Przez całe życie wpatrywał odległości, lecz ona się nie liczy. Liczy się jedynie bliskość.

Jednak potajemnie szukał czegoś całkiem innego. Pragnął odnaleźć miejsce, w którym sonda nigdy nie dotknie dna. Wypatrywał chwili, kiedy mosiężny obciążnik przestanie służyć jako techniczny instrument i zamieni się w narzędzie mogące tworzyć poezję.

Człowiek to chciwa istota. Ukradłby drugiemu serce, gdyby się dało.

To jej ciągle szukam (...). Szukam mgły, aby móc w nią wpłynąć...

Nie ma wolności bez wysiłku.

Poczucie braku kontroli uznawał za słabość, którą należy ukrywać.

Wolność to wieczna ucieczka".

Śmierć to wielka cisza, pomyślał. Nic więcej. Martwy człowiek jest jak drzewo wyrwane z ziemi z korzeniami. Przede wszystkim jednak śmierć niesie z sobą nieznośną ciszę. Jej nadejście zwiastuje niemoc ludzkiego języka.

Nie jest istotne, czy się przegrało, czy odniosło zwycięstwo, bo jeśli się żyje to i tak jest się wygranym.

Widziałem to, czego nie da się opowiedzieć, bo takich rzeczy boją się nawet słowa. Słowa też potrafią odczuwać lęk i nie chcą być używane do opisywania czegoś, czego się boją.

Trzeba w coś wierzyć. Inaczej nie da się żyć.

Był ciekaw, jak daleko od prawdy może odbiec fantazja, bez ryzyka, że zostanie zdemaskowana.

Nie ma większej obawy od tej, którą odczuwa człowiek świadomy tego, że brakuje mu odpowiedniej wiedzy, by ocenić sytuację. Niepokój oparty na wiedzy jest o wiele łatwiejszy do opanowania.

Przez całe życie skradam się wokół samego siebie, żeby się ze sobą nie zderzyć.

Oszust żyje swoim życiem, a jego oszustwo - swoim.

Każda fala niosła ze sobą fragment opowiadania, każda podwodna skała dodawała ciąg dalszy od siebie.