niestety już nieżyjącego),to bardzo bym go polubiła.

Ostatnie miesiące wojny secesyjnej. Inman, żołnierz Konfederacji, zostaje ranny podczas okrutnej bitwy. Podczas pobytu w szpitalu zdaje sobie sprawę, że nie wierzy już w hasła tej wojny. Dezerteruje i wyrusza do rodzinnej wioski, gdzie czeka na niego ukochana Ada. W tym czasie Ada, wykształcona, delikatna panna z Południa, z pomocą wiejskiej dziewczyny Ruby uczy się samodzielnie prowadzić farmę. Dawno temu oglądałam film, który zapadł mi w pamięć przede wszystkim jako historia miłości Ady i Inmana. Nie przepadam za wypowiedziami w stylu ,,największe kłamstwo to nazywanie tej książki romansem” wyrażane o takich tytułach jak ,,Wichrowe Wzgórza” czy ,,Przeminęło z wiatrem”, bo uważam, że każdy ma prawo do uznania, co dla niego jest najważniejsze w danym tytule, ale w tym przypadku naprawdę wolę ostrzec, że to nie jest romans historyczny. Ada i Inman przez większość czasu są osobno, nie dowiadujemy się wiele o początku ich relacji, Ada ma więcej interakcji z Ruby, a Inman chyba częściej myśli o Swimmerze, swoim koledze z plemienia Czirokezów. Całość jest też napisana w surowy, chłodny sposób (tytuł naprawdę pasuje),nie ma tu długiego roztkliwiania się nad uczuciami i myślami bohaterów. Większa część akcji to opisy wędrówki Inmana, pracy Ady oraz zmieniającej się przyrody. Nie jest to więc pozycja lekka i przyjemna, mnie czytało się ją ciężko, ale uważam, że jak najbardziej warto. Napisałabym, że dawno żadna książka nie dała mi tyle do myślenia, gdyby nie fakt, że w maju mam szczęście do refleksyjnych tytułów, które nie są tylko rozrywką. To przede wszystkim powieść na wskroś pacyfistyczna, rozprawiająca się z obrazem wojny jako czasu bohaterstwa i zdobywania chwały. Autor nie szczędzi nam brutalności oraz opisów zniechęcenia i utraty nadziei przez żołnierzy – po obu stronach. Wojna secesyjna jest kontrowersyjnym tematem, bo z jednej strony do współczesnego człowieka zdecydowanie trafia argument o zakończeniu niewolnictwa, z drugiej Południe budzi pewne współczucie walką o zachowanie swojej niezależności – tutaj Frazier stanowczo rozprawia się z oboma argumentami i pokazuje, że mało który żołnierz naprawdę kierował się szlachetnymi ideami. Książkowy Inman zdecydowanie jest bardziej zmęczony życiem niż filmowy, a uczucie do Ady wydaje się jedynym, co pozwala mu jeszcze wierzyć, że nie jest całkiem ,,zepsuty”. Ciężko stwierdzić, czy to naprawdę była głęboka miłość, czy może uporczywe trzymanie się nadziei, że jest ktoś, kto go ocali i pomoże mu zapomnieć o piekle wojny. Wędrówka żołnierza do czekającej kobiety nasuwa oczywiste skojarzenia z ,,Odyseją” i rzeczywiście Frazier niejako przenosi wędrówkę Odyseusza we współczesne realia, można mieć sporo satysfakcji z wyszukiwania niektórych przeróbek, ale osoby nieobeznane w mitologii greckiej także mogą znaleźć tu sporo wartości. Dla mnie bardzo ciekawe jest samo skontrastowanie Inmana i Ady – twardego, zahartowanego mężczyzny, który w trakcie wojny prawie stracił chęć do życia, oraz subtelnej damy, która niespodziewanie odkrywa w sobie ogromną siłę. I to ona jest tą, która idzie do przodu i wie, że żyć trzeba. Jest to też jedna z książek, która w moim odczuciu najlepiej rozprawia się z tematem rasizmu, niewolnictwa czy kolonializmu. Tutaj nie ma długich monologów, że rasizm i niewolnictwo są złe, nie ma tworzenia morałów w stylu Rebecci Kuang… Autor raczej niby niepozornie przypomina nam, jak powstały Stany Zjednoczone i zostawia nas z dyskomfortem i własnymi refleksjami, co o tym sądzimy. Scena rozmowy z ,,kobietą z kozą” czy legenda opowiadana przez starą Indiankę są pozbawione sentymentalizmu, ale niesamowicie mocne i uderzające. I mimo że bohaterowie nie są żadnymi abolicjonistami, są raczej typowymi ludźmi z XIX wieku, to widać tu szacunek i pochylenie się nad losem czarnych niewolników czy rdzennych plemion. Szczególnie uderza pochylenie się nad losem tych ostatnich – umieszczenie ich legend, zwrócenie uwagi na mądrość, kulturę i znajomość opisywanych terenów, a jednocześnie gdzieś w tle mamy świadomość, że zostało to im odebrane, co jest jeszcze bardziej dopełniane szczegółowymi opisami tych rejonów Ameryki, które jeszcze pozostały dzikie i dziewicze. Naprawdę, mimo tej surowości i braku aforyzmów czy długich monologów, to jedna z książek, które naprawdę w głęboki, dojrzały sposób ukazują trudne tematy i czasami zmuszają do odłożenia lektury i uporządkowania sobie myśli w głowie. Nie jest to prosta, przyjemna historia, może najbardziej nie wciąga, może wątek romantyczny sam w sobie nie jest najbardziej poruszający… Ale to jedna z mocniejszych rzeczy, które ostatnio przeczytałam. Polecam bardzo. ,, Jasne przecież, że możesz się zamartwiać, a to i tak niczego nie zmieni. Tego, co stracone, już się nie odzyska, a pustkę po tym wypełnią co najwyżej nowe blizny. Masz tylko jeden wybór: iść dalej i robić swoje albo nie. Tyle tylko, że jeśli pójdziesz dalej, zabierzesz ze sobą także swoje blizny.”

W pierwszym momencie pomyślałam o tej książce, że to kolejny typowy romans, ale po przeczytaniu jestem mile zaskoczona. Jest to opowieść nie tylko o bliźniaczkach ale też o ich rodzicach, o matce która nie chciała dzieci, a już na pewno nie bliźnięta i o ojcu który do końca w swoim życiu miał dwie kobiety. O wyborach których nie potrafili dokonać bohaterowie, życiu z drugą osobą ze względu na przyzwyczajenie czy wygodę. Jeśli chodzi o bliźniaczki to tu autorka ukazała nam że bliźnięta nie do końca są ze sobą zżyte, że nie zawsze czują to samo, że jedno z nich może czuć się nie dopasowane i chcieć być kimś odrębnym. Lizzie kontrolująca wszystko i wszystkich, dobra matka i żona traktuje swoją siostrę jak kolejne dziecko, które z czasem się usamodzielnia. Frances czuję się natomiast uwięziona samym faktem że jest bliźniakiem i dopiero wyjazd do Hiszpanii, odcięcie się od rodziny pozwala jej poznać samą siebie, odnaleźć własne potrzeby i pragnienia. Samego romansu jest mało w całej książce jest on jakby dodatkiem do ukazania jak różni potrafimy być, jak wiele może dzielić nawet najlepszą rodzinę, jak różne potrzeby mają bliskie osoby. Innym ważnym elementem w tej książki jest ukazanie Hiszpanii, temperamentu Hiszpan, tego że są bardzo zamkniętą w sobie narodowością, że z wielkim trudem akceptują ludzi obcych w swoim otoczeniu, jak dużo w ich życiu znaczy religia. Książka zawiera też parę przepięknych opisów małych miejscowości Hiszpanii, takich mniej znanych, za to bogatych w przyrodę i charakteryzujących się specyficzną kulturą (prawie w ogóle nie zawiera opisu Sewilli czy innych większych miast co dodaje jej uroku). Książka dobrze napisana, każda postać jest wyrazista, inna, przez co czyta się ją z dużym zainteresowaniem. Polecam

Książka stała u mnie już 13 lat, kilka podejść, zawsze po kilku stronach odkładałam, bo coś mi nie pasowało. Aż w końcu przyszedł ten moment. Pozycje, w które wplecione są tematy o górach i alpiniźmie uwielbiam, tu również sporo w tym temacie. Dodatkowo wielowątkowość, miłość, zdrada. Tę powieść czyta się znakomicie, gorąco zachęcam, zwłaszcza miłośników książek z górami w tle. Bardzo przyjemna lektura!!!

Wypożyczyłam chociaż nigdy nie słyszałam ani o książce, ani o autorze. Opisu z tyły nie ma, a więc tym też się nie sugerowałam. Okładka raczej średnia i zagadką jest dlaczego ją wypożyczyłam, jednak był to trafny wybór. Santo Fico to małe miasteczko w Toskanii. Rzadko ktoś je odwiedza, ponieważ droga jest trudna i niedostępna. Wydawać by się mogło, że wszyscy o nim zapomnieli. Mieszkańcy prowadzą monotonne, spokojne życie. Czy coś zmieni się, gdy z emigracji wróci Leo Pizzola, który już kiedyś namieszał? Trzeba przyznać, że od samego początku byłam nastawiona raczej negatywnie. Czytało mi się ciężko, wydarzenia mnie nie ciekawiły. Po kilkudziesięciu stronach wczytałam się na tyle, że resztę pochłonęłam w bardzo szybkim tempie. Wydarzenia nie są jakieś spektakularne, nie gnają na łeb, na szyję, ale w tej książce to zaleta. Ma ona ciepły, odrobinę duszny klimat i to mi się w niej spodobało. Nie jest to jednak pusta lektura, ale książka, z której wiele da się wynieść. Uczy o Bogu, kłamstwie i jego konsekwencjach. O tym, że ludzie często nie potrafią sobie nawzajem wybaczyć, tylko pielęgnują złość i nienawiść do siebie. Podsumowując, całkiem dobra lektura. Zapomniałam, że to debiutancka powieść autora. Nie jest idealna, ale obroniła się.

Na wstępie chciałam zaznaczyć, że jest to powieść dla cierpliwych, ponieważ jej akcja rozciągnięta jest w czasie na okres kilkunastu lat... Poznajemy Aleksa, który wraca do rodzinnego miasteczka i tam zakochuje się z wzajemnością w dziewczynie imieniem Merridy. Początkowo wszystko układa się dobrze, młodzi pobierają się i osiadają na farmie w rodzinnym Wellington Point starając się o potomka, niestety przez dłuższy czas nieskutecznie... W końcu kobieta zachodzi w ciążę... Aleks jednak nie ma pewności kto jest ojcem dziecka, gdyż niemalże w tym samym czasie w ich domu pojawia się tajemniczy Kish - rozbitek z katastrofy morskiej... Czy wątpliwości mężczyzny zostaną rozwiane??? Jak potoczą się dalsze losy bohaterów osadzone w malowniczej małomiasteczkowej scenerii? Otwórzcie "Tajemnice morza" i poznajcie wszystkie te odpowiedzi...

Wprawdzie nie mogę wypowiedzieć się na temat wersji polskojęzycznej, bo powieść czytałam w oryginale (niebieska okładka) ale mogę z całym przekonaniem polecić lekturę wszystkim, którzy interesują się tematyką imigracyjną. Nostalgiczna, spokojnie napisana historia, która pokazuje mozaikę kulturową Londynu i problemy, z którymi mierzy się główny bohater, przybywający z bliżej niesprecyzowanego kraju z Europy Wschodniej.

Gdybyś spotkał(a) kogoś, w kim się od pierwszej chwili zakochujesz, czy praktycznie bez poznania ożenił(a)byś się z tą osobą? Bez zastanowienia, bo tak podpowiada serce? Bez poznania, bo się liczycie tylko Wy dwoje? Czy to szaleństwo? Czy może prawdziwa miłość? Historia rozpoczyna się w lutym - miesiącu zakochanych, a kończy styczniu. Można by więc powiedzieć, iż zaczyna się, gdy trwa jeszcze zima oraz kończy się wraz z zimową scenerią wokół. I chociaż pora roku rozpoczynająca i kończąca książkę jest mroźna, chłodna, nie sprzyja uczuciom, to w tym chłodzie zaczyna się rodzić uczucie między dwojgiem ludzi. Może nie tylko rodzić, co wybucha jak wulkan - tak, to idealne stwierdzenie. Być może pora roku, która rozpoczyna powieść jest też pewną analogią do głównej bohaterki, jej charakteru, który wynikał między innymi z wydarzeń z przeszłości. Tytuł powieści, "12 podarunków" skojarzył mi się z 12 porami roku. I trochę się z nim wiążę, bowiem książka nie ma typowych rozdziałów. W sumie można by powiedzieć, iż kolejnymi rozdziałami są poszczególne miesiące. Jednocześnie "12 podarunków" nawiązuje do nazwy firmy głównej bohaterki (True). W powieści 12 podarunków to firma, która wysyła prezenty dla dzieci i matek, boxy z gadżetami, które ucieszą maluszka i mamę. Nie ma możliwości zamówienia jednego czy dwóch takich pudełeczek. Jeśli ktoś się decyduje i płaci, wie od razu, że przez rok dziecko i matka będą otrzymywały box. Co miesiąc. Dlatego też każdy nowy miesiąc w książce rozpoczyna się od hmm... kilku słów, które pojawiają się w pudełeczkach na karteczkach (tak to sobie wyobrażam) na temat produktów oraz miesiąca. Przy pierwszym miesiącu nie wiedziałam o co chodzi z tymi słowami, ale jak poznałam nazwę firmy, to od razu wiedziałam, o co chodzi. W każdym boxie jest karteczka od firmy na temat zawartości. Tutaj nie było suchych słów o produktach, raczej nawiązanie do świąt w danym miesiącu, pory roku, jakiś okazji i przy okazji bohaterka nawiązywała do produktów. Przyjemne, bardziej osobiste były te karteczki. Co do głównej fabuły. Jest to historia o miłości, rodzinie, przeszłości. I choć raczej unikam książek obyczajowych, ta wciągnęła mnie bez reszty. Sprawiła, iż się śmiałam (gdy było wesoło),płakałam (gdy było smutno) i kibicowałam (by wszystko poszło po dobrej myśli). Można by nawet powiedzieć, iż polubiłam True i chociaż mogłaby być moją matką, to jestem pewna, że mogłabym się z nią zaprzyjaźnić. Hanka też polubiłam, chociaż na początku nie byłam pewna, co do jego intencji. Historia porusza pewien temat tabu. Umawianie się czy też małżeństwo z dużo starszą kobietą. Niby się mówi, iż różnica wieku przy miłości się nie liczy. Jednak w małych miejscowościach, na wsiach, w miasteczkach... w miejscach, w których każdy z każdym się zna, komentuje się takie fakty. I nie zawsze są to przyjemne komentarze. True też się bała komentarzy, jednak bardziej uwierzyła miłość niż pozwoliła, by strach zawładnął jej sercem. Drugim ważnym tematem, który był poruszony w książce jest samotne rodzicielstwo oraz zaakceptowanie przez dziecka nowego partnera. Akurat trudno mi się jest odnieść do tej kwestii, jednak wydaje mi się, iż relacja dziecka True (Gee) z Hankiem byłaby dość prawdopodobna w prawdziwym życiu. Nie zdarzyło się w książce nic niemożliwego. Ja "kupiłam" tą wersję, uwierzyłam w nią. I jeszcze relacje z matką. Jak powinny wyglądać. U True są dość trudne. Na co ktoś dorosły może sobie pozwolić przy matce... na co matka może sobie pozwolić mieszkając u dziecka....? A raczej jakie powinny być idealne relacje, i co powinno się zrobić, by te relacje takie były? Książka wciąga. Pozostaje w pamięci. I sprawia, iż po jej lekturze zastanowimy się nad pewnymi sprawami, problemami, relacjami. Być może inaczej spojrzymy na świat dzięki niej. Być może weźmiemy lekcje z życia True, Hanka i innych bohaterów. Przynajmniej ja nie zamierzam robić podobnych błędów jakie zrobiła True. Książkę ogromnie polecam :)

Powieść zwyczajna i w tej zwyczajności wyjątkowa. Rozgrywa się w aurze spokoju, harmonii i swego rodzaju magi. Żałuje tylko, że jest tak krótka..a może w tym właśnie tkwi sekret jej wybitności? Tak jak dla wędrowca świetlista dolina jest krótkim przystankiem, tak dla czytelnika ta książka jest chwilową podróżą nad brzeg nieznanej rzeki zagłębioną w ludzką codzienność mieszkańców pobliskiej wioski.. :)

Do tej książki podchodziłam bardzo sceptycznie. Wypożyczyłam ją z biblioteki, ale długo leżała na półce i omijałam ją, czekając na odpowiedni moment. Może poniekąd bałam się rozczarowania jej treścią? Nie mniej jednak zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Pokazuje, jak wielką rolę w życiu każdego człowieka odgrywa rodzina oraz korzenie, z jakich się wywodzi. Pokazuje także, że zawsze będziemy synami naszych ojców i wnukami dziadków, niezależnie od tego, jak bardzo chcielibyśmy tego uniknąć. Ta książka bardzo mnie poruszyła. W swojej prostocie zawiera jasny i prosty przekaz, ukryte emocje. Ukazuje wiele tajemnic z przeszłości, którą odkrywa się pomału, na każdej stronie książki. Książka na tyle interesująca, że warto po niąsięgnąć.

Sycylia, XIX wiek. Ona - majętna, on - zubożały. Czy łącząca ich relacja jest oparta na obustronnym uczuciu? A może jej zauroczenie on perfidnie wykorzystuje?! Nie znam na tyle historii Sycylii, by móc w pełni ocenić na ile oddane są realia tamtych czasów. Patrząc jednak na czas akcji, mając rozeznanie w ogólnie panujących stosunkach i zasadach społecznych, przyjmuję, iż dobrze zostały przedstawione ówczesne poglądy na temat małżeństwo, relacje czy rolę kobiety w związku. Akceptuję niespójność postaci głównej bohaterki. Przecież i dzisiaj racjonalnie patrzące na życie kobiety również źle lokują uczucia. Ciekawym zabiegiem jest podział powieści na krótkie rozdziały. Dzięki temu tekst nie nuży, choć nie wiem czy Autorka tak konstruuje zdania, czy to kwestia tłumaczenia, ale niektóre z nich mają dziwną budowę lub trudny do zaakceptowania styl.

Pierwszy raz czytałam ją kilkanaście lat temu, gdy ukazała się seria Historie Ludzkie i klimat, który wtedy odkryłam na jej stronach nadal dla mnie tu gości. Wydaje się, że książka niepozorna, że o tajemnicach w jakie wikłają się ludzie by stworzyć sobie lepszą przyszłość jest setki, a mimo to Ogród ma swoją specyfikę i jakąś siłę przyciągania, że z przyjemnością wraca się do lektury pomimo zachowania w pamięci szczegółów fabuły. Budowanie swojej historii na kłamstwie jest marną podstawą na przyszłość. Nazwisko Hardigree urosło w siłę, dzięki jednej kobiecie. Dziedzictwo, które jej się nie należało stało się fundamentem, na którym przede wszystkim rozrosło się kłamstwo, a nie tylko rozbudowało się marmurowe miasto. Opowieść zaczyna się wydarzeniami z lat siedemdziesiątych stanowiących pierwszą części książki, gdzie Darl Union, jeszcze jako dziecko, w warunkach traumatycznych dowiaduje się o przeszłości swojej rodziny. Wypadek w rodzinie Hardigree bezpośrednio rzutuje na tragedię w rodzinie jej przyjaciela Eliego. Zresztą przeszłość Wade'ów i kobiet z rodziny Hardigree jest powiązana głębszymi więzami niż mogłoby się z pozoru wydawać, a owe tragiczne zdarzenia jeszcze bardziej wiążą ich losy tworząc szczelny kokon tajemnic. Druga część otwiera bieg wydarzeń teraźniejszych, 25 lat po tym co stało się w Burnt Stand. Darl i Eli to już inni ludzie, którzy przez ten cały czas nie nawiązali kontaktu mimo pamięci o sobie ale i zadry noszonej w sercach. Brak możliwości pogodzenia się z przeszłością cały czas rzutuje na ich życie. Jest też przyczyną splotu wydarzeń, które znów nie tylko sprowadzą obie rodziny do Kamiennego Dworu, ale również oczyszczą ich i w końcu połączą. Tak w skromnym zarysie przedstawia się ta historia i nic więcej nie sposób dodać by nie odkryć szczegółów, których czytelnik musi się dowiedzieć bezpośrednio z treści. I może nie kończy się spektakularnie, ale całość mimo wyważonego tonu nacechowana jest silnymi emocjami. Poza tym to co mnie do niej przyciąga to również sam język, jak i konstrukcja fabuły. I pewnie będę sobie do niej jeszcze wracać...

Jęśli ktoś lubi czytać o kalifach, szejkach i pięknych perskich księżniczkach to polecam tą lekturę. W książce tej znajdziecie miłość młodziutkiej faworyty kalifa i perskiego księcia, którzy muszą uciekać przed gniewem kalifa. Fajna książka baśniowa i ciekawe opisy VIII - IX wiecznego Bagdadu.