Z rozmowy z wujkiem na temat życia i różnych jego dziwnych kolei zrodziła się inspiracja do przeczytania tej książki; zresztą wujek był na tyle miły, że podarował mi jej egzemplarz. Wyszło więc zupełnie naturalnie, że trafiła w moje ręce.
I o tej naturalności chciałem napisać. Podzielam opinię wujka, który ceni tę klasyczną powieść za prawdę; prawdę emocjonalną, prawdę społeczną, prawdę historyczną - słowem, za poruszającą, życiową autentyczność. Prawda ta była, rzecz jasna, w swoich czasach kontrowersyjna, dzięki czemu powieść zyskała sobie miano wyprzedzającej je.
Fabuła jest wyjątkowo prosta. Śledzimy losy Connie, młodej kobiety pochodzącej z artytycznej rodziny, która wychodzi za mąż za Clifforda, przyszłego lorda Chatterley'a, również młodego mężczyznę, któremu przydarza się to nieszczęście, że wyrusza na I Wojnę Światową i w wyniku odniesionych ran zostaje sparaliżowany od pasa w dół. Poza władzą w nogach, traci więc także zdolność spełniania zadań męża.
Ten prosty punkt wyjścia, tragedia wojenna Clifforda, przy okazji staje się powodem narastającej frustracji Connie. Obserwujemy, jak w jej wyniku nawiązuje romantyczną relację z leśniczym młodego dziedzica, byłym wojskowym, unikającym ludzi Mellorsem. Równolegle śledzimy życie sparaliżowanego Clifforda, który w twórczości literackiej i zarządzaniu majątkiem odnajduje nowy sens życia. W swej istocie pozostaje jednak człowiekiem dogłębnie skrzywdzonym.
Wszystko to Autor prezentuje posługując się pięknym, precyzyjnym językiem. To właśnie warstwa językowa zrobiła na mnie największe wrażenie - z jednym wyjątkiem, o czym później. Ogólnie jednak dawno nie zetknąłem się z taką wnikliwością, ogładą i wymownością literackiego stylu. A przy tym tak sprawnym zastosowaniem narratora wszystkowiedzącego, który w idealnych momentach na odpowiednią długość zaglądał do głów innych bohaterów. Dzięki temu, dzięki swobodzie łączenia scen, omijania wszystkiego, co zbędne, dzięki pewności siebie w wyrażaniu myśli, powracałem do tej lektury z największą przyjemnością. Choćby dla samej dyscypliny umysłu, którą musiał wykazywać się Autor, warto tę powieść poznać.
Kolejną wartością dodaną jest ukazanie realiów społecznych epoki. Jak zwykle pasjonujące było dla mnie poznawanie mentalności, która panowała w czasach nie tak wcale nam odległych - mniej więcej sto lat temu. Sprawiało to dla mnie pewien intrygujący, lecz fascynujący dysonans - czytałem o ludziach, na których cieniem wciąż kładła się epoka wiktoriańska, a którzy jeździli już pierwszymi samochodami! To zderzenie - świata lordów, posiadaczy ziemskich, starej Anglii z epoką przemysłową przeżywającą schyłek swej pierwszej eksplozji (zamykanie kopalni z powodu niskiej rentowności),z rozwojem techniki, z łuną bolszewizmu ze wschodu - dawało wyjątkowy posmak czytania o rzeczach dawno minionych i niemal teraźniejszych. Tematy klasowe zdecydowanie zajmowały Lawrence'a.
Z klasowością wiąże się jedyne moje zastrzeżenie do "Kochanka lady Chatterley". A konkretnie do mego niemal-imiennika, tłumacza. Czytałem tę książkę w tłumaczeniu Marcelego Tarnowskiego, który do ukazania gwarowego angielskiego posłużył się bardzo topornym, swobodnym zapisem gwary śląskiej. Z jednej strony więc Mellors - który odebrał wykształcenie - mówi zupełnie poprawnym językiem, a czasem, gdy mu przyjdzie taki kaprys, wyjątkowo ciężką gwarą. Może i nie miałbym z tym problemu, gdyby dysonans pomiędzy tymi dwoma głosami tego samego bohatera nie był tak bardzo wyolbrzymiony i rażący.
Ale nawet i to zostaje w moich oczach częściowo usprawiedliwione, w bardzo uroczej i zabawnej scenie, kiedy Connie także próbuje mówić do Mellorsa gwarą. Nie jestem typowym czytelnikiem romansów, więc mój gust w tym gatunku nie jest z pewnością wyrobiony, tym niemniej relacje między bohaterami były dla mnie kolejnym, wyjątkowo silnym punktem.
Ukazanie uniwersalnych, ponadczasowych prawd psychologii - prawd życia, które zaczyna się rozumieć dopiero z wiekiem - pozostaje niewątpliwie jednym z powodów, dla których "Kochanek lady Chatterley" pozostaje klasykiem, tak często adaptowanym, wznawianym i polecanym. I ja z przyjemnością dołączam tę opinię, wierząc, że każdy człowiek, który ceni szczerą literaturę, odnajdzie w tej książce wielką wartość.
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Targowisko próżności. Tom 2
Ja wiem, że to długie, ale dzięki tematu rozwój postaci i świata wokół nich jak tak fascynujący i dokładny! Dziś już się tak nie pisze, a szkoda!
Ja wiem, że to długie, ale dzięki tematu rozwój postaci i świata wokół nich jak tak fascynujący i dokładny! Dziś już się tak nie pisze, a szkoda!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo klasyka, która ani trochę się nie zestarzała. Autor z ironią i przenikliwością pokazuje świat XIX-wiecznej Anglii jako scenę pełną próżności, ambicji i społecznych gier. Największą siłą powieści jest Becky Sharp – bohaterka sprytna, bezwzględna i fascynująca, przy której trudno przejść obojętnie. Autor w mistrzowski sposób obnaża ludzką hipokryzję i pogoń za statusem, a jego komentarze narratorskie dodają historii lekkości i humoru.
Choć książka jest obszerna i momentami wymaga cierpliwości, daje ogromną satysfakcję czytelniczą. To nie tylko powieść historyczna, ale ponadczasowa satyra na ludzką naturę. Zdecydowanie warto poświęcić jej czas. Mnie zachwyciła!
To klasyka, która ani trochę się nie zestarzała. Autor z ironią i przenikliwością pokazuje świat XIX-wiecznej Anglii jako scenę pełną próżności, ambicji i społecznych gier. Największą siłą powieści jest Becky Sharp – bohaterka sprytna, bezwzględna i fascynująca, przy której trudno przejść obojętnie. Autor w mistrzowski sposób obnaża ludzką hipokryzję i pogoń za statusem, a...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Świat to zwierciadło ukazujące każdemu odbicie jego własnej twarzy. Zrób nadąsaną minę, a świat odpowie ci posępnym, nieżyczliwym wzrokiem. Śmiej się z niego i z nim razem, a okaże się przyjemnym i wesołym kompanem.”
„Targowisko próżności” - W. M. Thackeray to przykład pięknej, monumentalnej, klasycznej literatury. Głównymi bohaterkami są dwie młode kobiety Amelia Sedley i Rebeca Sharp, które poznały się na pensji i zaprzyjaźniły. To dwie skrajnie różne osobowości, z różnym klasowym pochodzeniem i zupełnie odmiennym podejściem do życia. Ich życie jest pełne zmian, od dobrobytu do niemal ubóstwa. Z przeciwnościami losu również radzą sobie w zupełnie inny sposób.
Losy bohaterek obserwujemy z tłem historycznym, społecznym i obyczajowym XIX wieku, z całą plejadą znakomitych, złożonych postaci, od najszlachetniejszych do bardzo moralnie zepsutych. Jak sugeruje tytuł powieści, świat, który przedstawia nam autor jest próżny, pełen fałszu, obłudy, kłamstwa, intryg i pozorów.
Jest to słodko-gorzka literatura. Czytając kolejne strony, czytelnik może mieć ochotę potrząsnąć niemal każdą postacią w tej książce, ku opamiętaniu lub pobudzeniu do życia.
Zdecydowanie mogę polecić osobom, które lubią literaturę klasyczną i nie przeraża ich objętość książki (844 stron).
„Świat to zwierciadło ukazujące każdemu odbicie jego własnej twarzy. Zrób nadąsaną minę, a świat odpowie ci posępnym, nieżyczliwym wzrokiem. Śmiej się z niego i z nim razem, a okaże się przyjemnym i wesołym kompanem.”
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Targowisko próżności” - W. M. Thackeray to przykład pięknej, monumentalnej, klasycznej literatury. Głównymi bohaterkami są dwie młode kobiety Amelia Sedley i...
W błędzie ten, kto uważa, iż bohaterki powieści będą antagonistkami – jedna tą dobrą, druga tą złą. Obie, każda na swój sposób, rozbudowują bogatą w pozór, obłudę i fałsz ofertę nieprzemijającego Targowiska Próżności.
Lektura rozwlekła i stosunkowo przewidywalna. Nierzadko zdenerwuje naiwnością, nie raz porazi podstępem, niejednokrotnie zmierzi łgarstwem. Dzieje się dużo, budząc odrazę po równo do każdej postaci. Nawet biednego Dobbina można obwinić o przesadną szlachetność, która finalnie na nic się zdaje...
XIX-wieczny melodramat. Jedni będą śledzić z wypiekami na twarzy, drudzy puszczą w tle domowych obowiązków. Niemniej poznać warto.
W błędzie ten, kto uważa, iż bohaterki powieści będą antagonistkami – jedna tą dobrą, druga tą złą. Obie, każda na swój sposób, rozbudowują bogatą w pozór, obłudę i fałsz ofertę nieprzemijającego Targowiska Próżności.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toLektura rozwlekła i stosunkowo przewidywalna. Nierzadko zdenerwuje naiwnością, nie raz porazi podstępem, niejednokrotnie zmierzi łgarstwem. Dzieje się dużo,...
Tego typu powieści są klasą samą w sobie. Pomimo objętości wspaniale jest tu zobrazowane, jak niewielkie różnice są pomiędzy bohaterami książki a czasami obecnymi. Zachowania ludzkie nie zmieniają się, zmieniają się tylko czasy. Postać Becky - bezwzględna manipulantka, która usilnie intrygami szuka wygodnego miejsca dla siebie wśród wyższych sfer jest tego najlepszym przykładem.
Sporo opisów i momenty przegadane, lecz trafne opisy postaci i wydarzeń rekompensują te fragmenty.
Tego typu powieści są klasą samą w sobie. Pomimo objętości wspaniale jest tu zobrazowane, jak niewielkie różnice są pomiędzy bohaterami książki a czasami obecnymi. Zachowania ludzkie nie zmieniają się, zmieniają się tylko czasy. Postać Becky - bezwzględna manipulantka, która usilnie intrygami szuka wygodnego miejsca dla siebie wśród wyższych sfer jest tego najlepszym...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJedna z pierwszych powieści przeczytana wieki temu. Gdyby "Klocuch" robił recenzje klasyków to dzieło Thackeraya pewnie streścił by tak:-"Taka jedna baba,kruci,chce bogatego męża, no to ma różne przygody i takie tam,a lepiej to bym w grę taką zagrał,o tej babie...
Jedna z pierwszych powieści przeczytana wieki temu. Gdyby "Klocuch" robił recenzje klasyków to dzieło Thackeraya pewnie streścił by tak:-"Taka jedna baba,kruci,chce bogatego męża, no to ma różne przygody i takie tam,a lepiej to bym w grę taką zagrał,o tej babie...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka jest opisana.
Klasyk literatury, osiągnął statut powieści kultowej.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
To jest jednym z nich.
Gusty są różne.
Po przeczytaniu możesz oceniać, albo i nie.
Z czystym sumieniem
POLECAM !!!
Książka jest opisana.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKlasyk literatury, osiągnął statut powieści kultowej.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
To jest jednym z nich.
Gusty są różne.
Po przeczytaniu możesz oceniać, albo i nie.
Z czystym sumieniem
POLECAM !!!
"Targowisko próżności", to kolejne stadium stosunków damsko-męskich, wyższy poziom tego, o czym pisała Jane Austen, bo o ile u niej można je było porównać do niemrawej walki na poduszki, to u Thackeray'a mamy do czynienia już nawet nie z MMA gdzie obowiązują twarde, ale jednak reguły, lecz z walką na gołe pięści gdzie zasad brak. Nie ma co ukrywać, podobnie jak powieści Austen, "Targowisko próżności" jest powieścią o zamążpójściu jako metodzie przetrwania dla kobiet z "lepszej" sfery. Za mąż chce wyjść Amelia, za mąż chce wyjść Rebeka, za mąż chcą wyjść siostry Jerzego, za mąż chce wyjść każda panna, która pojawia się na kartach powieści. Można by pomyśleć, że zamążpójście jest motorem napędzającym świat londyńskiego City, przynajmniej żeńskiej jego części.
Ale oprócz romansowych perypetii "Targowisko próżności" jest też, a może przede wszystkim, satyrą społeczną, w wielu momentach złośliwą i gorzką, której gorycz stosuje się nie tylko do bohaterów powieści, ale także jej czytelników i okazuje się, że książka jest zaskakująco aktualna. Owszem, czasami sarkazm Thackeray'a przeradza się, na szczęście w niezbyt długie i z rzadka, umoralniające "kazanie" nudnawe i irytujące podobnie jak dwoje głównych, pozytywnych bohaterów, bo nie ma co ukrywać - szwarccharaktery w "Targowisku próżności" wyszły znacznie lepiej niż ci, z którymi czytelnik się powinien identyfikować.
To dzięki nim targowisko próżności pokazuje swoje prawdzie oblicze. To nie dobrotliwy światek, w którym popija się herbatkę i obgaduje bliźnich, ale w którym, w gruncie rzeczy, nikt nikomu nic złego nie robi a w finale wszyscy żyją długą i szczęśliwie. Tu nie ma sentymentów, nie ma poczucia przyzwoitości, tu się dąży do celu za wszelką ceną. Kto silniejszy, bardziej bezwzględny, ten lepszy. To świat antypatyczny, w którym podłość byleby tylko zachowywała pozory, jest czymś najzupełniej zrozumiałym. Człowiek jest skazany na rozpychanie się łokciami, walkę może nie tyle o przetrwanie, co o należne miejsce w świecie, a przynajmniej takie, które uważa się za należne sobie. Dopóki odbywa się to w kręgu ludzi tego samego pokroju można to jakoś zrozumieć i nawet wybaczyć, ale targowisko próżności nie jest hermetycznie zamkniętą enklawą i odłamkami obrywają też niewinni.
Thackeray, choć w gruncie rzeczy, napisał powieść z rodzaju "dole i niedole czyli triumf ostateczny uciśnionej cnoty", chwilami jest cyniczny (by nie powiedzieć realistyczny) do bólu. Mówi - taki jest ten świat i jeśli chcesz osiągnąć sukces musisz być Machiavellim na co dzień. Nie ma się co gorszyć, to norma. Ale jednocześnie nie ma się wątpliwości, że pisze o tym z goryczą i wiadomo czyją stronę trzyma. Stawia na wartości, które na targowisku próżności nie mają racji bytu - uczciwość, honor, rzetelność, sprawiedliwość. Owszem, wydawać się może, że na bohaterów, którzy je uznają patrzy jak na dziwadła, ze zdziwieniem, że tacy jeszcze istnieją, ale nie ulega wątpliwości, że darzy ich sympatią.
"Targowisko próżności", to kolejne stadium stosunków damsko-męskich, wyższy poziom tego, o czym pisała Jane Austen, bo o ile u niej można je było porównać do niemrawej walki na poduszki, to u Thackeray'a mamy do czynienia już nawet nie z MMA gdzie obowiązują twarde, ale jednak reguły, lecz z walką na gołe pięści gdzie zasad brak. Nie ma co ukrywać, podobnie jak powieści...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toksiążka fajna, chociaż bardziej podobał mi się film z Reese Witherspoon
książka fajna, chociaż bardziej podobał mi się film z Reese Witherspoon
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPowieść ogromnych rozmiarów, która, gdyby jej odjąć kilkaset stron, byłaby zdecydowanie bardziej interesująca. Widać jednak, że była pisana w odcinkach do gazety, stąd wiele przydługawych wątków pobocznych, które momentami zniechęcały do czytania dalej. Pomimo dobrego pomysłu i ciekawie poprowadzonych postaci, nie mogę pozbyć się wrażenia, że autor, znudzony i zmęczony już pisaniem tak rozwklekłej książki, zakończył wszystkie wątki jednym cięciem na kilku ostatnich stronach powieści.
Wiele godzin poświęconych na tą lekturę - nie żałuję, ale na pewno do niej nie wrócę. Może nawet czuję trochę ulgę, że to już koniec.
Powieść ogromnych rozmiarów, która, gdyby jej odjąć kilkaset stron, byłaby zdecydowanie bardziej interesująca. Widać jednak, że była pisana w odcinkach do gazety, stąd wiele przydługawych wątków pobocznych, które momentami zniechęcały do czytania dalej. Pomimo dobrego pomysłu i ciekawie poprowadzonych postaci, nie mogę pozbyć się wrażenia, że autor, znudzony i zmęczony już...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to