Maud z Wyspy Księcia Edwarda: Biografia L. M. Montgomery

Ksiazka jest pamiętnikiem młodych dorosłych lat życia Lucy. Jest to opis przede wszystkim szarej codzienności, zwykłego życia, bez fajerwerków. Dla osób niezainteresowanych autorką może momentami ksiazka wydawać się nużąca. Jednak dla mnie była bardzo ciekawa, w przeciwieństwie do części pierwszej. Przede wszystkim Lucy była bardzo szczera w swoich zapiskach, co nie zawsze stawiało ja w dobrym świetle. Ale z pewnością nie spodziewała się, że zapiski te- czasem bardzo intymne- ujrza światło dzienne. Momentami widać bardzo mocno, jak wiele bólu, smutku i goryczy doznawała Lucy. Co zadziwia jeszcze bardziej, bo wszyscy kojarzą ja jako autorkę książki o wesołej Ani. Mogę domniemywać, ze juz w tamtym czasie Lucy cierpiała na depresję. Czytając książkę, Montgomery stała mi się jeszcze bliższa. Tak bardzo ja rozumiałam. Miałam wrażenie, że znałyśmy się...gdzieś, kiedyś, w przeszłym wcieleniu?

W tym zbiorze jest z czego wybierać. 🙂 Są tu opowiadania posiadające cechy melodramatu, dramatu, a nawet kryminału. W niektórych panuje też klimat bardzo podobny do tego, co było choćby w balladach Mickiewicza (duchy, zjawy, zabobony). Są tu opisane wydarzenia, które sprawią, że dreszcz przebiegnie nam po plecach, poczujemy się jak detektyw mający rozwikłać skomplikowaną zagadkę lub poruszy nas cierpienie bohaterów. Polecam wszystkim fanom twórczości Pani Montgomery. 💖

Doskonały research, dogłębna analiza nie tylko samych dzieł i biografii sióstr Brontë, ale także wyjaśnienie kontekstu społecznego, sytuacji i specyfiki kościoła anglikańskiego oraz osadzanie wszystkiego w konkretnej sytuacji, czasie i miejscu. Do tego książka jest napisana żywym językiem, czyta się to jednym tchem.

Klasyka powieści dla dziewcząt. Dziewczęta, o których pisze autorka są chwilami lekko uporne, choć nie da się ukryć, że to ineligentne i sympatyczne (zazwyczaj) młode panny. Poszczególne rozdziały i historie mają w sobie staroświecki urok i dość optymistyczne przesłanie. Lektura na poprawę humoru.

Jest to pierwszy romans, jaki czytałem, więc nie mam go do czego porównać. Mogę tylko napisać, czy mi się podobało, czy nie. Otóż, podobało mi się. Autorka ma umiejętność wciągania czytelnika w opisywany świat. Robi to lekko i niepostrzeżenie. Nim się obejrzymy, już czujemy zapach tych wszystkich bzów, konwalii i leśnych dzwonków, a za oknami świergolą ptaszęta. Fabuła nie jest skomplikowana, a wypowiedzi głównej bohaterki i przemyślenia głównego bohatera mogą przyprawić współczesną feministkę o atak apopleksji. Akcja toczy się raczej powoli. Można by też zarzucić autorce zbytnią cukierkowość. Wszyscy bohaterowie są mili, opiekuńczy, uprzejmi i uczciwi. Ale mnie to w ogóle nie przeszkadzało. Dla kogo? Dla miłośników prozy przedwojennej, którzy mają świadomość zmian kulturowych, jakie zaszły od lat dwudziestych. I dla kogoś, kto ma ochotę spędzić kilka godzin w miłym, rozświergotanym i słodziutkim dworku.

Miałem szczęście i przyjemność być z dziewczyną której rodzice mieszkali w dworku gdzie dzieje się akcja książki. Polwica koło Zaniemyśla. Miałem możliwość bycia w miejscu gdzie żyła Marianna. Cudowne miejsce.Książkę przeczytałem będąc tam na miejscu w latach90.. Chwilami miałem wrażenie że słyszę szum sukni Marianny i głos Michała Jasieckiego jej męża. Dziś to jest 02.2026 dworek stoi. Niestety Marianna nie opiekuje się już różami. W dworku tym urodził się również poeta Ryszard Wincenty Berwinski. Pozdrawiam Barbarę. Eryk

Urocza książka, przemiła, taka w stylu "Ani z Zielonego wzgórza", zresztą Agata jest, przynajmniej na początku podobnie egzaltowana. Zupełnie Anię przypomina. Książka trochę trąci myszką, ale to w ogóle nie odbiera przyjemności w jej odbiorze. Książka jest krótka, pisana w formie listów Agaty do jej opiekuna i jak dla mnie mogłaby długo się nie kończyć, bo takie książki dają mi odpoczynek w trudniejsze dni.

Tak jak nie lubię "uwspółcześnionych" audiobooków, z efektami dźwiękowymi, dziwną intonacją narratorów, tak tu trafiłam na perełkę pod postacią narracji Hanny Kamińskiej. To oraz sam sposób prowadzenia opowieści przez Magdalenę Samozwaniec oddający klimat i mentalność opisywanego okresu czasu stworzyły z niej dzieło warte polecenia. Tym samym z czystym sumieniem polecam.

Jak to się dobrze czyta! Jak miło zanurzyć się w jeżyk książki, który zachwyca, rozwija, zastanawia. Ile współczesnych autorów i autorek mogłoby się uczyć pokory i sprawności językowej od córki Kossaka. Przeczytałam ponownie z takim samym zachwytem jak niegdyś!

W 2005 roku na Węgrzech przeprowadzono plebiscyt, którego celem było wyłonienie najpopularniejszych rodzimych książek. Pierwsze miejsce przypadło historyczno-patriotycznym „Gwiazdom Egeru”, drugie – nieśmiertelnym „Chłopcom z Placu Broni”. Trzecią lokatę z kolei zajęła omawiana tutaj „Tajemnica Abigel”. Miłości Węgrów do najsłynniejszej książki Magdy Szabo nie sposób się dziwić. Jest to niezwykle piękna opowieść o dorastaniu w cieniu wojny i trudnej historii kraju; o czasach, które zmuszały do ciężkich decyzji i rozstania z beztroskim dzieciństwem. Najważniejszym atutem powieści i zarazem największą zasługą pisarki jest połączenie motywu wojny z wątkiem na poły baśniowym – a także zabieg, dzięki któremu ten mariaż zyskał pożądany sznyt. Mimo że historia opowiadana jest przez narratora wszechwiedzącego, narracja oparta jest na emocjonalności dziecka – takiego, jakim jest główna bohaterka, Gina. Spojrzenia osoby dorosłej i nastolatki różnią się od siebie: inaczej rozłożone są akcenty, co innego przykuwa uwagę. Dzięki temu brutalność i okrucieństwo wojny zastąpione zostały przez surowość pokrytą szlachetną patyną nostalgii, a bohaterstwo i zwykła ludzka życzliwość nabrały cech niemal nadprzyrodzonych. W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że pomysł powołania do życia tajemniczej osoby, działającej i niosącej pomoc w murach rygorystycznej szkoły, jest FENOMENALNY. A czy łatwo odgadnąć, kto jest tą osobą, która ukrywa się pod postacią Abigel? I tak, i nie – głównych kandydatów, o co zadbała Szabo, jest bowiem co najmniej dwóch. Ja na przykład ostatecznie wybrałem źle, wyobrażając sobie inny niż faktyczny podział ról. Tyle o plusach. A minusy? Cóż – wspomniana przeze mnie emocjonalność dziecka okazała się bronią obusieczną. Były momenty, kiedy miałem wrażenie, że język narracji balansuje na granicy infantylności. Kwintesencją tego, o czym piszę, jest łopatologiczne, ostatnie zdanie książki. Wadą związaną z narracją jest także to, że autorka w kilku miejscach wybiega w przyszłość, ujawniając mimochodem, czy nasi bohaterowie przeżyli wojnę, czy nie (mam na myśli główne postacie, bo w przypadku tych drugoplanowych zabieg był trafny). Nie potępiam tego całkowicie, jednak Szabo zdecydowanie powiedziała nam zbyt wiele – i to zupełnie niepotrzebnie. Kolejną kwestią jest to, że niektóre rozwiązania fabularne były dla mnie problematyczne. Np. nie udało mi się dociec, czemu miało służyć stłuczenie akwarium. Wątpliwe jest również to, że generał zdradziłby córce tajniki swojej działalności. Wątek miłosny natomiast był, jak dla mnie, zbyt nierealny. No i na koniec – miejsce akcji. Ono też budzi moje zastrzeżenia. Tak wiarygodnie odmalowany Arkod jest bowiem miastem fikcyjnym. Może się czepiam, ale nie lubię, gdy książka niebędąca bajką czy groteską zestawia rzeczywiste wydarzenia (tutaj: II Wojnę Światową) z nierzeczywistym miejscem. Innymi słowy – nie lubię, gdy powieść nawet nie próbuje udawać, że opisana historia wydarzyła się naprawdę. Mimo wielu cierpkich słów – gorąco polecam. Jest to jedna z tych książek, które zapadają w pamięć i których ekranizacja lub inscenizacja są marzeniem niejednego aktora. Pozdrawiam 8/10

Pierwsza część jest w miarę dobra, aczkolwiek to swego rodzaju kalka z "Pollyanny" (trochę poważniejsza w odbiorze) - zmienia się tylko miejsce akcji, a zamiast ciotki Polly jest pani Carew. Druga część to taka telenowela i w głowę zachodzę, czemu w ogóle powstała. Zakończenie jest infantylne i absurdalne.

Szczerze pisząc, zmęczyłam się lekturą tej powieści, mimo że z zasady powieści historyczne bardzo lubię. Miała ochotę odłożyć po połowie, zniesmaczona ukazaniem Morusa jako fanatycznego prześladowcę innowierców, lubującego się w torturach etc. Nie sądzę, że pozostałby świętym katolickim, gdyby była to prawda a nie jedynie insynuacje protestantów. Wątek romansowy też mnie nie zachwycił, więc - mimo wielu odniesień do malarstwa, historii, interpretacji znanego wszak dzieła, raczej po książki tej autorki nie sięgnę.

Czym jest polityka i jaki może mieć wpływ na życie społeczeństw i jednostek wszyscy wiemy. Największym zaskoczeniem po tej lekturze, była dla mnie refleksja, że kilka wieków temu prowadzona była z nie mniejszą pasją, a może nawet większą finezją, przy zastosowaniu wyrafinowanych metod (często przerażających),ale zawsze w tym samym celu: dla zdobycia lub utrzymania władzy. Czy Maria Stuart była tylko jej niewinną ofiarą, czy aktywną uczestniczką, która „wojując mieczem” zginęła od niego? Mimo upływu czasu to lektura w jakiś sposób symboliczna i wciąż aktualna i to nie tylko z uwagi na największe przekleństwo historii, którym jest jej powtarzalność. „Na tym polega fatum Marii Stuart, że losy jej są wplątane w grę intrygi i kalkulacji. Nigdy nie będzie jej dane być sobą, beztrosko kierować się własną wolą, zawsze wikłana w matnię polityki, będzie wciąż obiektem dyplomacji, igraszką cudzej woli, zawsze tylko królową lub pretendentką do tronu, sojuszniczką lub wrogiem”[1]. Sięgnęłam po tę powieść wyłącznie dla Stefana Zweiga. Wydawało mi się wtedy, że moja wiedza o Marii Stuart i jej tragicznym życiorysie jest zupełnie wystarczająca, a sama postać Królowej Szkotów nie wzbudzała we mnie większych emocji. Nie spodziewałam się więc ekscytującej przygody, a raczej bardziej kontemplacyjnej lektury, pozwalającej cieszyć się pięknym językiem autora nawet wówczas, jeśli sama biografia okaże się mniej angażująca - taki ładny eufemizm dla określenia nudna! Przerażało mnie stare wydanie (1986 r.),malutka czcionka i pożółkłe kartki, a po dwukrotnym przeczytaniu „Dramatis personae” i dość długiej analizie stopnia pokrewieństwa i zależności wszystkich wymienionych w nim bohaterów, moje obawy zaczęły rosnąć. Nie lubię porzucać rozpoczętych lektur i chociaż robię to już znacznie częściej niż kiedyś, nie czuję się z tym dobrze. Trochę tak, jakbym odebrała jakąś szansę sobie samej, bo kto wie, może właśnie ta niekomfortowa książka mogłaby mnie zaprowadzić w nieznane i ciekawe rejony. Nie mogę jednak ignorować faktu, że jak w wielu innych dziedzinach życia, częściej daje mi się we znaki klęska nadmiaru możliwości, niż ich niedoboru - wkrada się widmo pośpiechu, zadając perfidne pytanie: Czy zdążysz? Z sytuacją nadmiaru informacji i dokumentów zetknął się również autor, o czym opowiada we wstępie. Problemem okazał się dla niego nie brak źródeł, a ich ogromna ilość, a z drugiej strony świadomość, że należy z wielką ostrożnością podchodzić do ich rzetelności. Stefan Zweig napisał więc, jak sam nazywa swoją książkę – esej, w którym jego interpretacja i ocena uzupełnia brakujące, czy miało wiarygodne informacje. Moim zdaniem to jednak coś więcej – to wspaniała powieść historyczna, ze wszystkimi cechami tego gatunku, a na dodatek psychologiczno-biograficzna, ale można by nazwać ją również wnikliwą charakterystyką, a nawet puszczając wodze fantazji, historyczną charakterystyką porównawczą. Dużo miejsca poświęca bowiem sylwetce wielkiej przeciwniczki Marii Stuart – Elżbiecie I. Trochę mi wstyd, że nie miałam zaufania do Zweiga-biografa, bo już pierwszy rozdział rozwiewa wszystkie wątpliwości. Dawno nie emocjonowałam się tak powieścią znając wcześniej (i to dokładnie) losy bohaterów, mając też pełną wiedzę na temat braku „happy endu” i tragicznego finału. Może nie jestem w swojej ocenie obiektywna, ale tak może pisać tylko pisarz genialny. Jak przyciągnąć uwagę czytelniczki i opowiedzieć jej historię, którą ona już zna, w taki sposób, aby z niezadowoleniem odrywała się od lektury i nie mogła doczekać się powrotu do niej - to chyba chciałoby wiedzieć wielu autorów. W tej opowieści nie przeszkadzał mi nawet trochę staroświecki styl, który należy zapewne przypisywać tłumaczeniu Marii Wisłowskiej. Pierwsze ukazało się w już 1936 roku podpisane pseudonimem Melania Wasermanówna. Marii Wisłowskiej zawdzięczamy również tłumaczenia innych powieści Zweiga, Hansa Fallady i wielu innych. Emocjonalny, żarliwy sposób narracji podkreśla jeszcze osobisty i zaangażowany stosunek narratora do postaci i wydarzeń, przypominając nawet momentami „coś” na kształt eposu rycerskiego prozą. Nie oznacza to jednak, że współczesne tłumaczenie Zweiga nie dałoby nam nowego spojrzenia na tę powieść. Myślę, że zamiłowanie autora do psychologii mogło być jednym z powodów zwrócenia uwagi właśnie na tą, bardzo szczególną w postać. Nie tylko wyjątkowo tragiczną, ale w niespotykany sposób niejednoznaczną. I nie mam tu na myśli wyłącznie opinii o niej, które są skrajnie różne. Nie wiem, czy potrafiłabym opowiedzieć się po którejś ze stron konfliktu, zwłaszcza, że zazwyczaj stronnicy lub przeciwnicy Marii Stuart mają (jak my wszyscy) tylko ograniczoną wiedzę na temat faktów. Zbyt dużo w tej historii niedopowiedzeń, kłamstw, intryg i polityki, aby można było pokusić się o taką ocenę. Należałoby też sprecyzować, czy to analiza życia władcy, czy człowieka. I tu pojawiają się kolejne wątpliwości, bo jeśli oceniamy kobietę, a nie królową, to czy powinniśmy użyć współczesnych kategorii moralnych, czy ocenić ją przykładając szesnastowieczną miarę. Może nawet należałoby powiedzieć średniowieczną, bo chociaż w Europie zaczął się renesans, to Szkocja tkwiła jeszcze wciąż w średniowieczu. Stefan Zweig jest biografem sprawiedliwym, nieoceniającym, a nawet po ludzku współczującym i łagodnym. Nie oszczędza swojej bohaterki, nie gloryfikuje, ale próbuje wskazać momenty, w których, jego zdaniem, Maria Stuart popełnia błędy, bo poza wszelkimi tragicznymi okolicznościami niesprzyjającego losu, to jej własne działania i decyzje sprowokowały lawinę nieszczęść. Jedno jest pewne, że była władczynią która poniosła klęskę jako królowa i jako kobieta. Może nawet to kobieta pokonała królową, bo zaledwie dwa lata życia, kiedy jej uczuciowość i namiętność wzięły górę nad racjonalnym działaniem, zaważyły na losie Marii Stuart i jej otoczenia. „Rzadko kiedy los rozpętuje taki czar śmierci wokół jakiejś jednej postaci kobiecej: jak ponury magnes wciąga wszystkich mężczyzn ze swego otoczenia w fatalny krąg. Kto przetnie jej drogę, bez względu na to, czy przychylny, czy nieprzychylny dla niej, ten ściągnie na siebie nieszczęście i gwałtowną śmierć. Nienawiść do Marii Stuart nie przyniosła nikomu szczęścia. Ale jeszcze ciężej odpokutowali ci, którzy odważyli się ją pokochać” [2]. To właśnie tym wydarzeniom autor poświęca większą część swojej uwagi, nie zaniedbując jednak okresu dzieciństwa i młodości we Francji, krótkiego małżeństwa z Franciszkiem II (królem Francji) i ostatniego aktu dramatu, kiedy odsłania kulisy uwikłania Marii Stuart w spisek przeciwko Elżbiecie I. Postać Marii Stuart nie jest z pewnością przykładem pozytywnej heroiny, ale może właśnie dlatego do dziś budzi wiele emocji. W 2023 roku zostały odnalezione, a raczej rozszyfrowane, listy jej autorstwa z lat uwięzienia, które znajdowały się w zdigitalizowanych zbiorach Biblioteki Narodowej Francji. Odkrycie okrzyknięto sensacją historyczną, a być może to jeszcze nie koniec i obecna w wyobraźni potomnych Królowa, da nam jeszcze więcej powodów do podtrzymania zainteresowania swoją królewską osobą. Nawiązania nasuwają się zresztą na każdym kroku – przecież panująca w Wielkiej Brytanii rodzina Windsorów to też potomkowie Marii Stuart. To była świetna lektura: napisana z pasją i mądrością, z dbałością o szczegóły i panoramę szesnastowiecznej Europy, kreśląca psychologiczne portrety dwóch kobiet, które wpłynęły na jej losy. Jestem pewna, że odpowiednia zarówno dla pasjonatów historii, jak poszukiwaczy przygód, a nawet tych, których bardziej od przeszłości fascynują uczuciowe perypetie bohaterów. [1] Stefan Zweig, „Maria Stuart”, przeł. Maria Wisłowska, Wyd. „Śląsk”, 1986 r., s. 17. [2] Tamże, s. 65.

To jedna z moich ulubionych biografii. Nie tylko jest tu wspaniale opisane i "udokumentowane" fotografiami barwne dzieciństwo autorki (szalone zabawy, pomysły i figle) tak wdzięcznie opisane w chociażby w "Dzieciach z Bullerbyn", ale przede wszystkim poruszająca prawda o przeciwnościach, może błędach, potknięciach, które jednak nie zatrzymały autorki... autorki, która nadal pięknie literacko kreśliła ciepły świat ... ten widziany właśnie oczami dziecka... Niezwykłe!

W życiu by mi nie przyszło do głowy przeczytać tej książki, gdyby nie pewne Forum. Po prostu bym o niej nie wiedziała. Ale stało się, jak się stało i przeczytałam xd. W miarę zabawne obserwacje patetycznego świata dorastających chłopców o niezbyt pewnej pozycji towarzyskiej na południu Stanów Zjednoczonych. Parę razy naprawdę się zaśmiałam, bo to było dobrze opisane :) ok, można dostrzegać brak poprawności politycznej i mieć za złe.

Końcówka w moim odczuciu nie pasowała do całości i czegoś mi zabrakło w tym podsumowaniu historii rodzinki, która naprawdę mnie urzekła zarówno w tomie pierwszym jak i drugim. Styl autorki naprawdę mi odpowiada i po przeczytaniu pierwszego tomu byłam zaskoczona że akcja ma miejsce w latach trzydziestych bo byłam pewna, że rozgrywa się w podobnym okresie co Jeżycjada. Bardzo przyjemna lektura choć ta wspomniana przeze mnie końcówka 2ego tomu pozostawiła we mnie coś na kształt niedosytu i małego rozczarowania. Ale mimo to polecam :)

Niby serio, ale z elementami humoru jak u tej autorki. Trochę brakowało mi niektórych fragmentów, bo czasami jest wręcz zaznaczone, że pomija pewien etap w życiu, gdyż był zbyt smutny, aby o nim pisać. Ale nadrabia to mocno rzeczywistym przedstawieniem osób z najbliższej rodziny i kręgu przyjaciół, którzy mieli na nią wpływ. I to ten pozytywny! Szczególnie Babcia jest pięknie ukazana, z ogromnym szacunkiem. Bardzo dużo cytatów z listów i sporo zdjęć na końcu książki - to wszystko mocno przybliża i pokazuje Małgorzatę Musierowicz jako człowieka. Z ciekawostek - czasami pokazuje, na kim się wzorowała tworząc postacie w swoich książkach, albo z kogo wzięła tę czy inną cechę danego bohatera - jeśli ktoś czytał Jeżycjadę, to niezmiernie interesujące.

Wszyscy znają Anię z Zielonego Wzgórza, nawet ci którzy nie czytali książki. Sympatia do tej postaci nie słabnie od tylu lat… Historia Anny Shirley którą znamy zaczyna się, kiedy wysiada ona z pociągu na stacji Bright River i zostawia całą przeszłość za sobą rozpoczynając nowe życie na Wyspie Księcia Edwarda. Wcześniejsze perypetie znamy tylko z jej opowiadań, a przecież to był ważny i trudny etap w jej życiorysie. Dzieciństwo, które dzieciństwem nie było. Zaczęło się dopiero w domu Maryli i Mateusza Cuthbertów. W 2008 roku w setną rocznicę opublikowania „Ani…” wydano prequel o tym, co działo się w życiu uwielbianej bohaterki, zanim trafiła na Zielone Wzgórze. Zadania tego podjęła się znana w Kanadzie pisarka dla młodzieży Budge Wilson i muszę przyznać, że wywiązała się z tego znakomicie, a na pewno nie było to łatwe. Język opowieści, prowadzenie narracji, jak również klimat powieści przypomina ten, do którego przyzwyczaiła nas Lucy Maud Montgomery. Dzięki tej książce mamy możliwość poznać rodziców Ani i tragedię, która ich spotkała, a także otoczenie z tamtego okresu: sierociniec i domy zastępcze w których nie miała łatwego życia. Była małą dorosłą, ale dzięki wyobraźni, wielkiemu sercu i nie słabnącej nadziei, udało jej się przetrwać i spełnić marzenie o lepszym życiu. Jeśli jesteście fanami książek o Ani, to bardzo wam polecam tę książkę by dopełnić całą jej historię. Myślę, że się nie zawiedziecie 😀

Biografia jest uważana za jedną z najpełniejszych i najbardziej fascynujących, stanowiła inspirację dla późniejszych opracowań. Ceniona za mistrzowski styl i psychologiczną analizę ewolucji charakteru Marii Antoniny. Autor szczegółowo przedstawia Wersal, przyczyny rewolucji francuskiej oraz otoczenie, które kształtowało królową. POLECAM !!!