Wojny żywnościowe

Dużo liczb, wyliczeń, wykresów, teorii ekonomicznych, trudnych słów (ale jest słownik) i spora rozpiętość tematów. Napisane zaś w taki sposób, że nawet laik taki, jak ja, jest w stanie, przy odrobinie dobrej woli, zrozumieć o co chodziło autorowi. Mamy tu "Kapitał" w pigułce oraz przełożenie marksizmu na dzisiejsze czasy. Dużo więcej się wyjaśnia gdy używa się Marksowskiego słownika do zrozumienia zasad rządzących współczesnym kapitalizmem.

Chociaż po książkę nie sięgnęłam z własnej woli tylko z woli prowadzącego moje zajęcia, była to jedna z najciekawszych lektur, które przeczytałam "na zlecenie". Przede wszystkim do lektury zachęca język - prosty, przyjemny i klarowny. Po drugie sam temat, po kilkudziesięciu stronach wciąga i wydaje się naprawdę interesujący. Podsumowując - polecam wszystkich zainteresowanym tą tematyką.

Dobra książka, ale bardziej niż na historii społecznej (efekcie jaki lewica wywarła na rzeczywistość),skupia się na wzajemne powiązaniach/zerwaniach zarówno ideowych jak i partyjnych pomiędzy socjalistami, abolicjonistami i ruchem feministycznym. Jako suplement do bardziej klasycznej historii lewicowej w USA.

Wielka rozprawa filozoficzna o tym i tamtym, w której wątek tubylczych ludów Ameryki Południowej zajmuje może czterdzieści procent treści. Autor co chwila zbacza z narracyjnego kursu, by wspomnieć nawiasem o czymś, co mu się właśnie przypomniało, aż tu nawias niepostrzeżenie rozrasta się do całego rozdziału. Książka ma swoje mielizny - ale jak wchodzi na wyżyny, to klękajcie narody.

Lektura książki to lata minione i może dzisiaj już publikacje o tej tematyce mnie nie ekscytują to jednak rozumiem, że autor miał powody aby zająć się tytułowym problemem. Owszem, niektórzy mogą tytułowe uczucie tłumaczyć epoką kolonializmu i mogą mieć w tym momencie nieco racji, ale autor przekonywająco argumentuje, że to jest spore uproszczenie. Epoka kolonializmu poszła w zapomnienie, ale nienawiść jednak pozostała. Tylko, że teraz powody są bardziej wielowątkowe. Właściwie niby każdy chce krajom Trzeciego Świata pomagać, ale w zasadzie wszystko sprowadza się do pustych deklaracji. Czy są to konkretne państwa które ewidentnie rżną głupa, czy międzynarodowe instytucje jak Bank Światowy, który pożycza kasę jedynie tym (tak jak Nigerii),którzy dają szanse wzbogacenia się zachodnim korporacjom na eksploatacji bogactw naturalnych, czy też stare poczciwe ONZ, które widząc co się dzieje w tych krajach używa idiotycznej urzędniczej nowomowy. Przykładem mogą być slumsy rozciągające się wokół wielkich metropolii, a które ONZ w swoich dokumentach nazywa "dzielnicami mieszkań nieoficjalnych". Może w trakcie lektury da się czasami odczuć lewicowy przechył, ale kiedy jego obecność determinuje nędza i poniżenie milionów ludzi to czytający chyba rozumie taką postawę autora.

Można Hakimowi zarzucić wiele - uproszczenia, złe interpretacje, wyolbrzymienia, umniejszenia i wszystkie inne "enia". Ale nie można mu odmówić tego, że napisał książkę bardzo wpływową, posiadającą wiele niezwykle ciekawych informacji o społecznościach anarchistycznych w historii i nade wszystko - proponującą wizję wolności, która jest piękna i możliwa do uzyskania. TAS warto przeczytać nie jako książkę historyczną czy przewodnik do anarchizmu, lecz jako esej-wizję idealisty.

Ludzie wydają więcej pieniędzy na rozwój świata nierzeczywistego (internet, bazy danych, serwery) niż tego realnego - dostępnego fizycznie. Czułem się przygnębiony, bo już nie liczy się człowiek per se a informacje jakimi dysponuje oraz szybkość z jaką umie je przetwarzać i przyswajać. Dziwna moda robienia z ludzi maszyn a z maszyn ludzi... Książkę polecam tylko tym którzy mają dużo czasu i jeszcze więcej cierpliwości, bo tylko w ogólnym rozrachunku można ocenić ją powyżej 5/10

Ważna pozycja. To materiał z gatunku, który 'dobrze się starzeje'. Wywody Deborda z lat 60-tych obecnie dotykają chyba jeszcze bardziej, bo spektakl opanował nasz już zewsząd. Najbardziej przemówiły do mnie pierwsze trzy rozdziały z niesamowitą precyzją opisujące kulturę konsumpcjonizmu, powierzchowności, kreacji. Gdyby tylko Guy zobaczył jak spektakl 'rozwinął się' za sprawą social media... Kolejne dwa rozdziały traktują o totalitaryzmie również są ważne i jest w nich uniwersalny przekaz, jednak także dużo analizy wydarzeń XX wieku, które w tym wypadku okazały się mniej interesujące. Zakończenie to kolejny zbiór wnikliwych obserwacji oraz tez dotyczących pojęcia czasu, pracy, konsumpcji, kapitalizmu, urbanistyki, społeczeństwa, izolacji, komunikacji i innowacji. Bardzo spodobała mi się forma przekazu, raczej krótkie, luźne rozważania zebrane w tematyczne rozdziały. Obowiązkowa pozycja dla wszystkich zainteresowanych filozofią, socjologią, psychologią i transformacją.

Osiem esejów (każdy innego autorstwa) traktujących o problemach i sferach współczesnego życia: o edukacji, o religii, o kulturze, o bezrobociu, o stylach życia, o konsumpcji, o polityce i o mediach. Hanna Arendt pisała, że istotnym czynnikiem determinującym kształt współczesnych społeczeństw zachodnich jest "pokoleniowa akceleracja": pokolenia następują po sobie coraz szybciej i ludzie różniący się wiekiem zaledwie o kilka lat mogą żyć w zupełnie innej sytuacji społeczno-ekonomicznej. Ogólna akceleracja tempa zmian społecznych i politycznych to cecha odróżniająca wiek XX od wszystkich poprzednich - dwie wojny i przemiany roku 1989 doprowadziły do licznych zerwań i skoków w procesie społecznej transformacji Europy jako kontynentu i jako kultury. Pokolenia X, Y, Z i najmłodsi z pokolenia Alfa - to w zasadzie ludzie z różnych planet, których życie determinuje zarówno polityka, jak i rozwój nowych technologii - a jedno i drugie wzajemnie napędza się, powodując jeszcze silniejsze i szybsze zmiany pokoleniowe. W tej książce głos zabrali przedstawiciele pokolenia X - w szczególności urodzeni w latach 70. XX wieku - oskarżani o bezideowość, obojętność polityczną i koncentracje na sferze konsumpcji. Jest to ostatnie pokolenie pamiętające komunizm i życie sprzed "pokojowej rewolucji" roku 89., która na zawsze zmieniła Europę Środkową i Wschodnią. Jeszcze pamiętają życie w zniewoleniu, polityczną indoktrynację w szkołach, niemożliwość publicznego wyrażania poglądów niezgodnych z programem partii (a więc programem narodu) i przedziwne uwięzienie w Polsce Ludowej (niedostępność paszportów, a tym samym niemożność wyjazdu). To pokolenie, którego dzieciństwo upłynęło w otoczeniu koloru szarego. Pamiętające rzeczywistość polityczną, w której rząd/państwo było realnym wrogiem. Opisują swoje doświadczenia życia w młodym kapitalizmie z perspektywy tych, którzy w latach 90. XX w. jeszcze byli zbyt młodzi, aby cokolwiek osiągnąć, a potem - zbyt starzy aby się dostosować do kompletnie innej rzeczywistości. Można im współczuć, można empatyzować, albo wzruszyć ramionami. To moje pokolenie, więc czuje i rozumiem. Ale dzisiaj - z perspektywy roku 2021 i poczynań polskiego rządu i Jedynie-Słusznej-Partii - przede wszystkim przeżywam déjà vu. I szkoda mi, że pokolenie urodzone po 2000 r. będzie zmuszone powtórzyć całą tę drogę, strząsając z siebie skutki dobrej zmiany...

Można znaleźć sporo ciekawostek dotyczących tego, jak samobójstwo było widziane w różnych epokach i przez różne nurty w kulturze i filozofii - szczególnie spodobał mi się sposób myślenia Hume'a, pięknie sprowadzający do absurdu argument o samobójstwie jako sprzeniewierzeniu się woli Boga/bogów. Momentami jednak trochę zbyt dużo lania wody i zbyt dużo psychoanalizy.

Bardzo podoba mi się pierwszy esej o Realnym, Wyobrażonym i Symbolicznym. Szkoda, że jest dość krótki i przy jego czytaniu będziecie chcieli wiedzieć więcej. Zainteresowanych odsyłam do książki D'Allevy Metody i teorie historii sztuki. W niej znajduje się pełne wyjaśnienie tytułowych pojęć w rozdziale o psychoanalizie w historii sztuki. W książce Lacana są one dość nie jasne.

Świetna doza informacji, trochę takie zderzenie z rzeczywistością pokazującą, że taka "znormalizowana" demokracja w jakiej żyjemy to gówno, a nie demokracja. Dużo ciekawych przykładów (od tych związanych z pracą, więziennictwem, aż po milionowe miasta, które miały ogromne budżety partycypacyjne). Autor przedstawia też wszystkie za i przeciw takim pomysłom, pokazuje ewentualne rozwiązania co zwiększa tylko wartość tej pozycji. Polecam nie tylko tym, którzy mają serce po lewej stronie, ale wolnościowcom również (a może i w szczególności im).