Pojedynek czarodziejów

Przygody fajne, zabawne i napisane rewelacyjnym językiem (swietna szkoła stylu kulturalnej wypowiedzi dla dzieci). Tylko gwałtownie zakończone, jestem pewien, że początkowo planowane to było jako coś większego. No i już w dzieciństwie nie mogłem wybaczyć autorowi, że tak bezwzględnie wykończył Karampuka w finale.

Literatura najwyższych lotów! Niby dziecięca, ale dorośli będą zrywać boki ze śmiechu. Prawdziwe cudeńko, którym zaczytywałam się w dzieciństwie, ale dopiero dzisiaj jestem w stanie docenić doskonałość warsztatu Woroszylskiego i dojrzałość jego talentu. Wszak najtrudniej pisać dla dzieci. Dodatkową gratką są ilustracje i opracowanie graficzne, których autorem jest Bohdan Butenko. Polecam dzieciom, rodzicom i wychowawcom.

Jest to jedna z książek, którymi zachwyciłam się w dzieciństwie, i które obudziły we mnie pasję czytania. Po latach postanowiłam wrócić do niej i przypomnieć sobie, co mnie w niej tak pociągało. Jest to książka o dziewczynce imieniem Agnieszka, która opuszcza swoje podwórko, aby w towarzystwie bardzo tajemniczej postaci – Pana ze Spiczastą Głową – przemierzać Wielki Świat, przeżywając po drodze niezliczoną ilość szalonych i niebezpiecznych przygód, spotykając na swej drodze wiele barwnych postaci, i z niektórymi z nich zawierając przyjaźnie. Przy okazji w Agnieszce dokonuje się zmiana – z samolubnej dziewczynki, kochającej nieustannie „przemieniać się” i żądnej podziwu innych, staje się godną zaufania towarzyszką. Gdybym miała krótko opisać specyfikę tej opowieści, powiedziałabym, że jest to polska „Alicja w Krainie Czarów”. Podobnie jak w „Alicji”, tak i tutaj świat jest czarodziejski, pełen niespodzianek, niedający się ująć w żadne ramy, stanowiący dobre ćwiczenie dla naszej, nie tylko dziecięcej, wyobraźni, poszerzający jej granice i udowadniający nam, że dla naszej wyobraźni niemożliwe nie istnieje. Podobnie postaci występujące w książce – każda z nich zaskakuje, wiele jest intrygujących, barwnych i ciekawych. Bardzo szkoda, że tytuł ten nie jest znany szerszej grupie osób, i pozostaje raczej, jak się wydaje, na marginesie literatury dziecięcej.

Książki Macieja Wojtyszki piszącego dla młodych czytelników nie są mi obce i miałem już z nimi styczność. Postanowiłem sięgnąć po Brombę i inni spodziewając się fantastycznych przygód z lekkim humorem po drodze. Ciekawy byłem co dostanę i czym zaskoczy mnie autor, który umie pisać interesująco wymyślając swoje fantastyczne historie. Książka Bromba i inni jest zbiorem opowiadań o różnych przedziwnych stworzeniach, które przeżywają wiele przedziwnych przygód. Poznajemy w czasie czytania Pciucha potrafiącego dostarczać niezwykłe przesyłki do adresatów. Drugą osobną historią jest o Fumach i ich przygodach jakie przeżywają. Trzecia opowieść o Gżdaczach jest nieco dłuższa i fantastyczna o kontakcie z ludźmi niczym klasyczna fantastyka o takie tematyce okraszona humorem. Tytułowa Bromba pomaga innym gdy potrzebują pomocy mierząc co tylko się daje. Fikander jest kolejnym bohaterem, lecz tym razem otrzymałem zwariowaną nieco opowieść o miłości bardzo ładnie podaną i zabawną. Kajetan Chrums niczym detektyw Holmes rozwiązuje zagadki kryminalne. W dłuższym opowiadaniu w stylu klasycznego kryminału otrzymujemy przewrotną i ciekawą zagadkę. W kolejnym spotykamy Vicerwersów dzikich. Opowieść przypomina zabawną wersje baśni z królem, którego spotykają kłopoty. Bunt Psztymucla jest kolejną interesującą i potraktowaną z humorem opowieścią o ciekawości jednego z nich, który postanawia zbuntować się. Przeżywa wiele przygód wraz ze swoją rodziną podróżując. Następnie poznajemy Glisanda związanego ze sztuką tworzenia, gdzie autor ukazuje jego wpływ na jednego z bohaterów. Gluś-Filmowiec jest historią o najważniejszym dziele filmowym, które ma zawojować kina. Wszystko zamyka przewrotne Zwierzątko mojej Mamy z ciekawą historią potrafiącą bawić. Książka Bromba i inni jest zbiorem opowiadań osadzonych w niezwykłym świecie, gdzie przenikają się absurdalne wydarzenia i dzieją się fantastyczne przygody bohaterów. Wkradająca się groteska i surrealizm prowadzi do przerysowania nie tylko przedstawionego świata, ale też postaci w sposób humorystyczny. Dwa z nich nawiązują nawet do klasycznej opowieści o Alicji w krainie czarów. Mowa o historii z Pciuchem i Vicerwersów czerpiących z niej garściami, lecz autor w swoim stylu dodaje absurdalność i groteskę w wydarzenia. Krótkie kilku stronicowe opowiadania o każdej z postaci jakiej poświęcił czas czyta się szybko i przyjemnie. Świat wykreowany przez autora jest dziwny, absurdalny, przerysowany i nieco niepokojący w czasie czytania. Skierowana do młodego czytelnika zawiera w sobie iskierkę grozy i fantastyczne przygody bohaterów wciągające od pierwszych stron. W tym świecie wszystko jest możliwe i jednocześnie przerysowane za sprawą przedziwnych zdarzeń, nieprawdopodobnych przygód i zwrotów akcji. Przybliżając nam każdą z postaci mamy możliwość poznać ich bliżej i mimo moich obaw dotyczących zarysowania sylwetek, to autor w umiejętny sposób potrafi w kilku zdaniach stworzyć ciekawych i wyrazistych bohaterów. Dlatego nie dostajemy papierowych, ale mających głębie i możemy poczuć do nich sympatie z możliwością polubienia od pierwszych stron. Wciągając nas w ten świat od początku trafiamy do zadziwiających miejsc i niezwykłych wydarzeń. Akcja każdej z opowieści jest prowadzona z wyczuciem, szybko i wiele dzieje się podczas czytania. Wydarzenia mimo swojej dziwności, groteskowości, absurdalności i przerysowania nie zwalniają ani na moment wciągając nas w opowiadane historie bez problemu przy tym można bawić się świetnie przy nich. Napisane przyjemnie, lekko, przystępnie z humorem i absurdem jakim posługuje się autor sprawiło, że nie mogłem oderwać się od czytania. Książka Bromba i inni jest pozycją dla młodego czytelnika i to widać podczas czytania. Jednocześnie nawet starszy czytelnik znajdzie tutaj coś dla siebie i dzięki humorystycznemu podejściu wraz z absurdalnymi wydarzeniami można bawić się przy niej świetnie. W moim przypadku pamiętając poprzednie książki autora jakie miałem przyjemność czytać nie zawiodłem się na przeczytanej, która zapewniła mi wiele atrakcji i sporo zabawy w czasie czytania. Poznając przedziwny świat i bohaterów zostałem wciągnięty w wir groteskowych, absurdalnych i niezwykłych przygód w fantastycznym świecie z nutką klimatu niepokoju po drodze. Autor kolejny raz udowadnia, że stworzył fantastyczną pozycje, którą czyta się od pierwszych stron do ostatnich z przyjemnością. Książka moim zdaniem dla każdego lubiącego zwariowane przygody i abstrakcyjne wydarzenia z humorystycznym zacięciem. Niezwykle sympatyczne podejście do codziennych spraw. i życiowych problemów potraktowanych z delikatnością przedstawienia w przygodach jakie dostajemy. Przygody Bromby wraz z innymi bohaterami wciągają i nie pozwalają oderwać się od niej. Nie duża mała książka sprawiła mi sporo frajdy podczas czytania i fantastycznych przygód jakie otrzymałem. Autor kolejny raz udowodnił, że umie pisać nie tylko dla młodego czytelnika. Na pewno sięgnę po inne jego książki jak będę miał okazje ku temu mając nadzieje na bardzo dobre i napisane z humorem pozycje.

Absolutny hicior lat dziecinnych. Absurd, humor i doskonały pastisz powieści detektywistycznych. Dorosły oczywiście wyniesie z tej lektury nieco więcej niż dziecko, autor nieustannie puszcza oko do czytelnika, fantastycznie bawi się konwencją. To szczególne wydanie, późniejsze to już lipa. Mistrz Bohdan Butenko zadbał o niepowtarzalną oprawę graficzną: rysunek, układ, liternictwo... tekst właściwy wydrukowany jest zieloną farbą drukarską! A fabuła? Nie do opisania ^^ Sam autor pisze "czego tu nie ma". Moja ulubiona przygoda dzieje się w... Tybecie :) No sztos! To jest ten sam absurdalny humor co w Tytusach Papcia Chmiela. Nie wiem czy współczesne dzieciaki by go zrozumiały i nie chodzi już o czas... Domagalik zakończył karierę pisarską w 1989 roku, jak wielu innych nie potrafił się już odnaleźć na nowym rynku książki dla młodzieży (podobnie było z Niziurskim czy Nienackim). To jest literatura czasu... specyficznego czasu. Dla starych urwisów.

To wyjątkowa opowieść, która może się spodobać dzieciom lubiącym magiczne klimaty. Dziś polecamy Waszej uwadze nowe wydanie tej powieści z katalogu Wydawnictwa Bukowy Las. Autor zaprasza czytelników do świata Antosia, który nazywany jest Kajtusiem. Chłopiec uwielbia przygody i dobrą zabawę. Pewnego dnia odkrywa, że potrafi czarować i zaczyna wykorzystywać tę niezwykłą umiejętność w oryginalny sposób. Kajtuś potrafi czarować, dzięki czemu jest w stanie zagrać na skrzypcach jak wirtuoz, może sprawić, że samochody latają, a drzewa stają do góry nogami. Wystarczy jedno zaklęcie, a rzeczywistość jest nie do poznania. Niestety wkrótce sztuka magiczna wymyka się spod kontroli, a konsekwencje magii mogą być nieodwracalne! Więcej na blogu: https://ksiazkizabawy.blogspot.com/2024/01/kajtus-czarodziej.html

Niedawno odwiedziłem targi książki w Warszawie i byłem zaskoczony, jak wiele dziecięcych tytułów o kotach. Wygląda na to, że futrzaki wreszcie zajęły we współczesnej literaturze miejsce, na które zasługują. Wcześniej tak nie było. W dzieciństwie byłem katowany psami. Pucami i Bursztynami, szczekadłami jeżdżącymi koleją, różnego rodzaju szczeniaczkami, kundlami, białymi kłami. Oczywiście nie oznacza to, że kotów nie było. Jan Tetter jeszcze w latach 70. Opublikował dwie książeczki o przygodach Ryżego Placka. Pięknie ilustrowane i okraszone skromną ilością tekstu, opowiadały historie z życia trójmiejskich kotów. Takie zwykłe historie, w których zwierzaki mają swoje problemy i spory, ale zawsze wychodzą z nich obronną łapą. Nie wszystkie, jasna sprawa. Zbójcy też należą do rodu kotów, ale wychowali się w porcie i nie nabrali ogłady. Zadzierają zarówno z Ryżym Plackiem, jak i jego bratem Puszkiem. Kończy się to dla nich marnie. Sama historia jest dynamiczna, choć utrzymana w starym stylu. Humor nie przypomina tego, do którego przyzwyczajone są wychowane na współczesnych kreskówkach dzieci. Mniej to zabaw językowych, więcej dialogów pełnych dość poważnie brzmiących gróźb. A jednak Ryży Placek i trzynastu zbójców bardzo przyjemnie się czyta. Nie bez powodu to był hit. Dziesięć lat po premierze doczekał się słuchowiska wydanego na płycie TonPressu, później wznowienia, a obecnie bywa wykorzystywany przez szkolne teatrzyki (co można zobaczyć na YouTube). Koty wciąż rządzą, jak widać. Więcej recencji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

Druga część przygód psa Ferdynanda podobała mi się chyba nawet bardziej, niż pierwsza! Genialny jest ten Kern! Autor przedstawia nam cztery pyszne historie z życia Ferdynanda Wspaniałego. W pierwszej nasz bohater zostaje wezwany do sądu za niepłacenie abonamentu RTV (jakże to współczesne!!), a w sprawę miesza... Kaczora Donalda. W drugiej Ferdynand jest generałem, którego mundur mówi, ba, nawet uprawia hazard, bo przegrał dwa złote guziki. Wraz z Ferdynandem próbują je odzyskać. W kolejnym rozdziale pies udaje się na polowanie na zające. W drodze do lasu gra bigosowi na trąbce, a na miejscu kolaboruje z zającami. Wreszcie na koniec Ferdynand marzy o parasolu, i w tym celu zaciąga pożyczkę w banku. Nabywa parasol zupełnie niezwykły... tak jak niezwykłe są te historie!

Może to kwestia wydania oraz przetłumaczenia lektury przez wydawnictwo, niemniej, Druga Księga Dżungli okazała się bardziej interesująca od swojej poprzedniczki!  Na pewno Czytelnik wiele więcej spotkał się z samym Mowglim oraz jego współtowarzyszami z dzikiej dżungli. Sama treść ogólnie była przedstawiona prostym i jasnym językiem. Te przygody były opisane w ciekawy sposób, momentami dość zabawny, ale również zawierały swój aspekt surowości w kontekście prawdziwego życia dzikich i prawowitych mieszkańców dzikiego raju. Tak, owa książka jest o wiele ciekawsza od pierwszej części, przynajmniej moim zdaniem! Każda historia w jakiś sposób nawiązywała do głównego bohatera, dzikiego chłopca, który łączy w sobie naturę człowieka oraz zwierzęcia.

Książkę znalazłam w biblioteczce w parku. Zakochałam się. Styl pisania - rewelacja. Genialnie dobrane słownictwo. Czyta się to świetnie. Historie - bo są 3 - rewelacja. Pięknie opowiedziane i niosą piękne wartości, którymi zdecydowanie warto się kierować w życiu. Skończyło się na tym, że wypożyczoną z biblioteczki z parku książkę zwróciłam do biblioteczki w parku, aby przeczytały książkę kolejne osoby, a sama zakupiłam dla siebie egzemplarz (niestety dostępne w sprzedaży są już tylko używane), bo zdecydowanie warto ją czytać i mieć na półce. Polecam przeczytać każdemu!

Bardzo sympatyczna książeczka dla małych czytelników. "Przygody Scyzoryka" to zbiór króciutkich opowiadań o Cezarku, zwanym Scyzorykiem, i jego klasowych kolegach i koleżankach. W każdej historii zawarty jest jakiś morał, a fabuła jest moim zdaniem tak skonstruowana, że mały czytelnik wie, co jest dobre a co nie, jakie zachowanie zasługuje na pochwałę, a którego należałoby się wstydzić. W książce jednak bardzo rzucającym się w oczy (a raczej uszy) jest typowy dla czasów PRL przekaz, moim zdaniem, prokomunistyczny (choćby milicja stająca na wysokości zadania i interesująca się zgubioną książką pierwszaka), mam nadzieję, że wynikająca jedynie z panującego wówczas ustroju i braku prawdziwej wolności słowa. Niezależnie od tego "Przygody Scyzoryka" mogą być bardzo pożyteczną lekturą dla najmłodszych. Książka jednoznacznie uczy szacunku do innych, a nawet odważę się napisać, że jest zbiorem zasad bon tonu, nie tylko dla pierwszaków:)

Nie pamiętam moich wrażeń z lektury tej książki w dzieciństwie. A teraz? Momentami mnie zachwycała (przezabawny opis wojny między Tiutiurlistanem i Blablencją, wzruszająca scena śmierci biedronki), momentami nudziła. Generalnie obawiam się, że to nie jest już lektura dla współczesnych dzieci i w ogóle, że książka może wydawać się bardziej zabawna dorosłym, niż dzieciom.

Czytałem ją jak miałem około 6-7 lat. Szczerze mówiąc, to jedna z pierwszych książek, którą mi kupili rodzice. I do dziś im jestem za to wdzięczny. Choć mój egzemplarz już nie ma okładek i jest bardzo sponiewierany, ma zaszczytne miejsce na moich półkach. Nic według mnie nie straciła. Historia wiernego psa, który szuka swojego pana pasterza... Czegóż chcieć więcej od książki dla dzieci?

W swojej kategorii, a więc kategorii literatury dziecięcej, powieść jest rewelacyjna! Może nie niesie z sobą informacji o świecie, gdyż uniwersum jest całkowicie fikcyjne, ale jej pogodny, przyjazny styl, przygodowa, wciągająca fabuła i sympatyczni bohaterowie, czynią według mnie tę książkę wybitną.

Zajebista książka. To jest wzór jak powinna wyglądać literatura młodzieżowa kierowana do młodych dorastających mężczyzn. Dla dorosłych tez się znajdzie sporo ciekawych rzeczy. To co mi się podobało najbardziej to poruszanie tematów takich jak wychowanie dziecka, honor, szacunek, miłość, obrona rodziny przed wrogiem, braterstwo, przyjaźń, materializm i wiele innych ważnych kwiestii a wszytsko z zachowaniem dobrego smaku w bardzo realistycznym i szczegółowym świecie zwierząt. Czuc prawdziwy geniusz Kiplinga w tej książce bo tylko ktoś bardzo utalentowany jest w stanie poruszać skomplikowane i ważne zagadnienia używając prostych słów zrozumiałych dla każdego. Ps. Nie dla lewaków, dlatego bardzo mi się podobała.

Nie potrzeba żadnych Baśnioborów ani Hogwartów, by trafić do tajemniczej krainy, zamieszkanej przez niezwykłe stworzenia. Wystarczy po deszczu znaleźć sto piątą deszczową kałużę, która będzie najprawdziwszym Deszczowym Okienkiem - i już jesteśmy w tytułowej krainie. Zabawna książeczka, której największą zaletą jest chyba zdumiewająca fauna Krainy Sto Piątej Tajemnicy. Właściwie szkoda, że nie ma tego więcej, mógłby przecież powstać fascynujący atlas zwierząt tamtych stron. Najbardziej chyba spodobały mi się pikolaczki z ich ciągłym apetytem na korzonki tiań-szań. I zastanawiam się stale, jak smakują te ostatnie. W książce bohaterowie odkrywają, że korzonki owe mają smak - w zależności od upodobań - białych pędraków, wędzonej kiełbasy, czekolady z orzechami i kołdunów litewskich. Powiem Wam, że to oczywista brednia, bo jestem przekonana, że korzonki tiań-szań smakują jak pieczony kurczak z frytkami! Tajemnicą pozostaje, jaki smak mają one dla swych największych amatorów, pikolaczków. Same pikolaczki twierdzą, że korzonki tiań-szań smakują po prostu jak korzonki tiań-szań, co wydaje się oczywiste, w żaden sposób jednak nie ułatwia odpowiedzi na nasze pytanie. A ja znalazłam sobie w tej książce jeszcze jedną tajemnicę, która pozostaje niewyjaśniona, mianowicie jak ma na imię mamusia Asi, żona tatusia Zbyszka, która została w domu z młodszym Asi rodzeństwem, Maćkiem i Zosią. No właśnie, jak?

Wspomnienia z lat młodości. Może już byłem za " dorosły " na TV wieczorynki, ale z Baltazarem Gąbką, żadnego odcinka nie opuściłem. Książeczki wielokrotnie kupowałem, zamiast słodyczy, wszystkim moim znajomym dzieciom !!! PROSZĘ, uszczęśliw dziecko i zrób to samo co ja !!! CARRAMBA !!! Będzie Ci dozgonnie wdzięczne !!!

Recenzja książki pt. "Biały Bim Czarne Ucho" autor: G. Trojepolski cyt. "To zrozumiałe: las dlatego westchnął z ulgą, że nadszedł cud wiosny i nastąpiła pora spełniania nadziei". cyt. "Ale starego przyjaciela nie zapomni nigdy. Nie zapomni umilonych przez Bima wspólnych świtów na polowaniu, nie zapomni jego łagodności i wiernej przyjaźni". (cytaty zawarte w ww. książce) "Biały Bim Czarne Ucho" to piękna i niezwykle poruszająca opowieść o wspaniałym psie i przyjaźni, która połączyła go z człowiekiem. Starszy mężczyzna postanowił przygarnąć szczeniaka. Bim różnił się od wzorca swojej rasy, dla jego Pana nie miało to jednak znaczenia. Stali się sobie bardzo bliscy. W pewnym momencie Iwan Iwanowicz (właściciel) trafił do szpitala, a pieskiem zaopiekowała się sąsiadka. Bim nie mógł uporać się z tęsknotą. Postanowił odnaleźć Iwana. Autor poruszył istotne tematy, uwidocznił, jak silna może być więź między zwierzęciem i człowiekiem. Treść książki wzbudza silne emocje, w wielu momentach trudno powstrzymać łzy. Myślę, że przypadnie do gustu dzieciom oraz dorosłym- szczególnie miłośnikom zwierząt, którym los przedstawicieli braci mniejszej nie jest obojętny.