Cytaty z tagiem "wieszcz" [9]

Wiem o tej potrzebie... Naród ginie, dlaczego? Aby wieszcz narodu miał treść do poematu. (...)Hymn anioła w wieszcza się przelewa, zaśpiewał, naród ginie, bo poeta śpiewa.

Żył śród nas, pośród obcego plemienia...
Ale w swej duszy nie miał ku nam złości.
Kochaliśmy Go. Cichy, dobrotliwy
dzielił się z nami swemi marzeniami
i czarem pieśni. Był z niebios natchniony.
Z wysoka patrzył na życie. Nierzadko
mówił o czasach przyszłych, gdy narody,
o dawnych waśniach zapomniawszy, społem
w wielką rodzinę zgodnie się zjednoczą.
Łakomie każdy z nas słuchał poety.
[Mickiewicz].

Umarł Polak, umarł
i leży na desce,
umarł prostym chamem,
a ożyje wieszczem,
bo w Polaku – taki zwyczaj,
że nie żyje się za życia (…).
[Umarł Polak].

Kiedy za oknem śnieg prószy
Lub szemrzą jesienne deszcze,
Naówczas w głąb własnej duszy
Chmurni wpatrują się wieszcze.

Cierpienie jest ambrozyą poetów – powinien zatem mi być wdzięczny.

To nie jest choroba, to dar. Nie dla ciebie, ale dla całej Wereldy. Ty jesteś tym darem. Zapisano w księgach, iż w czasach burz pojawi się wieszcz, który będzie ostrzegał elfy przed złem. I oto bogowie zesłali nam ciebie. Nie można zrezygnować z przeznaczenia, to nie leży w naszej gestii. Nikt z nas nie potrafi przeciwstawić się bogom. To niewyobrażalna siła rządząca tym światem, dobrze o tym wiesz.

Choć poezji święci wiosnę
Wieszczów naszych dzielna trójka,
Polskie słownictwo miłosne
Przypomina Xiędza Wujka!

W gronie największych mistyków nie ma zachowanego parytetu płci. Dominują kobiety, które do tego w opisach mistycznych przeżyć mają zwyczaj kroczyć po cienkiej linie przyzwoitości.

Sposób, by zostać prorokiem i cudotwórcą swej epoki, wciąż jest jeszcze ten sam, co za dawnych czasów: trzeba żyć na uboczu, mając skąpo wiadomości, trochę myśli i bardzo wiele rozumienia o sobie, a w końcu przeniknie nas wiara, iż ludzkość bez nas obyć się nie może, ponieważ my najoczywiściej obywamy się bez niej. Gdy zaś uwierzym w siebie, uwierzą w nas inni. Na ostatek rada dla tych, którym przydać się może [dał ją Weslegowi jego duchowny nauczyciel Böhler]: "Głoś wiarę dopóty, dopóki jej nie posiędziesz, później będziesz ją głosił dlatego, że ją posiadłeś.".