Zapiski luzaka. Skazany na sukces

Druga część "cwaniaczka". Resztę części pozostawię dzieciakom, ale na pewno warto przeczytać. Są tajemnice, o których nikt nie musi wiedzieć. Są starsi bracia, którzy szantażują młodszych, że powiedzą o ich tajemnicy. Lepiej coś takiego zatrzymać dla siebie. A młodszy brat to też wyzwanie.

Wyzwanie LC 2025 na czerwiec# Przeczytam książkę, której głównym bohaterem jest dziecko. *** Ciężko oceniać taką książkę z perspektywy osoby dorosłej. Ja się wynudziłam, ale dzieci uwielbiają serię z cwaniaczkiem dlatego postanowiłam dać Dziennikowi ocenę 7. Imho książka zasługuje na 6, ale dodatkowy punkt przyznaję z tytułu średniej przeważającej wśród docelowej grupy czytelniczej książki. Tak jest chyba uczciwie.

Nie spodziewałam się, ze tak polubię Łebskiego Tomka, że ja "stara baba" będę się świetnie bawić czytając jego przygody. Co prawda nie jest to mój ukochany Mikołajek, ale to i dobrze, autorka nie starała się na siłę powielać schematów, wymyśliła zupełnie nową, oryginalna ale równie zabawną postać. Leń, zawadiaka, kombinator - nie można go nie lubić :) Świetny przekład Patryka Gołębiowskiego. Polecam sięgnąć po audiobooka, który jest urozmaicony w muzykę oraz odgłosy wynikające z treści. Z lektorem Józkiem Pawłowskim całość tworzy niepowtarzalny klimat :)

Ostatnio polubiłam czytać takie książki, które jednocześnie są w formie pamiętnika, ale też... komiksem. Niedawno zrecenzowana powieść właśnie w takim typie - "Dzienniki Nikki. Chcę zostać gwiazdą!" - niezbyt była ciekawa, ale nie mówię, że najgorsza. Gdzieś na wakacjach sięgnęłam po którąś tam z kolei część "Dziennika cwaniaczka", pamiętam, że czytało mi się miło, a ogólnie książka była bardzo zabawna. W dzisiejszej recenzji chcę zaprezentować Wam publikację podobną, aczkolwiek równie zabawną jak "Dziennik cwaniaczka" - jeden tomik z serii "Zapiski luzaka". Natan Wright zostaje kapitanem drużyny fleeceballu. W tym samym czasie chłopiec musi wykonać projekt naukowy, ale w parach. Jego nauczycielka wybiera pary losowo, wskutek czego Natan musi pracować z... Giną - jego śmiertelnym wrogiem! A on tak jej nie znosi...! Czy praca z Giną ma swoje pozytywne strony? Co w tej sytuacji zrobi Natan? Darzę sympatią takie książki, przy których - choć są na jeden wieczór - można się pośmiać. A "Natan znowu w akcji" właśnie zalicza się do takich powieści. Pełno tu zabawnych wątków, a jak nie wątków - to rysunków. Publikacja jest do połowy książką, do połowy komiksem - takie dwa w jednym :) Znajduje się tu wiele, wiele ilustracji, które są naprawdę czadowe ;) oraz przy niektórych są tak zwane dymki z tekstem - i od razu poznać można, iż to komiks. Książkę szybko się czyta - świadczy o tym fakt, że publikację tę pochłonęłam w około dwie godziny. Historyjki są przezabawne - przy niektórych ryczałam ze śmiechu :D Jednak w tej książce denerwowało mnie kilka rzeczy. Po pierwsze - tajemnicze szyfry. Znajdują się one na niektórych stronach powieści, zaś na początku umieszczony jest alfabet oraz przyporządkowany do każdej literki jakiś znaczek bądź obrazek. Po prostu nie chciało mi się szukać tych literek i przewracać za każdym razem kartki, gdzie znajdował się ten szyfr. Taak, ale ze mnie leniuch, nie? :D Po drugie - niektóre postacie. A dokładnie jedna - Gina. Totalnie rozumiem głównego bohatera, że jej tak nie lubi! Nie dziwię się mu - Gina wydaje się pyszna, rządząca się oraz zachowuje się tak... dziwnie. Jakby to ona była najważniejsza... Natan to natomiast fajny oraz bardzo zabawny chłopak, mający poczucie humoru. Miewa świetne przygody oraz ma masę ciekawych pomysłów. Za to właśnie go polubiłam. Jeśli chcecie sięgnąć po coś lekkiego oraz odprężyć się po ciężkim dniu w szkole bądź pracy - koniecznie przeczytajcie serię "Zapiski luzaka". Jest to bardzo zabawny oraz ciekawy cykl, co sądzę po przeczytaniu Natana znowu w akcji. To nie tylko seria dla dzieci. Ja na pewno sięgnę po resztę części - jeśli tylko nadarzy się okazja. Polecam :) http://ksiazki-moim-zyciem.blogspot.com/2013/02/lincoln-peirce-zapiski-luzaka-natan.html

Czemu arcydzieło? 10 letnia córka jak widmo przemieszcza się z miejsca na miejsce i czyta! To piękny widok, telewizor nie gra, a Ona się nie rozstaje z książką. Co do treści już mniej wiem:) Na pewno nie ma wulgaryzmów i przemocy. Przygody szkolnego łobuziaka wciągają mega a forma książki bardzo odpowiednia dla młodych czytelników. Dużo śmiesznych rysunków i kartka po kartce książka przeczytana. Czekamy na trzecią cześć. Pierwsza i druga część zjedzona w trzy dni.

Moja przygoda z Mikołajkiem zaczęła się od starszych części. Wiem, że starsi koledzy się ze mną nie zgodzą ale muszę przyznać, że mi, jako osobie młodej, bardziej podobają się nowsze przygody tytułowego bohatera. Zarówno " Nowe przygody Mikołajka" jak i "Rozrywki Mikołajka" napisane są przyjemnym, współczesnym językiem. Również ilustracje są bardziej interesujące dla młodszego pokolenia. Dla osób w moim wieku są to zalety, dla mojego starszego rodzeństwa - wady. Jednak to właśnie ze względu na te różnice każdą z tych książek pochłaniałam dosłownie w kilka dni. Już planuje zakup kolejnych! :)

Uważam, że taka książeczka niepotrzebnie została podciągnięta pod serię "Mikołajek". O wiele lepsza by była z bohaterami, którzy są zupełnie osobni, a tak chcąc nie chcąc patrzy się jednak przez pryzmat znanej "sagi". Szczególnie, że autor sam nadaje temu dziełu tytuły wskazujące na chęć dalszego eksploatowania starej i lubianej serii. Jeśli ktoś oczekuje tych kultowych żartów polegających na opisywaniu czegoś dziwnego ze świata dorosłych przez dziecko, to ich nie znajdzie zbyt wiele, może nawet nie znajdzie ich wcale. Jednak książka ta dla młodych czytelników nadaje się nawet bardziej niż "Mikołajek" Goscinny'ego, stąd oceniam na 6 zamiast 5, bo mimo wszystko rozumiem zapotrzebowanie na taką wersję słynnej postaci.

Bardzo fajna pozycja dla chłopców w wieku ok 10 lat - tyle ma Jędrek - główny bohater 🙂 jest to książka połączona z komiksem 🙂 opowiada o chłopcu, który ma problemy w szkole - jest wyśmiewany przez innych uczniów, zostaje przyłapany na ściąganiu na matmie, przez co dostaje szlaban od rodziców. Dodatkowo Jędrek "bawi się" w detektywa 🙂 i stara się odkryć tajemnicę nowej szkolnej dentystki 🦷 w mojej ocenie jest to książka, która zachęci niejednego chłopca do dalszej przygody z książkami 🙂

Rewelacyjna i w formie książki (duże poczucie humoru autora, bardzo różnorodne kreacje bohaterów, zaskakujące zwroty akcji ),i w formie audiobooka (niezwykły głos Jarosława Boberka, a kreacja Raja to wprost mistrzostwo!) Oto pozornie niepozorna pachnąca kapustą, przygotowująca dania z kapusty i goszcząca wnuka deserami z ... kapusty babcia okazuje się ... zgodnie zresztą z sugestią tytułu ... rabusiem. W jaki sposób działa ta niepozorna kobieta? Jaka rolę odegra w całej przygodzie jej wnuk? Co ostatecznie stanie się z bezcennymi brytyjskimi kosztownościami? Jaka będzie reakcja Królowej Angielskiej na zaistniałe wydarzenia? Książka niezwykle lekka w lekturze, napisana z ogromnym poczuciem humoru, wspaniale zilustrowana przez Tony'ego Rossa, gorąco polecam!

Gabz i Alfi mieszkają w małym miasteczku. Pewnego dnia pojawia się tam nowa dentystka. Mieszkańcy są zachwyceni panią Doktor, jednak nie oni. W mieście zaczynają się dziać dziwne rzeczy, co zaważają nieliczni. Dzieci, którym wypadły mleczaki, wkładały je pod poduszkę, licząc, że w nocy odwiedzi ich Wróżka Zębuszka. Ktoś się pojawiał, jednak zamiast wyczekiwanych pieniążków znajdowały same okropieństwa. Co takiego się stało? Kto lub co za tym stało? Czy prawda zostanie odkryta? Książka z nutką dreszczyku, według mnie dla nieco starszych dzieci. Historia w niej była fajna, dość wciągająca, momentami wywołująca dreszczyk na ciele, momentami uśmiech na twarzy. Mojemu synowi się podobała i stwierdził, że z chęcią poczytałby więcej tego typu. „Demoniczna dentystka” to książka, z którą mój syn świetnie się bawił. Polecamy. Recenzja pojawiła się również na moim blogu - https://anka8661.blogspot.com/2025/01/Demoniczna%20dentystkaDom%20Wydawniczy%20Maa%20Kurka%20.html

Cała seria o Jędrku autorstwa duetu Leśniak/Skarżycki to świetne, lekkie w czytaniu, pełne humoru i ciekawe historie, których głównymi bohaterami jest tytułowy Jędrek (mały spryciarz i wygadany cwaniak) i jego trójka przyjaciół: Gruby (niewymagający, ale wiecznie głodny i do rany przyłóż ziomek),Witek (miłośnik techniki i gier logicznych, chorobliwie nieśmiały w stosunku do płci przeciwnej) oraz Karola (bystra dziewczyna, prymuska i głos sumienia oraz rozsądku całej grupy). Humor jest niewymuszony, przygody interesujące a ich finały zawsze z lekkim przytupem. Super połączenie komiksu i książki, świetne ilustracje (bardzo lubię taką właśnie kreskę) i można się uczciwie pośmiać. Przeczytaliśmy z młodym niemal całą już serię i wszystkie książki trzymają ten sam poziom, co jest raczej rzadkie w przypadku serii liczących więcej książek. Polecam.

Tę książkę chciała córka, ale przeczytała kilka stron i odłożyła na półkę. Uznała, że niezbyt jej odpowiada. Nawet się temu zbytnio nie dziwię. Jest już trochę za "stara" na takie lektury. A opowiastki o Jaśkach, choć bardzo zabawne, są już nieco retro. Nie było komputerów, smartfonów, internetu, a w telewizji były tylko dwa programy i (o zgrozo!) rodzice decydowali, co można oglądać. Dla współczesnej młodzieży to niemal epoka dinozaurów. A mnie się książka podobała. Perypetie chłopaków przypomniały mi własne dzieciństwo. Mimo że o dekadę późniejsze, to jednak w podobnych warunkach. Pewnie gdybym ją przeczytała w wieku 10-12 lat, byłabym nią zachwycona.

To dziwne dla mnie, ale naprawdę podobała mi się ta książka. Na początku była zbyt absurdalna, potem trochę męcząca gdy autorzy próbowali wrócić do pisania książki, a ciągle coś (albo oni sami) ich odrywało. Koniec końców, ciągle wracałam do tej książki. Szczególnie po ciężkim dniu czy w stresowej sytuacji. Odrywała mnie bardzo szybko i uśmiechała. Wiele dzieciaków się przy niej świetnie bawi i śmieje w głos. Dla mnie to nie były tego typu żarty, ale myślę, że jak ktoś potrzebuje takiej dawki humoru tego typu, to mu się spodoba i wciągnie.

Zuzia chodzi do 3 klasy. Jest najmniejsza i najchudsza w klasie, przez co często brana jest za chłopca. Jednak mimo drobnej postury potrafi zaskakująco sprawnie obezwładnić nawet dużego chłopaka. Ma dysgrafię, za to potrafi opowiadać historie nie z tej ziemi. Dziewczynka nieustannie wpada na szalone pomysły, prowadzące do szeregu absurdalnych sytuacji, które potrafią wprawić dorosłych w niemałe osłupienie. Zuźka mieszka przy ulicy, na której oprócz niej (i jej młodszego brata) nie ma żadnych innych dzieci. Ma ogromne marzenie - żeby do pustego domu naprzeciwko w końcu wprowadził się ktoś, z kim będzie mogła wspólnie spędzać czas. Jej marzenie wkrótce się spełnia - już nie będzie miejsca na nudę! Śledząc codzienność Zuźki, towarzyszymy jej zarówno w szkole, jak i w domu. Obserwujemy jej relacje z rodzicami i rówieśnikami. Widzimy emocje, które temu wszystkiemu towarzyszą - zarówno te dobre, jak i te trudniejsze. Pojawiają się wątki dorastania, przyjaźni czy kompleksów związanych z wyglądem. Książka jest napisana tak, że wręcz pulsuje energią głównej bohaterki. Zuzia jest roztargniona, ma milion myśli na minutę, zupełnie nie potrafi się skupić, a jej nastrój potrafi zmienić się w ułamku sekundy. Czyta się szybko i dynamicznie, bo dzieje się tu naprawdę dużo naraz. Cała historia potrafi solidnie rozbawić, bo wiele sytuacji jest po prostu komicznych. Zatem jeśli szukacie humorystycznej lektury, przy której można się szczerze pośmiać — ta książka świetnie się sprawdzi.

Bardzo dobra powieść dla dzieciaków w wieku szkolnym. Mój syn dostał książkę jako lekturę do klubu książki, a ja z braku pod ręką moich książek stwierdziłam zobaczymy i połknęłam na raz. Ciesze się że dzieciaki mają takie dobre książki do czytania, że jest coś fajnego, mądrego, śmiesznego. Polecam i z niecierpliwością będę czekała aż książkę przeczyta mój syn i wyrazi swoją opinię na jej temat

Ciekawa i wciągająca lektura. Napisana jest bardzo przystępnym językiem, z lekkim humorem. Jako młodej mamie podnosiła mi momentami ciśnienie, ze względu na wykorzystywane metody wychowawcze czy opis jazdy samochodem z dziećmi. Rozumiem, że wydarzenia dzieją się w latach 60. XX wieku, jednak mimo wszystko mocno zwracałam na to uwagę. Pomijając to, podobała mi się ta książka.

Andy i Terry mieszkają w trzynastopiętrowym domku na drzewie. To ich azyl, ich królestwo. Świat bez dorosłych, w którym chłopcy świetnie sobie radzą, spełniając przy okazji swoje wyszukane marzenia. Ta publikacja to druga część ich przygód. Już nie mieszkają na 13 piętrach. Teraz mają już 26! A w nim pojawiła się arena do zapasów w błocie, wielka lodziarnia z lodami w siedemdziesięciu ośmioma smakami obsługiwana przez robota, Labirynt Śmierci i... O nie! nic już nie zdradę, żeby nie zepsuć Wam zabawy w odkrywaniu ich domu. Może dodam tylko, ze tak jak w pierwszej części, chłopcy mają napisać książkę. Termin ich goni (właściwie to pan Nochal ich pogania) a tu same kłopoty... Domek na drzewie to spełnienie marzeń wielu dzieci. Moich też... Chociaż miałam "statek kosmiczny" w gałęziach wiśni. Ale takie miejsce to mały świat swobody, braku kontroli i nieskrępowanych przygód w świecie fantazji. A tu, dzięki Andy'emu Griffiths i Terry'emu Denton, mamy dostęp do zwariowanych przygód, świetnych wynalazków i masy zabawnych ilustracji.

Świetna seria dla młodych czytelników, pełna przygód, wartkiej akcji, a do tego tajemnica, zagadka. Bardzo żałuję, że seria jest tak mało popularna, bo to książka warta polecenia. Jedyny minus, to wykonanie, ponieważ kartki (przynajmniej w moim wydaniu) są klejone i nawet przy bardzo ostrożnym czytaniu, pod koniec czytania widać już rozklejenie książki

Pięknie przeczytany audiobuk! Artur Barciś jest w ogóle wspaniałym lektorem, doskonale interpretuje, ale nie narzuca odbioru. Bardzo duży plus. A poza tym tak średnio, proszę dziatek i rodziców, tak średnio. Dopiero co przeczytałam "Bubę" Kosmowskiej i tu mam toczka w toczkę te same "jajca". Mizioł jest staruchem ubranym w krótkie gacie, najchętniej żartuje na bazie stereotypu i omawia całkiem cynicznie wady rodziców i "dzisiejsze czasy". Wyśmiewa na przykład maminą walkę z nadwagą. Chłopiec z podstawówki zainteresowany rozmiarem garderoby rodziców :D Czy dobrze się bawiłam? Nie powiem że źle, wychowałam się ba Bahdajach i Niziurskich. Powieść jest pogodna, potoczysta, można się uśmiechnąć, ale równie dobrze skrzywić z niesmakiem. Bo początek lat 90 to nie są jakieś "dawne czasy" których duch musimy mieć na uwadze przy krytykowaniu dzieła. "wiek" książki nie usprawiedliwia prostackości pewnych przekazów. Zjadliwość narracji nie zestarzała się dobrze, a wyśmiewanie rodziców jako jedyna szansa na własny głos jest bardzo smutne.