Problemy są problemami. Nie mają wagi. Nie możesz więc ich do siebie porównywać.

— Oszalałem na twoim punkcie, kurwa. O s z a l a ł e m.

— Od jakiegoś czasu nie tylko hokej daje mi szczęście.
— A co jeszcze?
— Raczej kto — uśmiecha się łagodnie — Ty, kochanie.

– Nie mam po­ję­cia, dla­cze­go tak się dzie­je, ale twoje to­wa­rzy­stwo spra­wia, że czuję spo­kój – do­da­je nie­spo­dzie­wa­nie, a bicie mo­je­go serca nagle przy­spie­sza. – Rzad­ko je­stem spo­koj­ny, Blake. Za­zwy­czaj targa mną mnó­stwo emo­cji, któ­rych sam nie ro­zu­miem. Gdy prze­by­wam na lo­do­wi­sku, muszę się ich cał­ko­wi­cie wy­zbyć, a potem, kiedy z niego scho­dzę, wra­ca­ją one do mnie ze zdwo­jo­ną siłą. Czę­sto nie po­tra­fię sobie z nimi po­ra­dzić, przez co robię różne głu­po­ty, któ­rych póź­niej ża­łu­ję. – Hay­den wy­cią­ga w końcu z lo­dów­ki dwie pusz­ki coli, a na­stęp­nie od­wra­ca się z nimi w moją stro­nę i po­da­je mi jedną.

Za­dzie­ram pod­bró­dek, bo czuję silną po­trze­bę, żeby spoj­rzeć mu w oczy. Roz­są­dek pod­po­wia­da mi, bym tego nie ro­bi­ła, ale i tak nie po­tra­fię się po­wstrzy­mać.

– A przy tobie, ma­lu­chu, z nie­zro­zu­mia­łe­go po­wo­du czuję spo­kój – po­wta­rza cicho. W tym samym cza­sie łapie za sznu­rek od mojej bluzy i na­wi­ja go sobie na palec. Znowu stoi tak bli­sko mnie, że czuję jego in­ten­syw­ny, męski za­pach, od któ­re­go aż kręci mi się w gło­wie. – Dla­te­go pój­dziesz teraz do sa­lo­nu, usią­dziesz na ka­na­pie i włą­czysz w te­le­wi­zji coś, co razem obej­rzy­my. A póź­niej zjemy obiad. W po­rząd­ku?

– Hayden

– Tak, Blake?

– Zdajesz sobie sprawę z tego, że można mieć rodzinę, z którą nie łączą cię więzy krwi? Ty taką posiadasz. Nie jesteś sam. Masz Calluma, Kierana, Devona, Kenzie i… mnie.

Tak się skła­da, że ty je­steś je­dy­ną osobą, na którą pa­trzę, nawet je­że­li w po­miesz­cze­niu znaj­du­ją się inni.

Chciałbym mu jakoś pomóc, ale nie mogę tego zrobić, bo pomimo iż skrzywdził mnie jak nikt inny w całym moim życiu, to wciąż go kocham. I czuję się przez to kurewsko żałośnie.

Na pewno istnieje jakieś wytłumaczenie jego zachowania, drugie dno całej tej sytuacji. A ja nie chcę go poznawać. Nie chcę znowu cierpieć. Przez chłopaka. Przez siebie.

-Za­wsze je­steś taki pewny sie­bie?

– Tak – od­po­wia­dam ochry­ple. – Wła­ści­wie to tak.

Nie kon­tro­lu­ję tego, co robię. Pod­cho­dzę tak bli­sko niej, że jej ko­la­na nie­mal sty­ka­ją się z moimi udami. Za­pach jej owo­co­wych per­fum pie­ści moje noz­drza. Naj­chęt­niej scho­wał­bym twarz w jej szyi i moc­niej się nim za­cią­gnął.

– Onie­śmie­lasz mnie – wy­zna­je od­waż­nie, czym kom­plet­nie mnie za­ska­ku­je.

– Za­uwa­ży­łem – od­pie­ram, nie po­tra­fiąc za­pa­no­wać nad drże­niem ką­ci­ka ust. – A jed­nak tu je­steś.

– Je­stem.

– I ja też tu je­stem.

– Je­steś…

– Choć nie po­wi­nie­nem.

– Ja też nie po­win­nam tu być.

Mala Howard wygląda jak uroczy krasnal ogrodowy.

Brawo, Hayden. Zbij sobie piątkę sam ze sobą, bo przez pięć minut udało ci się nie być chujem.

- Masz dwie sekundy, żeby sprawdzić drzwi - ostrzega. - Jeżeli tego nie zrobisz, to pójdziemy spać z otwartymi. Nie zamierzam cię stąd wypuścić.

- Boli mnie, że twoja głowa skrywa tak wiele okrutnych myśli. Nie zgadzam się z nimi i zrobię wszystko, by pomóc ci się od nich uwolnić - szepcze, ciężko przy tym oddychając. - Spójrz na siebie, Blake. Spójrz w lustro i zobacz to, co ja w nim widzę.

- Podobno zawsze jest najlepiej zacząć od początku-oznajmia, muskając nosem o mój. - Co było twoim przykrym początkiem, Blake?

To łatwe pytanie. Nie muszę się długo zastanawiać nad odpowiedzią.
- Czerwona bluzka - oznajmiam.

-"Czerwona bluzka"? - powtarza po mnie.

- Tak. Czerwona.

Mięso jest super". Ja pierdolę. Następnym razem do KFC powinienem pojechać z banerem z dokładnie takim napisem.

Co za absurdalna sytuacja. Hayden McCarthy leży w moim łóżku i pozwala mi się miziać po włosach.

- Oszalałem na twoim punkcie, kurwa. O s z a l a ł e m. [...] Dlatego nie mów mi teraz, że w tym, co mamy, brakuje sensu. W tym, co mamy, nie brakuje niczego. To, co mamy, to pierdolone wszystko i nie pozwolę nikomu nam tego odebrać. Nie pozwolę, żeby twoje i moje problemy nas zniszczyły. Nie pozwolę, żebyś to odrzuciła. Zbyt długo o ciebie walczyłem, zbyt długo walczyłem o to, co teraz czuję, co czuję do ciebie, by tak po prostu z tego, kurwa, zrezygnować.

Tak, chcę powiedzieć Callumowi o tym, że szaleję na punkcie jego młodszej siostry od dnia, w którym wprowadziła się do naszego domu.

Wiesz, co po­wie­dział mi twój chło­pak? – Kenz unosi py­ta­ją­co brew, więc kon­ty­nu­uję: – Że są dziew­czy­ny, które chce­my pie­przyć, i te, z któ­ry­mi chce­my się uma­wiać.
– Czyli ja je­stem 2forU.
Śmie­ję się w re­ak­cji na jej słowa. Blake też jest 2forU.

-Ale przecież właśnie przyznałeś, że wciąż go kochasz.
- Z miłości da się wyleczyć, Blake. A ja właśnie to zamierzam zrobić.
- Nie zgadzam się.
- Z czym?
- Nie uważam, że z miłości da się tak po prostu wyleczyć.

Krasnal: To powalone
Hulk: Dlaczego?
Marszczę czoło, zdziwiona tym pytaniem. Dlaczego uznaję bicie się za powalone? Serio?
Krasnal: No nie wiem, na przykład dlatego, że trenujecie hokej, a nie sztuki walki?
Hulk: To żadne sztuki walki, po prostu się napierdalamy, kiedy mamy na to ochotę albo ktoś nas wkurzy.

- W takim razie... Oboje wiemy, że to zły pomysł. - Zostanę. Ale najwyraźniej oboje mamy to gdzieś. - Dobrze.

-Skoro tak bardzo ci się podobam... - z całych sił staram się powstrzymać drżenie własnego głosu - ...to dlaczego leżysz teraz na podłodze, a nie ze mną w łóżku?
Zapytałam. Już za późno, żeby to odwołać.

Później zapada między nami cisza. Spokojna, oczyszczająca. Nie wiem, jak długo tak leżymy. Świat mógłby się skończyć, a ja pewnie bym tego nie zauważyła.

A później przesuwa nasze dłonie w okolice swojego serca, spogląda mi prosto w oczy i dodaje: Ono bije dla ciebie, Blake.

-Chodź. Odprowadzę cię do pokoju. - Łapię go za rękę.
- Zostaniesz ze mną? - Spogląda na mnie z nadzieją w oczach
- A chcesz, żebym została?
-Tak, kurwa. Nawet nie wyobrażasz sobie, jak bardzo.

Nie przepraszaj mnie za to, jaka jesteś, bo ja za każdym razem, gdy cię widzę, mam ochotę ci podziękować za to, że jesteś właśnie t a k a.
A po drugie poza tobą nie interesują mnie żadne inne dziewczyny.

Motyle w moim brzuchu dostają palpitacji.

- Podobno jak dotąd przy żadnej dziewczynie nie miałeś ochoty na romantyczne gesty.
- Najwidoczniej jak dotąd nie poznałem odpowiedniej dziewczyny.
- Czyli według ciebie ja jestem ,,odpowiednia"?
- Tak. Jesteś odpowiednia dla mnie, Blake. Tylko dla mnie.

Nie obchodzi mnie żadna dziewczyna poza tą, z którą właśnie rozmawiam.