Któregoś dnia spotkasz kogoś wyjątkowego, kogoś, kto rzuci cię na kolana jednym uśmiechem. Kogoś, kto zniewoli twoją duszę jednym spojrzeniem pięknych oczu. Nagle kula ziemska przechyli się na swojej osi i wskaże właśnie na nią. I będziesz wiedział, że spotkałeś swoje przeznaczenie.

Wybaczenie nie oznacza, że akceptujesz jej czyny. Nie wybaczasz jej dla niej. Robisz to dla siebie, żeby móc położyć cały ten ból na wieczny spoczynek i zacząć żyć na nowo.

Chciała mu zaufać, ale jak mogła zaufać miłości? Zawsze powtarzała innym, że nie ma nic bardziej świętego niż miłość. Wierzyła w to całym sercem, ale w głębi duszy była przekonana, że to uczucie jest dla innych, nie dla niej. Miłość zawiodła ją wiele razy, zawsze sprowadzała ból i cierpienie.

Żeby ujarzmić bestię, trzeba jej spojrzeć w oczy.

Jeśli znów za mną pójdziesz, to tak ci przywalę, że ockniesz się w przyszłym tygodniu. Dotarło?

Co to jest czterdzieści pięć minut dla takiego starego capa jak ty?

- O tak! - Phineas walnął powietrze pięścią. - Jest wielki! Jest zły! I domek zdmuchnie ci, frajerze.

Była ciekawa, czy malec bywa niegrzeczny, wiedząc że ojciec nie może zareagować. Już sobie wyobrażała, jak Shanna mówi: „Poczekaj tylko, aż twój ojciec wstanie z martwych. Będziesz miał wielkie kłopoty”.

Otworzył jej srebrną, wieczorową kopertówkę. A potem otworzył szeroko oczy ze zdumienia. Była z siebie bardzo dumna, że zdołała wcisnąć do tak małej torebki kajdanki, opaskę na oczy, swój masażer do pleców i fiolkę viagry.
Uśmiechnęła się słodko.
- Coś nie tak, Connor?
- Widzę, że przyszłaś zaopatrzona. - Spojrzał na nią cierpko i zwrócił jej własność. - Miłego wieczoru.