Kiedyś znałem kolesia, który zbierał jednocentówki. Spytałem go: "Po co je zbierasz?", a on na to: "Bo sto jednocentówek to już dolar". Jakiś anonimowy dupek cię widzi i wspomina o tobie komuś, kto powtarza to komuś innemu, a jeszcze ktoś inny to słyszy, i nagle masz przesrane i zastanawiasz się, jakim, kurwa, cudem. Są niewidoczne, ale istnieją. Te cieniutkie sznureczki przyczyny i skutku. Nie widać ich, ale to nie znaczy, że ich nie ma. "Och, miałem pecha". Gówno prawda.