Z krążących pogłosek wnioskowałem, że nadal zmiękczał otaczającą go realność tak zwanego socjalizmu, trwając w umiarkowanym upojeniu alkoholowym. Dobrze to rozumiałem, bo była to nagminna technika psychicznego ratunku w czasach skądinąd nie do wytrzymania. Szczególnie na tym górnośląskim politycznym poligonie, gdzie aż nadto czuło się dyktat polskiego Herrenvolku, z komunistycznym błogosławieństwem. A przynajmniej tym, co chciało uchodzić za komunizm, a było tylko odwieczną ludzką małością.