Koktajl z paragrafów

Generalnie zgadzam się ze słabszymi ocenami, to nie jest żadna wybitna książka. Powiedziałbym nawet, że jest dosyć słaba. Niektóre eksperymenty myślowe czy dylematy moralne mogłyby być ciekawe ale są bardzo pobieżnie omówione i nie za bardzo tam czuć jakieś głębokie przemyślenia ;) No nie jest to forma rozkminiania dylematów filozoficznych, do której byłbym przyzwyczajony (wolę raczej coś głębszego). Ale jako czysta rozrywka do szybkiej konsumpcji książka nie byłaby może zła, jednak odsłuchałem ją zamiast przeczytać i myślę, że to był błąd - akurat tą książkę lepiej by się czytało, a tak to leciała z tematami, chwilkę się człowiek zagapi, już umknęła mu cała historia - oczywiście cofałem ale gdyby czytać, nie byłoby tych problemów... Ogólnie jednak wolę głębsze książki, ta była taka "tabloidowa"... Ale mi się nie podoba treść tej recenzji, jakoś zawile napisałem ale trudno było przekazać wprost to co myślę :D To jest po prostu tak, że jest krótko przedstawiona historia, jeszcze krócej jakieś wnioski, czasem pytanie filozoficzne. Koniec. I dalej. Brakuje mi tu najbardziej rozwinięcia tej części filozoficznych rozważań - te kilka haseł (bo tak to można nazwać) przy każdej historii to za mało, moim zdaniem zmarnowany potencjał... ...co nie znaczy że nic z niej nie wyniosę. Na temat kilku poruszonych kwestii, chciałbym coś dodać: "20. Skazana na życie": "Kto wie, czy nie oszukujemy samych siebie, traktując jako problem to, że życie jest za krótkie. Ponieważ nie mamy wpływu na jego długość, dramat jego ulotności nie jest naszą winą. Trudniej jest przyznać, że spoczywa na nas odpowiedzialność za to, jaki użytek zrobimy z przysługującego nam czasu. Być może więc zamiast: „gdybym tylko miał więcej czasu”, powinniśmy zacząć myśleć: „gdybym tylko lepiej spożytkował czas, który mam”." - skłania do przemyśleń ;) "29. Jego życie w twoich rękach": "Najistotniejsza analogia polega na tym, że aby uwolnić się od niechcianej roli maszyny podtrzymującej życie, zarówno kobieta w ciąży, jak i Dick muszą zrobić coś, co doprowadzi do śmierci zależnej od nich istoty. Z tego, jak twoim zdaniem powinien zachować się Dick, wynika więc pośrednio, co według ciebie powinna zrobić kobieta w ciąży." - w zasadzie tak: uważam że zarówno Dick jak i kobieta w ciąży powinni zrobić to co uznają za stosowne i tylko oni mogą o tym zdecydować. Mogę co najwyżej stwierdzić co ja bym zrobił na miejscu Dicka - zapewne pozostał podłączony do tego człowieka na 9 miesięcy... ale ciąża to jednak zupełnie inna sprawa :D (trudniejsza). "51. Życie w kadzi": "W jednej z niedawno opublikowanych prac sugerowano wręcz, że jest bardzo prawdopodobne, iż żyjemy w rzeczywistości wirtualnej, ale nie jako mózgi w kadzi, lecz jako sztucznie stworzona inteligencja. Zgodnie z tym rozumowaniem za jakiś czas albo my, albo jakaś inna cywilizacja z pewnością będzie w stanie stworzyć sztuczne inteligencje oraz wirtualne rzeczywistości, w których będą one mogły żyć." - ej, to mnie zaintrygowało! A może tak jest? Może to nic nadzwyczajnego, ze tworzymy sztuczną inteligencję, może my też jesteśmy sztuczną inteligencją? :P "59. Cudzymi oczami": "Gdybyś mógł spojrzeć na świat oczami innych ludzi, co byś zobaczył? To pytanie przestało być dla Cecylii czysto hipotetyczne czy metaforyczne. Właśnie wypróbowała niezwykłą U-View – Uniwersalną Sieć Wymiany Wizualnej. Pozwala ona podłączyć się do innej osoby w taki sposób, że widzi się dokładnie to co ona i tak jak ona. Dla każdego byłoby to wyjątkowe doświadczenie. Ale dla Cecylii było jeszcze bardziej zdumiewające. Kiedy bowiem popatrzyła oczami swojego przyjaciela Luke’a, cały świat jakby wywrócił się do góry nogami. Dla Luke’a pomidory były koloru, który ona uważała za niebieski. Niebo było czerwone. Banany, dojrzewając, zmieniały się z żółtych w zielone. Kiedy ludzie z firmy U-View dowiedzieli się o doświadczeniach Cecylii, poddali ją dalszym testom. Okazało się, że widzi ona świat w – jak to określili – odwróconym spektrum: każdy kolor wyglądał jak kolor dopełniający. Ale oczywiście, ponieważ różnice miały charakter regularny, gdyby nie U-View, nikt by się nigdy o tym nie dowiedział. Cecylia przecież tak jak wszyscy dookoła prawidłowo określała pomidory jako czerwone. Czy może być tak, że widzisz świat podobnie jak Cecylia? Gdybym mógł spojrzeć twoimi oczami, czy pomyślałbym, że dla ciebie zachodzące słońce jest niebieskie?" - dokładnie nad tym zastanawiałem się już w przedszkolu! :D Serio, to jedno z moich najwcześniejszych (jeśli nie w ogóle najwcześniejsze) filozoficznych przemyśleń :D W sensie, wiadomo: wszyscy nazywamy trawę zieloną, a niebo niebieskim, ale może ktoś patrząc na trawę widzi kolor, jaki ja widzę na niebie i odwrotnie? :D "67. Paradoks papadamu" - a tych rozkmin w tym "paradoksie" zupełnie nie rozumiem... zacytuję fragment: "Saskia uważała się za zwolenniczkę wielokulturowości. To znaczy, bardzo podobała jej się kulturowa różnorodność, charakterystyczna dla zróżnicowanego etnicznie społeczeństwa. Ale by ta różnorodność istniała, ludzie musieli pozostać etnicznie odrębni. Mogła cieszyć się przeskakiwaniem z jednej kultury do drugiej, tylko jeśli inni pozostawali mocno zakorzenieni w jednej. Żeby ona mogła być multikulturowa, inni musieli być monokulturowi. Ale co wtedy z jej ideą wielokulturowego społeczeństwa?" - ja też się uważam. Lecz także uważam, że jeśli jedna osoba czerpie z wielu kultur, to nie tylko społeczeństwo pozostaje wielokulturowe ale nawet pojedyncze osoby. Mam nadzieję, że wyjaśniłem :D A jeśli by kiedyś (w końcu) wszyscy się do siebie w swej multikulturowości upodobnili, to tym lepiej - jak już nie będzie multikulturowości to i ja nie będę zwolennikiem multikulturowości :D "93. Zombi": "Przyjmujemy, że inni ludzie nie są zombi, głównie dlatego, że tak jest najwygodniej. Jeśli chodzą tak jak my, mówią jak my, i mają mózgi i ciała jak my, można zakładać, że są tacy jak my pod wszystkimi istotnymi względami, w tym odczuć wewnętrznych. Byłoby to bardzo dziwne, gdyby system nerwowy, dzięki któremu mam świadomość, nie dawał jej innym. Ale właśnie w tym punkcie przykład z zombi staje się interesujący. Dlaczego mielibyśmy bowiem sądzić, że podobieństwa fizyczne wskazują na podobieństwa pod względem umysłowym? Problem ze świadomością polega właśnie na tym, że trudno wytłumaczyć, jak czysto fizyczne obiekty takie jak mózg mogą zrodzić subiektywne doświadczenia. Dlaczego pobudzenie włókien C w mózgu daje w ogóle jakieś odczucia? Jaki owo zjawisko w tkance nerwowej ma związek z doznaniem bólu? Jeśli te pytania wydają się poważne i trudno udzielić na nie zadowalającej odpowiedzi, wynikałoby z nich, że nie ma żadnej logicznej sprzeczności w wyobrażeniu sobie procesów zachodzących w mózgu, takich jak pobudzenie włókien C, bez towarzyszących temu doznań. Innymi słowy, idea zombi – ludzi pod każdym względem takich jak my, a jednak pustych wewnętrznie – jest zupełnie spójna. Zatem możliwości, że inni ludzie są takimi właśnie stworami, choć jest nieprawdopodobna, nie da się wykluczyć." - tu nie mam nic do dodania :D ale to ciekawe rozważania ;) (czytana/słuchana: 11-13.08.2025) 3/5 [6/10]

Książka wydana 20 lat temu i mimo, że w nowym tysiącleciu lata powinny być liczone podwójnie (bo czas tak szybko zap...) to nazwiska rozmówców i dzisiaj robią spore wrażenie... chociaż sporo z nich wącha już kwiatki od spodu. Szczególnie intrygująca jest rozpiętość poglądów na świat, różnica w wyznawanych wartościach, czy odmienność priorytetów polityczno-kulturowych u rozmówców Jacka Żakowskiego. Z wiadomych względów najbliższe były rozmowy z Kołakowskim i Baumanem, ale te z Chomskym, czy Stiglitzem, czy Finkielrautem też zasługują na miano wartościowych poznawczo. Przeglądane dzisiaj, niektóre mogą razić marną intuicją prognoz na przyszłość, ale sporo jest takich w których autorzy mieli niezłego nosa, czyli przewidzieli jak będzie wyglądała polityczna arena i kto będzie obsadzony w głównych rolach geopolitycznego spektaklu.

Moja ulubiona książka Szczeklika (lepsza niż Interna? Czy to możliwe?) W pozostałych dwóch książkach autor trochę powtarza te same myśli, tutaj widać nieco odrębny pomysł. Jak to u Szczeklika, dużo ciekawych odniesień, pytań bez odpowiedzi. Jego wywody skłaniają do myślenia o medycynie, losie, śmierci, życiu, wszystkim pomiędzy. Polecam bardzo, szczególnie dla osób poszukujących duszy w pomocy drugiej osobie.

Książka pokazuje skalę rozwarstwienia klasowego w Rosji, autorka pisze m.in. o pariasach z prowincji oraz o studentach z elitarnej moskiewskiej szkoły dla dyplomatów, członkach nowej arystokracji; zdaje się, że rozwarstwienie klasowe nie zmienia się w tym kraju od wieków.

Bardzo kompleksowe podejście, trochę historii, sporo wyjaśnień jak to działa (ale przejrzystym językiem, bez technicznych sformułowań),trochę podstaw prawnych i nieco wskazówek na inne źródła lub innych autorów, którzy robili badania w temacie przejrzystości Internetu lub cyberkorpo. W ogóle każdy rozdział poparty wieloma źródłami, gdzie można albo sprawdzić podane przez autora tezy, albo poszerzyć swoje horyzonty. Spodobało mi się mocne osadzenie w realiach Polski i Europy, co nie jest takie łatwe, bo nie ma w tym temacie wielu publikacji. Generalnie rzetelne podejście do tematu plus nieco rad, jak można jako szary człowiek odnaleźć się i nieco obronić swoją prywatność.

Już niebawem, nakładem Wydawnictwa Agora SA, ukaże się książka, autorstwa dziennikarki Gazety Wyborczej – Donaty Subbotko – „W rozmowie”. Rzadko się zdarza, aby na łamach jednej książki znalazł się zapis rozmów z tyloma wybitnymi przedstawicielami męskiej części naszej polskiej populacji. Wszyscy (poza jednym rodzynkiem, wielkim mistrzem sportów motorowodnych – Waldemarem Marszałkiem) należą do szeroko pojętego kręgu kultury; są to artyści przez duże „A”. Autorce udało się w tym dziele stworzyć fajny klimat. Tytuł idealnie pasuje do treści książki. Pomimo, że formalnie ma ona kształt wywiadu (pytanie – odpowiedź),w rzeczywistości jest to szczera, niewymuszona rozmowa, w której dominuje otwartość. Bohaterowie poszczególnych rozdziałów zdradzają nam sekrety swego życia, a co najważniejsze dzielą się swoimi spostrzeżeniami i refleksjami na te ważne i mniej ważne tematy. A o czym właściwie panowie rozmawiali z Donatą Subbotko? Ano o wielu sprawach. Przede wszystkim wracali do przeszłości. Opowiadali m.in. o swej młodości, rodzinie, kobietach i jednocześnie czynili refleksje na temat starości. Przywoływali z pamięci nie tylko momenty sukcesu, chwały, ale również wskazywali na te chwile w życiu, kiedy nie było tak wesoło. Życie bowiem nie jest usłane różami. Często trzeba brnąć pod prąd, iść pod górę, aby później móc delektować się smakiem spełnienia. Praktycznie każdy z bohaterów tej książki poruszał temat patriotyzmu oraz honoru w polskim wydaniu. Padło wiele przykrych, ale jakże prawdziwych zdań o naszej polskiej naturze. Wiele sensu widzę w słowach Wojciecha Marczewskiego (słynnego reżysera i scenarzysty) o tym, że nadal cechuje nas „kartoflaność”, czyli niechęć do zmiany. Według niego: „Zawsze na kartoflu staliśmy i nie było źle. Dziadek tak robił, to i ja będę, po co zmieniać. Mamy swoją historię i jesteśmy z niej dumni, (…). Żyjemy w poczuciu, że jesteśmy otwartym narodem, (…). Natomiast nie chcemy się rozliczyć z naszych historycznych błędów, (…).” [s. 183]. Równie mocne słowa o nas Polakach padły z ust Zbigniewa Wodeckiego: „Ten nasz heroizm, pseudobohaterstwo, dmuchanie balonu – zawsze musimy być najbardziej cierpiącym narodem, najbardziej walecznym, a tymczasem jesteśmy byle jacy. I te wszystkie pomniki – może trzeba by je w końcu zburzyć, myśleć o tym, co teraz, a nie, co kiedyś?” [s. 192]. W podobnym tonie wypowiadają się pozostali panowie. Irytują ich absurdy i groteskowość naszej obecnej rzeczywistości. Są rozczarowani tym, jak funkcjonuje polska demokracja. Andrzej Mleczko jest zniechęcony demokracją samą w sobie, która według niego okazała się niewypałem. Jak sam wspomina swoją rozmowę z kolegą z Niemiec, w latach 70.: „Marzyło mi się, żeby komunizm padł, żeby wreszcie w Polsce była demokracja, a on do mnie, że to beznadziejny system. Oburzałem się: jak możesz tak mówić? A on: przecież demokracja to są rządy populistycznej hołoty. (…) Tak zaciekle broniłem tej demokracji, a teraz się okazuje, że to on miał rację.” [s. 162]. Reasumując - książkę czyta się jednym tchem. Płynie z niej mądrość, jest świetnie napisana, stylistycznie bez zarzutu. Nie brak w niej poczucia humoru. I to jest istotą tego dzieła, że pomimo poruszania ważnych tematów, nie znajdziemy tutaj górnolotnych słów i szumnego patosu. Wszystko jest zrównoważone. Nie zapomniano o niezwykle cennej „zasadzie złotego środka”. Dominuje tutaj umiar, przez co lektura jest przyjemna. Każdy, kto po nią sięgnie, na pewno nie będzie rozczarowany…

Te książkę kupiłem za małolata. Do dzisiaj jest na półce. Wróciłem do niej niedawno i nagle zrozumiałem ile rzeczy nie zrozumiałem za pierwszym razem. To całkiem ciekawy zbiór tekstów. Potrafiący zadziwić, rozbawić, ale i czasem zszokowac. Jeżeli czytałeś/aś ją tak jak ja wiele lat temu jak tylko pojawiła się w księgarniach To wróć do niej i popraw ocenę bo z pewnością teraz zrozumiesz ja lepiej ;)

Doskonała wprost książka ukazująca zarówno miałkość marksizmu jak i jego religijny charakter. Autor nader dobrze naświetla również absurd poszukiwania uniwersalnej odpowiedzi na problemy tego świata oraz celnie piętnuje mit klasy robotniczej jako nowego narodu wybranego. Również intelektualiści nie uchowali się od krytyki, pod pręgierzem bowiem znajduje się prymitywna fascynacja ludem czy - pardon my french - zeszmacenie przejawiające się w usprawiedliwieniach wynajdywanych dla krwawych tyranii. Wszystko dla rewolucji bełkocą omotani opium komunizmu "intelektualiści" (siedząc jednocześnie w komfortowych kawiarenkach),nie zauważając jednocześnie, iż ukochana przez nich "klasa robotnicza" woli kapitalizm i reformy. Autor zaś opisuje to i słusznie piętnuje.

Książka Doroty Wodeckiej " Mężczyźni rozmawiają o wszystkim " jest w ocenie Autorki niezbędnikiem emocjonalnym dla każdego, przewodnikiem po tym, o czym prawdziwi mężczyźni mogą rozmawiać z prawdziwymi kobietami. I te zdania, perełki godne zapamiętania. Na pytanie : Co jest w życiu ważne ? Andrzej Stasiuk odpowiada : Szczegóły. Detale. Prostota. Ta uczuć, krajobrazu, czynności. Spokój. Dla jakich prawd warto żyć ? Adam Nowak kwituje ; Dla miłości, wiary i nadziei. I poczucia humoru. Można zachwycić się zdaniem Jerzego Pilcha : Życie się składa że złudzenia wieczności i przerażającej utraty tego złudzenia. Twierdzenie tancerza Mikołaja Mikołajczyka : Ćwiczenie fizyczne siebie samego powoduje, że robię sobie porządek w głowie. Skoro wymagam od siebie fizycznej męczarni, to jestem w stanie więcej z siebie dać przy kontaktach z drugim człowiekiem. Jestem zdolny do pokonania większego wysiłku, do nieodrzucania go, nawet jeśli całkowicie mi nie odpowiada. Warto po latach sięgnąć do tej książki. Walka ze stereotypami niekoniecznie jest walką z wiatrakami. Wystarczy rozmawiać i słuchać, po prostu być otwartym...

Imponująca erudycja autora wyziera z każdej karty tej książeczki. Bardzo ciekawy dobór źródeł [wielu w ogóle nie spodziewałam się tu zobaczyć]. Potraktowanie tematu bardzo wszechstronne, a pomimo to nie jest hermetyczna i przyjemnie się ją czyta. Błędów, co prawie niespotykane, w ogóle się nie dopatrzyłam. Pomimo błahej tematyki, można być pod wrażeniem. Fatalna okładka - mnie się, rysuje i brudzi z prędkością światła. Najbardziej zachwyciły mnie fragmenty traktujące o sztucznych muchach wędkarskich - nigdy nie przypuszczałabym, że sztuka ich używania jest tak stara, a podejście do ich produkcji tak różnorodne.

J. Illg zrobił dobrą robotę we wstępie, wyjaśniając czym miała być, a czym ta rozmowa stała się po śmierci Profesora. Ja widzę w niej potrzebę złożenia hołdu pięknemu życiu humanisty z krwi i kości, a ponadto przyczynek do pracy nad biografią z prawdziwego zdarzenia. Wielkim plusem tego wydawnictwa są piękne zdjęcia z tym okładkowym włącznie.

Zacznijmy od tego, że pytanie zadane przez Autora w tytule może postawić sobie dziś właściwie każda wspólnota narodowa na świecie. I choć prawdopodobnie było one zadawane po wielokroć w historii społeczeństw lecz odpowiedź na nie, wydaje się być coraz mniej oczywista i prosta. W szczególności w krajach uchodzących za demokratyczne. Wprawdzie na warsztat wzięta została wspólnota amerykańska, ze wszystkimi swoimi coraz ostrzejszymi antynomiami i napięciami jednak uniwersalizm niektórych opisanych tu trendów pozostawił nas z palącym poczuciem niepokoju, że zapytanie samych siebie: no dobrze, ale właściwie kim my jesteśmy i co oprócz geografii, języka i pewnych podobieństw w bożonarodzeniowym menu sprawia, że wciąż stanowimy jakiś rodzaj wspólnoty. I czy właściwie można mówić jeszcze w dorzeczu Odry i Wisły o jakimś "my". Czy istnieje jeszcze jakieś poważne spoiwo czyniące z nas wspólnotę i czy my właściwie wciąż jeszcze chcemy ją wspólnie budować? I czy nie jest tak, że wielu z nas z chęcią powierzyłoby w znaczenie większym stopniu niż to funkcjonuje obecnie brzemię administracji naszymi doczesnymi sprawami bardziej kompetentnym, brukselskim urzędnikom? I co gorsza odpowiedzi na te pytania, pomimo blizn, resentymentów i pęknięć nękających Amerykanów, które bezlitośnie punktuje Huntington, wydają się być dla naszego podwórka jeszcze mniej łatwe. *** Uniwersalna wydaje się być również tendencja klasy średniej do odrzucenia tradycyjnie pojętej symboliki patriotycznej. Na rzecz światopoglądu, pozornie statutowo opartego na różnorodności, ostatecznie zaskakująco homogenicznego i jednolitego. I to, że przeciętnemu jej członkowi zdecydowanie łatwiej znaleźć wspólny język ze swoim odpowiednikiem z Francji, Hiszpanii czy innych Niemiec niż z człowiekiem u którego naprawia samochód czy kupuje pomidory. Nie dało by się już chyba zliczyć dysput, które zaliczyliśmy w okolicach tego tematu z różnymi bliźnimi, a że jak mawiał podobno de Montaigne, chcemy zawsze być gwelfami dla gibelinów i gibelinami dla gwelfów to jakoś cholera zawsze w ostatnich czasach robimy jednak za gwelfów. Smutne.

„Szczęście małych rybek” to książka niepozorna, a jednocześnie niezwykle pojemna. Leys pisze z elegancją, która nie potrzebuje ozdobników. Jego eseje są krótkie, czasem wręcz szkicowe, ale w tej skromnej formie mieści się zadziwiająco wiele: drobne obserwacje, anegdoty, zachwyty i irytacje, a przede wszystkim rzadko spotykana uważność na świat i jego małe, zwykłe rytmy. Największą wartością tego zbioru jest właśnie jego drobność. Leys nie udaje, że ma do wygłoszenia wielką tezę o kondycji współczesności; zamiast tego zbiera chwile, gesty, zachowania – te, które zwykle umykają, bo wydają się zbyt błahe, by o nich pisać. A jednak to z nich układa się ton całej książki: spokojny, trzeźwy, lekko ironiczny. Autor potrafi przejść od refleksji nad sztuką i literaturą do komentarza o życiu codziennym z taką naturalnością, że każde z tych pól wydaje się równie godne uwagi. W esejach Leysa czuć także jego fascynację literaturą i kulturą Dalekiego Wschodu. Nie jest to jednak fascynacja egzotyzująca; to raczej próba zrozumienia odmiennych tradycji poprzez ich najdrobniejsze przejawy. Autor przygląda się temu, co kruche i często pomijane, a jego spokojny ton sprawia, że czytelnik zatrzymuje się razem z nim. Ostatecznie "Szczęście małych rybek" to zbiór o potrzebie patrzenia bliżej i czulej: na drobiazgi, na codzienność, na to, co zwykle znika w pośpiechu. Nie jest to lektura, która rzuca na kolana — ale jest to lektura, która zostaje w człowieku jako ciche, lecz trwałe przypomnienie, że warto być uważnym, bo najwięcej sensu kryje się właśnie w małych rzeczach.

Wiem, co napisać, ale nie wiem jaką dać ocenę. Pan Balcerowicz wykonał w latach 90-tych jednoznaczny ruch polityczny. Mogl rozdać majątek państwa ludziom, ale rozdał go bankom. To tak w dużym skrócie i w uproszczeniu. I za to należy mu się lanie. Porządne lanie. Dla ciekawych ocen dokonań Balcerowicza polecam analizy dokonane przez innych. On sam unika samokrytyki - to wolno. Co do wielkiej książki - 1000 stron z hakiem. Sugeruję pominąć długi wstęp samego mistrza. Jego rozważania o wolności nie pomogą w zrozumieniu tego pojęcia. Co innego wybór tekstów. Tu jest dobrze. Czyta się te teksty z zaciekawieniem. Pobudzają do myślenia i są inspirujące. Moj niepokój wywołuje fakt, że wyboru dokonał człowiek o profilu lewackim. Z tego powodu obawiam się, że jest to wybór obciążony zniekształceniem ideologicznym. Niektórych nazwisk i pozycji brakuje, niektóre przytoczone fragmenty pism niekoniecznie są reprezentatywne. Osobiście wolałbym podobny wybór, ale zrobiony na przykład przez profesora Gwiazdowskiego. Oczywiście, to tylko wyraz moich konserwatywnych poglądów. Zbliżam się do dziewięćdziesiątki.

Ge- nial- na!!! Książka dla każdego - zarówno konesera wina jak i dyletanta, takiego jak jak ja, który uwielbia wina choć za cholerę na nich się nie zna. W niniejszej opinii posłużę się cytatami Bieńczyka bo dokładnie opisuje takich jak "znawców" tego szlachetnego trunku. A zatem: "słyszę dość często zarzuty, że pisanie o winach powinno być bardziej dla"ludzi" nie uciekać w nadmierne szczgóły, nie mówić o winach, których inni nie piją. Kiwam głową, ale nie mam większych złudzeń. Kto połknął bakcyla wina, chce wiedzieć wszystko. Kto się tylko trochę interesuje, nie interesuje się w ogóle. Owszem przeczyta raz, drugi, że chablis powstaje zc gron chardonnay, że jak Mendoza że to raczej malbec, że grand cru w Burgundii to nie to samo, co grand cru w Bordeaux, ale jeszcze miesiąc, jeszcze dwa, o wszystkim zapomni..." To tak jak ja, ha, ha... I dalej "...musimy pogodzić się z myślą, że przy stole na którym stawiamy kolejne butelki i dania, nikogo tak naprawdę nie interesuje porównanie malbeca z Mendozy i z Cahors, i że nie będzie nas słuchała i czytała cała Polska, co najwyżej tacy jak my - obdarzeni podobną, jakże słodką, świadomością." I ma rację Bieńczyk gdy pisze (dalej)"... wiedza o winie pociąga naprawdę małą liczbę osób, którzy czynią z niej swój cel i swą rozkosz; cała reszta żyje dalej, gdyż ma inne cele i inne rozkosze. Mój ukochany przyjaciel, którego wielbię i cenię nad życie, od dobrych kilku lat czyta niemal wszystko co o winie publicznie napiszę. Wypiliśmy razem nie wiem ile butelek; ma znakomity nos i mówi o winie, które właśnie pije, znakomite rzeczy, na poziomie, o którym marzyć mógłby nie jeden degustator ze mną włącznie. Za każdym razem opowiadam mu, skąd wino pochodz, co i jak. A on dzwoni do mnie wczoraj, by spytać, CZY SRAH TO SZCZEP WINOROŚLI, CZY MOŻE JAKAŚ APELACJA. PO DZIEWIĘCIU LATACH(!) WSPÓLNEGO SMAKOWANIA (wielkie litery moje)..." Nic dodać ani nic ująć! Koniecznie trzeba przeczytać!!!

Kobieta ambitna, wykształcona, inteligenta i po prostu powalająca. Podziwiam za odwagę opisywania rzeczywistości, każdy znajdzie felieton, który uosabia jego sposób na życie, poglądu itp. Polecam, zbiór i do pośmiania się i do zastanowieniem się do czego ten nas świat zmierza.....

Bardzo ciekawa książka. Jeśli ktoś myśli, że są jakieś niezależne/wolne media (jak do tych osób nie należałem),to ta książka pokaże, że nie ma takich mediów. Autorzy zachęcają do korzystania z rozmaitych mediów, ptrezentujących różne punkty widzenia. Z treści książki trudno zorientować się, jaką opcję polityczną popierają autorzy.

Program III Polskiego Radia zwany Trójką to legenda wśród radiowców i radiosłuchaczy. Ma swoich wiernych fanów i swój własny, niepowtarzalny styl. To radio dla specyficznej grupy słuchaczy, dla intelektualistów kochających muzykę. Trójka to radio dla Wybranych, bo nie każdemu odpowiada jego forma. Tutaj muzyka nie jest dobierana przez pryzmat pozycji na listach i popularności w mediach. Tutaj muzyka płynie z serca prowadzących, którzy często sięgają również do lamusa. Jako oficjalna data powstania Trójki podawany jest 1 kwietnia 1962 roku – Prima Aprilis, jednak rozpoczęło ono swoją działalność dużo wcześniej i nadawało po kilka godzin dziennie. Trójka ma więc ponad 50 lat, ciągle ma się świetnie i zupełnie się nie starzeje. Od początku na kształt radia ogromny wpływ mieli ludzie, którzy w nim pracowali. Oni wkładali swoje serce i duszę w prezentowany i emitowany materiał. Trójka miała być krajową alternatywą na Radio Wolna Europa, czy Radio Luxemburg. Ówczesne władze wydały zezwolenie na taką, a nie inną formułę radia, choć w późniejszych okresach często były zastrzeżenia do emitowanej muzyki,czy innych audycji. Dyrekcja radia broniła dzielnie swoich dziennikarzy i przez wiele lat radio pozostało niezmienne i czarowało słuchaczy. Dyrektorami Trójki byli m.in. Andrzej Turski czy Grzegorz Miecugow. Była to jedna z pierwszych rozgłośni wykorzystująca moc stereo – każdy chyba przynajmniej raz słyszał zapowiedź audycji nadawanej w stereo – słynne: „ Kanał lewy, kanał prawy” :) To tutaj, w trudnych czasach można było posłuchać muzyki przywiezionej przez dziennikarzy z Zachodu. Słynne były audycje, gdzie prezentowane były całe płyty i można je było sobie nagrać na szpule, czy później na kasety. Takie perełki można było mieć tylko dzięki Trójce, bo oryginalne płyty w Polsce były nieosiągalne, a jeśli już były, to kosztowały fortunę. Między innymi to sprawiało, że Trójka zyskiwała rzesze słuchaczy. Siłą napędową radia od zawsze byli jego dziennikarze, których każdy z nas zna. Takie nazwiska jak Marek Niedźwiecki, Wojciech Mann, Piotr Stelmach, Artur Andrus, Piotr Baron, Tomasz Beksiński czy Marcin Kydryński mówią same za siebie. Słynna Lista Przebojów Trójki Marka Niedźwiedzkiego od lata ma rzesze swoich słuchaczy, którzy w piątkowe popołudnia zasiadają przy radioodbiornikach i przyjemny sposób zaczynają weekend. Jestem wielką fanką Listy i słucham jej tak często jak mogę. Porywały mnie topy wszechczasów i swego czasu kompletowałam wydawane na CD - Złote przeboje Listy Przebojów Trójki. Trójka jest ze mną od lat, uwielbiam muzykę, która jest tam emitowana – jak często uszczęśliwiają mnie starymi przebojami. Uwielbiam audycje z klasyki rocka, te ciepłe komentarze i kawałki, których nie emitują inne rozgłośnie. Trójka ma to coś, czego nie mają rozgłośnie komercyjne. W rozgłośniach komercyjnych leci wszędzie ta sama muzyka, zlewają się w całość i są czasem nie do odróżnienia. Tylko podczas nadawania wiadomości można określić, jaka rozgłośnia je nadaje. A Trójka jest specyficzna – zawsze się ją pozna - po muzyce, po głosach dziennikarzy, po formie nadawania. Trójka to moje radio, jedyne i niepowtarzalne, któremu jestem wierna od lat ! Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej o tej rozgłośni, poznać kulisy radia i radiowców – serdecznie polecam książkę pana Janiszewskiego. To przedstawione w zabawny sposób kompendium wiedzy o Trójce, zawierające fakty i anegdoty, wzbogacone żarcikami Aliny i zabawnymi rysunkami. Stawiam ją na mojej półeczce obok biografii Marka Niedźwieckiego – stanowią dobraną parę i polecam wszystkim wielbicielom Trójki ! http://markietanka-mojeksiazki.blogspot.com/

Gdyby w całości pan Jachowicz skupił się tutaj na polskiej mafii to musiałbym wystawić ocenę rewelacyjną. Czyta się kapitalnie, miejscami niczym dobrą powieść sensacyjną. Jednak dochodzi do tego również polityka, co mnie osobiście odrzuca, stąd też gwiazdka mniej do oceny. Tak czy inaczej warto.