Zamienione życia

Widać, że Autorka się rozwija, ta powieść jest lepsza od Piekielnic. Lekkość stylu, gawędziarski ton i świetna intryga. Rózia ze swoim Ropuchem znowu trafia do wampirów. Dostaje zadanie do wykonania. Przerażające, demoniczne istoty, fałsz na każdym kroku i miłość matki, dbającej o swe dziecko. Odsłuchałam z prawdziwą przyjemnością, bo lektorka, p. Saporżnikow, genialnie oddała cały urok utworu zawarty w formie gawędy.

Przemiana ustrojowa naszego kraju, zmieniła nie tylko nasz system polityczno-społeczny, ale także kulturowy, czego żniwa zbieramy dzisiaj. Niemal każdy, pamiętający „przed” staje się mimowolnym niewolnikiem dawnych idei. Telewizja serwuje nam co dzień wystarczającą dawkę nienawiści, związanej z tą tematyką. Na tym temacie opieramy swoje boje poglądowe w domu, a politycy na scenach. Nagle pojawia się Pan Julian Hajdukiewicz ze swoją powieścią „Obiekt #1: Wirus Damokles”, który cofa zegar historii do czasów około drugiej wojny światowej, ale z alternatywnym zakończeniem, gdzie Polska staje się potęgą. Kilkadziesiąt lat po zakończeniu wojny, zwycięskiej dla Polski, świat żyje w dobrobycie niemal utopijnym. Większość chorób jest odejmowanych niczym za dotknięciem Jezusowej dłoni. Technologia pozwala na podróże gwiezdne z prędkością niemal równą prędkości światła, rak to wspomnienie, a wymiana poszczególnych organów trwa krócej niż wizyta u dentysty. Jak wiadomo z lekcji historii, każda, nawet doskonała cywilizacja, spotka kiedyś swój zmierzch. Prorokami zwiastującymi koniec pewnej ery, zostaje grupa ludzi obdarzona „super-mocami”. Nie jest to jednak tak proste jak w komiksach zza oceanu, gdzie dobro zawsze wygrywa, a główny bohater jest nieśmiertelny. Tak jak Superbohater nie powstaje z niczego, tak samo Pan Hajdukiewicz nie tworzy magicznych opowieści o swoich postaciach. Wszyscy zostali poddani działaniu tytułowego wirusa Damokles, dzięki czemu uzyskali moce znacznie wykraczające poza możliwości przeciętnego człowieka. Parafrazując chyba najbardziej oklepane zdanie w świecie superbohaterów: „Z wielką siłą idzie wielka odpowiedzialność”, muszę powiedzieć, że w książce tego bardzo brakuje. Głównymi bohaterami jest grupa młodych ludzi, która przeżyła wstrzyknięcie wirusa Damokles. Jest to sporym sukcesem bo dziewięćdziesiąt dziewięć procent ludzi umiera po spotkaniu się z tymże wirusem. Każda z tych cudownie obdarzonych mocami osób, uzyskała je właśnie przez podanie Damoklesa. Nieformalnym przywódcą grupy jest młody chłopak imieniem Lazarus. Jest On szczególnie pilnowany, ze względu na swoje dość radykalne poglądy. Głównym jego celem jest podanie Damoklesa wszystkim ludziom, dzięki czemu na świecie pozostaną jedynie tacy jak On sam. Dzięki swojej przebiegłości, jemu oraz kilkoro jego zwolennikom, udaje się uciec z tajnej wojskowej bazy. Od tego momentu zaczyna się gra z czasem, aby powstrzymać jego niecne plany. Do walki z Lazarusem zostaje wysłana grupa żołnierzy, którzy wcześniej pełnili obowiązki opiekunów w bazie, z której zbiegli młodzi bohaterowie. Niejednokrotnie przyjdzie im zrozumieć, że wojskowe wyszkolenie to za mało, w konfrontacji z umysłami wspomaganymi przez super moce Lazarusa i jemu podobnych. Pełna recenzja książki na: http://moznaprzeczytac.pl/obiekt-1-wirus-damokles-julian-hajdukiewicz/

Gdyby AI przejęło władzę jak wyglądał by Świat...- ciekawa książka, szybko się czyta, nie jest to typowe hard sci fi, raczej taka przygodowa z dodatkiem fantastyki...jak film akcji. Bardzo fajnie napisana, zaczynam 2 czesc i już wiem że chętnie przeczytam inne pozycje autora:)

Ten tom był ciekawy, była akcja, trochę smutnych momentów. Najbardziej bolała relacja między Brenem i Lebą. Brakowało Leby miłości do innych. Stał się bardziej mroczny i odseparowany od bohatera — zwłaszcza po powrocie. On był światłem dla Brena i dla całej serii., tylko nie w tym tomie. Tutaj relacja stała się problemem, bardziej napięta i agresywna, bo spowodowało, że po śmierci Pieprza tom stał się bardziej mroczny bez światła osób patrzących na świat z miłością, nadzieją i w sposób pozytywnych.

„Czarnoksiężnik z Thyholm” Marcina Rusnaka, Genius Creations 2022, wysłuchane legimi, bo świetnie słuchało mi się pierwszej części historii dziwnych braci, takich wiedźminów w sumie. Ładnie napisane, ładnie opisane, fajne relacje między braćmi, zagadek dużo, ale logicznie i spójnie przedstawionych. Jeśli lubicie klimaty „Mrocznej Wieży”, „Wiedźmina”i postmodernistyczne retellingi to świetna lektura.

Mam problem z oceną tej książki - niby o zombie, ale nie bardzo horror, bo nie jest straszna wcale. Ale science-fiction też to nie jest, bo za mało w tym science a za dużo fiction. Z jednej strony początkowo bardzo mi się podobała, Sandra, Lidka to wspaniałe, pełnokrwiste bohaterki. Na ich tle mężczyźni są przedstawieni dość schematycznie i nieciekawie. Podobały mi się żywe dialogi i pełna czarnego humoru fabuła, ale ciężko mi polubić jakieś szurskie teorie wytykające nos z tej książki, że epidemia się wzięła od szczepionki, że leki z apteki to "sama chemia" i powinno się leczyć ziółkami, wreszcie wyrażenia "żywność wysoko przetworzona" i "żywność GMO" są używane w pewnym momencie zamiennie i mało sensownie. Tak czy siak książka całkiem niezła i bardzo sie dziwię, że do tej pory o niej nie słyszałam.

Audiobook Porównując do pierwszej części to tu jakby ten sam bohater poszedł na odwyk, wziął udział w kursie survivalowym i dostał nauczkę od jelenia filozofa😉🤪Tam była epicka pijacka saga, tu mamy kontemplację mchu w rytmie psychodelicznego lasu. Jednym słowem — Awatar, ale z Budzisławia i większą ilością chrustu🤪 Fantasy na gazie 🤣

Są książki, które idealnie trafiają w swój czas i miejsce. Dzisiejszą ofiarę pochłonęłam w dwie godziny podczas podróży, ale jej nieco mroczny, leśny klimat zostanie ze mną na wszystkie nadchodzące jesienne wieczory (nie jestem jesieniarą, więc nie będzie u mnie poleceń książek, które otulają jak dyniowe latte. Co to w ogóle za wymysł, dyniowe latte? ). To jeden z tych debiutów, które zaskakują dojrzałością i sprawiają, że od razu chce się śledzić dalszą karierę autora. "Szept lasu i prastara krew" Adrian Kluza [współpraca recenzencka z autorem] Poznajemy Mirę, młodą zielarkę z wioski otoczonej prastarą puszczą. Jej spokojne życie przerywają koszmary pełne słowiańskich potworów, a wkrótce okazuje się, że mroczne istoty z legend zaczynają zagrażać jej domowi w realnym świecie. Gdy na jej drodze staje tajemniczy wędrowiec Weles, Mira zostaje wciągnięta w wir magii i przeznaczenia, którego musi się dowiedzieć, by ocalić tych, których kocha. To, co mnie absolutnie ujęło w tej książce, to jej atmosfera. Autor ma bardzo dobry warsztat pisarski - opisy lasu są tak plastyczne i sugestywne, że niemal czułam zapach mchu i wilgotnej ziemi, a szum drzew towarzyszył mi podczas lektury (a może był to szum przedzierającego się przez niemieckie autostrady autokaru 👀). To historia przesiąknięta słowiańskim folklorem, więc mamy pradawne bóstwa, obrzędy, mroczne bestiariusze a wszystko to podane jest w niezwykle klimatyczny i przystępny sposób. Wątek zielarstwa i głębokiej więzi Miry z naturą tylko dodaje całości pewnej słowiańskiej autentyczności. I to, co kocham w dobrych ksiązkach fantastycznych - w trakcie podróży tworzy się nasza własna, słowiańska "Drużyna Pierścienia"! Mira nie jest sama w swojej misji. Dołączają do niej barwne i świetnie napisane postacie, jak tajemniczy Weles czy wnoszący mnóstwo humoru Dobromir. Ich interakcje, docinki i powoli rodząca się więź... omg, totalnie mój klimat! Co ważne, to nie są wszechmocni herosi - mają swoje wady, popełniają błędy, co czyni ich niezwykle ludzkimi i sprawia, że łatwo im kibicować. "Okej, okej, wielki panie lesie... nie chcę wyjść na tego gościa, co psuje epicki moment." Ciężko jest mi uwierzyć, że to debiut. Fabuła jest prosta, ale satysfakcjonująca, akcja ma odpowiednie tempo, a całość wieńczy zjawiskowe zakończenie, które idealnie domyka historię. Jedyne, drobne zgrzyty, które muszę odnotować z recenzenckiego obowiązku, dotyczą wydania - przyzwyczajona jestem do okładek ze skrzydełkami, tutaj ich nie ma, więc trochę łatwiej ją uszkodzić (ale od czego są otulacze). To co na pewno pochwalę to skład - czytałam wiele książek "selfpubów" i nie wszystkie były złożone w sposób, który nie męczył czytelnika. Tutaj nie ma to miejsca, tekst jest czytelny, więc na plus. Mimo tych drobnych rys, zawartość broni się sama. To satysfakcjonująca, kompletna historia, która zostaje w głowie na długo. Idealna na jesienny wieczór, idealna dla fanów słowiańskich mitów i dla każdego, kto chce dać się porwać opowieści, która szeleści jak liście pod stopami. Zdecydowanie to moja polecajka z cyklu #jesieniera.

Echo 2 Maciej Libera Niebezpieczeństwo czychające z każdej strony, Echa, ale i od innych ludzi. ,,W tym świecie każdy może być zagrożeniem. Każdy może mieć powód". Echo 2 jest kontynuacją jakże wciągającej historii przyszłości, czasów gdy system żyje własnym życiem, a człowiek jako jednostka ma szansę bytu tylko i wyłącznie, gdy przestrzega przydzielonych mu zadań, wypełniając je bez jakichkolwiek odstępstw. Robert i Lyra stają się swoimi cieniami, na każdej wyprawie zdają sie zlewać w jeden dobrze funkcjonujący organizm. Gdy jedno niedomaga, drugiemu wali się świat... Razem z mieszkańcami Nory, muszą walczyć o swoje bezpieczeństwo i przyszłość. ,,Nawet ci, którzy dziś wydają się obojetni, jutro mogą się zmienić". Czy przywrócenie Robertowi pamięci nie zwróci sie przeciwko nim? Polecam każdemu, kto lubi czuć dreszcz podczas lektury. Z niecierpliwością czekam na dalszy ciąg... Moniq

Miałam przyjemność wysłuchać Wiedźmy z Bronaczowa Agaty Kasiak w formie audiobooka, w świetnej interpretacji Wojciecha Żołądkowicza. Lektor doskonale oddał charakter każdej postaci, czyniąc historię wyjątkowo żywą i wciągającą. Autorka oddała atmosferę czasów Kazimierza Wielkiego oraz wierzenia ludu katolickiego, w którym wciąż obecna była wiara w zabobony i wiedźmy. To poruszająca, klimatyczna opowieść, polecam!

Nerwy ze stali Anny van Steenbergen to solidna pozycja, która broni się na każdej płaszczyźnie. Jest interesująca, sprawnie napisana i profesjonalnie wydana. Widząc ją na sklepowej półce lub czytając nie powiedziałbym, że to historia wydana w systemie vanity. Zbiór opowiadań dostaje ode mnie ocenę 8 na 10, przy czym obiektywnie zasługuje na 7. Ja jednak dodaję jeden punkt za japońską tematykę, którą bardzo sprawnie serwuje nam autorka. Z pewnością sięgnę po kontynuację, jeśli taka się kiedykolwiek pojawi. Książkę dostałem do recenzji od autorki.

Książka zaczyna się dokładnie w tym samym momencie, w którym skończył się pierwszy tom. Po obiecującym początku fabuła bardzo mocno spowalnia. Jest to typowy tom na przeczekanie, nudny jak flaki z olejem. Nawet szersze przedstawienie przeszłości głównego bohatera nie było w stanie mi wynagrodzić zniechęcenia, jakie czułam podczas lektury. Nie zmienia to jednak faktu, że z pewnością sięgnę po kolejny tom, aby dowiedzieć się jak wszystko potoczy się dalej.

"Głodny świat" jest czymś pomiędzy powieścią a antologią. Składa się z kilku opowiadań, które mniej lub bardziej łączą się ze sobą, ale dwa stanowią główną oś fabularną, do której wszystko się sprowadza. Świat przedstawiony, w tym głodny świat, jest bardzo wyjątkowy i dziwny, ale to właśnie nadaje książce wyjątkowości. Nie polecam tej książki osobą oczekującym od niej prostej rozrywki.

Pomysł ciekawy, trochę niekonsekwencji lub przemilczeń. Niektóre Akcje dzieją się jakos same z siebie lub są trochę nielogiczne. Potem króryś z bohaterów na siłę znajduje wytłumacenie. Mimo to na plus że to nasza rodzima twórczość. Uniwersum zapowiada sie ciekawie co z tego wyjdzie zobaczymy.

"(...) Unikalny i niepowtarzalny, łączący najnowocześniejszą technologię z racjonalną prostotą, reprezentuje nadzieję na ocalenie ludzkości u progu globalnej wojny (...)". Miasto zbudowane na filarach. Stabilne schronienie dla ludzi po Wielkiej Katastrofie na Ziemi, stało się miejscem pełnym tajemnic, które za wszelką cenę nie mogły wyjść na światło dzienne. Co kryły mury miasta? " Miasto w chmurach" Kristyny Snegonowej to udane połączenie fantastyki z postapo. Jest to moje pierwsze spotkanie z literaturą czeską i dało mi ono nie małe wyzwanie czytelnicze. To ciekawa fabuła, gdzie postapokaliptyczny świat przeplata się z wątkami politycznymi, walką o władzę, a to wszystko pomiędzy obrazami walki o przetrwanie. Miasto, kryło w sobie wiele tajemnic, sięgających chmur. Nowoczesna technologia, która miała zrewolucjonizować nowy świat, projekt "Wniebowstąpienie ", miał być szansą na nową jakość życia. Powieść jednocześnie podejmuje trudne pytania egzystencjalne. Czy walka o przetrwanie godna jest najwyższej ceny... Jaką ofiarę trzeba ponieść, by ocalić nadzieję, własne życie... Zbrakło mi tu jednak czegoś, niejednokrotnie gubił mi się wątek. Mimo to powieść warto przeczytać. Bardzo dziękuję Wydawnictwo Silesia Progress za egzemplarz książki do recenzji.

Polscy esperzy wracają!!! Edmund Lis zbiera ekipa i postanawia iść na wojnę z rosyjskimi uzdolnionymi. Trwa wyścig w zdobywaniu nowych osób, a zarazem skuteczne ukrywanie się przed śmiertelnie niebezpiecznych przeciwnikiem. Trwa walka niewidoczna dla zwykłego śmiertelnika, chociaż każdy może być w nią wciągnięty. Druga część kronik to bezpośrednia kontynuacja przygód polskiego Profesora X (Charles Zabiera z X-Men),że tak pozwolę sobie porównać luźno te postacie. Mundek obrał sobie za cel zniszczenie dużo mocniejsze siły rosyjskie, które są odpowiedzialne za eliminacje rodzimej organizacji uzdolnionych i członków rządu. I chociaż małymi krokami dąży do tego celu, to robi to skutecznie przy pomocy zebranych ludzi i w ukryciu. Żadna ze stron nie wie czego może do końca się spodziewać. „Kroniki jednorożca. Wojna” to historia, która pomimo bycia wymysłem autora, dla wielu może być wizją całkowicie realną. Tajne służby, ludzie urodzeni z mocami, próby przejęcia władzy przez obce mocarstwa, tajemnice historyczne. Wartka akcja, mocne sceny, wciągająca fabuła i zwroty akcji. Ciekawe lokalizacje i interesujący bohaterowie. Może nie jest to literatura ambitna na poziomie noblowskim, ale z pewnością jest rewelacyjną rozrywką. Czyta się to świetnie. Czy są tu jakieś zgrzyty, nieścisłości? Z pewnością czytelnik odnajdzie coś. W każdym razie nie psują one zabawy. Polecam, bo to porządna lektura do odmóżdżenia i miłego spędzenia czasu. Fantastyka w wykonaniu Roberta bezustannie ma się dobrze.

Już wcześniej czytałam zawarte w "Czwartej rasie" opowieści i myślę, że dość dobrze poznałam filozofię, jaka przyświeca Autorowi. I tak, jak w przypadku innych jego książek również w tym wypadku spotykamy się z rozważaniami na temat technologicznych zdobyczy ludzkości, które niewłaściwie stosowane mogą zagrażać już nie tylko nam, ale wszelkim napotkanym w kosmosie formom życia. Wyraźnie odczuwa się poszanowanie autora względem natury, nawet najdrobniejszych jej form i zachowania równowagi ekosystemów również tych, które - być może - przyjdzie nam w przyszłości eksplorować. Trzy krótkie historie powiązane wspólnym ogniwem, Organizacją Planet Zjednoczonych, której celem jest badanie kosmosu by ewentualnie móc dokonać zasiedleń planet z korzystnym dla człowieka ekosystemem przy założeniu, iż nie będą ingerować tam, gdzie mogą znajdować się rdzenne formy inteligentne. Jednak nie zawsze można dokładnie zbadać dany teren przed zakotwiczeniem promu ziemskiego by mieć pewność, iż planeta jest niezasiedlona. Nie można też przewidzieć konsekwencji spotkania z inną nacją, a czasem w ogóle trudno dostrzec gatunki inteligentne. Ograniczenia z jakimi borykają się bohaterowie, to głównie stereotypowe założenia, co do tego, jak może wyglądać i w jaki sposób działa obcy świat oraz porozumiewa się jednostka inteligentna. Ponownie zostaje podkreślony fakt dokonywanych przez człowieka zakłóceń w równowadze środowiska na rzecz własnych wygód. Nie bacząc na efekty niszczymy środowisko naturalne: wycinamy lasy, zaburzamy naturalne koryta rzek, co odbija się negatywnie na ich mieszkańcach. A ich strata to również utrata korzystnego środowiska dla bytowania gatunku ludzkiego. Ekspansja jednego gatunku pociąga za sobą nieodwracalne skutki i ten problem zostaje wyeksponowany u Morgana poprzez posłużenie się bohaterem w osobie ziemianina, rdzennego Amerykanina oraz ptaka z ekosystemu obcej planety w pierwszym opowiadaniu. Podobnie w drugim, bardziej rozwiniętym "świat inny, niż się wydaje" odbywa się "walka" o utrzymanie równowagi sprzed przybycia statku korporacji i skupienie się na niesieniu pomocy dwóm zaciekle zwalczającym się gatunkom Tygrysiego Świata. Natomiast "Mądrość cesarstwa" jest już ukłonem w kierunku kultury starych Chin, gdzie porozumiewanie się na poziomie dyskretnej aluzji i gry słów, taktownej dyplomacji i szacunku prezentuje świat Quing, kolonii zamieszkującej przez ludność z ziemskiego kontynentu Azja. W tym wypadku czytelnik może poczuć się jak widz w teatrze, gdzie poznaje kunszt aktorów w sztuce sprzed wieków. W porównaniu z innymi utworami Rafaello Morgana opowieści z "Czwartej rasy" są jak baśnie, wytwory wyobraźni oddające chęć stworzenia idealnego, zrównoważonego i przyjaźnie nastawionego świata. W moim mniemaniu to chęć stworzenia świata ułudy, idylli niezmąconej złem, górowaniem jednych nad innymi, życia w obopólnym szacunku każdego z występujących gatunków względem siebie. Może i utopia, ale czy nie przyjemnie się w niej, od czasu do czasu, zanurzyć?

Post-apocalyptic w wersji light. Prosta, nieskomplikowana i przyjemna. Takie też są potrzebne. Nie zapadnie mi w pamięć, ale była na tyle wciągająca i trzymała równe tempo, że nie miałam myśli o jej porzuceniu. Pewnie nawet sięgnę po drugą część, gdy już się ukaże.

Jak na debiut - nie jest zła, stąd 6 gwiazdek. Fabuła jest dość oklepana, konflikt ludzi i elfów, a postacie są mocno pretensjonalne - smutny elf z CIĘŻKĄ przeszłością, jego buntownicza siostra, zagubiony człowiek. W tle oczywiście międzyrasowa miłość. Postać siostry była w szczególności irytująca, mając ponad 100 lat, zachowywała się jak trzpiotka że szkoły średniej. Na pewno podobało mi się przedstawienie głównego bohatera i sposobu w jaki oddziaływał na magię. Podobał mi się też styl autora, fajnie budował narrację.