Najchętniej w ogóle by nie myślał, wiedział jednak, że tak się nie da, bo gdyby tak dało się wyłączyć myślenie. Gdyby był taki pstryczek którym dałoby się to zrobić to bardzo chętnie by teraz z niego skorzystał, ale nic z tego w mózgu zawsze coś się miele nawet gdy wydaje nam się, że nie myślimy myśli myślą się same.

To, że ktoś jest lekarzem nie oznacza jeszcze, że dba o własne zdrowie, trudno siebie samego zoperować.

Choć tak naprawdę miał już poważne wątpliwości co tych swoich wątpliwości.

Wódka jest jak życie (...) niby wiadomo, że się kiedyś skończy, ale jak przychodzi co do czego, zawsze jest to nieprzyjemne zaskoczenie.

-Masz żonę?
-Zaraz żonę. Łazi mi taka baba po domu, forsy pilnuje i o wszystko ma pretensję. Musi co żona.

...gdy choruje ktoś bliski chorujesz razem z nim, tyle tylko ,że on w którymś momencie odchodzi i ma spokój a Ty nie. Ty zostajesz i musisz się z tym wszystkim uporać sam...

Alkohol nas nie zmienia, uwalnia tylko to co naprawde w nas siedzi...

Bar­dzo się cie­szę, tym bar­dziej, że wy­gra­łem dzię­ki temu sam ze sobą za­kład.

— Co było na­gro­dą? – spy­tał Roz­łuc­ki, sia­da­jąc na krześ­le przed biur­kiem ko­le­gi.

— Ekler­ka na dru­gie śnia­da­nie w na­szym szpi­tal­nym barku. Nor­mal­nie biorę jo­gurt. Muszę dbać o linię.

— Ja nie kła­mię.

— Ale nie mówi pan wszyst­kie­go.

— Mam do tego prawo.

— Nie­ca­ła praw­da to kłam­stwo. Da­wa­nie fał­szy­we­go świa­dec­twa. Pan je daje wobec sie­bie.

— Li­te­ral­nie rzecz bio­rąc, to przy­ka­za­nie od­no­si się tylko do bliź­nie­go. „Nie dawaj fał­szy­we­go świa­dec­twa prze­ciw bliź­nie­mu swemu”.

— Czyli prze­ciw sobie można? Można szko­dzić sobie sa­me­mu? Nie jest to przy­pad­kiem grzech? Skoro je­ste­śmy stwo­rze­ni przez Boga, to czy nie jest grze­chem świa­do­me szko­dze­nie jego dzie­łu?

Ksiądz za­sta­no­wił się.

— Nie, jeśli ro­bi­my to w do­brej in­ten­cji – od­po­wie­dział. – Na przy­kład gdy na­ra­ża­my życie, bro­niąc swo­jej ro­dzi­ny, nie jest to grze­chem.

Ale mogę ci po­ży­czyć z pry­wat­nych pie­nię­dzy.

— A co, jeśli nie oddam?

— Bę­dziesz miał wy­rzu­ty su­mie­nia, spad­nie ci sa­mo­oce­na i bę­dziesz się czuł jak ostat­nia szma­ta bez ho­no­ru. Chęt­nie za coś ta­kie­go za­pła­cę.

— Daj spo­kój! – Jego przy­ja­ciel mach­nął ręką. – Je­ste­śmy przy­zwy­cza­je­ni. To nie bi­blio­te­ka, tylko przy­chod­nia dla wa­ria­tów. Dzień bez chryi jest dniem stra­co­nym.