Mija dobre pięć minut, zanim przypomnę
sobie, że dzisiaj mogę umrzeć.

Nawet nie jest tak źle, po prostu czuję ucisk w piersi, jakby czyjeś wielkie łapsko miażdżyło mi płuca. Zamykam oczy
i koncentruję się na tym, by rozluźnić mięśnie wyściełające
gardło, zrobić kilka głębszych wdechów, dostarczyć tlen na
10
samo dno płuc. Mijają dwie i pół minuty, a ja mogę znowu
normalnie zaczerpnąć powietrza i wtedy otwieram oczy.

Reszta świata to niekończąca się krwawa jatka i wystarczy najdrobniejszy błąd, żebym padła trupem.