Fascynacje kulinarne gwiazd

Wspaniała, urocza książeczka, na której wychowały się pokolenia naszych dziadków i rodziców. Janina Ipohorska (czyli Jan Kamyczek) odegrała bardzo ważną rolę w edukowaniu i kreowaniu dobrych obyczajów, bo trzeba pamiętać w jakich czasach to pisała. Co tu ukrywać, wtedy wielu ludziom faktycznie słoma wystawała z butów. Publikowane w "Przekroju" felietony Kamyczka nie wszyscy oczywiście czytali, ale jednak pewien wzorzec dobrych obyczajów docierał do ogółu. Dziś wzorcem są media internetowe, gdzie bełkot konkuruje z głupotą, prostactwo ściga się z chamstwem i hejtem... Jaka szkoda, że we współczesnych czasach tak proste słowa, jak "dzień dobry", "dziękuję", "przepraszam" z trudem przechodzą niektórym przez usta... Nas uczono jeszcze szacunku do starszych, dziś młodzież traktuje swoich rodziców i nauczycieli jak kumpli. Przydałby się bardzo jakiś nowy Kamyczek, tylko jak dotarłby do tych, którzy nic nie czytają albo nie rozumieją, co czytają...

Krótka, ale treściwa. Opisuje - niestety typowe dla kobiet - mechanizmy tłumienia uczuć i przedkładania potrzeb innych nad potrzeby własne. Wyjaśnia, dlaczego depresję częściej diagnozuje się u kobiet. Zawiera też kilka ćwiczeń i metod przeciwdziałania temu problemowi. Warto przeczytać, jeśli ma się do czynienia z tematem.

Znana psychoterapeutka napisała popularną książeczkę o poczuciu własnej wartości, o tym jak dobre lub złe myślenie o sobie może dodawać skrzydeł, lub być kulą u nogi. Autorka przedstawia przyczyny naszej niskiej samooceny i sugeruje metody zmiany tego stanu rzeczy. Siłą książki jest rozpatrywanie tego problemu z naszej polskiej perspektywy. Książka ma popularny charakter, nie jest zbyt głęboka, ale może stanowić dobrą podstawę do dalszych lektur. Autorka zaczyna od ciekawej myśli, że w polskiej tradycji społecznej utrwalony jest nawyk niechwalenia innych osób, raczej ich krytyki, a jak się już kogoś pochwali, to ta osoba kryguje się, bagatelizuje pochwałę. Jakoś się z tym wiąże dosyć powszechne w naszym narodzie negatywne myślenie o samych sobie, autorka przeprowadziła testy na ten temat. Ciekawym czy np. Polacy gorzej myślą o sobie niż jakieś inne nacje... Problem jest o tyle ważny, że ludzie o niskiej samoocenie: „nie lubią siebie, nie mają do siebie zaufania, brakuje im pewności siebie, kiedy zabierają się do zrobienia czegoś albo kiedy kontaktują się z innymi.” Podkreśla autorka że poczucie własnej wartości buduje się w dzieciństwie, relacja z rodzicami jest tutaj kluczowa. Pisze też o polskiej tradycji łajania dziecka bo: „dziecko może się zepsuć, wbić się w dumę, bo musi realistycznie oceniać swoje możliwości, bo trzeba je odpowiednio wychować. A "odpowiednio" oznacza za pomocą wytykania błędów, okazywania niezadowolenia i pretensji, krytykowania.” Autorka prezentuje też pobieżnie metody pracy nad podwyższeniem samooceny, za najważniejszą uznając metodę afirmacji opartą na książce Sondry Ray ‘Zasługuję na miłość’, radzi też chwalić samego siebie, radzi wręcz żeby upominać się o aprobatę i docenienie od najbliższych. Sugeruje również, żeby odseparować się od trującego otoczenia, które nas bez przerwy krytykuje i dołuje (najblizsi mogą to to robić przez lata, a i od nich odseparować się najtrudniej... ). Książka ma popularny, lekki charakter, nie jest systematycznym poradnikiem z którym trzeba pracować, raczej wstępem do innych, głębszych lektur. Może największą jej siłą jest spojrzenie na problem niskiej samooceny z polskiej perspektywy.

Zupełnym przypadkiem trafiłam na bazarze we Lwowie na wydanie z 1962(!) roku i czytałam tę książkę jako (bardzo wciągającą zresztą) ciekawostkę kulturalno-obyczajową. Muszę przyznać, że pomimo fragmentów wymagających przesiania przez grube sito i tak absurdalnych jak np. zalecenia mycia głowy raz na 10 dni, to bardzo wartościowa lektura - znalezienie jakiegokolwiek wartego naśladowania (nawet nieożywionego) wzorca sztuki życia to skarb, a tym cenniejszy jeśli rodzi szansę, żeby ocalić "stare dobre wychowanie", które już ledwo pamiętają moi dziadkowie. Polecam w każdym wieku!

Czytalam wydanie tej Książki z 1987 roku, autor musiał ją napisać w latach siedemdziesiątych i już wtedy pisał o zgubnym wpływie ciągłego stresu i napięć jakie powoduje nasza cywilizacja i pośpiech w jakim żyjemy. A przecież to było pół wieku temu. Dziś pośpiech i stres towarzyszące człowiekowi są nieporównywalnie większe, książka nie straciła więc swojej aktualności.

Książka, pod dość banalnym tytułem, zawiera w sobie solidną dawkę wiedzy. Przedstawione są tu powszechne symptomy braku równowagi organizmu (bezsenność, zaparcia, trądzik, bóle głowy.. etc.) i ich możliwe przyczyny, co pozwala wstępnie zdiagnozować nasz problem. Następnie szczegółowo opisywane jest każde z tych zagadnień (nieszczelne jelita, osłabienie nadnerczy, nietoleranckje pokarmowe.. etc. ) oraz przedstawione są środki jak każdemu ze swoich problemów możemy przeciwdziałać. Pisana łatwym, przystępnym językiem. Oceniam wysoko, gdyż mało jest na rynku pozycji dobrze ukierunkowujących na dietetykę! Osoba już obeznana w temacie może czuć niedosyt informacji.

Książka kiedyś była rewolucyjna. Rady typu "ojcze nie bój się wziąć swojego dziecka na ręce" zapewne 70 lat temu były potrzebne. Obecnie te, oraz bardzo pragmatyczne (np. pralka ułatwi dbanie o odzież wszystkich członków rodziny czy jak wyciąć idealną dziurkę w smoczku) niestety straciły na aktualności ;) Dla osób, które przyswoją sobie to, co w książce najcenniejsze (moim zdaniem): jeśli jesteś kochającą matką potrafiąca zachować zdrowy rozsądek reszta się ułoży to wartościowa lektura. Resztę (jak np. jak uchronić własne dziecko przed homoseksualizmem) radzę czytać co najmniej z przymrużeniem oka. Ba, nawet zasady żywienia niemowląt uległy delikatnym zmianom, które mi i mojemu zdrowemu rozsądkowi jak najbardziej odpowiadają, więc do powyższej lektury radzę odnosić się ze świadomością, że również w naukach o pielęgnacji i wychowaniu niemowląt istnieje coś takiego jak postęp.

Książka ta pozytywnie mnie zaskoczyła. Pomimo dosyć starego wydania, zawiera dużo mądrości i prawd o życiu. Autorka lekko opisuje psychologiczne notatki rozwojowe dotyczące zdrowych związków, wiary w siebie, pozytywnego myślenia i działania nastawionego na rozwój. Czyta się ją bardzo przyjemnie i wciągająco, dzięki "swojskiemu" językowi. Polecam i pomimo to, że są w niej rzeczy z którymi się nie zgadzam (głównie nawiązania do różnych religii/ energii),myślę, że warto ją przeczytać i wybrać mądre sentencje, które trafiają do serca danego czytelnika. Przykładowe rozdziały z książki: -wszystko, czego potrzebujesz do szczęscia, masz już w swoim wnętrzu -celem życia jest rozwój i osiągnięcie pełni człowieczeństwa na miarę swoich możliwości -każdy związek jest dla Ciebie lustrem, a każdy człowiek - nauczycielem -odpowiedzią na każde pytanie jest miłość Polecam szukać książki w bibliotekach!

Rozmowy o życiu, o żywieniu, o zdrowiu, o Bogu, o tradycji okraszone wspaniałym poczuciem humoru zielarza - zakonnika. Z kartek tej książeczki bije miłość do ludzi i zdrowy rozsądek Ojca Grande. Jest to wspaniała pozycja równoważąca szaleństwa współczesnego świata. Polecam wszystkim,a szczególnie tym, którzy mają sentyment do tradycji kresowych lub doceniają doświadczenie i lubią rozmowy ze starszymi osobami ;)

Bardzo lekko napisany poradnik,to taki drogowskaz,że nie trzeba wielkich pieniędzy by wyglądać i czuć się wyjątkowo każdego dnia;-) Cenne wskazówki,min. jak ustrzec się przed szafą wypchaną niezliczoną ilością ubrań...Wystarczy kilka rzeczy a dodatki, biżuteria i inne"dupirelki" postawią kropkę nad "i";-)Po przeczytaniu masz ochotę popędzić do szafy i "stworzyć ją na nowo":-) Dla tych z Was , którym wygląd i dobre samopoczucie na co dzień nie są obojętne...serdecznie polecam!

Dostałam jako prezent, uważam że trafiony. Sama też kupiłam komuś na prezent. Lubię psychologiczne rozkminki i tutaj takowe są. Poruszane kwestie dodające otuchy, otulajace ale też takie mobilizujące do działania by wziąć się w garść. Mam swój egzemplarz po którym bazgram i zaznaczam istotne na ten moment kwestie. Myślę że jest to książka do powrotów co jakiś czas. 😊 Polecam

"Śniadanie w łóżku i inne rozkosze kulinarne" to książka, która zabiera nas w świat kontemplacji radości dnia codziennego (w której rzecz jasna dużą część stanowią te kulinarne). Agnieszka Perepeczko opowiada o czasach dzieciństwa, młodości i czasu małżeńskiego, okraszając je przepisami z domu rodzinnego i tymi, które zgromadziła w swoim towarzyskim życiu, są tam anegdoty dotyczące domu rodzinnego, ale opowiada też o spotkaniach ze znajomymi, party, ucztach i przyjęciach. Wiele z nich odbyło się w Australii, gdzie autorka wyemigrowała w latach 80-tych. Każde było radosne i bardzo smaczne, śmiech, zabawa i dobra kuchnia to chyba nalepsze lekarstwa na smutki i smuteczki. Poszczególne rozdziały zakończone są przepisami na smakołyki, którymi raczyli się opisani w danym rozdziale biesiadnicy. Miło mi się tę książkę czytało, bo jest jak otulający kocyk i kilka przepisów wypróbuję.

Niektóre z zasad przedstawionych w książce są oczywiste, inne zupełnie nie przestrzegane a niektórych powinno uczyć się już od przedszkola. Ważne by ktoś po przeczytaniu tej księgi nie chodził i nie upominał całego świata tekstami w stylu "tak się nie powinno robić/mówić/zachowywać". Dobrze wiedzieć jak się powinno zachowywać w niektórych sytuacjach jednak wszystko w granicach rozsądku