Cytaty z tagiem "zdenerwowanie" [25]

(...)" Cholera jasna!".To przekleństwo mnie uspokaja, daje złudzenie, że panuję nad sytuacją, pozwala powrócić do prostackich językowych nawyków, w czym najlepiej się czuję. Zawsze należy mieć pod ręką parę magicznych słów, jak "do jasnej cholery", inaczej jak mielibyśmy dawać sobie radę, hę?

Wtedy zobaczyli, że wygląda bardzo źle - że jest zdenerwowana i przejęta - i za żadne skarby świata nie chcieli ruszyć od niej. To było okropne! Żeby tylko stąd poszli, żeby zostawili ją w ciszy i samotności tego pokoju - to byłoby najlepsze lekarstwo.

Zamiast tracić chwile bieżące na wszelkiego rodzaju paraliżujące zdenerwowanie czymś, co odkładasz na później, przejmij kontrolę nad tym autodestrukcyjnym zachowaniem i żyj teraz! Przestań "gdybać, krytykować czy żyć nadzieją". Bądź człowiekiem czynu.

Tradycyjnie ją to wkurwiało, jak wszystko, co ją otacza, i już zaczynała się nakręcać na niesprawiedliwość tego świata(...). Znalazła coś, co ją wkurwiało jeszcze bardziej. To ten wieczny dialog, który prowadziła sama z sobą. Ten dialog, który nigdy się nie kończył i oblepiał jej mózg z każdej strony(...). I jak ja mam wytrzymać z kimkolwiek innym, jeśli sama ze sobą ledwo co wytrzymuję, a najgorsze jest to, że nie mogę poprosić swojej głowy, aby na moment mnie opuściła, bo muszę posiedzieć w samotności.

Pies bezbłędnie wyczuwa emocje znajdujących się przy nim osób. Wszelkie emocje, radość, strach, zdenerwowanie...

Widok walizek prawie zawsze przypomina dworzec kolejowy, zegar, według którego punktualnie ruszają sapiące lokomotywy, podróżnych, którzy w ostatniej chwili wpadają na peron i widzą tylko uciekający ostatni wagon swojego pociągu. Świadomie czy podświadomie, wcale nawet o tym nie myśląc, boimy się ich losu i dlatego rzadko kiedy pakowaniu walizek nie towarzyszy zdenerwowanie.

W życiu bardzo często jest tak, że to, co denerwuje nas w innych, mówi wiele o nas samych.

Każdy ma swojego antagonistę, w zależności od miejsca i czasu zawsze znajdzie się ktoś, kogo będziesz wkurwiał.

Mnie zaś grzecz­ność mi­nę­ła dziw­nie jakoś. Kró­cej, wkur­wi­łem się.

O co chodzi z tą ludzką gramatyką? Wystarczy, że trochę się zdenerwują, i kompletnie o niej zapominają.