Nasza normalnie nienormalna rodzina

Jeśli po zakończeniu ,,Pamiętnika Jedynaczki”, pomyśleliście, że życie Pauliny stanie się spokojne, to byliście w błędzie. Mama dziewczyny wciąż nie może znaleźć pracy, rodzina znów zaczyna coś ukrywać. Paulina spotyka się z Maćkiem, synem pani Abramskiej, ale chłopak też nie mówi jej wszystkiego. Problemy nie omijają też Beaty, której chłopak również nie jest z nią do końca szczery, oraz Iwona, która zakochała się w nowym nauczycielu matematyki. Nie czytałam ,,Sekretu Dzikiego” jako dziecko, więc to było moje pierwsze spotkanie z tą książką. Podobnie jak pierwsza część, jest napisana w prosty i przyjemny sposób, nie brak tu humoru, życiowych mądrości i poruszania codziennych problemów takich jak bezrobocie jednego z rodziców czy niesympatyczni ludzie z klasy. Hanna Kowalska – Pamięta zwraca uwagę na to jak ważna jest przyjaźń oraz rodzina. Paulina jest jedynaczką, więc tym bardziej lgnie do swoich dwóch przyjaciółek – Iwony i Beaty. Dziewczyny zawsze się wspierają i pomagają sobie w każdej sytuacji, traktują się wyrozumiale, nawet gdy nie zgadzają się ze sobą. Paulina ma małą rodzinę z którą nie zawsze potrafi się dogadać, ale bardzo silna więź łączy ją z ciocią Małgosią. Autorka pokazuje również ciepłe relacje nastolatki z rodzicami. Mimo, że nie zawsze jest kolorowo, obie strony starają się, by ich rodzina była dobra i kochająca. Podejrzewam, że gdybym przeczytała tą książkę w tym samym wieku, co pierwszą część, również byłabym nią zachwycona. Chyba jednak nie jestem już grupą docelową dla ,,Sekretu Dzikiego”, no i nie mam już sentymentu z dzieciństwa jak w przypadku ,,Pamiętnika Jedynaczki”. Tajemnice bohaterów nie wydawały mi się już takie ekscytujące, sekrety cioci Małgosi i Maćka odgadłam dość szybko. Niektóre kwestie nie zostały dokładnie wyjaśnione bądź stało to się zbyt szybko i to też mi się nie podobało – to jest książka dla dzieci. Kowalska – Pamięta skupiła się tu bardzo na wątkach miłosnych, co nie do końca było dobre, ponieważ ucierpiały na tym inne kwestie, no i bardzo młodzi bohaterowie chwilami wydawali się bawić w dorosłych. Oceniam ,,Sekret Dzikiego” na siedem gwiazdek, ponieważ niższa ocena byłaby niesprawiedliwa. Nie jestem już grupą docelową tej książki i to oczywiście, że nie spodobała mi się tak jak osobom młodszym. Dla dzieci i wczesnych nastolatków to naprawdę dobra propozycja, ponieważ nie porusza zbyt trudnych tematów, bohaterowie są sympatyczni, a książka ma wyraźny morał i pokazuje dobre wzorce, nie będąc moralizatorską. ,, Wiesz, czasami, nie zawsze, ale czasami… Trzeba komuś zaufać(…) Nie pytać o nic, po prostu zaufać. I to tylko tyle.”

Ciężko oczekiwać, że książka, która nosi tytuł "Trzynastolatki" nas czymś zaskoczy, a na pewno nie okaże się niczym wartościowym. Jest jednak całkiem przyjemna w swojej naiwności (pisanie o szkolnych gwiazdkach, które oglądają... "Modę na sukces"!),napisana lekko i dosyć dowcipnie. Ładnie opisano również fragmenty "powieści" Carrie, interesowały chyba bardziej od prawdziwej treści, która tak naprawdę nie ma żadnej wartości i niczym nie wyróżnia się z gąszczu innych powieści tego typu. Na plus mogę zaliczyć fakt, że bohaterowie faktycznie zachowują się, jak gdyby mieli te plus minus trzynaście lat.

Kiki aby spodobać się Meikowi bierze udział w pokazie mody... ;) Okazuje się,że jej główną rywalką jest nowa w ich klasie uczennica: MONA!!!!!!! Dziewczyna przyciąga spojrzenia wszystkich chłopaków, nie tylko w szkole!!!!!!! Na szczęście Meik prawdziwie KOCHA KIKI!!!!!!! ;) ;* <3 <3 Gorąco polecam szczególnie na szare, zimne i wczesne jesienne wieczory + kanapa i gorąca czekolada!!!!!! <3 :D :)

Zabawna. Dla mnie nowe spojrzenie na bycie jedynakiem. Nie rozumiem, skąd te głupio niskie noty - książka jest naprawdę dobra, zabawna, napisana niezłym, młodzieżowym językiem. I jest umiejscowiona w ABSOLUTNIE ZŁEJ KATEGORII. To POWIEŚĆ dla MŁODZIEŻY, a nie literatura dziecięca 🙄

Macie jakieś ulubione książki z dzieciństwa, do których lubicie wracać? Moją jest „Kryminał Spaghetti” - zapewniam, że ta książka skradnie wasze serducha! Cała przygoda zaczyna się od katastrofy! Mianowicie: rodzice, którzy zgłosili się do posprzątania szkolnego ośrodka wypoczynkowego w pierwsze dni ferii jesiennych, padają niczym muchy! Jak nie szkolenie w pracy, to problemy rodzine! Jedyna nadzieja w mamie Isy, która niestety dzień przed wyjazdem ulega wypadkowi, przez który „ląduje” na kanapie z nogą w gipsie. W tym samym czasie okazuje się, że pech dosięgnął również Amandę - najlepszą przyjaciółkę Isy, której tata w wyniku pecha łamie sobie rękę przed biurem podróży, w którym miał właśnie opłacić wycieczkę na Kanary. Spełnia się czarny scenariusz, w którym szkolna wycieczka szóstoklasistów może się nie odbyć… Główna bohaterka Isy wpada na genialny pomysł i wraz z Amandą udaje się pociągiem do Altgrünheide, aby przygotować ośrodek na przyjazd całej szóstej klasy. Od pierwszego dnia ich ratowniczej podróży przeżywają niesamowite przygody! Dziwne odkrycie Isy w piwnicy powoduje szereg niesamowitych zdarzeń, w które tylko „feralne laski” mogły się wpakować! Nieproszeni goście w nocy oraz „włamanie” do ośrodka to tylko początek! I co z tym wszystkim może mieć wspólnego „kuna od seatów” oraz pisarz kryminałów? Tego musicie przekonać się sami! Historia idealna na zastój czytelniczy lub gdy tak jak ja macie dość upałów i wyczekujecie jesieni. Mam do tej powieści szczególny sentyment, gdyż była ona jedną z pierwszych książek niemieckich autorek, które odnalazłam w miejscowej bibliotece - magicznym dla mnie miejscu. Chciałabym też podziękować mojemu mężczyźnie za to, że sprezentował mi ją kilka lat temu w prezencie🧡. Mam nadzieję, że zakochacie się w tej historii tak, jak ja! Oceniam: 5/5🥃 - Marcela

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?

Czytałam to dawno temu, sama będąc nastolatką, ale pamiętam, że bardzo ujęła mnie dojrzałość tej książki. Główna bohaterka to odpowiedzialna młoda kobietka, która równie odpowiedzialnie podchodzi do kolejnych zadań, jakie się przed nią ujawniają. To nie jest żadna przesłodzona, cukierkowa opowiastka, tylko całkiem wartościowa historyjka. To na pewno jedna z tych książek, które z czystym sumieniem można dać dorastającej córce.

Gdyby nie moja kuzynka nie znala bym tej serii.Lissi i Tinka uwazaja ze chlopaki sa nudni.Jednak w ich klasie pojawia sie Markus,nowy uczen,Tinka traci dla niego głowe!Lissi jest wsciekla!szybko jednal wpada na pomysl jak to odkrecic.Co sie stanie?Na pewno cos szalonego!ksiązka jest swietna lecz uczy. polecam.

I cóż ja miłośniczka syren i podwodnego świata mogę powiedzieć o tej książce? Jak inaczej ją ocenić? Mogę nie być obiektywna, cóż, przepraszam, mam świra :) "Tajemnica Amelii" to powieść z działu dla dzieci i młodzieży i takiej grupie odbiorców ją polecam. Ja z moją 21 na karku jestem nią zachwycona - patrz wyżej. Książka przesympatyczna, ciepła, pocieszająca. Miło wrócić chociaż na chwilę do lat dziecięcych i zatracić się w podwodnym świecie Amelii. Przyjemny, prosty język, ładna szata graficzna ze słodkimi rysunkami w środku. Sama przyjemność czytania. Jednym słowem - polecam! I biorę się za drugą część!

Są też dwa filmy, pierwszy z nich jest na podstawie książki, lecz drugi opowiada już całkiem inną historie, nie mająca nic wspólnego z drugim tomem serii. Nie będę się rozpisywać i powiem wprost, książki bardzo fajnie napisane, dużo się w nich dzieje i są ciekawe oraz wciągające. Mimo to są o lekkim, przyjemnym charakterze, które dobrze i miło się czyta, ale intrygują czytelnika. Mimo że początek jest troszkę niemrawy to książka przypadła mi do gustu.

Jest to opowieść o małym chłopcu i imieniu Artur, który mieszka z babcią. Jego rodzice byli zbyt pochłonięci pracą i nie mogli się nim zajmować, nie przyjechali nawet na urodziny Artura; mimo że chłopiec na nich liczył. Babci dom był zadłużony, wyłączyli im nawet prąd. Wyznaczony mieli termin aby się wyprowadzić, komornik chciał przejąć posiadłość. Babcia sprzedała trochę swoich cennych rzeczy, ale pech chciał aby komornik zobaczył babcine pieniądze, i wręcz wyrwał jej kasę z rąk, tłumacząc się że to za jego prace. A przecież nikt go nie prosił. Chłopiec ciężko znosił sytuację w domu, wiedział że musi coś zrobić, był przekonany że nie będzie siedział z założonymi rękoma. Babcia zawsze czytała Arturowi na dobranoc legendy o Minimkach, co bardzo go ciekawiło. Kiedy nadszedł ten trudny kryzys mieszkaniowy, szukał wszelkich informacji, które zostawił dziadek o Minimkach. Znalazł zatem m. in. jak i kiedy dostać się do ich świata. Dziadek bowiem ukrył kiedyś w ogrodzie diamenty, które uregulowałyby długi. Aby ratować dom, poprzez wydobycie diamentów, oraz krainę Minimków przed złym Baltazarem(który myślał że diamenty są jego),Artur musiał odwiedzić ich świat. Miał też nadzieje że odnajdzie tam dziadka, który był wiernym przyjacielem tych małych stworzeń, również służył im pomocą, kiedy tego potrzebowali. W dostaniu się do nich, pomogli chłopcu, czarnoskórzy mężczyźni, którzy pojawili się znikąd. Aby się tam dostać musiał się zmniejszyć do rozmiaru mrówki, za sprawą czarów. Przybrał również postać Minimka, zatem wyglądem był jednym z nich. Miecz, który był utkwiony w skale, potrafił wyjąć tylko on, dzięki temu wzbudził zaufanie Minimków. Artur okazał się waleczny i rycerski. Znalazł tam dziadka, pokrzyżował plany Baltazarowi i zaprzyjaźnił się z piękną księżniczką. Żal mu było opuszczać ich krainę i zostawiać ukochaną, ale musiał; miał mało czasu a poza tym był człowiekiem. Zatem razem z dziadkiem wrócił do swojego świata, gdzie babcia się zamartwiała. Diamenty zostały wysunięte na powierzchnie ziemi, zrobili to sami słudzy Baltazara, za sprawą Minimków. Dziadek wziął diamenty i nie spodziewanie wszedł z Arturem do domu, w którym babcia właśnie zamierzała podpisać dokumenty. Komornik był w szoku jak zobaczył te diamenty, ale dziadek dał mu jeden kawałek, który spłacał wszystko. Ten już chciał iść, kiedy nagle wyciągnął pistolet i zarządzał by dali mu resztę diamentów, zatem wziął je i wychodząc tyłem do drzwi natknął się na przyjaciela Artura; czarnoskórych mężczyzn z włóczniami. Komornik nie uciekł, natychmiast został aresztowany. I wszystko pięknie się skończyło.

Nowa komórka wnosi w życie Hanny wiele zamieszania. Po szkolnej imprezie Hanna zaczyna otrzymywać telefony i SMS-y od tajemniczego wielbiciela. Czyżby to był ekscytujący początek wielkiej miłości? Książka o nastolatkach dla nastolatków. Miłosne perypetie nastoletniej Hanny i jej przyjaciółek, Mili i Katii. Kto jest tajemniczym wielbicielem Hanny? Pewny siebie Mark, nieśmiały Tobias, a może przystojny Branko? Polecam głównie młodszym czytelniczkom.

Czytałam to jak miałam bodajże dziesięć lat. Lana jest zwykłą nastolatką. Jedzie na wakacje z rodzicami i z przyjacielem. Poznaje tam chłopaka, w którym bezgranicznie się zakochuje i próbuje się dla niego zmienić. Jej przyjaciel tez wpadł pewnej dziewczynie w oko. Akcja nabiera całkiem innych obrotów podczas dnia spędzanego na plaży. Lekka, fajnie się ją czyta.

Z racji, że cierpię ostatnio na chęć wrócenia do dawnych lat, stwierdziłem, że jakiś tytuł od Sabine Both może być lekkim czytadełkiem, z którym się ot tak zapoznam, na godzinkę, czy dwie. Może jestem nieco za stary na takie książki już, ale główna bohaterka, zresztą jak i inne były takie strasznie... płaskie. Jakoś mimo tych pozornych udziwnień i różnic między nimi, w rzeczywistości żadna niczym specjalnym się nie wyróżniła. Ale okej, to luźna książka dla młodszych czytelników, więc rozumiem. Co jest minusem? Pewnie to, że od początku wiedziałem jak się skończy, mimo tego przeczytałem to ot tak. Szczerze mówiąc, szału nie było, ale jako lekki "odmóżdżacz" nadało się idealnie. I w sumie młodszym osobom mogę to z czystym sumieniem polecić też jako coś bardzo lekkiego, z prostym językiem i niewymagającą historią.

Świetna książka dla młodych i odważnych dziewcząt. Czytałam ją 10 lat temu i nadal pamięta, co u mnie raczej się nie zdarza. Wciągająca, dość realistyczna jak na "nastolatkowe lekturki". Z chęcią obejrzałabym ekranizację. Obie części bardzo dobre.

„Trzynastolatki 2” to kolejny tom opowieści Kate Andrews o Alex, Sky, Carrie, Samie i Jordanie. Tym razem rok szkolny już trwa i znów obfituje w przygody. Jak to jest, kiedy mama wybiera nam znajomych? Carrie właśnie się o tym przekonała… Jej mama za wszelką cenę pragnie, aby zaprzyjaźniła się z Mel, jedną z trzech Amiszonek. Obie są tym faktem „zachwycone”. Jak sobie z tym poradzą? Jordan od dziecka uwielbia koszykówkę, jednak wcześniej nie chciał być w drużynie, aby nie porównywano go do braci. Teraz, kiedy jego bracia są już w liceum, ma pełne pole do popisu, ale jego pobyt w drużynie koszykarskiej nie potrwa długo… Jednak największe wrażenie wywarły na mnie przeżycia Alex, dlatego myślę, że każdy powinien się o nich przekonać sam! ;) Moim zdaniem warto najpierw przeczytać pierwszą część, aby poznać bohaterów „Trzynastolatek”. Książka bardzo mi się podoba i cieszę się, że mogę czytać dalsze tomy tej ciekawej serii. Michalina

Bardzo porządna lektura przygodowa. Nie tylko dla chłopców. Mamy tu i świat aniołów, i młodocianych gangów ulicznych (ale naprawdę młodocianych, całość jest lekka, spokojnie dla dzieci ok. 12 r.ż.). Jakby się uprzeć to w całej opowieści można dopatrzeć się drugiego dna - potraktować ją jako metaforę zagrożeń, które niesie ze sobą współczesna cywilizacja. Dlatego nawet rodzice mogą z zainteresowaniem przeczytać Pałac Śmiechu. Szkoda, że tak mało jest tych aniołów w książce. Autor pisząc o nich pokazuje, że albo czytał pisma mistyków z różnych części świata, albo sam doświadczył przeżyć mistycznych. "Mała" w powieści mówi tak: "Jedna Pieśń to muzyka, która płynie przez serce wszystkiego. Dzięki niej świat się kręci, a gwiazdy świecą. Wszystko, co istnieje, każdy owad, kamień, drzewo i kwiatek, ma swoje imię w Jednej Pieśni. Miłość i Smutek, Śmiech, Gniew i Odwaga - wszystkie one mają tam też swoje miejsce i musi między nimi istnieć harmonia. Kiedy jeden z tych wątków oddzieli się od reszty, zaczynają się kłopoty, jak gdyby linia się rozwiązała. Każdy Anioł Pieśni musi nauczyć się jej części. Dzięki nam jest żywa, my jej strzeżemy, a na koniec każde z nas dodaje do niej swoje imię, tak by pieśń rosła, świat toczył się dalej swoją koleją." Jeszcze większa szkoda, że kolejne tomy przygód Michasia Środy nie zostały przetłumaczone na polski (i nie zanosi się, że zostaną, ponieważ ten pierwszy wyszedł już dawno).