Mało kto w Indiach wierzy w jednorazowość - tak życia, jak przedmiotu. Biedny może się tu czuć bogaty. Nigdy nie wiadomo czy śmierć nie okaże się skarbem. (str. 13).

Spośród dziesięciu najbogatszych ludzi świata nie ma ani jednej kobiety. (str. 128).

Szacuje się, że w rękach mężczyzn jest obecnie dziewięćdziesiąt dziewięć procent światowych bogactw, chociaż dwie trzecie globalnej pracy wykonują kobiety. (str. 128).

W wypadku kobiety określenie "czarownica" skazuje na wykluczenie, ostracyzm, a nawet śmierć. Nazwanie mężczyzny czarownikiem to nobilitacja wskazująca na jego moce i nadludzki status. (str. 133).

Ludzie przestali mieć dziś wolne głowy. [...] Kiedyś, piętnaście, dwadzieścia lat temu, ludzie mieli wolne głowy. Wolna głowa daje spokój. Teraz ludzie cały czas myślą. Cały czas coś mają na głowie, oglądają, załatwiają. Są bardzo zajęci, choć nie mają nic do roboty. Ale mają telefony. Telefon odebrał ludziom spokój. (str. 136).

Głód nie jest dobrym doradcą. (str. 158).

Ludzka pamięć jest zawodna. Zwłaszcza gdy wydarzeniu towarzyszy ogromny ładunek emocji i stresu. (str.160).

Niegdyś bengalskim kobietom zabraniano nauki czytania i pisania, ponieważ bramini rozpowszechnili przesąd głoszący, że edukacja kobiet prowadzi do wdowieństwa. (str. 403).

... nawet wielopokoleniowa niewola nie zmienia natury i instynktów zwierzęcia. (str. 215).

Jak długo będę żyła, tak długo będzie żyć mój strach. (str. 329).

A gdy ludzie są bezbronni, łatwo ich wykorzystać, dać im obywatelstwo, oderwać od korzeni, potraktować jak bank głosów. Uchodźcy to nie tylko problem Sundarbanów. Na całym świecie będzie ich przybywać. Utopie zmieniają się w dystopie. (str. 342).