Johnny Cash. Biografia

Nie porwała mnie... Taka sobie.

Nie porwała mnie... Taka sobie.

Książkę co prawda oceniłem na 5, ale jako fan Johnnego Casha raczej powinienem dać 5,5. Książka przedstawia wiele ciekawych faktów z życia gwiazdy, ale jest napisana bardzo topornie, w dodatku polskie tłumaczenie zawiera multum literówek. Książkę czytałem ładnych parę lat temu, ale skoro w mojej pamięci odbiły się literówki a nie treść to znaczy, że jest to książka do przeczytania na raz.

Książkę co prawda oceniłem na 5, ale jako fan Johnnego Casha raczej powinienem dać 5,5. Książka przedstawia wiele ciekawych faktów z życia gwiazdy, ale jest napisana bardzo topornie, w dodatku polskie tłumaczenie zawiera multum literówek. Książkę czytałem ładnych parę lat temu, ale skoro w mojej pamięci odbiły się literówki a nie treść to znaczy, że jest to książka do...

Lektura "stawia wyraźny opór", w pierwszych rozdziałach zwłaszcza. Na szczęście "z czasem" zyskuje, choć można byłoby to i owo poprawić, rozwinąć niektóre wątki, inne może nieco przyciąć.

Lektura "stawia wyraźny opór", w pierwszych rozdziałach zwłaszcza. Na szczęście "z czasem" zyskuje, choć można byłoby to i owo poprawić, rozwinąć niektóre wątki, inne może nieco przyciąć.

Cięzko stwierdzić, czy autor tej książki był obiektywny. Z jednej strony pokazywał zachwyt nad talentem Casha, a z drugiej emocjonalnie wypowiadał się o jego walce z nałogiem. Może to kwestia tego, że obok Casha obojętnie przejść nie można, ale spodziewałam się po biografii większej bezstronności.

Cięzko stwierdzić, czy autor tej książki był obiektywny. Z jednej strony pokazywał zachwyt nad talentem Casha, a z drugiej emocjonalnie wypowiadał się o jego walce z nałogiem. Może to kwestia tego, że obok Casha obojętnie przejść nie można, ale spodziewałam się po biografii większej bezstronności.

Na tle innych muzycznych biografii ta jest napisana w mało porywającym stylu, momentami bardzo się dłuży. Przeczytałam jednak z szacunku do samej postaci Casha :)

Na tle innych muzycznych biografii ta jest napisana w mało porywającym stylu, momentami bardzo się dłuży. Przeczytałam jednak z szacunku do samej postaci Casha :)

"Gdy Johnny Cash zmarł w 2003 roku, dla wielu osób był kimś, kto ucieleśniał ducha amerykańskiego Dzikiego Zachodu. Niektórzy pamiętali inne wcielenia Casha: grzesznik z problemami, odkupiony chrześcijanin, głos świadomości społecznej i najważniejsze nazwisko w muzyce country. Inne pochlebne głosy powracały ustawicznie do człowieka majestatycznego i odważnego". Dla wielu osób pozostał po prostu Amerykańskim Śpiewającym Gawędziarzem. Ostatnim...

Cała recenzja na http://onlygoodmusic.pl/artykuly/johnny-cash-biografia

"Gdy Johnny Cash zmarł w 2003 roku, dla wielu osób był kimś, kto ucieleśniał ducha amerykańskiego Dzikiego Zachodu. Niektórzy pamiętali inne wcielenia Casha: grzesznik z problemami, odkupiony chrześcijanin, głos świadomości społecznej i najważniejsze nazwisko w muzyce country. Inne pochlebne głosy powracały ustawicznie do człowieka majestatycznego i odważnego". Dla...

Serdecznie polecam książkę. Dostarcza bardzo dużo wiedzy na temat życia jednego z największych piosenkarzy country ale także ciekawie nakreśla realia życia w Ameryce, w latach wojennych i powojennych. Życie Johnniego Casha jest przykładem tzw. "American Dream". Książka odkrywa korzenie rodzinne muzyka, wzloty i upadki, trudne relacje z ojcem, śmierć brata, która w dużej części przyczynia się do późniejszych wyborów Casha, miłosne rozterki (porzucenie pierwszej żony dla kobiety którą kochał ponad wszystko - June Carter) a także jego zmagania z nałogami. Ponad wiedzą książka dostarcza wzruszeń a także pozwala spojrzeć wielowymiarowo na artystę. Polecam nie tylko fanom twórczości Johnnego Casha.

Serdecznie polecam książkę. Dostarcza bardzo dużo wiedzy na temat życia jednego z największych piosenkarzy country ale także ciekawie nakreśla realia życia w Ameryce, w latach wojennych i powojennych. Życie Johnniego Casha jest przykładem tzw. "American Dream". Książka odkrywa korzenie rodzinne muzyka, wzloty i upadki, trudne relacje z ojcem, śmierć brata, która w dużej...

Otwierając biografię Streissgutha, miałem nadzieję skonfrontować moje wyobrażenia o niepokornym Cashu z prawdą bardziej obiektywną. Już na wstępie chcę zaznaczyć, iż nie jestem miłośnikiem muzyki country, choć gdybym zupełnie zaprzeczył, że znam kilka standardów amerykańskiej muzyki południa, to byłoby kłamstwo. Któż nie zna “Ring of Fire” czy “I Walk The Line”, kanonicznych utworów twórcy albumu “Folsome Prison Blues”. Człowieka, który zaczynał swoje występy prostymi słowami: “Hello, I’m Johnny Cash”. A następnie, trzymając w typowo folkowy sposób gitarę, swoim kowbojskim barytonem wyśpiewywał przeboje country, wolne ballady czy chrześcijański gospel.
Lecz to, co mnie przede wszystkim przywiodło do biografii Streissgutha, to chęć zgłębienia jego osobowości i prześledzenia życia naznaczonego wzlotami i upadkami. Cash bowiem nie uniknął przekleństwa dopadającego wiele amerykańskich gwiazd, a mianowicie uzależnienia od alkoholu, narkotyków i leków. Ta jakby się wydawało zabójcza mikstura jednak nie wysłała Casha na tamten świat, gdy był w sile wieku, jak to się stało choćby z Elvisem, niemniej miała wpływ na niego u schyłku życia, potęgując problemy natury neurologicznej.
Ten mężczyzna, wyrosły w surowej rodzinie farmerów pochodzącej z rolniczych rejonów Arkansas, borykał się przez całe życie z niezbyt wysokim poczuciem własnej wartości, było ono bez wątpienia wynikiem ojcowskiej brutalności. Ten ojcowski paternalizm wypalił dziurę w duszy J.R., który jednak nigdy oficjalnie nie oskarżał Raya, mało tego, w wywiadach zawsze przedstawiał go jako dobrego patriotę i pracowitego człowieka, tłumiąc gorycz. “Man in Black” do końca życia swego ojca odczuwał respekt przed jego marsowym obliczem, do którego uśmiech pasował jak pięść do nosa. Jednakże sam Cash nie był wyrodnym ojcem, co nie oznacza, że był wzorem do naśladowania, bo nie mógłby nim być człowiek będący całymi miesiącami (a nawet latami) na alkoholowo-narkotycznym tournée. Ceną sławy była ofiara złożona z rodziny.
Historia Casha to nie tylko droga awansu społecznego, osiągnięcia muzycznego parnasu, wpisania się na stałe do panteonu muzyki country, ale ostrzeżenie przed upragnionym szczytem, sukcesem, z którego łatwo stoczyć się w przepaść.
Johnny Cash, naznaczony matuzalemowym cierpieniem, kończy opowieść swego żywota, jednocześnie żegnając się z fanami, symbolicznym rozlaniem biblijnego wina na samotnej wieczerzy w teledysku do covera napisanego przez Trenta Reznora “Hurt”, zamykając utwór słowami:
“Jeśli mógłbym zacząć raz jeszcze
Milion mil stąd
Ocaliłbym siebie
Odnalazłbym drogę…”

Otwierając biografię Streissgutha, miałem nadzieję skonfrontować moje wyobrażenia o niepokornym Cashu z prawdą bardziej obiektywną. Już na wstępie chcę zaznaczyć, iż nie jestem miłośnikiem muzyki country, choć gdybym zupełnie zaprzeczył, że znam kilka standardów amerykańskiej muzyki południa, to byłoby kłamstwo. Któż nie zna “Ring of Fire” czy “I Walk The Line”,...

rzetelna biografia. bez fajerwerków, ale wciągająca i solidna. no i po jej przeczytaniu sięgnęłam po American Recordings ponownie :)

rzetelna biografia. bez fajerwerków, ale wciągająca i solidna. no i po jej przeczytaniu sięgnęłam po American Recordings ponownie :)

Dla fanów.

Dla fanów.