Mgły tajemnic

Wydaje mi się, że miałam za duże oczekiwania w stosunku do tej książki. Nie oznacza to, że romans jest zły – przeciwnie, czyta się go bardzo szybko, historia jest ciekawa, fabuła intrygująca– ale chyba spodziewałam się czegoś innego. Gdybym wymagała nieco mniej od książki to pewnie byłabym oczarowana. Lucinda Bromley nie cieszy się dobrą sławą wśród ludzi odkąd jej ojciec popełnił samobójstwo, a narzeczony został otruty. Wszystkie podejrzenia padają na nią – młodą kobietę o niesamowitych zdolnościach w dziedzinie botaniki. Któż jak nie ona mógłby przygotować śmiertelną truciznę i w razie potrzeby poczęstować nią swojego towarzysza? Mimo że policja nie ma przeciwko niej żadnych dowodów to i tak opinie na temat Lucindy nie są zbyt pochlebne. Kobieta stara się trzymać na uboczu, nie angażuje się w życie towarzyskie, a jej ulubionym miejscem jest cieplarnia z niezwykłymi roślinami. Wszystko zaczyna się komplikować gdy z ogrodu Lucindy znika rzadki gatunek paproci. Wkrótce potem pewien arystokrata zostaje otruty. Dzięki swoim nadnaturalnym zdolnościom kobieta poznaje, że trucizna, która pozbawiła go życia, pochodzi ze skradzionej rośliny. Wie, że i tym razem podejrzenia spadną na nią i być może nie uda się jej uniknąć więzienia. Postanawia zatrudnić Caleba Jonsa – detektywa o niezwykłej intuicji. Zaintrygowany mężczyzna rozpoczyna śledztwo. Okazuje się, że złodziej rośliny potrafi przygotować silną i niebezpieczną substancję, która w niepowołanych rękach może wyrządzić wiele złego… Mam wrażenie, że istotne dla fabuły elementy są opisane pobieżnie. Dręczące bohaterów sprawy są rozwiązywane jak za dotknięciem magicznej różdżki. Z kolei nic nie znaczące opisy potrafią zajmować więcej przestrzeni i nie wprowadzać nic ciekawego do fabuły. Intrygowało mnie zachowanie Caleba względem Lucindy i jego stanowisko wobec małżeństwa. A tutaj nagle pojawia się rozwiązanie zagadki i już wszystko jest jasne, problem rozwiązany. Szkoda, bo liczyłam na dłuższe napięcie. Ogólnie ciekawa książka, ale na pewno nie należy do moich faworytek.

Magiczny kryształ przez wieki należał do rodziny Leony. Zniknął, gdy matka dziewczyny zginęła w tajemniczym wypadku. Teraz Leona musi odzyskać kamień obdarzony wielką mocą. W przebraniu służącego wślizguje się do posiadłości arystokraty, który ukradł klejnot. W jego prywatnym muzeum jest już jednak inny złodziej ? przystojny hipnotyzer Thaddeus Ware. Wspólnie udaje im się odnaleźć bezcenny kamień, ale Thaddeus pada ofiarą śmiertelnej pułapki. Jego życie jest teraz w rękach Leony...

U la la... słodziutki, zabawny romans paranormal. Ona i On, obdarzeni unikatowymi zdolnościami parapsychicznymi, pałający do siebie uczuciem, ale mający problemy z komunikacją werbalną. Jest sprawa kryminalna i mnóstwo harmonicznych niespodzianek. Ale, podczas czytania, moje serce skradła Rose, maleńki, drapieżny kurzak - takie tajemnicze zwierzątko żyjące na planecie Harmonii.

Abby Radwell ma nadprzyrodzony dar jest specjalistką w dziedzinie takich woluminów działa rynku z książkami paranormalnymi. Dziewczyna jest tego bardzo świadoma z igrającego niebezpieczeństwa, że kilka razy zawiódł ją na bardzo niebezpieczne terytorium. Zaczynają krążyć plotki, że na tym czarnym rynku wypłynął legendarny manuskrypt. To jest powód, że ku temu Abby otrzymuje anonimowe groźby od prześladowcy. Wynajmuje prywatnego detektywa, tajemniczego ów mężczyznę Sama Coppersmitha sama potrzebuje pomocy on jest ekspertem od magicznych kryształów. Od pierwszej tej chwili ten przystojny, tajemniczy mężczyzna oczarował ją i rozpalił w niej zmysły i namiętność, a jednak Abby wie, że Sam ma swoje, własne powody by poszukać księgi. Historia bardzo ciekawa, fabuła znakomita, szybkie zwroty akcji i trzyma w doskonałym napięciu ta powieść. Dobrze napisana, pozytywna, wspaniała główna bohaterka, zaś Sama niezbyt polubiłam miał coś w sobie odpychającego. W powieści jest wątek kryminalny, miłość, zjawiska paranormalne. Zakończenie zaskakujące, zaskakuje i szczęśliwie się kończy. "Miedziana plaża" to przyjemna, lekka, super i cudowna lektura przeczytana z przyjemnością zapewniła mi miły relaks, mnóstwo emocji, wrażeń niezwykłych.

Ostatnia powieść z cyklu romansów paranormalnych, najlepsza. Polubiłam bohaterów, Celinda i Davis, obdarzeni niezwykłymi mocami, muszą odzyskać bardzo niebezpieczny artefakt Obcych. Na tę zdobycz polują i inni... szaleńcy, pragnący zawładnąć światem Harmonii. Powieść napisana lekko i zabawnie. Kurzaki vel futrzaki były niesamowite, fantastyczne, a ich miłość...:) Jedno mi się nie podobało... po co zmieniono tłumacza... nawet nie to... Dlaczego tłumacz pozmieniał kluczowe nazwy: Gildię na Bractwo, kurzaki na futrzaki?! Powodowało to potężną irytację podczas czytania.

Z połączenia typowego romansidła z książką typu fantasy, powstał "Blask snów". Czytało się ją przyjemnie, pomimo trudnych momentów "otwierania zmysłów" i "wyczuwania energii". Wątek romansu pozostawił po sobie jakiś niedosyt, jakby wszystko zadziało się za szybko. A niektóre wydarzenia były pozbawione dreszczyku emocji. Brakowalo mi przede wszystkim takiego momentu zaskoczenia, od początku wiadomo było kto z kim i dlaczego. Mimo wszystko książką świetnie nadaje się jako zapychacz czasu w drodze do pracy.

Klasyczny motyw, ale całość do czytania przyjemna i sympatyczna. Bez zbędnych słów, motywów czy jakiś pojawiających się czasami, gdzieniegdzie zbędnych ozdobników. Fabuła szybka i zwarta, bez przeciągania. Jestem przekonana, że gdybym przeczytała Szlachetną przysięgę na początku swojej przygody z romansem historycznym, podobałaby mi się bardzo i zapamiętałabym ją dokładnie, ale po takiej ilości, podobieństwie motywów, maskarad, zamian, niechcianych narzeczonych i wymuszonych małżeństw, to dla mojej głowy, jak się okazuje, zbyt duże obciążenie. Myślę, że to co zostanie w mojej pamięci to zarys fabuły i dobre wrażenie. Wypośrodkowane. Ani zbytnio na plus, ani na minut. W pamięć może zapaść panna Fraser, jej przywiązanie do Richarda i uczucia jakie wzbudzała w niektórych i jakich nie potrafiła wzbudzić w innych. Taka perełka, która ozdabia całość. I jeszcze ciotka Sofie z całym swoim problemem. To miło otuliło mnie. I właściwie cała scena w noc przedślubną. I ta szalona miłość w obawie przed miesięczną przypadłością. Nie wiem na ile rzeczywiście mogło dojść do takiej intymności głównie słownej, ale dla czytelnika – dla mnie, wypadło to bardzo miło. I Miles mi się podobał. Lubię autorkę, choć przyznaję, że bardziej na szybko i aktywnie niż do zastanawiania się po jakimś czasie od lektury. Basso potrafi nadać lekkości swoim historiom, wpleść w wątki elementy humorystyczne, stworzyć postacie ciekawe i interesujące. Tym razem chyba nie do końca wszystko zagrało, choć i tak uważam, że Szlachetna przysięga to książka zasługująca na zainteresowanie. Znakomita do odprężenia, odpoczynku po ciężkim dniu i zawiłych lekturach z innego gatunku.

Bardzo fajny kryminał, trzymający w napięciu i z zawrotnymi akcjami dużo ucieczek przed zabójcami, miłość, obawy o dalsze losy. Pierwszy raz mam styczność z tą autorką i bardzo podoba mi się sposób pisania jest lekki i nie zagmatwany, wszystko jest zrozumiałe. Warto przeczytać jeśli ktoś lubi kryminały i książki które zaskakują :)

“Nie do opisania” to drugi tom z trzech wydanych w Polsce kryminałów połączonych z romansem autorstwa Laury Griffin. Miałam nadzieję, że wciągnie mnie jeszcze bardziej niż poprzednia część lub będzie na tym samym poziomie. Chciałam, żeby tak było, bo opis podobał mi się bardziej niż ten w “Nie do wykrycia”. Elaina McCord to agentka FBI na której ciąży ogromne brzemię. Jest córką jednego z lepszych agentów FBI w historii, a obecnie znanego pisarza. Jej marzeniem jest zostanie profilerem. To dlatego wstąpiła do Akademii i zależało jej na dostaniu przydziału pracy w wielkich miastach Stanów. Niestety dziwnym trafem zostało jej przydzielone Austin. Zostaje oddelegowana do śledztwa w sprawie serii zabójstw gdzie ofiarami są młode kobiety, otumanione narkotykami i brutalnie mordowane. W życiu Elainy pojawia się kolejny pisarz Troy Stockton, który ma reputację playboya i któremu bardzo zależy, aby zdobyć materiały do kolejnej książki. Kobieta stawia sobie za punkt honoru, aby trzymać się jak najdalej od Troy’a. Staje się to jednak trudne, ponieważ zabójca zaczął się kontaktować z Elainą. Jej życie jest zagrożone, a Troy sprawia wrażenie jakby naprawdę mu zależało… Byłam bardzo ciekawa jak będzie wyglądał wątek kontaktu mordercy z Elainą. Jednak ta historia bardzo mocno mnie rozczarowała. Uważam, że można to było bardziej rozbudować, bo niestety, ale to było takie nijakie. Nawet powiem, że tego kontaktu na linii Elaina a morderca było za mało. To bardzo ciekawy motyw i miał potencjał, ale autorka zdecydowanie wolała postawić na wątek miłosny, który w tym tomie był zdecydowanie bardziej wyeksponowany. To trochę ostudziło mój zapał do czytania. Na dodatek bardzo szybko domyśliłam się kto jest seryjnym mordercą. To też było trochę rozczarowujące, ponieważ autorka podała to jak na tacy i każdy czytelnik powinien na to wpaść po tym jednym rozdziale. W kryminałach najbardziej sobie cenię możliwość tropienie mordercy wraz z głównym bohaterem, a tu to zostało mi zabrane. Główni bohaterowie podobali mi się. Elaina to druga mocna bohaterka tego cyklu. Mocno stąpająca po ziemi, co prawda podejmując się pracy w bardzo męskiej organizacji jaką jest FBI musiała być twarda. Na dodatek obciążona jest legendą ojca, więc to było to dla niej dodatkowe utrudnienie. Uważam jednak, że miała dobre predyspozycje do tego, aby być agentką FBI, a w przyszłości profilerką. Na dodatek umiała dobrze łączyć kropki podczas badania sprawy. Jeśli zaś chodzi o Troy’a to nie mama do niego żadnych uczuć czy emocji. Był typową męską postacią, którą łatwo znaleźć w książkach, więc pewnie szybko o nim zapomnę. Trochę rozczarowała mnie ta część, bo spodziewałam się dużo więcej na linii kontaktów Elaina - morderca. Jednak dobrze mi się czytało, więc w zasadzie książka spełniła swoje zadanie, ale sama fabuła miała zdecydowanie większy potencjał, który nie został wykorzystany.

Po “Nie do opisania” uważałam, że w sumie to dobrze, że mam do przeczytania tylko jeszcze jeden tom. Mój entuzjazm do tej serii trochę opadł po poprzednim tomie, ale chciałam już skończyć całą serię dostępną w Polsce. Na szczęście “Nie do wybaczenia” ma zdecydowanie lepiej skonstruowaną fabułę niż “Nie do opisania”. Mia Voss pracuje w prestiżowym Centrum Delty. jest specjalistką od DNA. Gdy pewnego dnia zostaje napadnięta i okradziona z samochodu uważa, że miała po prostu zły dzień. jednak, gdy życie jej siostrzeńca staje się zagrożone podejrzewam, że ktoś się na nią uwziął. Do tej pory nikt nie wiedział, co spotkało siostrę Mii. Rick Santos próbuje dowiedzieć się dlaczego Mia kłamie i postawiła na szali całą swoją karierę zawodową. Sprawy nie ułatwiają mu jego uczucia, a także to, że wcześniej zawiódł panią doktor Voss. Czy sprawa sprzed lat, którą Mia rozpamiętuje ma jakieś znaczenie? W “Nie do wybaczenia” wątek kryminalny był bardzo wciągający. Powiązanie przeszłości Mii z seryjnym mordercą było moim zdaniem strzałem w dziesiątkę. Cała historia była dużo lepiej zorganizowana niż poprzednia. Nie domyśliłam się od razu kto jest mordercą, co jest bardzo na plus. W poprzednim tomie bardzo zepsuło mi to radość czytania. Tutaj czułam napięcie podczas lektury. Może trochę zaczął mi przeszkadzać szablon dany na wątek miłosny. Było to kopiuj-wklej z poprzednich części. Oczywiście nie wymagam mega nowości, ale drobne zróżnicowanie byłoby dobre, ponieważ czytanie tego samego schematu na dłuższą metę jest męczące i irytujące. “Nie do wybaczenia” czytałam z dużo większym zainteresowaniem niż “Nie do opisania”. Pewnie z powodu sprawy kryminalnej i tego jak została poprowadzona przez autorkę. Polubiłam też głównych bohaterów, którzy byli mi najbliżsi z całego cyklu. Mia mocno związana z rodziną i nie pogodzona z przeszłością, która zdefiniowała jej drogę zawodową pragnie sama w końcu założyć swoją rodzinę. Pech chce, że Rick Santos nie jest mężczyzną skłonnym do ustatkowania się. Na dodatek ma swoją własną przeszłość, z którą niechętnie się dzieli. Mimo wszystko zależy mu na Mii i chce ją chronić. Nie rozumie jej uporu, aby pomagać w sprawie, co może grozić jej życiu. Mimo ogromnej przewidywalności i powieleniu schematu z poprzednich tomów to ten czytało mi się dobrze i płynnie. Z jednej strony cieszę się, że nie mam kolejnych części do przeczytania, bo przewidywalność doprowadziłaby mnie do szału, a z drugiej strony trochę szkoda, bo to takie przyjemne czytadło.

Po "Poskromieniu Złośnicy", miałam ochotę na coś lekkiego. Z książkami McKinney miałam już do czynienia, więc sięgnęłam po tę. Książka opowiada historię Kayleigh, która była wytworną damą, ale przez swojego kuzyna, który zabił jej siostrę musiała uciekać. Kayleigh zostaje złodziejką w Nowym Orleanie. Ale kuzyn znajduje ją i tu. W międzyczasie poznaje mężczyznę, który odegra w jej życiu kluczową rolę... Książka i fajna, ale pod koniec już się męczyłam. Jednak i tak skończyłam czytać. Trudno się dziwić głównej bohaterce - czy można zaufać komuś kto robi interesy z twoim kuzynem? Oczywiście bohaterka mogła wcześniej wyjawić prawdę, ale... Jednak dalej podoba mi się "Księżycowa Dama" z tych wszystkich, które przeczytałam.

Mój powrót do książek Adrienne Basso. "Zuchwała hrabina" jest historią Rebeki, która dowiaduje się przed świętami Bożego Narodzenia, że jej dziecko, które urodziła kilka lat temu żyje. Dowiaduje się, gdzie ona jest i zamierza ją poznać, bo ani rodzice ani ciotka o niczym jej nie powiedzieli. Hrabia Hampton po śmierci swojej żony, skupia się na wychowaniu córki. Ukrywa fakt, że nie jest jej prawdziwym ojcem, a Rebeka, która jest matką dziewczynki chce mieć pozwolenie na widywanie się z córką od hrabiego. Relacja bohaterów jest taka, że oboje są dumni i uparci,ale potrafią się poświęcić dla bliskich osób. Poznanie się par - mamy tu hrabiego i Rebekę oraz Daniela i Charlotte jest dość ciekawie opisane, nie mamy tu miłości od pierwszego wejrzenia, polecam czytać bliżej Grudnia ze względu na klimat świąt. Czy pocałunki pod Jemioła są w stanie przerodzić się w coś więcej niż zauroczenie? Czy, jeśli jest się zakochanym istnieją przeszkody nie do pokonania? Jest to naprawdę przyjemna książka, która czyta się bardzo szybko i zamierzam czytać inne książki Basso.

Książkę wygrzebałam ze stosu tych, które czytelnicy oddają a biblioteka nie chce więc trafiła do mnie na kilka dni. "Awanturnica" to romans historyczny (choć akurat historii tu niewiele) i jak to wielu określiło przede mną: lekki i przyjemny. I nie sposób się z tymi opiniami nie zgodzić bo książka może i nie jest wysokich lotów to jednak ma w sobie coś co mnie wciągnęło. Zderzenie się dwóch światów: z jednej strony waleczna, odważna lady Isabel, z drugiej książę Northbridge a także kiełkujące uczucie i liczne przygody pisarka ukazała w bardzo ciekawy sposób.

Lekka, przyjemna, dowcipna. Czyta się rewelacyjnie! Szkoda, że tak szybko wiadomo kto zabił, ale to chyba nie jest ten rodzaj książki, który ma trzymać w napięciu do końca ;) W każdym razie świetny czynnik pozwalający się zrelaksować. Szukam kolejnych książek tej autorki ;)

Wieki minęły odkąd po raz ostatni czytałam jakikolwiek romans historyczny. Albo romans, którego akcja rozgrywa się dwieście lat wstecz. Jak zwał tak zwał, ważne że chodzi o ten sam gatunek. I właśnie dlatego tak bardzo się cieszę, że wreszcie odświeżyłam sobie co nieco i sięgnęłam po książkę Cathy Maxwell. Gillian od czterech lat jest mężatką, jednak jej mąż uparcie ją ignoruje. Jest żołnierzem, walczy przeciwko Napoleonowi i zdradza ją z kochanką. Kobieta ma już dość takiego traktowania i wyprowadza się do domu swojego kuzynostwa. Tam poznaje przystojnego Hiszpana, z którym planuje na nowo rozpocząć wspólne życie. Jednak jej plany komplikuje niespodziewany przyjazd jej męża. Brian usilnie chce uratować swój związek i dlatego zawiera z Gillian umowę. Mają dla siebie 30 dni, a jeśli po tym czasie nic się nie zmieni, kobieta dostanie rozwód i będzie wolna. Brzmi bajecznie, jednak miesiąc mieszkania pod wspólnym dachem przyniesie wiele niespodzianek i kłopotów. Romanse- jak sama nazwa wskazuje, są zazwyczaj proste i przewidywalne. Większość ludzi po okładce, albo chociaż po opisie fabuły doskonale wie jaki będzie finał. Jednak mimo wszystko do zakończenia prowadzą kręte drogi- jedne lepsze, inne gorsze. Różni autorzy mają różne spojrzenia na opowiadaną historię. To, które przedstawiła nam Cathy Maxwell zaliczam do jednych z najbardziej udanych spotkań jakich doświadczyłam w życiu, podczas czytania romansu historycznego. Gillian jest bardzo silną kobietą. Mąż prosto z mostu mówi jej, że ożenił się z nią z rozsądku i że ma kochankę, której nie zamierza porzucić. Już samo to jest dość... nieprzyjemne, ale do tego wszystkiego dochodzi jeszcze fakt, że kobieta czuje się uwięziona. Męża nie widziała od lat, mieszka z teściami, którzy nic sobie nie robią z jej obecności i nie traktują ją poważnie. Jedyne wsparcie jakie dostaje to to finansowe, a jedyną rzeczą której naprawdę pragnie Gillian jest być kochaną. Dlatego po pewnym czasie rzuca to wszystko i chce zacząć nowe życie. I akurat w tym miejscu wszystko się komplikuje, bo z wojny wraca jej mąż marnotrawny. Brian na początku nie wzbudzał mojej sympatii. Ani zdradą, ani obojętnością wobec żony nie zasłużył sobie na mój szacunek. Jednak z biegiem czasu dociera do niego co ma i jak bardzo to wszystko zniszczył. Jego poprzednie życie rozsypało się jak domek z kart i stracił zaufanie do otaczających go ludzi. I choć z jednej strony mocno mu współczułam kiedy poznałam pewne fakty, to z drugiej strony ciągle był szumowiną, który zdradzał swoją małżonkę. Do końca powieści targały mną sprzeczne uczucia, po to by na końcu z uśmiechem przeczytać finał ( którzy wszyscy wiedzą jaki był). To nie było moje pierwsze spotkanie z Cathy Maxwell. Kilka lat temu czytałam "Myszkę" ( tak, wiem tytuł nie zachwyca),która była moim biletem wstępu do poznawania romansów historycznych. Więc jak widać, mam ogromny sentyment do autorki i bardzo się cieszę, że wrażenia sprzed kilku lat, są bardzo podobne do tych teraźniejszych przeżywanych z inną książką. Być może jest to zasługa mojego długiego odwyku od gatunku i tak samo spodobałoby mi się wszystko inne co bym przeczytała, jednak wolę myśleć o tym inaczej. "W siłach pożądania" jest drugim tomem cyklu Skandale i uwodzenie, ale ja oczywiście nie czytałam po kolei, od pierwszego tomu . Jednak jest to odrębna historia, epizodycznie występują w niej wcześniejsi bohaterowie, więc wszystko jest w porządku. Ja wiem, że nie wszyscy lubią takie historie i nie do każdego trafiają. Ale jeśli czytasz romanse historyczne to daj temu konkretnemu szansę. "W sidłach pożądania" to zabawne dialogi, silna bohaterka i pewien uroczy młodzieniec, który nie jest Brianem. Chociaż nawet Brian po pewnym czasie budzi cieplejsze uczucia. Daj się porwać na kilka godzin i sprawdź o czym mówię. A potem wróć tutaj i podziel się wrażeniami.

Uroczy romans, z kilkoma fajnymi scenami erotycznymi. Wątki okultystyczne i związane z folklorem irlandzkim ciekawe, ale niestety sceny starcia z siłami ciemności nie mają w sobie tego czegoś i nie gwarantuja emocji. Zero napięcia i poczucia zagrożenia. Autorce zdarzyło się małe potknięcie i sprowadza do Irlandii ziemniaki dobre kilkaset lat wcześniej niż to się faktycznie zdarzyło. Ogólnie sympatyczny romans, który mógłby się spokojnie obyć bez nadprzyrodzonych elementów.

Klimat małego miasteczka. Wszyscy wszystkich znają. Wszystko wiedzą o nich? Niewygodne? Może, ale z drugiej strony. Mogą liczyć na wzajemną pomoc. Niezależnie czy chodzi o problemy rodzinne, odbudowę czyjegoś zaufania czy poradzenie sobie z zagadkową śmiercią dawnego znajomego.

"Gorsząca obietnica" opowiada o Lauryn, która dowiaduje się, że jej teść przegrał posiadłość w karty. Lauryn postanawia iść do słynnego hrabiego rozpustnika i zaproponować mu siebie jako kurtyzanę. Hrabia, zgadza się, wiedząc, że ona nie mówi mu prawdy... Książkę czyta się szybko, ja przeczytałam w 3 dni. Plusem jest to, że Lauryn nie jest trzpiotką tylko wdową (co rzadko jest w romansach historycznych) a hrabia no cóż... Niewątpliwie przystojny, ale i jeszcze inteligentny i domyślny! (to drugie rzadko się zdarza u mężczyzn). Pomiędzy bohaterami czuć chemię i przyciąganie i choć nie jestem za tym, żeby zakochiwać się tylko dlatego, że fajnie jest w seksie (przynajmniej takie można odnieść wrażenie) jednak bohaterowie przy okazji poznają się bliżej i to sprawia, że można uwierzyć w ich miłość. Jest też tu wątek kryminalny, dość ciekawy, ale Wam go nie zdradzę. Z pewnością sięgnę po kolejny tom.

Zabawny i przemyślany romans, choć pisarka nadrabia w pewnych momentach scenami miłosnymi, to pierwszą część cyklu uważam za udaną. Jest wszystko, co w romansie lubię czyli przystojny i nieugięty w swoich zalotach Marcus i pełna temperamentu, rozsądna (do czasu aż się zakochała) Arabella, którzy prowadzą jedyną w swoim rodzaju grę miłosną. On i ona decydują się na zakład. Jeżeli czarujący Marcus, w ciągu dwóch tygodni nie zdoła jej przekonać do ożenku, Arabella zyska całkowitą niezależność od swojego opiekuna. Jasnym jest, że Marcus wygrywa, ale jakim sposobem, o tym trzeba się przekonać czytając książkę.

Powiem szczerze, że spodziewałam się czegoś innego po tej książce. Liczyłam na ciekawą historię, mającą przekaz i intrygującą fabułę. Do tego jestem przyzwyczajona w powieściach pani Nory. A tu książka składa się z dwóch odrębnych historii. Co prawda nie mogę im nic takiego zarzucić, ale lepiej by by było, jakby autorka skupiła się na jednej i do końca ciągnęła wątek. Byłoby wtedy na prawdę bardzo dobrze. A wręcz jestem pewna, że świetnie. Pierwsza część zatytułowana "Partnerzy czy rywale?" opowiada o losach Laurel i Matta. Co prawda oboje nie zbyt się kochają i nie pałają do siebie sympatią, ale wspólna sprawa (zbieranie materiałów o morderstwie) ich łączy przez co, muszą odłożyć na bok swoje spory. Z tym, że podczas prowadzenia sprawy oboje dochodzą do jednego wniosku. Jakiego ? Musicie się przekonać sami. I ta historia podobała mi się baardzo. Genialnie by było jakby Pani Nora pociągnęła ją dalej, gdyż wyszła by z tego świetna powieść. A tak musiałam się zadowolić krótką wersją. Druga część nosi tytuł "Sztuka mistyfikacji" tu akcja rozgrywa się w rodzinnej posiadłości Fairchildów, do której przyjeżdża znany malarz Adam Haines. Córka właściciela domu Kirby ma co do, zamiarów Adama wątpliwości. Sam Adam ma wrażenie, że domownicy coś przed nim ukrywają. Czy dojdą do tego, kto mówi prawdę? Czy uda im się wyjaśnić zagadki? I tu musicie przekonać się sami. Ta część jak i wcześniejsza, gdyby była bardziej rozbudowana, byłaby rewelacyjna. Zwłaszcza, że w pewnym momencie p. Roberts wbiła mnie dosłownie w fotel takim zakończeniem akcji. Ogólnie rzecz biorąc czytało mi się dobrze. Z tym, że jak wspomniałam wcześniej brakowało mi tego pociągnięcia akcji w jednym kierunku. Nie jest to jakiś gniot, którego nie mogę polecić, ale też nie jest to najlepsze me spotkanie z tą autorką. Ja uwielbiam książki pani Nory. Nie każda jest mega świetna, ale lubię ją czytać, bo zawsze mnie czymś nowym zaskoczy. I co by nie było polecam. Historie są na prawdę bardzo ciekawe choć dość krótkie. :)