Cytaty z tagiem "toksyczna miłość" [15]

Kocham go tak bardzo, że to aż boli.

Była blada, smutna, milcząca, z cierpieniem wypisanym na twarzy; wydawało się, że potrzebuje pomocy. Była dokładnie taką kobietą, jakiej szukał Jacek. Uważał bowiem, że cierpiące kobiety przywiązują się do człowieka szybciej, mocniej i na dłużej. Tak jak jego matka, którą ojczym lał po pijanemu kablem od żelazka tak długo, aż wyszły na nią wszystkie kolory, a ona i tak trwała przy nim i szukała go po melinach, gdy nie wracał na noc.

A kiedy odzyskał swoje moce, miał czelność wrzucić mnie do klatki. Miał c z e l n o ś ć powiedzieć mi, że nie jestem już przydatna. Że mam żyć w zamknięciu dla j e g o spokoju. Dał mi wszystko, czego potrzebowałam, żeby stać się sobą, żeby czuć się bezpiecznie, a kiedy dostał to, czego on chciał - kiedy odzyskał swoją moc, swoje ziemie... przestał się starać. Wciąż był dobry, wciąż był Tamlinem, ale był zwyczajnie... nie dla mnie.

Dawał ci to, czego pragnęłaś, uwagę i czułość, rozkochał w sobie, tak byś poza nim nie widziała świata, i powoli cię zawłaszczał".

O miłości nie może być mowy, to bardziej zafascynowanie.
Te osoby nie potrafią kochać nie tylko innych, ale nawet siebie,
i to jest ich największy dramat”.

Każdy jest zdolny do miłości. Nawet najgorsi, pozbawieni serca ludzie na swój sposób kochają. Nawet jeśli tylko przez chwilę. Nawet jeśli ich miłość jest chora.

Mam wrażenie, że znam go całe życie - odpowiadam. - Czuję się przy nim wyjątkowo i chciałabym z nim przebywać cały czas. Ale to prawda, że nie znam go za dobrze. Niewiele o nim wiem. Dawid jest troskliwy i bardzo o mnie dba, ale jest też skryty. Mało o sobie mówi, zwłaszcza o swojej przeszłości.

Zrozumiała, jak wygląda życie w szklanym domu.
Szyby muszą być perfekcyjnie wypolerowane, by sprawiać wrażenie czystych, żeby swoją przemyślaną i zadbaną przezroczystością pokazywać wszystko to, co najlepsze. Wszystko to, co jest wystawione na pokaz”.

Ile może znieść jeden człowiek, zanim bezpowrotnie utraci siebie?

Ale najgorsze, co możesz zrobić, to stracić z oczu granicę swojej wytrzymałości.