Cytaty z tagiem "artur" [6]

Lecz [Artur] zapomniał o Merlinie. Druid był starszy, mądrzejszy, i bardziej wyrafinowany niż Artur, i to on dowiedział się o Kotle. Zamierzał go znaleźć, a gdyby mu się to udało, magia Kotła rozlałaby się po Brytanii niczym trucizna.
Był to Kocioł z Clyddno Eiddyn. To był Kocioł, który rozwiewał ludzkie marzenia.
Artur zaś, mimo całej swojej praktyczności, był marzycielem.

- Spocznie w Kotle, a Kocioł daje życie. |
Ona [Nimue] w to wierzyła, ale ja nie. Nadal wierzyłem w bogów, lecz zatraciłem już przekonanie, iż możemy przymuszać ich do naszej woli. Pomyślałem, że Artur ma rację. Musimy szukać pomocy u ludzi, nie u bogów. Oni mają własne rozrywki, a jeśli nie jesteśmy ich igraszką, to już mamy powód do radości. (Derfel)

Nie potrafię rozwiązać wszystkich zagadek tego świata. Spędziłeś za wiele czasu z Arturem i jemu podobnymi, którzy wierzą, iż wszystko ma proste wytłumaczenie, ale, niestety, bogowie rzadko decydują się na jasną odpowiedź. (Melin)

Tak więc Taloesin śpiewał, kiedy Artur rządził z Ginewrą w Sylurii. Moim obowiązkiem było ściągać uzdę Mordredowi, gotowemu wyrządzić szkody w Dumnonii. Merlin zniknął, pewnie w wiecznych mgłach na odległym zachodzie. Saksonowie zgięli karku, lecz nadal pożądali naszych ziem, a w niebiosach, gdzie żadna uzda nie mogła powściągnąć ich chętki do szkody, bogowie na nowo rzucili kości.

- Jak długo pozostanie więźniem? - spytał mnie Galahad.
- Aż Artur mu wybaczy - odparłem. - A wybaczy, bo Artur zawsze wybacza swym wrogom.
- To bardzo po chrześcijańsku z jego strony.
- I bardzo głupio.

Śmiać się będą z nich współcześni,
A potomni - może kląć.
Lecz przetrwają w mrocznej pieśni,
Warto po to w wieczność brnąć.
Może nawet i pociecze
Płyn, na który ceny brak;
Może wieczne średniowiecze
Wreszcie kiedyś trafi szlag.

Przyszłość w niewidomych gwiazdach,
Spokój - niech się w każdym tli,
Kto nie raz na sobie zaznał,
Co kosztują cudze sny.