Czas nie zadowoli się zniszczeniem tego, co stworzył, szybko i bezboleśnie, jak zręczny rzeźnik, lecz uczyni to powoli i w sposób wyrafinowany, jak to czynią ludzie, gdy chcą zniszczyć coś, co kiedyś było im drogie i co swoją zagładą może im dać brutalne i podniecające oczyszczenie.

Żyć - znaczy wybiegać naprzeciw swoim granicom, po przekroczeniu których napotyka się to, co jest obce, to, co bierze nas w swoje posiadanie. Kto żyje, ciągle się zmienia i nieustannie otwiera na przyjmowanie nowych zmian. Kto żyje, ten musi liczyć się z tym, że ustalony przez niego porządek może w każdej chwili zostać obalony, że jego ambicje ulęgną rozbiciu, ze zmiele je w proch i pył coś, co jest od niego silniejsze, co ma nad nim przewagę. Musi się liczyć z nieuchronną klęską.

Nigdy nie znajdują tego, czego szukają, ale właśnie w ciągłym niepokoju niosą z sobą to samo dążenie, by zerwać pęta, które ich wiążą.

Jeśli prawdą jest, jak twierdzi wielu, że to Bóg stworzył świat i tych, którzy na nim żyją, wówczas Bóg ten musi być złym i nieludzkim tyranem. Gdyż wszechświat nie dba o ludzkie sprawy, lecz biegnie własnymi drogami.