Tego ziarenka nie mogli nam odebrać, byłyśmy śmiertelne, więc byłyśmy w ich mocy, byłyśmy śmiertelne, więc nie mieli nad nami władzy, miałyśmy wciąż ten klucz, znałyśmy tajemne wyjście z tej niewoli, jedyne, jakie istniało, ale za to definitywne, skuteczne, pod postacią odmowy.

Wszystko to docierało do mnie z opóźnieniem, tyle zabierał pewnie czas potrzebny na przebicie skostniałej na mym sercu nadziei, ledwo zaczynałam cośkolwiek widzieć, natychmiast zamykałam oczy, natychmiast zapominałam i z chęcią wracałam do tego, co mi się tylko zdawało.