Cytaty z tagiem "znużenie" [27]

Ziewanie to niemy krzyk o kawę.

Zwycięstwo szybko nuży, niepewność wygranej podnieca.

Nuda paraliżuje albo pcha nas do czynności destrukcyjnych, albo wpędza w stan bliski śmierci.

Obym znów nie wpadł w otchłań nudy. Przypatrywać się uważnie światu, rozglądać się wokół; bardzo uważnie (...). Budzić się i widzieć, czym to wszystko jest naprawdę. Tak, istnienie, świat, ludzie, wszystko to jest widmowe. Fundamentalne jest tylko to, co istnieje poza tym wszystkim, za murem.

Chmurzyło się. Zbierało się na deszcz. Szare niebo to bardzo przykre, budzi we mnie mój lęk, a kiedy leje zbyt długo, jedną mam tylko ucieczkę: zalać się samemu.

Jakie jest więc prawdopodobieństwo, że poznam kogoś, kogo pokocham, nie mówiąc już o tym, że pokocham na tyle mocno, by za niego wyjść? Jestem znużona tym, że nie wiem, z kim będę i czy w ogóle z kimś będę.

Nuda jest gorsza niż lęk, to nawet jego przeciwieństwo, bo kiedy dławi, człowiek nie nudzi się; przechodziłem więc tak od nudy do lęku, od lęku do nudy. Nie. Nie nudzę się już, nie, nie trzeba, ale czuję gdzieś w głębi, że nuda jest tuż, że mnie tropi, grozi mi, że może wzróść, spowinąć mnie, zdusić.

A przecież jestem taki jak wszyscy, taki jak wszyscy w naszych czasach, sceptyczny, zblazowany, łatwo męczący się i zmęczony; żyję bez celu i pracuję możliwie jak najmniej - bo nie sposób robić inaczej - trochę łakomy: kropla alkoholu, smaczna potrawa, żeby wymykać się od czasu do czasu tej powszechnej goryczy, temu powszechnemu znużeniu.

Rzecz w tym, iż namiętność, którą mężczyzna jest opanowany, przyciąga ku niemu kobiety, w chwili, gdy wcale tego nie pragnie. Nawet jeśli z natury jest sentymentalny i czuły, to - opętany myślą o jednej - staje się obojętny i prawie brutalny. ponieważ jest nieszczęśliwy, nieraz daje się skusić ofiarowanemu uczuciu. Skoro tylko spróbował go, nuży się nim i daje to poznać. Bez wiedzy i bez woli gra w najstraszniejszą grę. Staje się niebezpieczny i zdobywa, ponieważ został pokonany. Tak było ze mną. Nigdy nie byłem bardziej przeświadczony o tym, że nie mogę się podobać, nigdy mniej nie pragnąłem podobać się i nigdy nie otrzymałem tylu oczywistych dowodów.

- The weariest river... - powtarzała często - rzeka najbardziej znużona, bardzo to lubię... To ja jestem, (...) najbardziej znużona rzeka... uchodzę wolniutko ku morzu.
- Masz źle w głowie - mówiłem jej - jesteś samym życiem.
- Och! Tak wyglądam (...) lecz jestem rzeką najbardziej znużoną.