Troll 1. Język norweski: teoria i praktyka - poziom podstawowy

Wiele ciekawie przedstawionych tematów. Dla mnie, jako redaktorki, jest to lektura przydatna. Sięgam po różne poradniki językowe - taki charakter mojego zajęcia. Profesor Miodek nie tylko rozwiewa wątpliwości, ale także jest miłym w odbiorze gawędziarzem. Dlatego myślę, że jego książki to wartościowa literatura dla wszystkich zainteresowanych językiem polskim.

odskocznia od kryminałów, morderców, zabójstw i zawiłych kryminalnych zagadek. Uwielbiam takie językowe niuanse, zabawy słowem i zawiłości naszego języka...spora dawka humoru,troszkę wątków biograficznych...przeczytałam z chęciąi polecma, jeśli ktoś lubi takie pozycje i przede wszystkim obu autorów.

To raczej imiennik. Kluczem do tej książki jest zrozumienie prostej zasady: ”nie my nosimy imiona, to one noszą nas". Autorzy analizują imiona w kontekście kulturowym, historycznym, literackim i obyczajowym. Opowiadają o słynnych nosicielach imion i piętnie jakie na nich pozostawili. Masa anegdot, trochę złośliwości. Wszystko w błyskotliwym dialogu.

Słownik ten to ponad 200 stron wypełnionych słówkami i frazami charakterystycznymi dla gwary śląskiej. Książkę podzielono na kilka rozdziałów opisujących inną dziedzinę życia Hanysów. + Słownik zawiera masę obrazków dzięki którym duża część słówek jest przedstawiona graficznie + Dużo humoru i zabawnie zobrazowanych sytuacji, czytanie książki w gronie znajomych przynosi sporo śmiechu + Nie tylko dla dzieci, ale też świetny prezent dla każdej osoby związanej bliżej ze Śląskiem + Ciekawe nawiązania do tradycji, często już zapomnianych + Masa słów, które wypadły z użycia i są nowe nawet dla najprawdziwszych Hanysów Każdy szanujący się Ślązak powinien mieć ten słownik na swojej półce i wspomagać się nią w pielęgnowaniu swojego języka.

Książkę tę polecam każdemu. Choć ciężko się ją czyta, bo to 501 odrębnych dzieł (felietonów). Mnie przeczytanie jej zajęło ponad rok. Brałem ją do ręki w wolnych chwilach, czasami po to, aby przeczytać jedno zaledwie hasło, czasami, aby zapoznać się z kilkoma. Profesor Bralczyk zebrał kilkaset ważnych – w swojej ocenie – zdań obecnych w polskiej kulturze, polityce, życiu codziennym. Mamy więc tu powiedzenia, życzenia, przekleństwa (klątwy),fragmenty prozy, poezji czy piosenek, zdania wygłaszane przez najznamienitszych Polaków i postaci filmowe, hasła reklamowa oraz zawołania kibiców! Część z nich ma wartość niewątpliwie edukacyjną i – chciałoby się napisać – charakter historiograficzny. Wiele nauczyłem się czytając tę księgę, a i ubawiłem się setnie!

🔰"Nie mam żadnego zajęcia: jestem tylko łowcą słów. Czujny i zasłuchany wyszedłem w świat na łów. Słowami fruwają chwile, i wszystko, com kochał i czuł, brzęczy całemi dniami rojem słonecznych pszczół. Muskają mnie słowa skrzydłami, żądłami tną do krwi. Skłutemu, strutemu słowami, tak słodko mi!" (Julian Tuwim "Słowo i ciało II") Poeta tak pięknie i z pasją łowi słowa co go muskają skrzydłami, a my wciąż uparcie: obczajamy, hejtujemy, ogarniamy, rozkminiamy różne słitfocie, paparazzich i udajemy, że nam z tym zajefajnie, superancko, mega i ekstra. I cieszymy się jak te, nie ubliżając nikomu, dzbany, co to młodzieżowym słowem roku onegdaj się stały. "Trzy po 33" to książka wydana przez profesorskie trio mistrzów ortografii i poprawnej polszczyzny. Napisana z lekkością i humorem, z jakimi tylko panowie Jerzy Bralczyk, Jan Miodek i Andrzej Markowski potrafią opowiadać o tym, co w polszczyźnie piszczy. W publikacji tej, autorzy szczegółowo przyglądają się słowom, które do języka dopiero co weszły i święcą w nim triumfy, ale też takim, które istnieją w nim od dawna, lecz od jakiegoś czasu zmieniły swoje znaczenie i zastosowanie. W większości przypadków przywołują ich pochodzenie i śledzą losy od czasów dawnych aż do dziś. Dzięki takiemu ujęciu czytelnik z łatwością dostrzeże jak wiele się zmienia i jak silnie język dostosowuje się do czasów, aktualizując się i dążąc do uproszczeń. Autorzy czasem z nowych zastosowań słów trochę pokpiwają, nie rzadko są zaskoczeni ich nietypową karierą, to zaskoczenie bywa nieraz pozytywne, a innym razem znawcy polszczyzny złoszczą się na bezmyślność zastosowań i powszechne nadużywanie niektórych słów. Panowie bez ogródek wytykają lingwistyczne mody i mają z nich niezły "ubaw". A wszystko to na wesoło, bez "spiny" czy "obciachu". W wypowiedziach znanych lingwistów jak mantra wraca jednak pytanie: czy współczesny człowiek wie co mówi i dlaczego to mówi? Czy przyjdzie mu do głowy, aby zastanowić się nad znaczeniem i słów typu "manifestacja", "układ" czy "aplikacja" zanim niefrasobliwie słów tych użyje? Wątpliwe. XXI wiek to bowiem czas działania automatycznego i masowego, także w kwestii językowej, w którym na refleksje – a już szczególnie te lingwistyczne – czasu i miejsca na ogół brakuje. Dlatego mnożą się i krzewią bez opamiętania różne koszmarki językowe, którymi bezkrytycznie się otaczamy. Panowie profesorowie od lat cieszą się wielkim uznaniem, co rusz udowadniając, że ich erudycja jest faktem, a nie czczymi przechwałkami. Znać się na języku tak, jak oni i z taką swobodą o tym opowiadać!!! Polecam miłośnikom polszczyzny lekturę ponad stu krótkich, zabawnych i interesujących felietonów lingwistycznych. WYZWANIE CZYTELNICZE - SIERPIEŃ 2025 - PRZECZYTAM KSIĄŻKĘ Z LICZBĄ W TYTULE. (7)

Obowiązkowa pozycja dla fanów septologii o Harrym Potterze. Poruszane są tu wątki i zjawiska pod względem czysto naukowym, ale w zrozumiały sposób. Dowiedziałam się kilku interesujących rzeczy, o których nie miałam pojęcia, dlatego uważam, że książka jest przydatna. Jeśli chcesz się dowiedzieć czy Hermiona jest kobietą lub co się stało z seksualnością bohaterów serii o Harrym Potterze to jest to lektura dla Ciebie. Ciekawy dodatek, który poszerza wiedzę czytelnika.

Bardzo pożyteczna książka, w której można poczytać o najczęstszych błędach językowych popełnianych przez Polaków. Wszystko napisane klarownie, z polotem i na luzie. Podziwiać trzeba również cierpliwość i tolerancję autorki dla ludzkiej różnorodności. A poza tym można się z tej książki dowiedzieć jak trudno jest czasem prowadzić popularnego vloga/bloga...

Słowo jest w człowieku, zatem słowo żyje, ewoluuje podlega zmianom. To jest podstawowy wniosek, jaki wyciągnęłam z lektury. Moim zdaniem wybrano bardzo trafny tytuł. Z jednej strony, książka prof. Miodka to rzeczywiście poradnik językowy, jednak napisany w sposób zrozumiały dla ogółu społeczeństwa, swobodnym, dowcipnym stylem, znanym z telewizyjnych programów prowadzonych przez autora. Z drugiej strony czytelnik zaznajamiany jest z mechanizmami ewolucji języka. Może się dowiedzieć, jak powstają i utrwalają się nowe wyrazy, prześledzić, jak, na przestani wieków zmieniało się brzmienie i znaczenie słów oraz rozumieć, dlaczego wiele z nich bezpowrotnie zniknęło ze słowników. Lektura jest przyjemna, łatwo się czyta. Niektóre z omawianych przykładów wywołują mimowolny uśmiech, inne sprawią, że podrapiecie się po głowie, lub otworzycie oczy ze zdumienia. Mnie najbardziej zaskoczyło, że „opcja” to nie to samo (ani nawet prawie to samo),co „możliwość”. Inną ciekawostką jest fakt, że do roku 1936 wyrazy takie jak żuraw, chrust, nuta, but, rura i inne pisało się przez „ó”. Przekonałam się też, że nawet polonista może się czasem pomylić (dla zainteresowanych chodzi o rozdział „Pracownice i miłośniczki”),a Rada Języka Polskiego zmienia zdanie prawie tak często, jak politycy(rozdział: „Jastrzębie – jak Turze i Koźle”). Po lekturze postanowiłam częściej szukać synonimicznych określeń, i jak to mówią „dbać o piękno mowy ojczystej”. Zauważyłam jednak, że sam autor też szczególnie upodobał sobie pewne słowo, a chodzi mi o przymiotnik „manieryczny”. Książkę napisano w taki sposób, by można ją było czytać „na wyrywki”. Z tego powodu, czytając wszystko, od początku do końca, natraficie na powtarzające się przykłady. Z początku może to nieco irytować. Po jakimś czasie przestaje przeszkadzać. Ogółem opinia pozytywna. Duży plus dla pana profesora, za otwartość na zmiany zachodzące w języku polskim. Polecam szczególnie tym, którym zasady rządzące językiem wydają się nielogiczne i bezpodstawne.

- lekka, przystępna forma przekazywania informacji o języku jako rozmowy językoznawców pełne anegdot - tematy przewodnie raczej rzucone z grubsza, bardzo luźne i miejscami chaotyczne są te rozważania - na pierwszy rzut oka wygląda na coś, co można przeczytać w godzinę, a faktycznie treści jest bardzo dużo - brakuje dodatkowych przypisów lub wyjaśnień - przykład błędnego użycia warto byłoby skonfrontować z definicją lub przykładem poprawnym; jest to niestety nagminne, a z minimalnego kontekstu ciężko ekstrapolować poprawność - jako osoba ze znacznie młodszego pokolenia, niektóre przykłady uznaję za czepialstwo, a niektórych zarzutów zupełnie nie rozumiem - język żyje, jak widać - miejscami czuć boomerską perspektywę - Bralczyk i Miodek zdecydowanie dominujący - zapewne błąd redakcji lub korekty, ale komiczną sytuacją w takiej książce (str. 221) jest prof. Miodek mówiący "...wziąłby go na tapetę"

Książka bogata pod względem merytorycznym, przejrzysta, dobrze zorganizowana, z wieloma przykładami i poruszająca problemy początkujących tłumaczy. Dla każdego, kto zaczyna swoją przygodę z tłumaczeniem. Pomaga w uporządkowaniu wielu kwestii, rozjaśnia pewne wątpliwości. Trzeba jednak pamiętać, że jest to tylko jeden z poradników, z którymi warto się zapoznać ponieważ nie wyczerpuje on wszystkich istotnych z punktu widzenia zawodu kwestii. Polecam!

Podręcznik do samodzielnej nauki języka łacińskiego. Przydatny również jako pomocnicza książka dla osób już uczących się gdzieś tego języka. Materiał podzielony jest na lekcje z ćwiczeniami oraz wyjaśnieniami gramatyki i wymowy. To w części pierwszej. W drugiej części mamy oryginalne teksty po łacinie. W trzeciej części jest klucz rozwiązań (dla leniwych). Tekst pisany uzupełniają śmieszne, często współczesne tematycznie rysunki pasujące do danej lekcji. Jest też gra planszowa - na osobnej karcie, oraz mały słowniczek. Osoby niespecjalnie zainteresowane nauką tego języka znajdą tu nawet sporo informacji historycznych z dziejów Rzymu oraz o bohaterach tamtej epoki. I kilkadziesiąt przydatnych do "popisywania się" cytatów po łacinie.

Mimo solidnej grubości i obiecującego opisu tej książki, była dla mnie lekkim rozczarowaniem, zostawiła niedosyt. Zakupiłem wydanie najnowsze, które to obiecuje nie poziom A1-C1, lecz do najwyższego, C2. Sama książka, co widać nawet w spisie treści, nie porusza ani jednego tematu który sama by uznała za C2. Z drugiej strony, mimo bycia chyba piątym już wydaniem, jest na tyle błędów w kluczu, że człowiek traci pewność czy napisał zdanie poprawne, alternatywne, czy błędne. Ogólnie dla uczących się na certyfikat C2 tej książki nie polecam. Jednak dla osób, które chcą sobie usystematyzować całą gramatykę, szczególnie jeśli mają jakąś osobę postronną do zweryfikowania błędów tej książki, mógłby to być sensowny wybór. P.S. Jeszcze pod względem technicznym, układ całego tekstu i ćwiczeń sprawia, że rzadko kiedy można wpisywać odpowiedzi w przeznaczone luki, także polecam uzupełniać książkę ołówkiem i nie bać się pisać po całej stronie, bo to będzie normą podczas nauki z tą książką

Autor tego leksykonu prezentuje biogramy 135 pisarzy i poetów, którzy dzięki talentowi, uporowi zapisali się swoimi dziełami na zawsze w historii literatury światowej. Przedsięwzięcie było dosyć karkołomne, no bo jak na ok. 135. stronach zapisać historię literatury światowej? To typowa mission impossible. Ostatecznie wybrano 135 nazwisk genialnych twórców i nietuzinkowych osobowości. " To arbitralny wybór. Jesteśmy przekonani, iż niewielka część naszego rejestru mogłaby zostać zakwestionowana"- piszą autor i wydawca we wstępie. 🔎 No tak, ja mam wątpliwości i frustrują mnie pewne braki. Nie ma w tym leksykonie Safony, Emily Dickinson, Słowackiego (skoro jest Mickiewicz- opisany zresztą dosyć nijako i bezbarwnie- to pominięcie jego głównego rywala literackiego jest, według mnie krzywdzące. Bo przecież "Balladyna", "Lilla Weneda" i "Król Duch" to dzieła niezwykłe),brak też Conan Doyle'a, Remarque'a, Mrożka i Różewicza. Ale za to są Roland Topor i Bob Dylan. 🤔 Uważam, że poeci zostali potraktowani przez autora dosyć marginalnie. 📜 Wśród 135. zaprezentowanych "wybrańców" są tylko 4 kobiety. Rozumiem, że dziejowy patriarchat zrobił w świecie literatury co, zrobił, ale bez przesady. Widać, że tenże patriarchat nadal króluje w głowie pana autora i działa trochę jak klapki na końskich oczach. Dominuje to, co na wprost, a tego, co na prawo i lewo nie widać. Zresztą to mnie nie dziwi, wszak doktor Wiesław Kot jest wykładowcą uniwersyteckim, a w tym środowisku, na ogół, panuje moda na "twardogłowie" w postrzeganiu rzeczywistości. 😎🥸🧑‍🎓 Biogramy mają formę esejów, każdy został uzupełniony zdjęciem pisarza i zestawieniem najważniejszych dat oraz wydarzeń z życia twórcy. Kalendarium jest bardzo przydatnym dodatkiem do biogramów. Pisarze zostali zaprezentowani w układzie chronologicznym. W leksykonie jest także spis alfabetyczny ich nazwisk oraz wykaz ilustracji. Niestety brak indeksu osób wspominanych w biogramach a także indeksu tytułów oraz zestawienia bibliograficznego, co trudno zaakceptować. 🥺 Język, styl i sposób prezentowania faktów z życia pisarzy zaprezentowany w tym wydawnictwie przez autora są dalekie od nudnych podręcznikowych biografii. Sprawiają, że trudno się od książki oderwać. Po prostu odłożyłam wszystko i czytałam. Czytałam tak zapamiętale, że zastał mnie nad tą książką dzień następny. I myślę, że mimo kilku zgrzytów, opisanych powyżej, jest to doskonała rekomendacja dla tej publikacji, którą należy traktować jako inspirację dla własnych poszukiwań i odkryć literackich. :⁠-⁠)

Potężne kompendium wiedzy o wielu popularnych książkach i ich autorach. Może być inspiracją do sięgnięcia po nowe tytuły lub uzupełnieniem wiedzy o naszych ulubionych pisarzach. Książka pięknie wydana - na kredowym papierze, posiada kolorowe ilustracje uzupełniające treść. Do pełni szczęścia brakuje tylko twardej (mocniejszej) okładki, która lepiej chroniłaby ten wolumen. Mimo to i tak będzie świetnym prezentem dla miłośnika literatury. Zbiór uzupełniony listą książek uhonorowanych ważniejszymi nagrodami - Nagrodą Brookera, Orange Prize i Nagrodą Pulitzera. Szkoda, że autor nie uwzględnił w swej pracy polskich pisarzy współczesnych. Czekam na podobne wydanie dotyczące tylko polskiej literatury. P.S. to książka, której nie czyta się od deski do deski, a zagląda do niej w miarę potrzeby. Mimo to dodaję "do przeczytanych", bo nie lubię jak coś "wisi" mi na profilu ;)