forum Oficjalne Aktualności

Nie do końca. Powieść historyczna może opisywać wymyślone losy fikcyjnych postaci, może mieć zmyślone dialogi i nawet gdzieniegdzie rozmijać się z mało istotnymi faktami (przebieg linii kolejowej, numeracja budynków - to są drobiazgi i można by wybaczyć), ale nie może przeinaczać realiów! A tu w obozie jest nieprzyzwoicie milusio w porównaniu do historycznej rzeczywistości - i tego już wybaczyć nie można. A to są wymagania minimum dla powieści historycznej w ogóle, powieść oparta na faktach wymagania ma wyższe, istotne fakty dotyczące opisanej historii muszą mniej więcej się zgadzać, może, choć nie powinno, nie zgadzać się coś, co widać tylko w tle (np. lekkie przesunięcie w czasie względem jakichś wydarzeń ledwie wspominanych, dziejących się gdzie indziej, tu np. mogłyby to być wzmianki o polityce lub wieści z frontów), ale nie mogą nie zgadzać się znaczące osoby i fakty z głównej fabuły, z otoczenia głównych bohaterów, zwłaszcza jeśli są to sprawy powszechnie znane i łatwe do sprawdzenia.
To nie jest książka oparta na faktach ani nawet powieść historyczna, to jest emocjonalna bajeczka opakowana w nieudolnie sklecone dekoracje pseudohistoryczne. I jako taka mogłaby sobie istnieć, choć z racji ogromu przekłamań powinno jej towarzyszyć ostrzeżenie "Nie na faktach, nie wierz w to, co tu wyczytasz!", ale absolutnie nie ma prawa być reklamowana, zachwalana i nagradzana jako historyczna i na faktach, bo w ten sposób staje się narzędziem siania dezinformacji i manipulowania opinią publiczną. A temu mówimy NIE. Nie samej książce, ale kłamliwemu przedstawianiu jej jako zbliżonej do prawdy historycznej.

Nie do końca. Powieść historyczna może opisywać wymyślone losy fikcyjnych postaci, może mieć zmyślone dialogi i nawet gdzieniegdzie rozmijać się z mało istotnymi faktami (przebieg linii kolejowej, numeracja budynków - to są drobiazgi i można by wybaczyć), ale nie może przeinaczać realiów! A tu w obozie jest nieprzyzwoicie milusio w porównaniu do historycznej rzeczywistości...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

"przeczytałam ją z przyjemnością" jest ostatnim określeniem jakie powinno się wiązać z książkami o obozach śmierci. 

"przeczytałam ją z przyjemnością" jest ostatnim określeniem jakie powinno się wiązać z książkami o obozach śmierci. 

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Nie ma faktów, są tylko interpretacje ;)

Nie ma faktów, są tylko interpretacje ;)

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Są tylko interpretacje faktów. ;)

Są tylko interpretacje faktów. ;)

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

W języku polskim nazwy narodowości należy pisać wielką literą.

W języku polskim nazwy narodowości należy pisać wielką literą.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Celowo napisane zostało małą...

Celowo napisane zostało małą...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Rozumiem, że informacja o tym, że więźniowie oglądali Netflixa nie stanowiło problemu, skoro nie każdy szczegół musi mieć miejsce.
Oczekuje się o tego typu literatury,że najważniejsze szczegóły będą zgadzać. W 1943 roku badania nad Penicylina wciąż trwały. Do Polski na szerszą skale ten lek dotarł dopiero po zakończeniu wojny. Skąd się w obozie lek, który był dostępny nie licznym? W jaki sposób Lale go zdobył? Dlaczego nazwa nie wzbudza ciekawości inny osób? A co to? Czy to pomoże jej?

Ponadto w opisie książki znajdujemy o to informacje : "Bestsellerowa – oparta na faktach – powieść na miarę Chłopca w pasiastej piżamie i Listy Schindlera. Lale Sokołow trafił do Auschwitz w 1942 roku jako dwudziestosześciolatek. (...)"

Rozumiem, że informacja o tym, że więźniowie oglądali Netflixa nie stanowiło problemu, skoro nie każdy szczegół musi mieć miejsce.
Oczekuje się o tego typu literatury,że najważniejsze szczegóły będą zgadzać. W 1943 roku badania nad Penicylina wciąż trwały. Do Polski na szerszą skale ten lek dotarł dopiero po zakończeniu wojny. Skąd się w obozie lek, który był dostępny nie...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

To się nazywa mieć problem. Porównywanie netflixa do historii z obozu jest co najmniej szukaniem dziury w całym i Ty właśnie takiego problemu szukasz.

Polecam poznać pojęcie "beletrystyka" i wtedy może dotrze dlaczego książka ma taki a nie inny charakter.

To się nazywa mieć problem. Porównywanie netflixa do historii z obozu jest co najmniej szukaniem dziury w całym i Ty właśnie takiego problemu szukasz.

Polecam poznać pojęcie "beletrystyka" i wtedy może dotrze dlaczego książka ma taki a nie inny charakter.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Po pierwsze nie porównywałam historii z obozu do Netflixa. Skupiłam się na szczegółach,które nie mogły mieć miejsca w tam tych czasach. Jak widać nie zrozumiałaś o co mi chodzi. Więc inaczej to ujmę w beletrystyce, jeśli autor stylizuje swoją opowieść na średniowiecze, to oczekuje, że znajdą się tam rzeczy, które mogły wydarzyć w tej epoce. A rycerz nie będzie wiedział co to Penicylina, bo jej jeszcze nie odkryto.
To że coś zostało w rzucone do kategorii literatura piękna, nie oznacza, że nie ma pewnych granic i że najważniejsze fakty nie muszą zgadzać.

Być może dla innych nie będzie mieć znaczenia, jaki to był lek czy na co chorowała Gita. Ale w moim przypadku wpłynęło na odbiór opowiedzianej historii, na jej wiarygodność.
Skoro piszą,że jest oparta na faktach,to niech się ich trzymają, ponieważ jako czytelnik tego oczekuję.
Wybacz, że mam wymagania w stosunku do literatury i nie wyłączam myślenia podczas lektury.

Może tym razem dotrze,że inni mogą mieć inny punkt widzenia i nie muszą patrzeć tak samo.

Po pierwsze nie porównywałam historii z obozu do Netflixa. Skupiłam się na szczegółach,które nie mogły mieć miejsca w tam tych czasach. Jak widać nie zrozumiałaś o co mi chodzi. Więc inaczej to ujmę w beletrystyce, jeśli autor stylizuje swoją opowieść na średniowiecze, to oczekuje, że znajdą się tam rzeczy, które mogły wydarzyć w tej epoce. A rycerz nie będzie wiedział co...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Proponowałbym poważnie podejście do tematu. Zamiast posługiwać się Netflixem, czego nie rozumiem i uważam, że jest nie na miejscu, lepiej przeczytać opisy na okładce ze zrozumieniem i z pierwszych stron. Może zacytuję: ,,Jest to opowieść o skrajnościach ludzkiej natury: umyślnej brutalności oraz impulsywnych i bezinteresownych aktach miłości bliźniego". Tak należy czytać tę powieść.

Proponowałbym poważnie podejście do tematu. Zamiast posługiwać się Netflixem, czego nie rozumiem i uważam, że jest nie na miejscu, lepiej przeczytać opisy na okładce ze zrozumieniem i z pierwszych stron. Może zacytuję: ,,Jest to opowieść o skrajnościach ludzkiej natury: umyślnej brutalności oraz impulsywnych i bezinteresownych aktach miłości bliźniego". Tak należy czytać tę...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Wojtek, Ależ podeszłam poważnie do tematu. Zrobiłam reseach po przeczytaniu rozdziału w książce, w której była mowa o padaniu Penicyliny Gicie. Przed nim wiedziałam tyle, że w tam tych czasach były prowadzone badania nad Penicyliną. Być może zostały pomylone leki i być może chodzi sulfonamid. Nie mam pojęcia czy szpital obozowy mógł go posiadać.
Uczepiłeś się tego Netflixa. On nie ma nic wspólnego z tą historią, stanowi tylko analogię do szczegółu, który nie musi mieć miejsca. Nie trudno zauważyć,że w tam tych czasach nie było go, a prawdopodobnie sytuacja z Penicyliną nie miała miejsca. A jeśli faktycznie w jakiś sposób udało się zdobyć, to autorka najzwyczajniej świecie nie przekonała mnie do tego,że tak było. Więc dla mnie nie na miejscu jest Penicylina, skoro na szerszą skalę trafił do Polski po zakończeniu wojny. Chyba nie powinieneś mieć problemu ze zrozumieniem tego.

Nie będę udawać, że coś widzę czego nie ma. Nie czuję klimatu obozowego w tej historii. To chyba największa wada tej książki.

Wojtek, Ależ podeszłam poważnie do tematu. Zrobiłam reseach po przeczytaniu rozdziału w książce, w której była mowa o padaniu Penicyliny Gicie. Przed nim wiedziałam tyle, że w tam tych czasach były prowadzone badania nad Penicyliną. Być może zostały pomylone leki i być może chodzi sulfonamid. Nie mam pojęcia czy szpital obozowy mógł go posiadać.
Uczepiłeś się tego...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Effy ma rację, użyła dziwnego przykładu z netflixem, ale ogólny przekaz jest w porządku. Fikcja, fikcją, ale widać jak na dłoni, że autorka książki poszła na łatwiznę i po najmniejszej linii oporu z omawianą tu penicyliną. Mogła bez problemu poszukać informacji o innych lekach, innych wyjściach, ale jej się nie chciało, bo i po co. Zresztą artykuł wypomina też kilka innych błędów, które wynikają tylko z lenistwa autorki książki.
Książka nie ma w sobie żadnej wartości historycznej. Literatura piękna, oczywiście, ale nawet w takiej fikcji powinno się utrzymać sens i rozwiązania z życia realnego i wydarzeń przeszłych. To nie jest fikcja fantastyczna. To po prostu fikcja. I przykład penicyliny, nie może być w ten sposób usprawiedliwiany. W 1942 tylko 10 ludzi na świecie było leczonych penicyliną, wątpię by w obozie zagłady zaledwie rok potem znalazła się ona dostępna dla więźniów. To tak samo jakbym pisał opowieść kryminalną osadzoną w 1980 roku i napisał tam sytuację w której udaje się schwytać winnego za pomocą badań DNA. A tak naprawdę pierwsze takie skazanie miało miejsce w 1986 roku. Pokaże to tylko jak niechlujnie podchodzę do swojego dzieła i w jakim poważaniu mam inteligencję moich czytelników. Ale to przecież tylko fikcja, więc w czym problem?

Effy ma rację, użyła dziwnego przykładu z netflixem, ale ogólny przekaz jest w porządku. Fikcja, fikcją, ale widać jak na dłoni, że autorka książki poszła na łatwiznę i po najmniejszej linii oporu z omawianą tu penicyliną. Mogła bez problemu poszukać informacji o innych lekach, innych wyjściach, ale jej się nie chciało, bo i po co. Zresztą artykuł wypomina też kilka innych...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Effy, trochę się dziwię, że nie poczułaś w tej książce, jak to ujęłaś, obozowego klimatu, ale oczywiście szanuję twoją opinię. Twoją dosyć dziwaczną analogię zrozumiałem, ale nadal uważam, że była ona niepoważna. Ale zostawmy to.

Kubencjusz_Ziegler, Twój komentarz jest najbardziej zadziwiający. Zbyt pochopnie oceniasz autorkę. Twierdzisz, że jej się nie chciało. A na jakiej podstawie tak sądzisz? Tylko dlatego, że coś się Tobie wydaje? Twierdzenie, ze książka nie ma ŻADNEJ wartości historycznej jest trochę na wyrost. W porządku, nie wszystko jest tam zgodne z faktami, ale żeby zaraz skreślać całą powieść. To jest po prostu niesprawiedliwe, nie tylko wobec autorki.

Effy, trochę się dziwię, że nie poczułaś w tej książce, jak to ujęłaś, obozowego klimatu, ale oczywiście szanuję twoją opinię. Twoją dosyć dziwaczną analogię zrozumiałem, ale nadal uważam, że była ona niepoważna. Ale zostawmy to.

Kubencjusz_Ziegler, Twój komentarz jest najbardziej zadziwiający. Zbyt pochopnie oceniasz autorkę. Twierdzisz, że jej się nie chciało. A na...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Ja jeszcze raz polecam zapoznać się ze słowem 'beletrystyka' i ciśnienie powinno się wam obniżyć.

Ja jeszcze raz polecam zapoznać się ze słowem 'beletrystyka' i ciśnienie powinno się wam obniżyć.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Nie skreślam powieści. Ma ona zapewne pewne wartości estetyczne, ze tak to nazwę. Mówię o tym, ze nie ma wartości historycznej. I twierdzę tak dlatego, ponieważ jak sam artykuł, który oceniamy wskazuje, ze autorka wiele kwestii historycznych pomieszała ze współczesnymi, lub ogólnie błędnie opisała. Uważam, ze autorka jest leniwa z tego powodu, z którego opisałem. Poszła na łatwiznę w opisywaniu pewnych sytuacji i wyjaśnianiu innych, oraz źle popychając fabułę swojej powieści, między innymi używając tej penicyliny, zamiast poszukać innego, bardziej odpowiadającego tamtym czasom rozwiązania.
I o co chodzi z tą beletrystyką. Napisałem przecież, ze jest różnica pomiędzy fikcją a fantastyką.

Nie skreślam powieści. Ma ona zapewne pewne wartości estetyczne, ze tak to nazwę. Mówię o tym, ze nie ma wartości historycznej. I twierdzę tak dlatego, ponieważ jak sam artykuł, który oceniamy wskazuje, ze autorka wiele kwestii historycznych pomieszała ze współczesnymi, lub ogólnie błędnie opisała. Uważam, ze autorka jest leniwa z tego powodu, z którego opisałem. Poszła na...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Wojtek, Jeśli w jakiś sposób cię uraziła moje wypowiedź to przepraszam. Rozumiem, że nie do końca była odpowiednia i dość abstrakcyjny przykład, ale skutecznie ukazująca, że i w literaturze pięknej należy trzymać tych istotnych faktów. Co dla kogo będzie stanowić ten istotny fakt jest indywidualne i odbiór tego też.

Joanna, Ostatnia próba. Załóżmy, że na planecie Ozyrys kobieta znajduje się więzieniu i jest chora. Lek na tą chorobę jest praktycznie niedostępny. Od fantastyki wymagałabym również opisu w jaki sposób mąż tej kobiety zdobył ten lek. Coś więcej niż poszedł do kogoś z prośbą o pomoc załatwieniem tego leku, a kilka dni później ma ten lek. Skąd? Niestety w omawianej przez nas książce nie ma opisu wystarczającego skąd.

Edit: Beletrystyka- utwory fabularyzowane. W tych utworach występuje fikcja literacka. Spójrzmy też czym jest fikcja literacka. To jedna z głównych właściwości dzieła literackiego decydująca o przynależności dziedziny sztuki. Polega na tym, że świat przedstawiony w dziele jest tworem wymyślonym przez autora i nie daję się weryfikować przez odniesienie do rzeczywistości zewnętrznej wobec utworu. Penicylina nie spełnia tego kryterium.

Kubencjusz_Ziegler, Również nie do końca wiem o co chodzi z tą beletrystyką. Prawdopodobnie o to,że powinieneś zaakceptować to,że w powieści kryminalnej osadzoną w 1980 złapano morderce za pomocą DNA, bo to nie akta sądowe ani reportaż.

Wojtek, Jeśli w jakiś sposób cię uraziła moje wypowiedź to przepraszam. Rozumiem, że nie do końca była odpowiednia i dość abstrakcyjny przykład, ale skutecznie ukazująca, że i w literaturze pięknej należy trzymać tych istotnych faktów. Co dla kogo będzie stanowić ten istotny fakt jest indywidualne i odbiór tego też.

Joanna, Ostatnia próba. Załóżmy, że na planecie Ozyrys...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Effy, nie uraziłaś mnie. Nie o mnie tutaj chodzi. Oprócz fikcji literackiej należałoby jeszcze prześledzić rozwój samej powieści historycznej, czy powieści, których tłem jest historia. Czy autorzy zawsze kurczowo trzymali się wszystkich faktów? Oczywiście nie zawsze. Ale mamy odmienne zdania i pewnie każdy zostanie przy swoim.

Effy, nie uraziłaś mnie. Nie o mnie tutaj chodzi. Oprócz fikcji literackiej należałoby jeszcze prześledzić rozwój samej powieści historycznej, czy powieści, których tłem jest historia. Czy autorzy zawsze kurczowo trzymali się wszystkich faktów? Oczywiście nie zawsze. Ale mamy odmienne zdania i pewnie każdy zostanie przy swoim.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Wojtek, Ale z tego nie wynika przecież, że trzeba przenieść 1:1 ani też, że nie ma żadnych ograniczeń. A jedynie znaczące fakty ( o których wspominałam wcześniej). Nie można tego tłumaczyć tym, że to nie reportaż, a inni nie mogą wytknąć tego autorowi. I o to w tym chodzi o nic więcej.

Pewnie nie, ale odbiorcy tych treści mogli by je znaleźć i mieć zarzut o to do twórcy Np. O to,że w filmie Czarny Czwartek. Janek Wiśniewski padł zabrakło Jaruzelskiego.

Przez to mam wrażenie, że autorka przede wszystkim zawiodła Lalego. Jako pisarka powinna podejść poważnie do powierzonego zadania, jeśli nawet temat nie jest jej bliski. Rozumiem, dlaczego wybrał właśnie osobę, która nie interesowała się tym tematem i co przez to chciał uniknąć.

Wojtek, Ale z tego nie wynika przecież, że trzeba przenieść 1:1 ani też, że nie ma żadnych ograniczeń. A jedynie znaczące fakty ( o których wspominałam wcześniej). Nie można tego tłumaczyć tym, że to nie reportaż, a inni nie mogą wytknąć tego autorowi. I o to w tym chodzi o nic więcej.

Pewnie nie, ale odbiorcy tych treści mogli by je znaleźć i mieć zarzut o to do twórcy...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Książka nie jest piękna - jak się spojrzy z boku, to książka mówi o sprytnym wiezniu, który za rozkradzione z trupów precjoza kupuje... czekoladki, ponczoszki oraz kiełbasę (dzięki której z kolei mógł uprawiać nieskrępowany seks w barakach). W tej historii ss-mani przenoszą lisciki miłosne, a żołnierze Arnii Czerwonej są rozstrzeliwani za samą próbę gwałtu na cywilnych kobietach. Trochę się to mija że znaną nam literaturą obozową...

Książka nie jest piękna - jak się spojrzy z boku, to książka mówi o sprytnym wiezniu, który za rozkradzione z trupów precjoza kupuje... czekoladki, ponczoszki oraz kiełbasę (dzięki której z kolei mógł uprawiać nieskrępowany seks w barakach). W tej historii ss-mani przenoszą lisciki miłosne, a żołnierze Arnii Czerwonej są rozstrzeliwani za samą próbę gwałtu na cywilnych...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

To Twoje zdanie, moje jest niezmienne :)

To Twoje zdanie, moje jest niezmienne :)

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Trzeba było napisać to od razu, że nie zależnie od argumentów twoje zdanie się nie zmieni ani także definicje (do których uparcie odsyłałaś). Strata czasu, niestety.

Trzeba było napisać to od razu, że nie zależnie od argumentów twoje zdanie się nie zmieni ani także definicje (do których uparcie odsyłałaś). Strata czasu, niestety.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

I wzajemnie :-) Polecam pozostać przy netflixie :D Ja zdania zmieniać nie będę, jeśli książka jest świetna i bardzo (sic!) podoba mi się. Nie moja wina, że Tobie to nie na rękę. Jak się zaznajomisz z pojęciami reportażu, literatury pięknej itd., wtedy pogadamy.

Ps. Niezależenie piszemy łącznie ;-) Polecam także zapoznanie się ze słownikiem.

I wzajemnie :-) Polecam pozostać przy netflixie :D Ja zdania zmieniać nie będę, jeśli książka jest świetna i bardzo (sic!) podoba mi się. Nie moja wina, że Tobie to nie na rękę. Jak się zaznajomisz z pojęciami reportażu, literatury pięknej itd., wtedy pogadamy.

Ps. Niezależenie piszemy łącznie ;-) Polecam także zapoznanie się ze słownikiem.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Joanna, Przecież dyskusja nie dotyczyła tego, że książka "nie zachwyca, skoro zachwyca." Naturalnie może się tobie podobać i spoko.
Zostanę przy swoich wymaganiach do literatury, do których mam prawo. Z definicji nie wynika, że nie mogę tego wymagać od tego typu literatury, co niby mi próbujesz w mówić. Ludzie mogą inaczej patrzeć na różne rzeczy, dla jednych coś będzie wada, a dla innych nie.
To tobie jest nie na rękę, że komuś śmiała nie spodobać książka "o pięknej miłości".
To że autorka zadbała o taki szczegół, jak umieszczenie właściwego lekarza (Schumann) nie uczyniło by z tej książki reportażu. Tak mało, a tak wiele mogło zmienić. Polecam zapoznać z terminem fikcja literacka.

Joanna, Przecież dyskusja nie dotyczyła tego, że książka "nie zachwyca, skoro zachwyca." Naturalnie może się tobie podobać i spoko.
Zostanę przy swoich wymaganiach do literatury, do których mam prawo. Z definicji nie wynika, że nie mogę tego wymagać od tego typu literatury, co niby mi próbujesz w mówić. Ludzie mogą inaczej patrzeć na różne rzeczy, dla jednych coś będzie...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Jeśli ciekawi cię historia, to sięgnij po "Kobiety z Ravensbrück" - Sarah Helm oraz "Czerń i Purpura" - Wojciecha Dutki. Na prawdę polecam.
To niesamowite i AUTENTYCZNE historie. Ponadto uważam, że dość groźną i niebezpiecznhą rzeczą jest ubieranie obozów koncentracyjnych w fikcje literacką. Pomału odchodzą świadkowie tamtych dni, a nowe pokolenia łatwo zapominają o przeszłości i dlatego nie należy jej ubarwiać i wygładzać.

Jeśli ciekawi cię historia, to sięgnij po "Kobiety z Ravensbrück" - Sarah Helm oraz "Czerń i Purpura" - Wojciecha Dutki. Na prawdę polecam.
To niesamowite i AUTENTYCZNE historie. Ponadto uważam, że dość groźną i niebezpiecznhą rzeczą jest ubieranie obozów koncentracyjnych w fikcje literacką. Pomału odchodzą świadkowie tamtych dni, a nowe pokolenia łatwo zapominają o...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Tu bym się nie do końca zgodził... Film Beniniego nie aspiruje do prawdy, jest odważną komedią o dramacie prześladowań, ale rzeczywistość filmu świadomie jest kreowana na potrzeby adaptacji tego koszmaru dla dziecka bohatera. No i ów sztafarz jest przeuroczy. A czy pamiętacie, jak jeszcze parę lat temu reagowano na film Beniniego? Na takie właśnie wykorzystanie tematu prześladowania Żydów. Zanim go pokazano, rzucano gromy, że to niemal świętokradztwo. Dopiero gdy Żydzi zobaczyli film i został zaakceptowany, krytyka ucichła. Ale to naprawdę dobry film!
A kto dziś krytykuje książki w których ta sama rzeczywistość jest wykoślawiana a piszą je osoby nie mające o niej pojęcia?? Nikt nie protestuje, "wszyscy są odwróceni" i wydają się tym zachwycać...

Tu bym się nie do końca zgodził... Film Beniniego nie aspiruje do prawdy, jest odważną komedią o dramacie prześladowań, ale rzeczywistość filmu świadomie jest kreowana na potrzeby adaptacji tego koszmaru dla dziecka bohatera. No i ów sztafarz jest przeuroczy. A czy pamiętacie, jak jeszcze parę lat temu reagowano na film Beniniego? Na takie właśnie wykorzystanie tematu...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Zgadzam się, tylko autorka to pracownica opieki społecznej, aspirująca scenarzystka i pod tym kątem robiła wywiady z Sokolovem. Gdyby autorem była inna osoba, z wiedzą o Auschwitz, inaczej by poprowadziła rozmowę i ta książka miałaby inny wymiar. Tu widzę niestety infantylną książkę, nierealny romans w czasach obozowych.

Zgadzam się, tylko autorka to pracownica opieki społecznej, aspirująca scenarzystka i pod tym kątem robiła wywiady z Sokolovem. Gdyby autorem była inna osoba, z wiedzą o Auschwitz, inaczej by poprowadziła rozmowę i ta książka miałaby inny wymiar. Tu widzę niestety infantylną książkę, nierealny romans w czasach obozowych.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Do mnie ta książka nie trafiła, jest zbyt infantylna i skupia się na romansie, który jak dla mnie nie mógł w takim wymiarze wtedy istnieć. Sokolov udzielał jej wywiadów na 2 -3 lata przed śmiercią, więc a bardzo sędziwym wieku. Myślę, że wyparł wiele faktów ze świadomości, ale i autorka nie miała wiedzy i przygotowania do tematu. Jest aspirującą scenarzystką i jak sama mówiła, wywiady robiła pod kątem napisania scenariusza filmowego.

Do mnie ta książka nie trafiła, jest zbyt infantylna i skupia się na romansie, który jak dla mnie nie mógł w takim wymiarze wtedy istnieć. Sokolov udzielał jej wywiadów na 2 -3 lata przed śmiercią, więc a bardzo sędziwym wieku. Myślę, że wyparł wiele faktów ze świadomości, ale i autorka nie miała wiedzy i przygotowania do tematu. Jest aspirującą scenarzystką i jak sama...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Do mnie ta książka trafiła bardziej niż Kommando Puff Rettingera. A przy okazji po raz kolejny dowodząca, jak bardzo zawodna bywa ludzka pamięć. Czyli dobra rzecz dla tych techników kryminalistycznych, którzy zajmują się analizą dowodów z zeznań naocznych świadków.
Czytałam wywiad z autorką, z którego wynika, że Sokolov wybrał ją dlatego, że ona ani nie była Żydówką ani w ogóle nie interesowała się Zagładą. Widać nie bez powodów to uczynił.

Do mnie ta książka trafiła bardziej niż Kommando Puff Rettingera. A przy okazji po raz kolejny dowodząca, jak bardzo zawodna bywa ludzka pamięć. Czyli dobra rzecz dla tych techników kryminalistycznych, którzy zajmują się analizą dowodów z zeznań naocznych świadków.
Czytałam wywiad z autorką, z którego wynika, że Sokolov wybrał ją dlatego, że ona ani nie była Żydówką ani w...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

No widzisz, czyli znowu autorka się myli w zeznaniach. Ja czytałam, że to ona poszła do Lale i go namawiała na opowiedzenie tej historii. On gdyby chciał ją opowiedzieć to już dawno by to zrobił.

No widzisz, czyli znowu autorka się myli w zeznaniach. Ja czytałam, że to ona poszła do Lale i go namawiała na opowiedzenie tej historii. On gdyby chciał ją opowiedzieć to już dawno by to zrobił.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Wedle tego wywiadu, który ja czytałam to on postanowił opowiedzieć swoją historię po tym jak Gita zmarła. Coś jakby chciał to z siebie zrzucić przed śmiercią. I zależało mu właśnie na kimś, kto nie będzie miał żadnego stosunku do Zagłady, kto nie jest Żydem i w ogóle nie jest w temacie. I nawet mówiła, że sprawdzała prawdziwość jego słów... ale widać nie dość dokładnie.
http://weekend.gazeta.pl/weekend/1,152121,23257435,czlowiek-ktory-tatuowal-zydom-numery-w-auschwitz-sam-byl-zydem.html
Ten właśnie wywiad czytałam i to on sprawił, że zechciałam przeczytać Tatuażystę.

Wedle tego wywiadu, który ja czytałam to on postanowił opowiedzieć swoją historię po tym jak Gita zmarła. Coś jakby chciał to z siebie zrzucić przed śmiercią. I zależało mu właśnie na kimś, kto nie będzie miał żadnego stosunku do Zagłady, kto nie jest Żydem i w ogóle nie jest w temacie. I nawet mówiła, że sprawdzała prawdziwość jego słów... ale widać nie dość dokładnie.
...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Przepraszam najmocniej, ale akurat "Chłopiec w pasiastej piżamie" jest niestety wyjątkowo odrealnioną książką jeżeli chodzi o warunki obozowe :/
I żeby nie było - uwielbiam tę powieść, ale fakt faktem.

Przepraszam najmocniej, ale akurat "Chłopiec w pasiastej piżamie" jest niestety wyjątkowo odrealnioną książką jeżeli chodzi o warunki obozowe :/
I żeby nie było - uwielbiam tę powieść, ale fakt faktem.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

"Chłopiec w pasiastej piżamie" - masz rację, ale autor/marketing nie twierdził, że jest oparta na faktach. Mnie złości komercjalizacja holokaustu i lekceważenie.

"Chłopiec w pasiastej piżamie" - masz rację, ale autor/marketing nie twierdził, że jest oparta na faktach. Mnie złości komercjalizacja holokaustu i lekceważenie.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Nadal nie widzę problemu. Tę powieść należy czytać trochę głębiej. Obozowa rzeczywistość jest bardzo ważnym elementem tej książki, ale jest tylko tłem. ,,Tatuażysta z Auschwitz" opowiada o czymś więcej.

Nadal nie widzę problemu. Tę powieść należy czytać trochę głębiej. Obozowa rzeczywistość jest bardzo ważnym elementem tej książki, ale jest tylko tłem. ,,Tatuażysta z Auschwitz" opowiada o czymś więcej.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Zważywszy, że nie dzieje się to w Rurytanii, tylko w Auschwitz, i nie za Piasta Kołodzieja, tylko w XX wieku, to chyba żądanie ścisłości nie jest przesadą.

Zważywszy, że nie dzieje się to w Rurytanii, tylko w Auschwitz, i nie za Piasta Kołodzieja, tylko w XX wieku, to chyba żądanie ścisłości nie jest przesadą.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Nie twierdzę, że domaganie się zgodności z faktami jest przesadą. Dziwi mnie natomiast to oburzenie, jakby autorka tej powieści zrobiła coś naprawdę złego. Jeszcze raz napiszę: to jest literatura piękna, a nie dokument historyczny.

Nie twierdzę, że domaganie się zgodności z faktami jest przesadą. Dziwi mnie natomiast to oburzenie, jakby autorka tej powieści zrobiła coś naprawdę złego. Jeszcze raz napiszę: to jest literatura piękna, a nie dokument historyczny.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Ale ktoś to jeszcze pisał i ktoś mógł fakty sprawdzić.

Ale ktoś to jeszcze pisał i ktoś mógł fakty sprawdzić.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Nie, od starszego pana nikt nie wymaga takich informacji. Za to wymaga się od autorki by je weryfikowała. I miło by było by przed pisaniem przeczytała coś odnośnie historii obozu i jego funkcjonowania.

Nie, od starszego pana nikt nie wymaga takich informacji. Za to wymaga się od autorki by je weryfikowała. I miło by było by przed pisaniem przeczytała coś odnośnie historii obozu i jego funkcjonowania.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Akurat pomylona droga to najmniejszy problem.

Akurat pomylona droga to najmniejszy problem.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

@Arancione no widzisz, a raczej jednak wymaga się od starszego pana żeby pamiętał takie informacje. Heather Morris za zadanie miała spisać historię Lyle'a oraz jego żony co też uczyniła. fakty zweryfikowała problem leży jednak w tym, że jednak najwyraźniej Polakom ewidentnie zdaje się, że mają monopol na prawdę. a już zwłaszcza jeśli mowa o II wojnę światową. jak pisałam: w tym kraju zawsze się podważa wiarygodność - czy też kompetencje - w tym temacie zwłaszcza jeśli nie jesteś Polakiem. żenujące.

@Arancione no widzisz, a raczej jednak wymaga się od starszego pana żeby pamiętał takie informacje. Heather Morris za zadanie miała spisać historię Lyle'a oraz jego żony co też uczyniła. fakty zweryfikowała problem leży jednak w tym, że jednak najwyraźniej Polakom ewidentnie zdaje się, że mają monopol na prawdę. a już zwłaszcza jeśli mowa o II wojnę światową. jak pisałam:...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

@isobel Moim zdaniem to nie są luki w pamięci starszego pana, tylko celowe uproszczenie i spłycenie historii pod sukces wydawniczy. I to jest w tym najbardziej ohydne!

@isobel Moim zdaniem to nie są luki w pamięci starszego pana, tylko celowe uproszczenie i spłycenie historii pod sukces wydawniczy. I to jest w tym najbardziej ohydne!

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

@isobel Nikt nie podważa wiarygodności tego pana, na którego życiu książka niby jest napisana. Chodzi o to, ze autorka odwaliła chałturę robiąc wiele błędów historycznych i mówiąc o swoim dziele, jak o czymś co autentycznie miało miejsce. Ona nie miała żadnego zadania, jak to nazwałaś, to po prostu jej samozwańczy sposob na zarabianie pieniędzy. Przekręcając historię.

@isobel Nikt nie podważa wiarygodności tego pana, na którego życiu książka niby jest napisana. Chodzi o to, ze autorka odwaliła chałturę robiąc wiele błędów historycznych i mówiąc o swoim dziele, jak o czymś co autentycznie miało miejsce. Ona nie miała żadnego zadania, jak to nazwałaś, to po prostu jej samozwańczy sposob na zarabianie pieniędzy. Przekręcając historię.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Dopiero teraz tu trafiłem i wątpię, że ktoś jeszcze się tematem zainteresuje, ale odpowiem.
Historycy z Muzeum Auschwitz od początku działalności przez ponad 60 lat prowadzili rozmowy z ocalałymi więźniami, ze świadkami spoza obozu i członkami załogi. Oczywiście relacje na świeżo są najlepsze, ale w pierwszych latach po wojnie nie wszyscy mogli i chcieli opowiedzieć swoją historię. 
Nie wiem dokładnie kiedy, ale umownie przyjmijmy, że w latach dziewięćdziesiątych zaczęły się wspomnienia coraz bardziej zacierać. Na przykład człowiek, który trafił do Birkenau wiosną 1943 roku, mówi, że wiozący ich pociąg wjechał do obozu. Tutaj widać, że wspomnienia tego człowieka mieszają się z filmami, które oglądał długo po wojnie. Transporty do Auschwitz okresami były obsługiwane na kilku różnych rampach kolejowych, rampa wewnątrz obozu Birkenau została oddana do użytku dopiero wiosną 1944 roku. W tej sytuacji nie należy zarzucać opowiadającemu kłamstwa, tylko zadać pytanie naprowadzające typu "Którędy szliście z rampy do obszaru przyjęć?" i ten człowiek sobie przypomni "Poszliśmy w stronę bramy... No tak, rampa była wtedy jakieś 200 metrów od bramy, a wartownia jeszcze nie miała drugiego skrzydła.". Ale do tego trzeba mieć wiedzą w temacie i chęć dotarcia do prawdy, Heather Morris nie ma jednego ani drugiego. 
Po kilku dekadach można pomylić stopień jakiegoś esesmana, numerację bloków
czy zapomnieć czyjeś nazwisko i pamiętać tylko imię.  Ale liczba i waga przekłamań w tej powieści daleko przekracza po prostu rozmywanie się wspomnień z czasem. 
Powieść została wydana długie lata po śmierci samego Sokołowa, czyli nie ma tu mowy o autoryzacji.

Dopiero teraz tu trafiłem i wątpię, że ktoś jeszcze się tematem zainteresuje, ale odpowiem.
Historycy z Muzeum Auschwitz od początku działalności przez ponad 60 lat prowadzili rozmowy z ocalałymi więźniami, ze świadkami spoza obozu i członkami załogi. Oczywiście relacje na świeżo są najlepsze, ale w pierwszych latach po wojnie nie wszyscy mogli i chcieli opowiedzieć swoją...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Szkoda, że nie mogę kliknąć "Popieram" kilka razy ;-)
Trafione w punkt.

Szkoda, że nie mogę kliknąć "Popieram" kilka razy ;-)
Trafione w punkt.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

@Bosy_Antek - nic dodać, nic ująć!

@Bosy_Antek - nic dodać, nic ująć!

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Ale czytałeś "Tatuażystę"?

Ale czytałeś "Tatuażystę"?

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Oczywiście, że czytałem. Uwielbiam komedie romantyczne w cieniu krematorium.

Oczywiście, że czytałem. Uwielbiam komedie romantyczne w cieniu krematorium.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

@Bosy_Antek Popieram w 100%, świetna wypowiedź. Szkoda, że te pseudohistoryczne książki przekłamują prawdziwą historię i zostają w świadomości tych, którzy nic innego nie czytali.

@Bosy_Antek Popieram w 100%, świetna wypowiedź. Szkoda, że te pseudohistoryczne książki przekłamują prawdziwą historię i zostają w świadomości tych, którzy nic innego nie czytali.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Dzięki.

Dzięki.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

100% popieram, są tematy do, których nie powinno się dodawać fikcji, czy tak lekko przedstawiać, bo lekko w Auschwitz ani trochę nie było. Ta książką zrobiła dużo złego, szczególnie wśród młodzieży, która myśli, że w obozie się romansowało, tak, niestety takich komentarzy jest pełno. A prawdziwej lektury dzieci nie ruszą, do Auschwitz pewnie też nie pojadą.

100% popieram, są tematy do, których nie powinno się dodawać fikcji, czy tak lekko przedstawiać, bo lekko w Auschwitz ani trochę nie było. Ta książką zrobiła dużo złego, szczególnie wśród młodzieży, która myśli, że w obozie się romansowało, tak, niestety takich komentarzy jest pełno. A prawdziwej lektury dzieci nie ruszą, do Auschwitz pewnie też nie pojadą.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Rozumiem, do czego zmierzasz, ale porównując "Tatuażystę" do książki Grzesiuka obrażasz tego ostatniego. Oczywiście, że pamięć jest zawodna. Oczywiście, że mózg potrafi uzupełniać wspomnienia detalami, które nigdy się nie zdarzyły. Tyle że u Grzesiuka prawie z każdej strony wspomnień wyziera groza i beznadzieja obozowej wegetacji. Czemu tego nie ma w "Tatuażyście"? Przecież to w teorii tego samego typu wspomnienia, tyle że Grzesiuk napisał swoje sam a Lale je opowiedział autorce. Dobra, pal licho tę penicylinę. Może to były sulfonamidy czy coś innego. Ale takie szczegóły tworzą szkielet książki. To trochę tak, jakby ktoś pisał powieść o kampanii wrześniowej 1939 i napisał, że nagle nasze wojska zostały zaskoczone atakiem "Panter" :D Pewne fakty w powieści muszą trzymać się ram czasowych. Licentia poetica w tego typu powieściach ma swoje ograniczenia. Problem książki jest taki, że własnie tam boleśnie brak jest szczegółów, autorka nie miała specjalnie dużo do zweryfikowania.
Mnie osobiście najbardziej zaskoczyła monotonność całej książki. Nie ma stopniowania napięcia. Czy Lale jedzie do obozu, czy chowa się przed strażnikami, zero napięcia. W pewnym momencie powinienem być zlany potem i włosy powinny stawać mi dęba, bo oto obok Lalego staje Mengele. A tu nic. To moja wyobraźnia dała czadu, ale nie autorka. Jest parę scen, gdzie w realu każdy Żyd dostałby w obozie kulkę w kilka sekund. A tu Lale sobie gada z SS-manem prawie jak z kumplem. Być może z opowieści Eisenberga wiało grozą, ale autorka zupełnie nie potrafiła tego przenieść na karty książki. Stąd nie pojmuję, dlaczego powieść cieszy się takim powodzeniem.

Rozumiem, do czego zmierzasz, ale porównując "Tatuażystę" do książki Grzesiuka obrażasz tego ostatniego. Oczywiście, że pamięć jest zawodna. Oczywiście, że mózg potrafi uzupełniać wspomnienia detalami, które nigdy się nie zdarzyły. Tyle że u Grzesiuka prawie z każdej strony wspomnień wyziera groza i beznadzieja obozowej wegetacji. Czemu tego nie ma w "Tatuażyście"?...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Nie porównuję książki Grzesiuka, bo to są dwie zupełnie różne książki. I to jest własnie problem. Bo nie ja chce je porównywać tylko Ci, którzy starają się tę książkę zdeprecjonować. Ta książka nie jest o grozie, epatowanie z niej przemocą nie sprawiłoby prawdopodobnie, że ten główny wątek byłby bardziej realistyczny.
Moim zdaniem książka jest o zwykłym człowieku, który staje się niezwykły. Nie zauważyłem, żeby ta książka była monotonna. Jeśli faktycznie szuka się w niej tej grozy z opowiadań Grzesiuka to ich tam nie ma. I moim zdaniem dobrze, nie o tym miało być...
Nie znam też realiów obozu więc nie wypowiadam się w kwestii czy można było rozmawiać z SS-manem czy nie. Myślę, że przez 5 lat zdarzyło się tam wiele dziwnych rzeczy, o których nawet nam się nie śniło, a Ci co je widzieli pewnie już nie żyją.

Nie porównuję książki Grzesiuka, bo to są dwie zupełnie różne książki. I to jest własnie problem. Bo nie ja chce je porównywać tylko Ci, którzy starają się tę książkę zdeprecjonować. Ta książka nie jest o grozie, epatowanie z niej przemocą nie sprawiłoby prawdopodobnie, że ten główny wątek byłby bardziej realistyczny.
Moim zdaniem książka jest o zwykłym człowieku, który...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

@maciejszcz doskonale Cię rozumiem i to co próbujesz tu przekazać.
Też uważam, że Tatuażysta to nie książka/dokument o obozach, a historia o miłości osadzona w strasznym miejscu i czasie.
I nie trzeba wtedy plastycznie epatować brutalnością i grozą, żeby ukazać uczucie głownych bohaterów.
Tatuażysty jeszcze nie czytałam, ale mam już na półce, bo sama chcę zobaczyć "o co chodzi".
Wydaje mi się, że to może być książka w klimacie filmu "Życie jest piękne" czy powieści "Lalkarz z Krakowa"

@maciejszcz doskonale Cię rozumiem i to co próbujesz tu przekazać.
Też uważam, że Tatuażysta to nie książka/dokument o obozach, a historia o miłości osadzona w strasznym miejscu i czasie.
I nie trzeba wtedy plastycznie epatować brutalnością i grozą, żeby ukazać uczucie głownych bohaterów.
Tatuażysty jeszcze nie czytałam, ale mam już na półce, bo sama chcę zobaczyć "o co...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

@Marlenka
Czy ja gdzieś sugerowałem, że ta książka jest dla mnie dokumentem o obozach (liczba mnoga!)?? Skądże. Jedyne, co podkreślałem to to, że „sprzedaje” się ją, nie bez starań samej autorki, jako fabularyzowaną relację naocznego świadka, jako opowieść, której wątki zdarzyły się realnie tej jednej osobie. A więc jeśli nawet forma przybiera styl powieści, ma ona wysoki poziom zgodności z realiami historycznymi.
Mam takie odczucie, że zaczyna mi się przypisywać, iż szukam w tej książce grozy. Otóż nie szukam. Jak będę chciał grozy, to sobie poczytam horror albo krwawy thriller.

Chciałbym jednak zauważyć, że to maciejszcz napisał:
„"Tatuażysta .." to książka o miłości dwojga ludzi w czasach tak strasznych, że nie jesteśmy sobie w stanie tego wyobrazić. Obóz, śmierć i zgroza jest tylko tłem dla czegoś co próbowało to zło zwyciężyć.”

Problem w tym, że w tej książce właśnie wyjątkowo słabo daje się odczuć owe „takstraszneczasy”, wyjątkowo mało „śmierci i grozy”. Stąd oceniam tę książke bardzo słabo również pod względem literackim, jeśli już traktujemy to jako beletrystykę i czystą fikcję literacką. Tej grozy, śmierci itp. powinno być od metra, żeby podkreślić, uwypuklić wielkość owej miłości. Gdyby Marsjanin nieznający w ogóle tematu KL i innej zgrozy II wojny światowej przeczytał książkę, zapytał by: „ale o co chodzi?”.

Tak akurat mam, że jestem czytelniczym masochistą i lubię, kiedy treść (niezależnie od tego, czy to fikcja, czy dokument czy coś pośredniego) targnie mną do głębi trzewi, nie da mi spać, będzie tkwiła w duszy, jak zadra. Poczuję wielkie emocje. Te negatywne, jak i pozytywne. W trakcie lektury tego nie czułem a przynajmniej nie często i nie długo. Prawie niezauważalnie. Stąd moje twierdzenie, że zabrakło mi w tej książce grozy. Grozy, która podkreśli wielkość miłość, niesamowitość.
Że historia niesamowita? Zgoda. Że piękna miłość? Zgoda. Pytanie tylko, ile w tym kreacji autorki, ale również bohatera a ile prawdy. Lekturę skończyłem, zanim dotarły do mnie wszelkie do niej zastrzeżenia, zwłaszcza przywoływany tu artykuł badaczki z Muzeum Auschwitz. I ku mojemu zaskoczeniu, poza oczywiście detalami historycznymi w typie numeru baraku, miałem podobne wątpliwości.

I jeszcze drobna uwaga:
@Marlenka
Napisałaś: „Też uważam, że Tatuażysta to nie książka/dokument o obozach, a historia o miłości osadzona w strasznym miejscu i czasie. „
A czy ja uważam inaczej?? Też nie. Tylko żeby napisać taką powieść, o jakiej mówisz, wcale nie trzeba by było wysłuchiwać biograficznej spowiedzi świadka! Wystarczyło by przestudiować kilka tomów wspomnień, których jest cała masa i podejrzewam, że po angielski znacznie więcej niż po polsku czy niemiecku, zapoznać się z paroma opracowaniami o dowolnym obozie zagłady, nie koniecznie o Auschwitz, i napisać faktycznie porywająca powieść, jakich przecież całkiem sporo powstało. Ale autorka usilnie nas przekonuje, że to … powiedzmy PARAdokument. I cała ta dyskusja właśnie o to się rozbija.

@Marlenka
Czy ja gdzieś sugerowałem, że ta książka jest dla mnie dokumentem o obozach (liczba mnoga!)?? Skądże. Jedyne, co podkreślałem to to, że „sprzedaje” się ją, nie bez starań samej autorki, jako fabularyzowaną relację naocznego świadka, jako opowieść, której wątki zdarzyły się realnie tej jednej osobie. A więc jeśli nawet forma przybiera styl powieści, ma ona wysoki...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej