Dom. Część 3

Po obejrzeniu (trzy razy) genialnego serialu, z pewną obawą sięgnęłam po książkę, na podstawie której on powstał, ale szybko zrozumiałam, że niepotrzebnie, gdyż okazała się ona równie genialna jak jej ekranizacja. Aczkolwiek niektóre wątki w serialu bardziej rozbudowano, natomiast książka skupia się głównie nad emocjami wynikającymi z toksycznej relacji matka-syn i została poprowadzona w narracji pierwszoosobowej, dzięki czemu mamy okazję poznać odczucia, emocje, spostrzeżenia bezpośrednio od głównej bohaterki czyli Gieni Smoliwąs. Zadałam sobie pytanie o to kiedy pojawiły się pierwsze symptomy tego, iż z syna Gieni - Januszka wyrośnie bezduszny kryminalista i przypomniałam sobie dzień, w którym przystąpił do I komunii, a po uroczystościach w kościele, gdy lunął deszcz i jego ubranko komunijne zafarbowało go na czarno, odezwał się do matki w następujący sposób: "Coś ty mi za szmatę kupiła, garkotłuku jeden, to ty mamusia moja jesteś?". A dalej było już tylko gorzej. Śledzimy losy wdowy, kobiety udręczonej nie tylko ciężką pracą, ale przede wszystkim coraz bardziej bezczelnymi wybrykami syna. Z jednej strony zaskakuje pozytywnie mądrość , zaradność, roztropność tej prostej kobiety, mocno doświadczonej przez życie, a z drugiej szlag człowieka trafia gdy broni syna i jest w stosunku do niego bezkrytyczna, daje sobą pomiatać. Jej naiwność w poprawę zachowania Januszka bije po oczach. Chwilami miałam ochotę potrząsnąć tą kobietą i krzyknąć aby przejrzała na oczy i się opamiętała, bo taka bezkrytyczna miłość do zwykłego bandyty, który nie szanował matki, skończy się dla niej tragicznie. Obserwowanie ciężkiego losu Gieni, jej zmagania o to aby utrzymać siebie i syna, przez co haruje jak wół nie tylko w kuchni ale również sprżątając domy różnych ludzi, sprawiało, że serce krwawiło mi wielokrotnie. Niemal czułam tę jej udrękę. A gdy jeszcze do tego dochodzi choroba nóg (zapewne z przepracowania) i zaczyna coraz bardziej podupadać na zdrowiu, mając pomoc jedynie od obcych ludzi, to już całkowicie przelewa czarę goryczy. I te jej wycieczki przez całą Polskę do syna, osadzonego w różnych zakładach resocjalizacyjnych, gdy w jawny spób nią pogardza, szydzi z niej wołając pieniędzy, to już dla normalnego człowieka o wiele za dużo. Nie wspominając już o libacjach alkoholowych, jakie urządzał w domu, kradzieży jej pieniędzy, rękoczynach, do których dochodziło , gdy była już mocno schorowana. Szkoda, że wątek dotyczący pobytu Gieni w sanatorium, który w serialu mocno rozbudowano tutaj pojawił się właściwie marginalnie. A był to jeden z moich ulubionych wątków, który pokazał, że Gienia dostała wreszcie szansę od losu aby zmienić coś w swoim życiu na lepsze, ale ponownie z tej szansy nie skorzystała, bo ważniejszy okazał się synalek - bandyta. Zarówno serial jak i książka przeczołgał mnie emocjonalnie. Autor doskonale przekazał emocje tej kobiety, całą gorycz jej istnienia, gdzie każdy dzień to harówka od rana do nocy, żadnych przyjemności, brak perspektyw na polepszenie losu, do czego niestety, trochę sama się przyczyniła, swoją pobłażliwością w stosunku do syna. Po oczach "biła" też jej dołująca samotność. I bardzo wymowna scena, gdy siedzi sama przy wigilijnym stole, wspominając nieżyjących członków rodziny i nachodzi ją taka refleksja: "Wszystko przemija, tylko pamięć pozostaje". Prosta kobieta, proste życie, prosty język, ale zarówno emocje, jak i toksyczna relacja matka-syn uchwycone po mistrzowsku. Książka genialna, ale jeżeli ktoś jest wrażliwy na ludzką krzywdę, to podczas czytania będzie mocno cierpiał, bo nie da się przejść wobec tego wszystkiego obojętnie. Polecam, bo to literatura na najwyższym poziomie.

Autorka książki " Uczniowie Spartakusa ", w której po raz pierwszy spotkałem się z Rzymem, gladiatorami, ideami, że wolność nie jest dana nikomu za darmo, że jest droga. Czasami trzeba za nią oddać życie. Rekomendowana książka to inny temat. Końcówka II wojny światowej i wciągająca, wzruszająca opowieść o dojrzewaniu, konspiracji i próbie przetrwania w wojennej rzeczywistości. Napisana w czasie sowieckiej okupacji, dlatego zawiera typowe dla tamtego okresu wstawki propagandowe. Obecnie mogą śmieszyć, ale ( pamiętam ) wtedy brałem je na poważnie. Jak gdzieś zdobędziesz to przeczytaj, to też polska literatura. Na pewno lepsza od tego co współcześnie proponuje młodzieży lewacka i tęczowa nawiedzona kompania. POLECAM !!!

Starsi panowie rodem z Kresów zrobili dla naszej kultury tak wiele, że w ogóle nie muszą się wysilać by mnie uwieść, Pan Melaś również. W tej książce poznajemy: trzy zabory, czterech mężczyzn i czterech polskich Jeźdźców Apokalipsy – galicyjską nędzę z głodem, zaciekłe antypolskie represje zaborców, przymusową brankę do obcego wojska i zbójeckie początki ruchów robotniczych w zbójeckim kapitalizmie. To był na początku XX wieku bat wypędzający ludzi z Polski do kanadyjskiej Ziemi Obiecanej za chlebem. Na podstawie losów czwórki bohaterów i ich rodzin poznajemy pionierskie czasy polskich osadników w Kanadzie oraz fantastyczną całościową analizę przyczyn, dla których ludzie decydowali się opuścić swoje gniazdo. Dzięki takim reportażom, pamiętane mętnie ze szkoły hasła: strajk dzieci polskich we Wrześni, wóz Drzymały czy chaotyczne narodziny państwa polskiego po I wojnie światowej, nabierają krwi, ciała i życia. Kanada kusiła dolarami, złotem, cennymi futrami i przede wszystkim – ziemią. A polski chłop, zwłaszcza ten komornik bez skrawka własnego gruntu, miał nieopanowany i potężny głód ziemi we krwi i mógł go zaspokoić tyko na obczyźnie. Ówczesne kanadyjskie władze gotowe były nieba uchylać emigrantom, niezliczone morgi żyznego gruntu tylko czekały na pracowite ręce, pot i morderczą pracę – często zbyt ciężką jak na jedną rodzinę ale dającą błogosławione spełnienie i najpierwotniejszą satysfakcję z wysiłku własnych rąk. Jak zawsze w pionierskich czasach przetrwać można było wyłącznie dzięki ciężkiej nieustannej robocie, wierze w postęp i nadziei na lepsze jutro. I rzeczywiście, nowa ziemia dawała swoim mieszkańcom więcej, niż mogliby oczekiwać przez całe swoje życie od starej Ojczyzny. Szkoda, bo widać, ze od wielu, wielu lat całe masy wytrwałych, zdolnych ludzi osiągają sukces nie na własnym terenie... Pięknie napisana opowieść, pełna prawdy, rozsądku, współczucia, zrozumienia dla dziejowych zjawisk i podziwu dla tych twardzieli, którzy potrafili zaryzykować wszystko w imię lepszego jutra. Gdyby Pani Kuciel-Frydryszak zapoznała się bliżej z tym utworem, może podniosłaby swoje „Chłopki” na wyższy poziom prawdy, kosztem spuszczenia z modnych tonów ideologicznych.

II spotkanie z mieszkańcami domu przy ulicy Złotej jest równie pasjonujące jak to pierwsze. Poznajemy dalsze losy Talarów, Lidki i Mietka, Langa i wielu innych. Pojawia się nowy dozorca niejaki Prokop, który tak bardzo różni się od mojego ulubionego pana Popiołka. Teraz wypadało by i bardzo bym chciała sięgnąć po część III "Domu" tylko jest ona nieosiągalna :(

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

Ciekawe rozbudowania historii bohaterów, znanych z serialu, barwny język opisu. Niektóre sytuacje pokazują postacie w innym świetle, inne mogą utwierdza w przekonaniu o czymś charakterze. O ile na przykład Bronek Talar w serialowe rzeczywistości zaczynał rozumieć, że niezależnie od koneksji ważne są też umiejętności, o tyle w książce trwa w swym przekonaniu do samego końca. Ewa Talar natomiast jest tutaj wręcz bardziej wyrachowana niż w serialu. Ciekawy motyw ciąży Basi, w trakcie jej małżeństwa z Andrzejem, co staje się przyczyną jedynego poważnego sporu po między nimi. Podobało mi się pokazanie dalszej relacji Lidki Jasinskiej i Karola Langa, którzy po rozwodzie utrzymują dość bliskie kontakty i pracują razem w klinice. Zupełnie jednak nie podobało mi się poprowadzenie wątku Leszka, który tutaj, po trafieniu do szpitala zaprzyjaźnia się z Lidką Jasińska i gdy przychodzi do niego, zapłacona przez Andrzeja Ula, ta pierwsza jest oburzona i gdy Leszek prosi o przekazanie Uli listu, Lidką, swoich zwyczajem, ukrywa go przed adresatem.

Drugą, niedokończoną powieść Marii Dąbrowskiej – tę, nad którą pracowała z przerwami przez 27 lat i z której była wiecznie niezadowolona – brałam do rąk z lękiem. Jest bardzo obszerna, a ponieważ dopiero co skończyłam czytać dzienniki autorki, w których szczegółowo relacjonowała zmagania z „Przygodami człowieka myślącego”, nie spodziewałam się niczego przyjemnego. Tymczasem dostałam materiał owszem, nierówny, nieuładzony i chaotyczny, ale wcale nie słaby ani nudny. Grażyna Borkowska w eseju porównującym dzienniki Dąbrowskiej i Nałkowskiej napisala: "Dąbrowska to typ pisarza-samobójcy, skonfliktowanego z materią swej sztuki, odczuwającego wobec swego dzieła ambiwalentne uczucie miłości i nienawiści. Wszystko, co pisze, powstaje w niesamowitym napięciu i fizycznym trudzie". To - bez przesady - cierpienie autorki zmagającej się z krnąbrną materią wyziera z kartek powieści i sprawia że czytamy ją z jakimś wewnętrznym niepokojem. Fragmenty tej książki znałam już wcześniej – Tadeusz Drewnowski wyłuskał rozdziały o powstaniu warszawskim i w latach 80. wydał je osobno jako zbiór opowiadań pod mało zachęcającym tytułem „A teraz wypijmy…”. Zachwyciły mnie te teksty i jednocześnie zdziwiły, bo nigdy o nich nie słyszałam, a są naprawdę znakomite. W polskiej literaturze okołowojennej powinny stać w pierwszym rzędzie. Ale powstanie to tylko końcowa – choć bardzo obszerna i napisana jako pierwsza, już w latach 40. – część „Przygód człowieka myślącego”. Wcześniej Dąbrowska opisuje kilkadziesiąt lat z życia dwóch spokrewnionych rodzin: Tomyskich i Wochelskich. Na pierwszym planie jest Ewa, na drugim Józef i Joanna, na dalszym Ludwik i Janek. Akcja rozpoczyna się mniej więcej tam, gdzie kończą się „Noce i dnie”. To dalszy ciąg losów polskiej inteligencji wywodzącej się z okolic Kalisza – rodzinnej ziemi pisarki – choć z udziałem już innych bohaterów. W książce „Rzecz russowska” Drewnowski (literaturoznawca i edytor dzienników Dąbrowskiej) przytacza liczne krytyczne opinie o „Przygodach…”, zarówno z kraju, jak i z emigracji. Sam twierdzi, że to właściwie nie powieść, lecz „jakby trzy odrębne ciągi, różniące się dość zasadniczo charakterem i stylem”. Na pewno książka nie spełniła oczekiwań krytyków, czytelników, ani – co sama podkreślała – autorki. Nie podobały się drukowane w odcinkach fragmenty; również wydana w 1970 roku całość została przyjęta chłodno i dziś mało kto o niej pamięta. Szkoda, że Dąbrowska nie zdążyła uporządkować całości, skrócić niektórych fragmentów, innych rozwinąć. Są rozdziały świetne i wciągające, są i nudniejsze. Akcja miejscami płynie ospale, by za chwilę przeskoczyć o kilka lat – co potrafi zdezorientować. Bohaterowie „Przygód…” to – jak zwykle u Dąbrowskiej – realne osoby tylko lekko przetworzone literacko. Tak było także w „Nocach i dniach” czy „Ludziach stamtąd”. Ewa to po części alter ego autorki, jej mąż Stefan inspirowany jest Marianem Dąbrowskim, a Joannę, umierającą w czasie powstania w szpitalu, spotyka ten sam los co Jadwigę – siostrę Marii. Także dwaj bracia pisarki posłużyli jako pierwowzory męskich postaci (np. Stanisław Szumski, podobnie jak w powieści Ludwik, ożenił się z chłopką). Dąbrowska wielokrotnie powtarzała, że nie umie tworzyć fikcyjnych postaci – zawsze czerpie z prawdziwego życia. Oczywiście w sposób twórczy, nie dosłowny. W powieści pisarzami są Stefan i Józef Tomyscy. Ewa również pisze, ale i jest malarką (Dąbrowska sama też nieźle malowała). Zdaniem Drewnowskiego tak hojne korzystanie z własnego życiorysu, dzienników, a nawet cudzych listów i pamiętników to nie tyle świadomy zabieg artystyczny, co raczej desperacja autorki, która chciała za wszelką cenę zdążyć ukończyć powieść, choć brakowało jej już weny. Ta wiwisekcja na własnym życiu jest czasem tak drastyczna, że ciężko mi było to czytać - niemal dosłownie wykorzystuje Dąbrowska nie tylko romanse z Jerzym Czopem w Jaworzu i Stanisławą Blumenfeldową we Lwowie, ale nawet śmierci męża, brata i siostry... Na tle innych utworów Dąbrowskiej wypada słabiej, ale jak na książkę uznaną za „nieudaną” – uważam ją za świetną: 7/10

U mnie ciąg dalszy czytania książek zalegających od lat na półkach oraz w czytelniczych planach. Tym razem to historia o przyjaźni, która rozkwita w warunkach, gdzie wszystko usycha.” Są ludzie na których od dawna czekamy. Są przyjaźnie nagłe, niespodziewane, o których nigdy nie zapominamy". I tak oto poznajemy historię Włodzimierza Łukicza Diergaczowa, którego Igor Newerly poznał w Majdanku.”Nie wierzcie w piekło: Bóg jest zbyt miłosierny. Ale było piekło na ziemi. Był Majdanek, Oświecim, Belsen...” Książka jest pisana w formie wspomnień, pamiętnika, poukładania w sobie , tego, co przeżyte. Wciągnęła mnie od pierwszej strony ta historia w historii o przyjaźni, wytrwałości, wierności, zaufaniu, człowieczeństwie. „ Człowiek zdrowy musi mieć pracę, którą kocha, sprawę, której służy, musi o coś walczyć, do czegoś dążyć, aby nie zgnuśnieć, nie zborsuczeć do reszty”. Doczekałyśmy się siebie, aby móc docenić.

Tytuł "Pokolenie" wielu może kojarzyć z filmem Wajdy, ale scenariusz powstał właśnie na kanwie "Pokolenia" Czeszki. Jeżeli ktoś spróbuję przeczytać kiedyś powieść (dobrą powieść) to musi wiedzieć kiedy ona powstała. A została wydana w 1951 roku, czyli w okresie szczytowego socrealizmu, czyli modelu kulturowego w którym jedynie słusznym mógł być bohater wierzący literalnie w ideę komunistyczną, a jego wróg ideowy (z reguły kojarzony z prawicą, sanacją) musiał być co najmniej szemranym osobnikiem, a najlepiej szują. I książka jest raczej zapisem świadomości bohaterów kojarzonych z tymi, którzy mieli serce po lewej stronie. Młodzieży z batalionu Zośka, czy młodzieżówek NZS autor w powieści nie uwzględnił i to może tłumaczyć, że powieść nie miała szans na znalezienie się w dzisiejszym kanonie szkolnych lektur. Ale ogólnie książka nieźle napisana i da się ją czytać nawet w dzisiejszych, odmiennie zorientowanych politycznie i kulturowo, czasach.

Książka „Nadzy wśród wilków” - Bruno Apitz O tej książce napisano wyczerpujące komentarze, więc mój będzie tylko małym uzupełnieniem. Literatury obozowej przeczytałem sporo, ale to moje drugie spotkanie z książką opowiadającą o przeżycia z obozu Buchenwald. Akcja powieści rozgrywa się na krótko przed wyzwoleniem obozu wiosną 1945. W Europie Niemcy przegrywają wojnę i wielu wiezniów obozów koncentracyjnych na terenie Polski, jest ewakuowanych w głąb Niemiec do obozów podobnych do tych jakie funkcjonowały w naszym kraju. Do Buchenwald (KL) przyjeżdża pociąg z wiezniami z Auschwitz. Jako jeden z ostatnich wiezniów z wagonu wyskakuje polski Żyd, Zachariasz Jankowski mający przy sobie dużą walizkę a w niej jest ukryty trzy leni chłopiec... Co było dalej to musicie sami przeczytać lub obejrzeć film pod tym samym tytułem. Książka warta zapoznania się, bo z tego co mi wiadomo taka historia się w żadnym innym obozie nie powtórzyła.

Na podstawie książki powstał kultowy serial TV emitowany od 1976 r. Powieść była ukończona już na początku lat 70 - tych, ale po interwencji cenzury wydano ją dopiero w 1979 r. Jakiś uważny urzędnik dopatrzył się związku tytułu książki z ówczesnym pominięciem Łodzi w planach budowy autostrad. No cóż, realia PRL - u ! Świetny serial, dobra książka !!! W pakiecie 8 gwiazdek. POLECAM !!!

Z serii książek, do których z zapoznaniem potrzebna jest soczewka kontekstu historycznego. Lata temu jak mniemam jej słabszy odbiór był spowodowany piastowaniem miejsca w kanonie lektur w poprzednim ustroju, ale gdy tego przymusu nie ma, to mamy w ręce ciekawą kapsułę czasu udekorowaną ideologią czasów minionych. Niekiedy monotonna, jednakze niezależnie od lewoprawicowych batalii - warta do odhaczenia, bo dosadnie przedstawia industrialną rzeczywistość ówczesnych miast jak Włocławek czy Warszawa (choć... może nie tak dokładnie jak z Lalki Prusa).

Stawiński do napisania tej książki potrzebował wielu lat przerwy od tworzenia dzieł o tematyce wojennej, nawiązującej do własnych doświadczeń autora. Widać w niej dojrzałość w ocenie powstania warszawskiego, krytykę zbędnego mitologizowania romantycznych postaw powstańców, a także nieuchronności śmierci i niemożliwość osiągnięcia pełnego szczęścia (szczególnie w miłości). Czytam po raz trzeci, a wciąż coś mnie pozytywnie zaskakuje :)

Równie piękna jak "Znachor" ale nie mogę się pogodzić z zakończeniem tej historii🥺 Zdecydowanie ta część jest smutniejsza od poprzedniej. Zawiodłam się na Marysi, Łucji (że wkońcu zakochała się w Kolskim, ale to było do przewidzenia),na Doktorze Dobranieckim. Na większości się zawiodłam, że nikt nie odpłacił się Wilczurowi za jego dobro i poświęcenie😭 Jedynie napewno miło mi się czytało o powrocie Wilczura na wieś, klimacie tej wsi, o przemyśleniach Jemioła, miłości Donki i Wasyla. To uratowało tą część bo tak to bym się chyba załamała😭😭

Nie bylo latwo uzyskac te ksiazke, pomimo olbrzymich w czasach PRL nakladow /11 wydan, od 1949 r./, powiesc Luny w Bieszczadach zniknela z wielu wypozyczalni na fali czystek dekomunizacyjnych. Kiedys lektura szkolna, dzis traktowana jako relikt minionej epoki, falsz historyczny. A szkoda, bo czyta sie to swietnie, a opisy taktyki wojskowej oraz zycia zolnierskiego widac, ze pisane sa z pierwszej reki. Rowniez postac autora, powstanca antyfaszystowskiego w Vichy, potem zolnierza AK, nastepnie oficera AL, wreszcie prominentnego dzialacza partyjnego, brutalnie zamordowanego na poczatku epoki gierkowskiej jest fascynujaca sama w sobie. Po odcedzeniu warstwy propagandowej, zreszta nie nazbyt nachalnej, po zweryfikowaniu pewnych faktow historycznych, jest to po prostu kawal mocnej, meskiej prozy. Polecam!

Autor, uczestnik kampanii wrześniowej i powstania warszawskiego, generał brygady, poseł na Sejm PRL I i IX kadencji, działacz katolicki i narodowy. W okresie międzywojennym o poglądach antysemickich. Podczas okupacji związał się z Żydówką i współpracował z " Żegotą ", otrzymał medal Sprawiedliwego wśród Narodów Świata. Po kapitulacji powstania w obozach jenieckich. Po powrocie do Polski w 1945 r. w Stowarzyszeniu "Pax". Członek prezydium FJN, przewodniczący PRON, członek KR Tow. Przyjaźni Polsko - Radzieckiej. Nominację na gen. bryg. w 1988 otrzymał od W. Jaruzelskiego. Określany mianem pisarza głęboko religijnego (chociaż działał w stowarzyszeniu "Pax" mającym za zadanie rozsądzenie od wewnątrz i podporządkowanie komunistycznemu rządowi Kościoła katolickieg),ale uwikłanego we współpracę z władzą komunistyczną... kolaboranta. Ilu było ludzi z takimi życiorysami ??? Ilu BĘDZIE w przyszłości ludzi z jeszcze podlejszymi życiorysami ??? Ad rem Książka pisana była w czasie okupacji co nadaje jej autentyczny charakter dokumentu tamtych czasów, oparta jest na doświadczeniach autora z konspiracji. Powieść przedstawia losy dwóch młodych Niemców, ich kariery, podboje, moralny upadek i motywacje. Skupiając się na ich chciwości i poczuciu wyższości. Książka nie należy do najlepszych dzieł autora, ale mimo wszystko jest godna przeczytania. Czy ktoś jeszcze pamięta o pisarzu ?

Czytając więzienną epopeję Krzysztofa Spadło " Skazaniec " przypomniałem sobie o mojej pierwszej przeczytanej książce dotyczącej tej tematyki. Do tej pory pamiętam opis autora w jaki sposób więźniowie przesyłali wiadomości stukając w ścianę, lub w rurę. Musisz sobie wyobrazić coś na kształt szachownicy tylko zamiast figur w poziomych rzędach kolejne litery alfabetu, po pięć w rzędzie. Pierwsze stuknięcia to rząd, przerwa, kolejne stuknięcia to kolejność litery w rzędzie, pauza itd. Proste ? Po paru latach więzienia stukacze i odczytujący dochodzili do niesamowitej szybkości. Naturalnie trudno porównywać obydwie książki, pierwsza to 8 t. druga to w czasach jej wydania prekursorka na rynku wydawniczym, ale niemniej ciekawa i warta polecenia !!! 12 z 10 gwiazdek, które są dostępne, dla " Skazańca ", 8 dla J. Stwory. Każdy widzi, że średnia to 10 gwiazdek !!! POLECAM !!!

Powieść obyczajowa, ukazująca trudne losy polskiej góralki. Niechciane wiejskie dziecko we wczesnych latach międzywojennych wysłane do dalekich krewnych w USA. Tak trafia niczym Alicja Lewisa Carolla do obcego, zupełnie nieznanego świata. Niestety nie jest to kraina baśni i czarów choć oferuje nowe, dotąd niedoświadczone luksusy. Dziewczynka jest nieszczęśliwa i zbuntowana, ale silna psychicznie i z natury szlachetna. Uparcie ciężką pracą dąży do wytyczonych celów. Towarzyszymy jej przez kolejne lata. Obserwujemy jak dorasta, dojrzewa, nabiera blasku i życiowego rozpędu. Jej historia budzi emocje więc trzymamy kciuki za jej pomyślność, ronimy łzę wzruszenia gdy doświadcza bólu i cierpi. Książka pisana w niedzisiejszym stylu bo pięknie. Pięknym językiem, staranną, elegancką polszczyzną, co jak się okazuje dla niektórych jest dużym utrudnieniem w czytaniu, zrozumieniu. Przykro zaskakujące, ale prawdziwe. Fabuła barwna, wartka, nie dająca miejsca nudzie. Dzieje się dużo i dzieje się ciekawie. Powieść najprawdopodobniej oparta na własnych przeżyciach i doświadczeniach autorki. Rzecz nie rewelacyjna, ale zdecydowanie dobra.

Genialna. Przeczytałem tę książkę za sprawą wyzwania czytelniczego, czyli książka, która doczekała się ekranizacji. Długo też chodziła za mną ta historia i tak wielu mi ją polecało. Przyszła pora przeczytać. ,,Kariera Nikodema Dyzmy" to jest nic innego, jak historia drobnego cwaniaczka, który myśli sobie: co by tu zrobić, aby się nie narobić i zarobić? Odnoszę wrażenie, jakbym znalazł się w świecie Gombrowicza. Ludzie głupieją, ulegają urokowi człowieka, który ciągle kłamie. Nikoś przez przypadek zwraca na siebie uwagę elity społeczeństwa. Staje się gwiazdą. Dzięki znajomości zyskuje stanowisko. Jestem pod wrażeniem, jak cwaniactwem, sprytem i swoimi sztuczkami manipulacyjnymi oszukuje wszystkich wokół. Kunika, jego żonę Ninę, która jest beznadziejną romantyczką. Pułkownika Waredę i wielu innych. Śmiem twierdzić, że pan Dyzma to współczesny autorytet naszych polityków, ponieważ są do niego bardzo podobni. Polityka to bagno, wszyscy w sejmie kłamią i to sprawia, że śmiało mogę twierdzić: Polska jest kierowana przez grupę Dyzmy. Opinia nieco polityczna, gdyż jestem zdania, że pan Tadeusz skutecznie przewidywał przyszłość. Podoba mi się jego pogląd odnośnie do industrializacji przemysłu i rolnictwa. Świat opanowują maszyny, maszyny wypierają człowieka. Automatyzacja stanowisk to jest niepokojące. To wszystko idzie w złym kierunku. ,,Istne szaleństwo: maszyny nie tylko wulgaryzyją nasze życie, odbierają mu piękno, lecz i samego człowieka wypierają". Sama historia jest mistrzowsko opowiedziana. Najlepsze, że niektórzy zdołali rozgryźć Nikodema, a i tak świat naiwnie wierzy, że Dyzma jest geniuszem. Najsmutniejsze, że takich cwaniaków jest mnóstwo w życiu, nie cierpię takich ludzi, gardzę nimi... A za sprawą tej książki, można jeszcze ciut się poduczyć, jak takich rozpoznawać. Jeszcze powiem, że mądrze było powiedziane: gdzie diabeł nie może, to tam kobietę pośle! Tego Nikodema kobiety zamęczą. Są też komiczne epizody. Nikodem zostaje mistrzem, lecz nie będę zdradzał szczegółów. Jednak przyznaje, że gdyby nie te diabły, to z pewnością nie jeden mężczyzna mógłby mu tej sytuacji pozazdrościć. Ja nie! Bo mnie wyłącznie interesuje monogamia. ,,Baby to mogą świat do góry nogami przewrócić, bo trzymają z diabłami...". Pan Nikodem to zdolna i cwana bestia, nie można z nim zadzierać. Pan prezes Górą. Pan Dyzma na premiera... Myślę sobie w tej książce, jak i w życiu znajdzie się taki cwaniak, co porwie tłum, ale prędzej czy później popełni błąd i spadnie na dno. Tego im życzę. Jeśli ktoś nie czytał ,,Kariery Nikodema Dyzmy" to nalegam, by prędko nadrobić. Rewelacyjna. Muszę jeszcze obejrzeć serial. Roman Wilhelmi to był znakomity aktor.

Fantastyczna, świetnie opowiedziana historia. Wyraziści bohaterzy, wciągająca fabuła i doskonale odmalowana panorama życia w powojennej Polsce. Oczywiście zdarzają się wtręty komunistyczne, o kształtowaniu nowego człowieka i o tym, że wobec ojczyzny ma się głównie obowiązki, ale jest to na tyle rzadkie, że można przymknąć oko. Wojny w tej książce też prawie nie ma, jeśli kogoś dotknęła, to jedynie osób z pokolenia rodziców. Tymczasem bohaterowie są młodzi, pełni życia, żądni wiedzy - i otwarci na nowe doświadczenia. Urzekły mnie dialogi, niezwykle precyzyjne i cyzelowane, ogromnie żałuję, że są tylko fikcją literacką, bo zaiste :-) chciałabym, żeby choć raz usłyszeć ludzi, którzy zwracają się do siebie w tak wyrafinowany sposób.