Czarodziejski kapelusz

Książka z lat młodości, ostatnio czytana w ramach powrotu do przeszłości. Nic się nie zestarzała, przygody 6 - latka Pellego u babci w Skani ,u której spędza czas po wypadku swojej mamy. Pewne wartości są ponadczasowe - miłość do ludzi i zwierząt, tolerancja, współczucie to się nie starzeje. Książka czeka na trzecie życie , to moja ukochana książka z dzieciństwa, potem córki, teraz kolej na wnuczkę. Polecam dla wszystkich czytelników niezależnie od wieku.

Pamiętam, że mi, jako nastoletniej dziewczynce bardzo podobała się ta książką. Dziś, gdy jestem trochę starsza, postanowiłam sięgnąć po tę książkę raz jeszcze. Miejmy nadzieje, że będzie tak samo magiczna, jak niegdyś, gdy znalazłam ją w stercie zakurzonych rupieci mojej babci.

Książki Macieja Wojtyszki piszącego dla młodych czytelników nie są mi obce i miałem już z nimi styczność. Postanowiłem sięgnąć po Brombę i inni spodziewając się fantastycznych przygód z lekkim humorem po drodze. Ciekawy byłem co dostanę i czym zaskoczy mnie autor, który umie pisać interesująco wymyślając swoje fantastyczne historie. Książka Bromba i inni jest zbiorem opowiadań o różnych przedziwnych stworzeniach, które przeżywają wiele przedziwnych przygód. Poznajemy w czasie czytania Pciucha potrafiącego dostarczać niezwykłe przesyłki do adresatów. Drugą osobną historią jest o Fumach i ich przygodach jakie przeżywają. Trzecia opowieść o Gżdaczach jest nieco dłuższa i fantastyczna o kontakcie z ludźmi niczym klasyczna fantastyka o takie tematyce okraszona humorem. Tytułowa Bromba pomaga innym gdy potrzebują pomocy mierząc co tylko się daje. Fikander jest kolejnym bohaterem, lecz tym razem otrzymałem zwariowaną nieco opowieść o miłości bardzo ładnie podaną i zabawną. Kajetan Chrums niczym detektyw Holmes rozwiązuje zagadki kryminalne. W dłuższym opowiadaniu w stylu klasycznego kryminału otrzymujemy przewrotną i ciekawą zagadkę. W kolejnym spotykamy Vicerwersów dzikich. Opowieść przypomina zabawną wersje baśni z królem, którego spotykają kłopoty. Bunt Psztymucla jest kolejną interesującą i potraktowaną z humorem opowieścią o ciekawości jednego z nich, który postanawia zbuntować się. Przeżywa wiele przygód wraz ze swoją rodziną podróżując. Następnie poznajemy Glisanda związanego ze sztuką tworzenia, gdzie autor ukazuje jego wpływ na jednego z bohaterów. Gluś-Filmowiec jest historią o najważniejszym dziele filmowym, które ma zawojować kina. Wszystko zamyka przewrotne Zwierzątko mojej Mamy z ciekawą historią potrafiącą bawić. Książka Bromba i inni jest zbiorem opowiadań osadzonych w niezwykłym świecie, gdzie przenikają się absurdalne wydarzenia i dzieją się fantastyczne przygody bohaterów. Wkradająca się groteska i surrealizm prowadzi do przerysowania nie tylko przedstawionego świata, ale też postaci w sposób humorystyczny. Dwa z nich nawiązują nawet do klasycznej opowieści o Alicji w krainie czarów. Mowa o historii z Pciuchem i Vicerwersów czerpiących z niej garściami, lecz autor w swoim stylu dodaje absurdalność i groteskę w wydarzenia. Krótkie kilku stronicowe opowiadania o każdej z postaci jakiej poświęcił czas czyta się szybko i przyjemnie. Świat wykreowany przez autora jest dziwny, absurdalny, przerysowany i nieco niepokojący w czasie czytania. Skierowana do młodego czytelnika zawiera w sobie iskierkę grozy i fantastyczne przygody bohaterów wciągające od pierwszych stron. W tym świecie wszystko jest możliwe i jednocześnie przerysowane za sprawą przedziwnych zdarzeń, nieprawdopodobnych przygód i zwrotów akcji. Przybliżając nam każdą z postaci mamy możliwość poznać ich bliżej i mimo moich obaw dotyczących zarysowania sylwetek, to autor w umiejętny sposób potrafi w kilku zdaniach stworzyć ciekawych i wyrazistych bohaterów. Dlatego nie dostajemy papierowych, ale mających głębie i możemy poczuć do nich sympatie z możliwością polubienia od pierwszych stron. Wciągając nas w ten świat od początku trafiamy do zadziwiających miejsc i niezwykłych wydarzeń. Akcja każdej z opowieści jest prowadzona z wyczuciem, szybko i wiele dzieje się podczas czytania. Wydarzenia mimo swojej dziwności, groteskowości, absurdalności i przerysowania nie zwalniają ani na moment wciągając nas w opowiadane historie bez problemu przy tym można bawić się świetnie przy nich. Napisane przyjemnie, lekko, przystępnie z humorem i absurdem jakim posługuje się autor sprawiło, że nie mogłem oderwać się od czytania. Książka Bromba i inni jest pozycją dla młodego czytelnika i to widać podczas czytania. Jednocześnie nawet starszy czytelnik znajdzie tutaj coś dla siebie i dzięki humorystycznemu podejściu wraz z absurdalnymi wydarzeniami można bawić się przy niej świetnie. W moim przypadku pamiętając poprzednie książki autora jakie miałem przyjemność czytać nie zawiodłem się na przeczytanej, która zapewniła mi wiele atrakcji i sporo zabawy w czasie czytania. Poznając przedziwny świat i bohaterów zostałem wciągnięty w wir groteskowych, absurdalnych i niezwykłych przygód w fantastycznym świecie z nutką klimatu niepokoju po drodze. Autor kolejny raz udowadnia, że stworzył fantastyczną pozycje, którą czyta się od pierwszych stron do ostatnich z przyjemnością. Książka moim zdaniem dla każdego lubiącego zwariowane przygody i abstrakcyjne wydarzenia z humorystycznym zacięciem. Niezwykle sympatyczne podejście do codziennych spraw. i życiowych problemów potraktowanych z delikatnością przedstawienia w przygodach jakie dostajemy. Przygody Bromby wraz z innymi bohaterami wciągają i nie pozwalają oderwać się od niej. Nie duża mała książka sprawiła mi sporo frajdy podczas czytania i fantastycznych przygód jakie otrzymałem. Autor kolejny raz udowodnił, że umie pisać nie tylko dla młodego czytelnika. Na pewno sięgnę po inne jego książki jak będę miał okazje ku temu mając nadzieje na bardzo dobre i napisane z humorem pozycje.

Muminki albo się♠ kocha, alb nie... Ja mam tak, że je ubóstwiam i mam do nich słabość i za każdym razem, gdy po nie sięgam czuję, jakby to było pierwszy raz. Zanurzam się w tych historiach, w ich beztrosce i słowach, które do siebie mówią, a które mają niesamowitą głębię. Za każdym razem odczytuję je na nowo, odnajduję w nich coś nowego... Jak w "Małym Księciu".. Kocham Muminki i już... ,

Druga czesc Alicji to gra w szachy, juz troche bardziej skomplikowana niz karty. Stanowi wieksze wyzwanie dla umyslu niz bajkowa jedynka co moze czynic ja nawet bardziej ciekawa. Ja jestem cienkim szachista akurat bo wiem tylko jak sie poruszac figurami i mam podstawowa wiedze w tym temacie i jak z kims wygram w szachy online to jest swieto lasu wiec moja wiedza nie dala mi klucza do zrozumienia w 100% o co chodzilo autorowi dokladnie ale na pewno pomaga sobie lepiej wyobrazic swiat po drugiej stronie lustra ktory kieruje sie innymi zasadami niz nasz fizyczny ale zasady gry w obu swiatach sa podobne bo jak pionek przejdzie na druga strone szachownicy i pokona 8 pol to moze byc figura jaka chce nawet królowa.

Paradoksem jest dla mnie fakt, że Muminki przeczytałam grubo po tym, jak skończyłam 20 lat. Przeczytałam i pokochałam. Dotarło do mnie wtedy, jak wielką krzywdę uczynili mi twórcy telewizyjnej bajki, gdzie wszystko było płaskie, nieżywe i nudne, Muminy mówiły jakimiś wydumanymi głosami jak po narkoleptykach a akcja przypominała wygrzebującą się ze smoły muchę. Jedynym, co pojęłam, zrozumiałam i uszanowałam od razu i bez tłumaczeń była Buka, którą rozumiałam świetnie, że pojawia się raz na jakiś czas i nic nie mówi, bo kto by chciał dyskutować z takimi nudziarzami?!?! Książkowe Muminki podetknął mi pod nos Mąż i kategorycznie zażądał przeczytania. Cześć mu za to i chwała, bo Muminy rulez :) Kocham wszystkie postaci, każdą za co innego, jedynym, który podnosi mi w niepokojący sposób ciśnienie i którego nie trawię, nie cierpię i najchętniej utopiłabym w kałuży, jest Tatuś Muminka. Wyjątkowy nieudacznik, rozlazła fajtłapa, oderwana od rzeczywistości, zawieszona w czasie i przestrzeni własnej młodości, mająca w odwłoku rodzinę, dom i całą resztę. Za wytrzymywanie z nim Mama Muminka powinna dostać medal i aureolę.

Wszyscy znają Piotrusia Pana. Nawet "[...] Jeżeli (...) pobiegniesz do babuni i jej zapytasz z kolei czy, kiedy była małym dzieckiem, słyszała co o Piotrusiu Panu, babunia odpowie tak samo jak matka: - "Naturalnie, moje dziecko, że słyszałam o nim"[...]". Przekład pani Rogoszówny jest bardzo zaskakujący, nie ma Nibylandii tylko Leśny Park, nie ma Wendy ale jest za to Tonia, ale to w niczym nie uwłacza tej historii bo elfy tak zaczarują twój umysł, że od razu przeniesiesz się w krainę fantazji :)

Książka napisana w 1911 r. Wcześniej, bo w 1904 r. autor stworzył sztukę teatralną, która odniosła ogromny sukces i została podstawą do późniejszej książki. Opowiadanie należy do najsłynniejszych bajek świata i jest kanonem literatury dziecięcej !!! Doczekała się niezliczonych adaptacji filmowych, teatralnych i musicalowych, również popularnej animacji Disneya. Ponadczasowe wartości przekazywane dzieciom: przyjaźń, odwaga, życzliwość, dokonywanie właściwych wyborów, kształtowanie kreatywności, rozwijanie wyobraźni itp. W lewacko - tęczowych bzdurkach tego nie znajdziesz. POLECAM !!!

Największą siłą książki jest język. Leśmian czaruje słowem, tworzy neologizmy, rytm i obrazy, które działają niemal jak zaklęcia. Opowieści takie jak „Ali Baba i czterdziestu zbójców” czy „Sindbad Żeglarz” zyskują nową głębię — stają się historiami o chciwości, pragnieniu, losie i cenie marzeń.

W literaturze dziecięcej nie brakuje ponadczasowych historii — jedną z nich jest „Piotruś Królik” autorstwa Beatrix Potter. Choć opowiadania autorki mają już ponad sto lat, wciąż brzmią świeżo. A niedawno wydawnictwo Znak Emotikon przygotowało przepiękne wydanie zawierające wszystkie opowiadania napisane przez Potter. Zajrzyjcie razem ze mną do środka! 🐰 To wydanie zachwyca już od pierwszego spojrzenia. Twarda oprawa, piękne kolory i subtelne zdobienia sprawiają, że książka prezentuje się jak prawdziwy skarb na półce. W środku znajdziecie wszystkie klasyczne opowieści Beatrix Potter, ułożone w porządku chronologicznym, dzięki czemu można obserwować, jak rozwijał się jej styl i sposób opowiadania historii. Ilustracje — delikatne akwarele, z których słynęła autorka — zostały odświeżone i wydrukowane w doskonałej jakości. Każda strona tchnie ciepłem i spokojem angielskiej wsi, a bohaterowie wyglądają tak, jakby za chwilę mieli wyskoczyć z kartek i pobiec w swoją stronę. To jedna z tych książek, które chce się czytać powoli, wspólnie z dzieckiem, delektując się każdym obrazkiem i każdym zdaniem. A przy okazji to świetna okazja, by poznać mniej znane opowiadania Potter, które są równie urocze jak te najbardziej znane. To ponadczasowa, ciepła i malownicza historia, która nie bez powodu stała się klasykiem literatury dziecięcej. Idealna na prezent, na dobranoc, na pierwszą samodzielną lekturę — lub po prostu na chwilę nostalgii.

Prosto z Francji, czy Anglii, z Rosji oraz z Persji, baśnie nie tylko znane są na całym globie ziemskim, ale pochwalić się mogą również różnorodnym pochodzeniem. Geneza niektórych z nich sięga nawet VI wieku przed naszą erą. Niektóre bardziej znane, inne mniej, wciąż przewijają się przez światową kulturę. Towarzyszą rodzinom podczas opowieści na dobranoc i uprzyjemniają czas, kiedy oglądamy ich barwne ekranizacje. W zbiorze „Złota księga bajek” znajdziemy prawie 70 najróżniejszych bajek, których twórcami są nie tylko bracia Grimm, czy Andersen, ale też Iwan Kryłow, czy Ezop. Peter Holeinone wraz z ilustratorami próbuje na nowo przekazać czytelnikowi twórczość znanych i cenionych światowych bajkopisarzy. W potężnym zbiorze bajek czytelnik będzie mógł zapoznać się z baśniami braci Grimm, Andersena, czy baśniami angielskimi. Nie zabraknie tutaj króciutkich bajek Ezopa, a także Pinokia od Collodiego. Poczytamy przepiękne opowieści zrodzone w umyśle Perraulta, a także te, które narodziły się w głowie Szeherezady. Tą podróż po świecie baśni zakończą bajki prosto z Rosji. Bez względu na to czy bohaterami tych siedemdziesięciu historii są ludzie o dobrych i złych sercach, magiczne istoty, jak chociażby wróżki, czy niezwykłe zwierzęta. Cześć jest nam znana mniej bądź bardziej, ale wszystkie mają na celu nie tylko umilać czas młodemu czytelnikowi, ale też i nauczyć go odpowiednich zachowań. Przekazywane od tysięcy lat z pokolenia na pokolenie, niekiedy źródło ich pochodzenia jest całkowicie nieznane- baśnie przetrwały do dziś dzień. Zatem docenić należy zbiory takie jak „Złota księga bajek”, bowiem to one stanowią dziedzictwo najznakomitszych bajkopisarzy. W zbiorze tym nie zabraknie dobrze znanych nam historii, jak chociażby „Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków” od Grimmów, „Mała Syrenka” od Andersena, „Przygody Gulliwera” prosto z Anglii, „Pinokio” od Collodiego, „Kopciuszka” od Perraulta, czy „Lampy Aladyna” ze Wschodu. Wszystkie były wielokrotnie interpretowane przez współczesnych twórców, także filmowych, przez co dorobiły się różnych wersji z różnymi zakończeniami. Chyba to z „Małej Syrenki” zdecydowanie odbiega od tego, z którym zapoznała nas wytwórnia Walta Disneya. Jednakże, czy to oznacza, że jest gorsza? Zdecydowanie nie! W tym zbiorze znajdziemy także inne historie, do których dotychczas mielibyśmy problem z dotarciem, gdyż rzadziej się je przybliża w podobnych publikacjach. Wśród nich znajdują się te od Ezopa, które stały się inspiracją dla Jeana de La Fontaine'a. To w tych opowiastkach znajdziemy jedynie zwierzęta, które stanowią uosobienie ludzkich cech, a także praw natury i okrutności życia codziennego. Przykładem jest tutaj „Wilk i jagnię”, gdzie niewinność nie zawsze musi ratować nas w obliczu prawdziwego okrucieństwa, czy „Osioł, któremu się zdawało, że jest mądry” próbujący uzmysłowić, że najłatwiejsze rozwiązania niekoniecznie muszą być najlepszymi. Nie oszczędza się też zadufanych w sobie ludzi zaprezentowanych w „Zarozumiałej żabie”, czy też dowodu na to, że warto jest pomagać innym, aby potem oni mogli pomóc Tobie w „Koniu i ośle”. Te małe satyry, choć nieznane z nazwy funkcjonują do dziś, a niektóre ze stwierdzeń w nich zawartych stosujemy jako przysłowia. Niezwykle piękne są też historie ze Wschodu i z Rosji. Mają w sobie niesamowity klimat charakterystyczny dla tych okolic. Dodatkowo część z nich pozostaje nam nieznana, choć baśnie z Persji i Arabii znajdziemy w zbiorze „Baśnie tysiąca i jednej nocy”, najpopularniejszym dotyczącym tego regionu. Nie wiadomo skąd się wzięły, wiadome jest tylko, że narratorką jest tutaj żona króla, która opowiada mu baśnie, aby uniknąć śmierci. Wśród tych znanych historii znajdują się też te, o których nie słyszmy aż tak często. Jest to między innymi „Rubinowy Książę”, gdzie przepiękny rubin zamienia się w przystojnego księcia, dla którego niemalże zgubna okazuje się ciekawość jego żony. Ponadto poczytać możemy o przygodach dzielnego Saida w baśni „Przygody Saida”, które stanowią odzwierciedlenie drogi każdego człowieka, aż w końcu dojdzie do tego co najważniejsze. Znajdziemy tu tez mini historię, w której to własność do jednego małego elementu w całym domu może uprzykrzyć człowiekowi życie w „Salem i gwóźdź”. Z drugiej zaś strony mamy także historie rodem z Rosji. Mroźne, ale i pełne wspaniałości bajki, które także mogą wnieść coś do naszego życia. Przede wszystkim znajdziemy tutaj potwierdzenie siły ludzkich marzeń w osobie młodego chłopaka, który uznawany za marzyciela i obiboka dorobił się więcej niżeli inni ludzie, a robiący to co lubi najbardziej, w bajce „Jezioro Złotych Ryb”. Nie brakuje też przepięknego dowodu na to, że dobre uczynki zawsze zostają wynagrodzone w „Domu z zielonym dachem”, a także potwierdzenia na to jak bardzo budujące jest dobro a niszczące jest zło w historii „Córki puszczy”. Wrażenia podczas lektury tych baśni wzmacniają dodatkowo niezwykłe ilustracje znanych i cenionych artystów. Nie są to jedynie rysownicy, ale też ludzie zajmujący się ogólnie pojętą sztuką. Z baśniami każdy z nich miał do czynienia już od dłuższego czasu, a w zbiorze „Złota księga bajek” znalazły się ich najlepsze prace. To właśnie one oddają charakter pełnego kolorów i życia Wschodu, a także surowość i chłód Rosji. Nie przesadzają z barwami, starając się, aby postacie wyglądały jak najbardziej realistycznie. Przy radośniejszych opowieściach szaleją z większą ilością kolorów, natomiast przy tych, które mają nas bardziej przestraszyć zobaczymy bardziej stonowane barwy. W wielu przypadkach rysunki wyglądają jak żywe. Bardzo trudno jest się nie zachwycać pięknem tych prac, w szczególności jeżeli dotyczą magicznych przedmiotów, cudownych wróżek czy przepięknych dziewcząt. Idealnie pasują do tematyki, starając się jak najlepiej przedstawić opowiadaną historię. Jedne prostsze, inne bardziej rozbudowane. Niektóre zaprezentowane w pierwotnej formie, a jeszcze inne stanowiącą swobodną interpretację autora zbioru. „Złota księga bajek” zawiera wszystko to czego może oczekiwać każde dziecko, ale też i dorosły. Jest jednak w czym wybierać, bowiem baśnie w tym zbiorze pochodzą z różnych stron świata, spod pióra zupełnie różnych pisarzy. Każda z nich ma duszę i każda stara się trafić do naszej duszy. Opowieści, które w prześmiewczy sposób prezentują ludzkie niedoskonałości, a także historie, w których dobro zostaje sowicie nagrodzone miłością, pieniędzmi oraz długim i szczęśliwym życiem, natomiast zło marnie kończy w piecu, bądź z rozciętym brzuchem. Jedne kończą się pozytywnie, innym do tego daleko. Jednakże wpływ tych historii na nasze życie, a także życie naszych dzieci, czy wnuków pozostaje nieoceniony.

Moja ukochana książka z dzieciństwa, przeczytana wielokrotnie. Co ciekawe dostałam ją jako nagrodę w szkole i tak mnie wciągało to czytanie, że jadłam nawet podczas czytania. Świat baśni lepszy niż najciekawsza bajka z telewizora. No i nie mogłam dać mniej gwiazdek:-) Bardzo, bardzo polecam!

Piękna opowieść o dorastaniu i towarzyszącemu mu procesowi indywiduacji. Ronja poznaje siebie, uczy się ufać sobie i kierować się w życiu wartościami, a nie emocjami jakie powodują w niej inni. Bardzo mądra opowieść, do przekazania wszystkim dzieciom, które chce się wychować na niezależnych, dojrzałych ludzi.

Przepiękna książka, tylko pozornie dziecięca, bo pełna głębszych przemyśleń. Pamiętam, że gdy czytałam ją w drugiej, a może trzeciej klasie szkoły podstawowej książka mnie wynudziła, a ja czułam się na nią za stara. Nic bardziej mylnego; byłam zwyczajnie za mała! „Chatkę Puchatka” doceniłam dopiero później. Książka zabawna, szczera i słodka, a na końcu ogromnie wzruszająca!

Dzieci przyjeżdżają do Wilhelmówki. Są to kolonie letnie dla pociech z Warszawy. Poza Wilhelmówką jest jeszcze jeden obóz, utworzony dla dziewczynek: Zofiówka. Grupy dzieci spotykają się i ze sobą rywalizują. Podczas wypoczynku panują określone zasady, a podejście opiekuna do wychowanków jest bardzo specyficzne: wszystko w duchu szacunku do dziecka, czyli to, co Janusz Korczak promował w swojej działalności. Bardzo podobało mi się pokazanie "sądów koleżeńskich", podczas których dzieci decydowały o konsekwencjach niewłaściwego zachowania rówieśników. Książka zawiera w sobie świat oczami dziecka. Pokazuje, że motywy dziecięcych zachowań są naprawdę różne i nie zawsze oznaczają coś złego. Ponadto, można znaleźć elementy humorystyczne i fragmenty godne uwagi, zawierające głębsze przemyślenia. Nie wiem, czy książka trafi w gusty dzisiejszych dzieci i młodzieży, jednak w moim odczuciu warta jest uwagi.

Literatura najwyższych lotów! Niby dziecięca, ale dorośli będą zrywać boki ze śmiechu. Prawdziwe cudeńko, którym zaczytywałam się w dzieciństwie, ale dopiero dzisiaj jestem w stanie docenić doskonałość warsztatu Woroszylskiego i dojrzałość jego talentu. Wszak najtrudniej pisać dla dzieci. Dodatkową gratką są ilustracje i opracowanie graficzne, których autorem jest Bohdan Butenko. Polecam dzieciom, rodzicom i wychowawcom.

Kultowa postać mojego dzieciństwa. Już drugi raz do niej wracam. Pierwszy zaliczyłam z Pierworodną. Niedawno Drugorodny skończył ją czytać. Historia trzyma się nieźle mimo upływu lat, choć nie jest to zasługa języka. Ten się trochę zestarzał, lecz nie na tyle, by szczególnie utrudnić współczesnemu dziecku podążanie za fabułą. To, co nadal w niej dzieci pociąga, to motyw magicznego przedmiotu i przygody. Oraz przyjaźń Karolci z Piotrkiem, co czyni opowieść uniwersalną. To, co zestarzało się źle, to przebijająca się od czasu do czasu mizoginia. Teksty o "męskich" decyzjach Piotra, "dziecinności" Karolci i generalnie traktowaniu jej z góry przez, bądź co bądź, najlepszego przyjaciela. Jakoś jednak udało się nam to obśmiać i nie zraziło to nas do książki. Bo przyznajcie sami, czy nie chcielibyście wypróbować błękitnego koralika? Lub choć błękitnej kredki? Wyszeptać życzenie lub dosłownie je narysować? Być niewidzialnym, ujeżdżać lwa, narysować sobie królewny? Albo spełnić marzenia wszystkich dzieci z okolicy?

Dwie niedługie historie, jedna o małym łobuziaku Emilu, który co nieraz pakuje się w jakieś kłopoty, a druga to historia małej dziewczynki Lotty, która pewnego dnia obraziła się na swoją mamę i się wyprowadziła. Dobrze napisane, Astrid Lindgren to przecież klasa sama w sobie. Mnie czytało się pysznie. Ciekawe czy współczesne dzieci wciąż doceniają.

Kolor okładki – niebieski – jest idealnie dobrany do tytułu, a tytułowa ilustracja pochodząca z drugiego wydania (1906 rok) autorstwa rysownika Konstantego Gorskiego – do treści. "Wspomnienia niebieskiego mundurka" ukazują obraz minionej epoki, w której żyje młody Wiktor Gomulicki. Akcja dzieje się w Pułtusku. Pod nazwiskiem "Sprężycki" kryje się autor – to również wyjaśnia syn Wiktora Gomulickiego w posłowiu po tytułem " Wspomnienia czułego serca" z 1968 roku. To historia szkolnych urwisów. Umoralnianie z końca powieści jest, według mnie, raczej mało realne.

Ta "pantomima przy kominku" jak ją określa sam autor na pierwszej karcie powieści jest niezwykłą podróżą po świecie Paflagonii i innych mocarstw bajkowych, natomiast bardzo prawdziwe są postacie, każda z nich jest wręcz archetypicznym uosobieniem pewnych typów ludzi. Spotykamy je z powodzeniem do dziś. Poznajmy Gburię Furię- rozwódkę z odzysku, która wdarła się w szereg pań dworu podstępem i teraz korzysta z dobrodziejstw swojego łatwego angażu w elity i czerpie z tego ile się da (osobiście mi jej szkoda, mimo, że jest perfidna),księcia Bulbę, którego najlepiej charakteryzuje pieśń z serialu (genialnego!) "Proste przyjemności, życiowe radości", czy Lulejkę - młodzieniec (otępiony trzeba przyznać mocą pierścienia) który spędza czas na wielbieniu królewny Andżeliki. Jest również król Paflagonii - Walorozo, władca, który swoich poddanych uważa za znacznie mniej godnych uwagi od talerza gorących kiełbasek, które wnosi na stół kucharz. No i oczywiście Różyczka, także królewna z odzysku, która jest tak dobrą osobą, wręcz aniołem, że wybacza wszystko i nie zważając na pewną nielojalność Lulejki (najpierw wielbił Andżelikę, potem Gburię )- to oczywiście moc pierścienia, ale jednak usługującej przy nim służącej, która starała mu się umilić życie nie zauważał. Dopiero gdy była w mocy tytułowego pierścienia zakochał się w niej jak wariat. Różyczka powinna go wtedy walnąć z liścia i uciekać z tej chorej społeczności, naprawdę w las, gdzie już raz zawędrowała wygnana z dworu Walorozy. Na uwagę zasługują cudne ilustracje autora, bardzo sugestywnie oddaje on swoje postacie, odmalowuje je uroczo, karykaturalnie, ale i z dużą dozą sympatii. Wszystkich też swoich bohaterów, nieważne kim są i jakie grzeszki mają na koncie, traktuje z dobrotliwością i tolerancją, choć nie można nie wyczuć lekkiego mrugnięcia okiem do czytelnika. Super jest ta "pantomima dla małych i dużych przy kominku"! :D