-Kochaj mnie, mamo. Niczego więcej od ciebie nie chcę.

Zastanawiam sie, czy myślą o moim dziecku. Czy są w stanie cieszyć się, mając świadomość, że gdzieś w świecie jest ktoś, kto stracił sens swojego życia? I że tylko dzięki tej stracie oni mogą być szczęśliwi.

-Z kłód, które rzucają ci pod nogi, zbuduj tratwę i płyń nią przez życie.
Będzie stworzona z twoich doświadczeń, a to da ci gwarancję bezpieczeństwa.

-Nie pozwól, żeby twoja przeszłość rzutowała na przyszłość. Nie każę ci zapominać. Nie powiem, że czas leczy rany, chociaż chciałabym, żeby tak właśnie było.

Prędzej czy później każdy człowiek będzie borykał się ze stratą. Prędzej czy później każdy doświadczy bólu. Ale to nie jedyne uczucia, które dotykają ludzi. Jest też radość szczęście, spełnienie. I miłość. Trzeba tylko mieć w sobie siłę i odwagę, żeby pozwolić im złapać się za rękę i prowadzić przez życie.

Do­świad­czamy złych, wręcz okrut­nych rze­czy, żeby umieć so­bie z nimi ra­dzić. Żeby sta­wić czoła naj­głę­biej skry­wa­nym lę­kom, żeby wie­dzieć,jak to jest w ża­ło­bie, w roz­pa­czy, w stra­chu, w bólu, w zło­ści. Bo nic nie uczy tak, jak pro­blemy, z któ­rymi przy­cho­dzi nam się mie­rzyć”.

Są ludzie, którzy będą kochać drugiego człowieka bezinteresownie. Są też tacy, którzy kochają jak szaleńcy i dla, których okazaniem miłości będzie chęć zatrzymania przy sobie drugiej osoby za wszelką cenę.

– Ina­czej? Czyli w cier­pie­niu moim i mo­ich bli­skich? W bólu? W braku kon­troli nad wła­snym cia­łem? W po­czu­ciu bez­rad­no­ści? Można. Pew­nie, że można. Tylko po co? Żeby być cię­ża­rem? Żeby ktoś czuł się w obo­wiąz­ku? Mój tata był wa­rzy­wem przez bli­sko osiem lat. Cier­pie­li­śmy wszy­scy, cała ro­dzina. Cier­pie­li­śmy, wie­dząc, że nic nie jest w sta­nie mu po­móc. Cier­pie­li­śmy z po­wodu bez­sil­no­ści. A naj­bar­dziej cier­pie­li­śmy w dniu jego śmier­ci. Każde z nas z in­nego po­wodu. Moja sio­stra, bo bar­dzo chcia­ła, żeby on żył tak jak do tej pory. Ale żeby był. Żeby można było przyjść do jego po­koju, usiąść w fo­telu i mu po­czy­tać. Moja mama, bo stra­ciła męża, z któ­rym prze­żyła czter­dzie­ści lat. W zdro­wiu i w cho­ro­bie. W szczę­ściu i w nie­szczę­ściu. Ja, bo uwa­ża­łem, że te osiem lat to było za dużo bólu i wy­rze­czeń dla wszyst­kich. I każde z nas miało prawo do swo­jej wła­snej opi­nii. W moim od­czu­ciu eu­ta­na­zja to zba­wie­nie. Tak czy tak umrę. Nie chcę być dla ni­kogo cię­ża­rem. Nie chcę być od ko­go­kol­wiek za­leżny. Nie chcę mieć wła­dzy nad swoją głową, jed­no­cze­śnie nie ma­jąc jej nad cia­łem. Tylko tyle i aż tyle.

– Z kłód, które rzu­cają ci pod nogi, zbu­duj tra­twę i płyń nią przez ży­cie. Bę­dzie stwo­rzona z two­ich do­świad­czeń, a to da ci gwa­ran­cję bez­pie­czeń­stwa.

Wsta­łem i po­kuś­ty­ka­łem do ła­zien­ki. Otwo­rzy­łem sza­fecz­kę i od­na­la­złem wzro­kiem to, czego szu­ka­łem. Pa­trzy­łem i pa­trzy­łem, i pa­trzy­łem na ten ma­leńki przed­miot, w któ­rym drze­mała ogrom­na moc.

Mały, ci­chy za­bójca.

Nie do­tkną­łem tej pie­przo­nej ży­letki, (...).