Tajemnica skrzaciej doliny

Przygody fajne, zabawne i napisane rewelacyjnym językiem (swietna szkoła stylu kulturalnej wypowiedzi dla dzieci). Tylko gwałtownie zakończone, jestem pewien, że początkowo planowane to było jako coś większego. No i już w dzieciństwie nie mogłem wybaczyć autorowi, że tak bezwzględnie wykończył Karampuka w finale.

Druga część przygód psa Ferdynanda podobała mi się chyba nawet bardziej, niż pierwsza! Genialny jest ten Kern! Autor przedstawia nam cztery pyszne historie z życia Ferdynanda Wspaniałego. W pierwszej nasz bohater zostaje wezwany do sądu za niepłacenie abonamentu RTV (jakże to współczesne!!),a w sprawę miesza... Kaczora Donalda. W drugiej Ferdynand jest generałem, którego mundur mówi, ba, nawet uprawia hazard, bo przegrał dwa złote guziki. Wraz z Ferdynandem próbują je odzyskać. W kolejnym rozdziale pies udaje się na polowanie na zające. W drodze do lasu gra bigosowi na trąbce, a na miejscu kolaboruje z zającami. Wreszcie na koniec Ferdynand marzy o parasolu, i w tym celu zaciąga pożyczkę w banku. Nabywa parasol zupełnie niezwykły... tak jak niezwykłe są te historie!

Pamiętam kiedy czytałem tę książkę w latach 90'. Towarzyszyło mi wtedy bardzo mieszane uczucie. Cieszyłem się z kolejnych przygód na Wyspie Umpli Tumpli... a jednak miałem uczucie... końca tej przygody. Opowiadania nie bawiły tak jak wcześniejsze. Brakowało im tej lekkości, dziecięcego absurdu. Momentami były przyciężkie i bez polotu. Najbardziej zaskakujące jest, że czytając teraz, po tylu latach mam identyczne odczucie. Sic transit gloria insulae Umpli Tumpli :( NIestety ten świat został wyeksploatowany... została jedna książka i kilka komiksów. I tutaj dochodzimy do ilustratora. po raz pierwszy Wyspę i jej mieszkańców ilustruje Jerzy Wróblewski. To świetny rysownik, bez dwóch zdań... ale jego Wyspa... to nie jest moja Wyspa. Jak dla mnie ilustracje mocno wpływają na odbiór książki. Bardzo mocno. Być może dlatego nie czułem jej tak jak tych ilustrowanych przez Sławomira Jezierskiego. Ciekawe jest to, że opowiadania "Dzidzia olbrzym" oraz "Ślimaki i motyle" zostały wcześniej wykorzystane do stworzenia komiksu "Olbrzymy na Wyspie". Jerzy Wróblewski narysował jeszcze dwa komiksy z przygodami z Wyspy Umpli Tumpli (Wydane przez wydawnictwo GLOB w Szczecinie). Całkiem niezłe komiksy. Ale czy ta książka jest taka zła? Nie, nie jest zła... jedynie schyłkowa i dlatego jest mi smutno. Jednak mogę wskazać opowiadania, które podobały mi się najbardziej. To "Przygoda z Łysydem Rwalem" oraz "Straszni goście". Były na prawdę fajne. Świetnym pomysłem było też przedstawienie siebie przez autorów... i swoich trudności z pisaniem :) Wszystko co dobrze, kiedyś się kończy. Na szczęście zawsze mogę wrócić na Wyspę czytając wcześniejsze książki. Tak przygoda nigdy się nie skończy. Ta książka to rogatki dobrej zabawy... zastanów się czy chcesz iść dalej...

Książki Macieja Wojtyszki piszącego dla młodych czytelników nie są mi obce i miałem już z nimi styczność. Postanowiłem sięgnąć po Brombę i inni spodziewając się fantastycznych przygód z lekkim humorem po drodze. Ciekawy byłem co dostanę i czym zaskoczy mnie autor, który umie pisać interesująco wymyślając swoje fantastyczne historie. Książka Bromba i inni jest zbiorem opowiadań o różnych przedziwnych stworzeniach, które przeżywają wiele przedziwnych przygód. Poznajemy w czasie czytania Pciucha potrafiącego dostarczać niezwykłe przesyłki do adresatów. Drugą osobną historią jest o Fumach i ich przygodach jakie przeżywają. Trzecia opowieść o Gżdaczach jest nieco dłuższa i fantastyczna o kontakcie z ludźmi niczym klasyczna fantastyka o takie tematyce okraszona humorem. Tytułowa Bromba pomaga innym gdy potrzebują pomocy mierząc co tylko się daje. Fikander jest kolejnym bohaterem, lecz tym razem otrzymałem zwariowaną nieco opowieść o miłości bardzo ładnie podaną i zabawną. Kajetan Chrums niczym detektyw Holmes rozwiązuje zagadki kryminalne. W dłuższym opowiadaniu w stylu klasycznego kryminału otrzymujemy przewrotną i ciekawą zagadkę. W kolejnym spotykamy Vicerwersów dzikich. Opowieść przypomina zabawną wersje baśni z królem, którego spotykają kłopoty. Bunt Psztymucla jest kolejną interesującą i potraktowaną z humorem opowieścią o ciekawości jednego z nich, który postanawia zbuntować się. Przeżywa wiele przygód wraz ze swoją rodziną podróżując. Następnie poznajemy Glisanda związanego ze sztuką tworzenia, gdzie autor ukazuje jego wpływ na jednego z bohaterów. Gluś-Filmowiec jest historią o najważniejszym dziele filmowym, które ma zawojować kina. Wszystko zamyka przewrotne Zwierzątko mojej Mamy z ciekawą historią potrafiącą bawić. Książka Bromba i inni jest zbiorem opowiadań osadzonych w niezwykłym świecie, gdzie przenikają się absurdalne wydarzenia i dzieją się fantastyczne przygody bohaterów. Wkradająca się groteska i surrealizm prowadzi do przerysowania nie tylko przedstawionego świata, ale też postaci w sposób humorystyczny. Dwa z nich nawiązują nawet do klasycznej opowieści o Alicji w krainie czarów. Mowa o historii z Pciuchem i Vicerwersów czerpiących z niej garściami, lecz autor w swoim stylu dodaje absurdalność i groteskę w wydarzenia. Krótkie kilku stronicowe opowiadania o każdej z postaci jakiej poświęcił czas czyta się szybko i przyjemnie. Świat wykreowany przez autora jest dziwny, absurdalny, przerysowany i nieco niepokojący w czasie czytania. Skierowana do młodego czytelnika zawiera w sobie iskierkę grozy i fantastyczne przygody bohaterów wciągające od pierwszych stron. W tym świecie wszystko jest możliwe i jednocześnie przerysowane za sprawą przedziwnych zdarzeń, nieprawdopodobnych przygód i zwrotów akcji. Przybliżając nam każdą z postaci mamy możliwość poznać ich bliżej i mimo moich obaw dotyczących zarysowania sylwetek, to autor w umiejętny sposób potrafi w kilku zdaniach stworzyć ciekawych i wyrazistych bohaterów. Dlatego nie dostajemy papierowych, ale mających głębie i możemy poczuć do nich sympatie z możliwością polubienia od pierwszych stron. Wciągając nas w ten świat od początku trafiamy do zadziwiających miejsc i niezwykłych wydarzeń. Akcja każdej z opowieści jest prowadzona z wyczuciem, szybko i wiele dzieje się podczas czytania. Wydarzenia mimo swojej dziwności, groteskowości, absurdalności i przerysowania nie zwalniają ani na moment wciągając nas w opowiadane historie bez problemu przy tym można bawić się świetnie przy nich. Napisane przyjemnie, lekko, przystępnie z humorem i absurdem jakim posługuje się autor sprawiło, że nie mogłem oderwać się od czytania. Książka Bromba i inni jest pozycją dla młodego czytelnika i to widać podczas czytania. Jednocześnie nawet starszy czytelnik znajdzie tutaj coś dla siebie i dzięki humorystycznemu podejściu wraz z absurdalnymi wydarzeniami można bawić się przy niej świetnie. W moim przypadku pamiętając poprzednie książki autora jakie miałem przyjemność czytać nie zawiodłem się na przeczytanej, która zapewniła mi wiele atrakcji i sporo zabawy w czasie czytania. Poznając przedziwny świat i bohaterów zostałem wciągnięty w wir groteskowych, absurdalnych i niezwykłych przygód w fantastycznym świecie z nutką klimatu niepokoju po drodze. Autor kolejny raz udowadnia, że stworzył fantastyczną pozycje, którą czyta się od pierwszych stron do ostatnich z przyjemnością. Książka moim zdaniem dla każdego lubiącego zwariowane przygody i abstrakcyjne wydarzenia z humorystycznym zacięciem. Niezwykle sympatyczne podejście do codziennych spraw. i życiowych problemów potraktowanych z delikatnością przedstawienia w przygodach jakie dostajemy. Przygody Bromby wraz z innymi bohaterami wciągają i nie pozwalają oderwać się od niej. Nie duża mała książka sprawiła mi sporo frajdy podczas czytania i fantastycznych przygód jakie otrzymałem. Autor kolejny raz udowodnił, że umie pisać nie tylko dla młodego czytelnika. Na pewno sięgnę po inne jego książki jak będę miał okazje ku temu mając nadzieje na bardzo dobre i napisane z humorem pozycje.

Absolutny hicior lat dziecinnych. Absurd, humor i doskonały pastisz powieści detektywistycznych. Dorosły oczywiście wyniesie z tej lektury nieco więcej niż dziecko, autor nieustannie puszcza oko do czytelnika, fantastycznie bawi się konwencją. To szczególne wydanie, późniejsze to już lipa. Mistrz Bohdan Butenko zadbał o niepowtarzalną oprawę graficzną: rysunek, układ, liternictwo... tekst właściwy wydrukowany jest zieloną farbą drukarską! A fabuła? Nie do opisania ^^ Sam autor pisze "czego tu nie ma". Moja ulubiona przygoda dzieje się w... Tybecie :) No sztos! To jest ten sam absurdalny humor co w Tytusach Papcia Chmiela. Nie wiem czy współczesne dzieciaki by go zrozumiały i nie chodzi już o czas... Domagalik zakończył karierę pisarską w 1989 roku, jak wielu innych nie potrafił się już odnaleźć na nowym rynku książki dla młodzieży (podobnie było z Niziurskim czy Nienackim). To jest literatura czasu... specyficznego czasu. Dla starych urwisów.

Czytałam sześcio i siedmiolatkom i okazało się, że każde z dzieci miało swoje ulubione opowiadanie, każde z czego innego się śmiało i każde miało swojego ulubionego bohatera, ja również. Książka posiada zabawne ilustracje, dzieci pytają, powiadają, śmieją się wiec fajny czas z dzieckiem. Polecam

Książkę tą mam jeszcze z wydawnictwa Da Capo z tłumaczeniem Jerzy Krzysztonia. I dostałem w prezencie szkolnym w 1994 r. 65.000 zł na stare pieniądze na 368 stronach w ośmiu częściach z epilogiem. Czym jest ten Robin Hood? To tacy brytyjscy Trzej muszkieterowie tylko z mniejszą klasą i poziomem ale równie awanturnicze co powieść Dumasa. I do takich chłonących barwne przygody postaci jest adresowana książka.

Chociaż ten sympatyczny zbiór opowiadań jest przeznaczony dla młodszych czytelników, spodoba się również tym starszym. Warunek: zainteresowanie przyrodą afrykańską z naciskiem na zwierzęta. Szczególnie podobały mi się opowiadania o tytułowej lwicy, wydrze i słoniu, zaś najmocniejsze wrażenie zrobili na mnie 'Wędrowni Korsarze'. Ostatnie wyróżnia się ze względu na brak dialogów i skupienie na wielu postaciach, co również ma swój urok.

Nie mogę napisać nic innego jak to, że każdy rodzic powinien przeczytać tę bajkę chociaż raz swojemu dziecku. Piękna opowieść, o tym że warto być dobrym i słuchać przyjaciół. Wierszowany tekst bardzo dobrze się przyswaja i na pewno spodoba się nie tylko dzieciom.

Miłość mojego dzieciństwa. Najpierw zjedzona, potem wielokrotnie wypożyczana z biblioteki, po latach zdobyta i zabezpieczona dla potomnych w miejscu tak sekretnym, że nie wiadomo do dzisiaj gdzie się znajduje. Tekstu niewiele, obrazków sporo. Zupełnie nienachalnie uczy przyjaźni, współpracy, zaradności i szacunku do samego siebie. Z sentymentu dałabym nawet 10 punktów, ale zdaję sobie sprawę, że dzisiaj dzieci mają innych ulubieńców.

Nie pamiętam moich wrażeń z lektury tej książki w dzieciństwie. A teraz? Momentami mnie zachwycała (przezabawny opis wojny między Tiutiurlistanem i Blablencją, wzruszająca scena śmierci biedronki),momentami nudziła. Generalnie obawiam się, że to nie jest już lektura dla współczesnych dzieci i w ogóle, że książka może wydawać się bardziej zabawna dorosłym, niż dzieciom.

„Przygody z Machefim” to zbiór historyjek, w których bohaterowie, najczęściej dzieci, mają do rozwiązania jakiś problem. Wtedy z pomocą przychodzi im Machefi. Kim jest Machefi? Nawet on sam nie potrafi dokładnie określić. Jego imię to pierwsze sylaby podstawowych nauk: matematyki, chemii, fizyki. Bohater jest jakby myślą, pomysłem, dobrym duszkiem, głosem, który pojawia się w głowie bohaterów, gdy mają styczność z jakimś problemem. Naprowadza ich na rozwiązanie, jednak nigdy nie daje im gotowych odpowiedzi. Bohaterowie już sami, na podstawie znajomych sobie praw nauki dochodzą do tego, jak wyjść z problemu. Bardzo podoba mi się takie podejście sugerujące, żeby nie iść na łatwiznę, ale trochę pokombinować, bo rozwiązań problemu może być wiele i do wyjścia z niego może się przydać wiedza, którą już dobrze znamy. Pełna recenzja i zdjęcia zawartości książki: http://www.noszerazykilka.pl/ksiazki-naukowe-dla-dzieci/

Jest to książka dla dzieci, ale myślę że w końcu znajdę czas, żeby przeczytać ją po kilkudziesięciu latach i zobaczyć jak zostanie odebrana przeze mnie, tym razem już dorosłego. Tytułowe pstroczki to wróble, które, właśnie przez tę książkę, do dzisiaj darzę wielką sympatią, i to ta pozycja sprawiła chyba, że polubiłem również bajkę "Przygód kilka wróbla Ćwirka". Ich przygody tak mnie pochłonęły, że całą książkę pochłonąłem w PKSie, w drodze z urlopu, a miała starczyć na kilka ostatnich dni wakacji. Polecam wszystkim dzieciom, które zaczynają przygodę ze światem książek, lub rodzicom, którzy szukają czegoś, co można poczytać swoim pociechom.

och jaki ten Załganow jest niepoprawny politycznie! jaki niedzisiejszy, nieekologiczny. musiałam mnóstwo wyjaśniać mojemu pięciolatkowi zamierając czasem ze zgrozy (te polowania tylko dla sportu - fuj). do tego miejscami już bardzo archaiczny język przekładu Ireny Tuwim. mimo to warto. dla przygody. dla absurdu. marynistycznych klimatów. geografii a nawet matematyki. E. zachwycony. ja z zastrzeżeniami - doceniam.

Baśniowe opowieści ze smokami w rolach głównych. Mimo że jest to już dość leciwa pozycja, warto ją poczytać również współcześnie. Nie jest bowiem stereotypowa - bohaterskimi wojownikami mogą tu być zarówno rycerze, jak i królewny. Każda historia, jak na dobrą baśń przystało, ma swój morał, nie brak w nich też humoru i walorów edukacyjnych.

Owe opowiadania zasługują na znacznie większy rozgłos, nie tylko wśród dzieci. Posiadam tę książkę od najmłodszych lat, lecz sięgnęłam po nią dopiero po ukończeniu liceum. Zaskoczyła mnie swoją mądrością i wartościami, o których nie można zapominać. Warto dać szansę.

Trochę "Kubuś Puchatek", a trochę "Trzech panów w łódce (nie licząc psa)". Świat przedstawiony odbija stosunki społeczne w XIX-wiecznej Anglii: bohaterowie są niczym posiadacze ziemscy (zwłaszcza Ropuch): nie wytwarzają dóbr, po prostu nie pracują, spędzają dnie na wycieczkach, piknikach, spacerach, spożywaniu smakowitych śniadań, obiadów i kolacji, o podwieczorkach nie zapominając i grzaniu się przy kominku. Zabawna jest segregacja zwierząt: Kret, Szczur, Borsuk i Ropuch są osobami, ale koń i kanarek to już tylko zwierzęta bez charakteru. Ale to, co najpiękniejsze w tej opowieści, to pochwała życia takiego, jakie jest, to kontemplacja codzienności. Leśno-łąkowa przyroda ukazuje się jako świat archetypiczny: dom-przyjaciel-spacer-kolacja przy kominku-bezpieczne schronienie-zapasy na zimę. Nic więcej nie trzeba. "O czym szumią wierzby" to lektura, która daje oparcie. Wszystko jest na swoim miejscu. PS. Czytajcie koniecznie wydania z ilustracjami Ernesta Sheparda!

Książki dla dzieci współcześnie to ciekawe zagadnienie. Tyle tego wychodzi, że człowiek nie nadąża za nowościami. Ale czy przeczytałam, a czytam dużo własnym dzieciom, jakąś, która mi zapadnie w pamięć? No, może znajdzie się kilka, ale niewiele. Wszystkie inne są do siebie podobne, nijakie, nieciekawe. Mają piękne obrazki i fajne kolory, ale treści niewiele. A tę książkę, o Filonku pamiętam z własnego dzieciństwa. I przeczytam własnym dzieciom. Czas weryfikuje.

Po przeczytaniu Meliklesa nie spodziewałam się, że dostaniemy w rękę coś, co przebije pierwszą część. Ale Diossos jest faktycznie równie dobry i zgrabnie nawiązuje do poprzedniej książki. Czytałam na głos chłopcom 9-14 lat. Słuchali z wypiekami na twarzy. Fantastyczna baza wiedzy o starożytnej Grecji w rewelacyjnej formie książki przygodowej. Aż trudno uwierzyć, że nie nakręcono filmu nowej przygody na podstawie przygód Diossosa. Polecam.